ละอองสีขาวจากฟากฟ้าเริ่มร่วงหล่นลงผืนดิน เข้าฤดูหนาวแล้ว ฤดูแห่งการสอบของนักเรียนทั่วประเทศไม่เว้นแม้โรงเรียนมัธยมซากะแห่งนี้
เสร็จแล้ว!! เสร็จซะที!!!
เสียงใสตะโกนขึ้นดังลั่นที่ระเบียงทางเดินของตึกอย่างดีใจ ท่ามกลางเหล่าเด็กนักเรียนที่อยู่ในบริเวณนั้นซึ่งต่างคนต่างก็มีทีท่ายินดีไม่แพ้เด็กสาว ใช่ วันนี้เป็นวันสอบมหาโหดวันสุดท้ายซึ่งพรุ่งนี้ก็จะเป็นปิดเทอมที่ทุกคนรอคอย ซาซากิเลิกลั่กกับเสียงดังลั่นของมาโกโตะ
มาโกโตะ เบา ๆ หน่อยสิ เธอปราม เด็กสาวผมยาวหันขวับทันที
ในเมื่อดีใจก็ต้องแสดงให้เต็มที่ซี่ จริงมั๊ยทุก ๆ คน
เธอหันไปหาแนวร่วมจากบริเวณนั้นซึ่งก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี
แต่เธอคงไม่ยินดีนักสิ ก็จะไม่ได้เจอหน้าหัวหน้าห้องอีกตั้งนาน
มาโกโตะกระซิบข้างหูเพื่อนสนิท ซาซากิหน้าแดงด้วยประโยคที่แสนจะรู้ดีของเธอ..และเศร้าสลดพร้อมกันซึ่งมาโกโตะไม่ทันสังเกตเห็น
พูดถึงก็มาโน่นละ เฮ้อ ติดกันเป็นตังเมเหมือนเดิม
มาโกโตะพูด ทำให้ซาซากิหันไปดูเด็กหนุ่มทั้งสองที่พากันเดินออกมาจากห้องสอบพร้อมกัน บาดแผลที่ไหล่และขาของคาโอรุหายสนิทแล้ว แต่อาซาโตะก็ยังดูแลอยู่ใกล้ๆ เป็นที่พูดถึงกันมากกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทอง ซาซากิจ้องมองด้วยดวงตาที่เจ็บปวด
กลับเถอะมาโกโตะ
เธอหันหลังเดินกลับ แต่แล้วคาโอรุซึ่งเห็นเธออยู่ข้างหน้าก็เรียกเธอเอาไว้
ซาซากิ มาเอดะ สอบเสร็จแล้วเหรอ? ซาซากิจำใจต้องหันหลังกลับมาเผชิญหน้า
จ๊ะ
เธอตอบรับ แต่สายตานั้นเบนหนีไปทางอื่น ส่วนมาโกโตะนั้นยังจ้องหน้าเด็กหนุ่มผมทองอย่างจะกินเลือดกินเนื้ออยู่เหมือนเดิม ตั้งแต่เหตุการณ์ที่โรงพยาบาลคราวนั้นแถมยังมายุ่งวนเวียนอยู่กับคนที่เพื่อนของเธอชอบ..ทำให้เธอยิ่งเกลียดขี้หน้าอาซาโตะหนักข้อขึ้นทุกวัน อาซาโตะเองก็จ้องตอบกลับไปอย่างรู้ความหมาย คนที่ไม่รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดอันนี้คงจะมีเพียงคาโอรุคนเดียวกระมัง (ประมาณว่าทึ่มงั้นสิ : ผู้เขียน)
โรงเรียนนี้แปลกดีเนอะ เวลาสอบคละห้องกันไปหมดเลย แถมไม่เรียงเลขเรียงชื่ออะไรเลย คาโอรุเอ่ยขึ้น
อืม เลยหมดโอกาสลอกกันเลยเนี่ย มาโกโตะพูดเสริม
อย่างมาเอดะยังคิดเรื่องลอกข้อสอบอยู่อีกเหรอ?
บางเรื่องฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกันนี่นา
ขณะที่มาโกโตะและคาโอรุพูดคุยกัน ซาซากิกับอาซาโตะกลับเงียบ มาโกโตะมองหน้าเพื่อนสนิทครู่หนึ่งและโพล่งออกไป
ปิดเทอมนี้หัวหน้ามีโปรแกรมอะไรรึเปล่า? ถ้าไม่มีล่ะก็ไปเที่ยวชินชูด้วยกันกับพวกฉันมั๊ย? ที่พักฟรีนะเพราะบ้านคุณตาคุณยายของเอริอยู่ที่นั่น
ซาซากิหันขวับมองหน้ามาโกโตะทันที เด็กสาวขยิบตาเป็นสัญญาณว่าให้เป็นหน้าที่ของเธอเอง
โทษทีนะ ปิดเทอมต้องกลับบ้านที่ฮอกไกโดน่ะ
คราวนี้เป็นตาอาซาโตะที่ต้องทำหน้าฉงนบ้าง
เอ๋? หัวหน้ามีบ้านจริงอยู่ที่ฮอกไกโดด้วยเหรอไม่ยักรู้เลยนะ
มาโกโตะพูด ซาซากิเองก็งงไม่แพ้กัน เพราะเด็กหนุ่มไม่เคยบอกอะไรเลย บอกอะไร? ซาซากิหัวเราะในใจ เธอเป็นใคร ทำไมเด็กหนุ่มต้องให้ความสำคัญถึงกับบอกเรื่องราวต่างๆ ของตนเองให้ฟังด้วย แถมตอนนี้ข้างๆ เด็กหนุ่มก็มีอาซาโตะอยู่ด้วยอีก คิดแล้วก็น้อยใจ
เอ่อ งั้นขอให้สนุกนะจ๊ะ แล้วเจอกันตอนเปิดเทอม ซาซากิก้มหน้าก้มตาพูดแล้วหันหลังกลับทันทีอย่างที่ไม่ต้องการคำตอบ
อ๊ะ!? เดี๋ยวสิเอริ!!!
มาโกโตะเองก็วิ่งตามเพื่อนสนิทไป ส่วนคาโอรุก็ได้แต่งง แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรอาซาโตะก็คว้าแขนเล็กถูลู่ถูกังเข้าไปที่ห้องวิทยาศาสตร์ประจำตึกแล้ว (จะทำอะไรง่ะอาซาโตะ : ผู้เขียน)
เอริ!! เอริรอด้วย!!!
เด็กสาวได้ยินเสียงเพื่อนสนิทเรียก สติที่เหมือนจะลอยไปไกลก็กลับคืนมา เธอหยุดวิ่ง
ทำไมหนีมาแบบนี้ล่ะ? ฉันอุตส่าห์จะหว่านล้อมให้เขาไปเที่ยวด้วยกันกับเธออยู่นะ มาโกโตะหอบพูด
ขอบใจนะมาโกโตะ แต่ไม่ล่ะ เธอเบือนหน้าหนี
อะไรไม่? ทั้งที่เป็นโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับหัวหน้าแท้ๆ เธอนี่แปลกจริงเชียว
มาโกโตะต่อว่า พลันก็ต้องตกใจทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นหยาดน้ำใสที่พวงแก้มเนียนของเพื่อนสนิท มาโกโตะรีบพาร่างที่สะอึกสะอื้นให้นั่งที่ม้านั่งไม้ด้านหลังตึกเรียน
เอริ เป็นอะไร? บอกฉันสิ
ฉัน ทั้งที่ฉันชอบเขาก่อน แต่คน ๆ นั้นมาอยู่ใกล้ ๆ ทาเทวากิคุง เขาจ้องฉันอย่างมีความหมายว่าทาเทวากิคุงเป็นของเขา แล้วทาเทวากิคุงก็ไม่ได้ทำท่ารังเกียจเขาอีกด้วย แบบนี้จะให้ฉันทำยังไง? เธอสะอื้นไปพูดไป
จะบ้าเหรอเอริ!? เธอพูดยังกะสองคนนั่นเป็นแฟนกันงั้นแหละ จะเป็นไปได้ไง? หัวหน้าไม่มีรสนิยมอย่างงั้นหรอกน่า หมอนั่นน่ะพอมีคนมาทำดีด้วยก็แค่อยากจะผูกขาดเอาไว้เท่านั้นเอง
มาโกโตะพูดปลอบใจเพื่อน แต่ไร้ผล ซาซากิเงยหน้าขึ้นมา
ที่อยากผูกขาดน่ะ ไม่ใช่เพราะรักเหรอ?
****************************************************************************
เจ็บ.. คาโอรุพยายามแกะมือของอาซาโตะออกแต่ไร้ผล เด็กหนุ่มกำแน่นจนเห็นรอย
..ไม่เห็นรู้เลยว่านายจะกลับบ้านที่ฮอกไกโด ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องมองอย่างหาคำตอบ
ปล่อยฉัน
ตอบมาสิ!!! อาซาโตะตะคอกใส่หน้าของร่างเล็ก ทำให้คาโอรุไม่พอใจ
ก็ปล่อยก่อนสิ!! ฉันเจ็บนะ!!!
อาซาโตะมองเห็นรอยปื้นแดงที่ข้อมือเล็กเด่นชัด เด็กหนุ่มหน้าเสียและรีบปล่อยมือทันที
ถามกันดี ๆ ก็ได้ ทำไมต้องใช้กำลังซะทุกครั้งเลยนะนายนี่
คาโอรุกำข้อมือแดงช้ำของตัวเองไป..พลางบ่นใส่อาซาโตะไปด้วย แม้จะรู้สึกผิดแต่ไอ้ความเจ้าทิฐิเอาแต่ใจของลูกคนเดียวนี่ทำให้อาซาโตะไม่ยอมขอโทษ..
ตอบคำถามฉันสิ คาโอรุมองหน้าแล้วถอนใจ
อืม ทุก ๆ ปิดเทอมฉันต้องกลับไปบ้านใหญ่
คาโอรุตอบสั้นนิดเดียวเหมือนไม่สนใจ ทำให้อาซาโตะอารมณ์เสีย
ทำไมนายไม่บอกฉัน!!
อะไรเล่า? คาโอรุชักอารมณ์เสียเหมือนกันกับนิสัยแบบนี้ของอาซาโตะ
ไม่บอกฉันก่อนแต่ไปบอกกับยัยพวกนั้นต่อหน้าฉันเนี่ยนะ!! นายคิดอะไรอยู่กันแน่?!!
คาโอรุชะงักนิ่ง มองใบหน้าโกรธของอาซาโตะครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ
นาย ที่นายโมโหหาเรื่องฉันเนี่ยก็เพราะแค่อยากจะรู้ก่อนแค่นั้นเองเหรอ?
พลางหัวเราะไม่หยุด เด็กหนุ่มผมทองหน้ามีสีเลือดขึ้นกว่าเดิมทันที
.หยุดหัวเราะซะที
โทษที โทษที ฉันเห็นว่าไม่มีอะไรมากต่างหากถึงได้ไม่ได้บอกนายก่อน ถ้ามีเรื่องสำคัญ ๆ ฉันจะบอกนายก่อนคนแรกเลยเอ้า
ฝ่ามือร้อนของอาซาโตะเอื้อมกุมข้อมือเล็กไว้ แต่ไม่ยอมสบดวงตาสีดำสนิทนั่น
ไม่มีเรื่องไหนของนายที่ฉันไม่อยากรู้และไม่สำคัญ
ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้าง ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นทันที
จะไปพรุ่งนี้เลยเหรอ? อาซาโตะกระซิบถามเสียงเบากว่าเมื่อครู่มาก
อืม
..
ทั้งคู่เงียบไปเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรบางอย่างกันอยู่ในสมอง ครู่หนึ่งอาซาโตะที่คิดออกก่อนก้มลงมองใบหน้าสวยที่นิ่งเงียบอยู่ พลางคิดถึงเหตุการณ์ในโรงพยาบาลในวันนั้นขึ้นมา ผิวหน้าเรียบเนียน ขนตาไหวระริก รอยแผลกลางแผ่นหลัง อุณหภูมิ ริมฝีปาก ความรู้สึกในวันนั้นกลับมาอีกครั้ง อาซาโตะกำมือเล็กแน่นจนคาโอรุรู้สึกได้ เขาเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลทองอย่างฉงน และตกใจเพราะแขนอีกข้างของอาซาโตะเอื้อมมาโอบเอวเล็กของเขาเอาไว้พร้อมดึงให้ใกล้ขึ้นอีกจนรู้สึกถึงลมหายใจของกัน
มิเนคุระ?
ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างเมื่อร่างตรงหน้าโน้มตัวลงมา จนริมฝีปากเกือบชิดกัน
จูบ ได้มั๊ย? ใบหน้าสวยซีดเผือด พยายามดิ้นรน แต่แขนและเอวถูกรัดแน่น
ไม่เอา ดวงตาสีน้ำตาลทองฉายแววฉงนกับคำปฏิเสธ
ทำไม?
มัน แปลก ๆ
คราวนี้ใบหน้าของร่างเล็กกลับกลายเป็นสีแดงเรื่อ อาซาโตะเห็นแล้วก็ยิ้ม
ไม่แปลกซักหน่อย
พลางค่อยก้มหน้าลง เหลือบตามองใบหน้าร่างเล็กที่ตอนนี้หลับตาแน่น และแดงจัดครู่หนึ่ง..ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากบางแผ่วเบา อาซาโตะปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ เพื่อโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ให้เต็มวงแขนแนบแน่น เสียงหัวใจที่ไม่รู้ว่าของใครกันแน่ดังไม่ได้จังหวะ ร่างเล็กในอ้อมแขนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อถอนริมฝีปากออกคาโอรุก็เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาอาซาโตะสักครั้ง
พวกเรา เป็นผู้ชายเหมือนกันนะ
แล้วไง? ก็อยากทำนี่
จะทำก็ทำกับผู้หญิงสิ!! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงซักหน่อย!! คาโอรุต่อว่าอาซาโตะด้วยใบหน้าแดงจัด
ฉันรู้อยู่แล้วก็นายไม่มีหน้าอกนี่นา แต่..ฉันอยากทำกับนายเท่านั้น แค่นายคนเดียวแบบนี้ฉันแย่เหรอ? ดวงตาสีน้ำตาลทองหลุบต่ำเหมือนน้อยใจอะไรซักอย่าง
ปล่อยฉัน
อาซาโตะไม่ปล่อยยังไม่พอกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีกจนร่างเล็กอึดอัด คาโอรุรู้สึกได้ถึงฝ่ามือร้อนที่กลางหลัง
ฉันอยากทำ กับนายเท่านั้น แค่นั้นเอง
ประโยคที่เหมือนกับอ้อนวอน กับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เสแสร้ง ทำให้คาโอรุเลิกขัดขืนและเอื้อมแขนเรียวโอบกอดเด็กหนุ่มตรงหน้า
เอริ มาโกโตะมองหน้าเพื่อนสนิท
ฉันเองก็ยังอยากผูกขาดทาเทวากิคุง นั่นเพราะฉันรู้ดีว่าฉันชอบเขา สิ่งที่มิเนคุระคุงทำ ก็เหมือนกับสิ่งที่ฉันอยากจะทำให้กับทาเทวากิคุง ไม่ต้องคิดอะไรให้มากไปเลย มันสรุปได้ง่ายดาย
หิมะ เริ่มตกลงมาที่ม้านั่งของเด็กสาวทั้งสอง และสามารถมองเห็นจากหน้าต่างห้องวิทยาศาสตร์ที่เด็กหนุ่มทั้งสองกำลังแลกอุณหภูมิกันตามลำพัง หิมะสีขาวที่หนาวเย็น
นั่นน่ะ คือรัก ไม่ใช่เหรอ?
ซาซากิมองหิมะที่ตกลงมาไป น้ำตาก็ไหลหยดลงพื้นดิน
โปรดติดตามตอนต่อไป
สนุกมั๊ยคะ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] เจ้าค่า