สาวน้อยผมยาวประบ่าในชุดนักเรียนก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลเมื่อยามดวงอาทิตย์ใกล้จะเปลี่ยนหน้าที่ หลังจากสอบถามเล็กน้อยที่ประชาสัมพันธ์ก็เดินขึ้นลิฟท์ตรงไปที่ห้องของคาโอรุทันทีอย่างไม่รั้งรอด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงยิ่งนัก
เชิญครับ
เมื่อได้รับสัญญาณจากนอกห้องคาโอรุที่กำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียงก็เอ่ยอนุญาต
ทาเทวากิคุง
อ้าว ซาซากิ สวัสดี มาเยี่ยมเหรอ?
เด็กสาวสีหน้าสดใสขึ้นเนื่องจากคำทักทายเป็นปกติของเด็กหนุ่ม
อืม จ๊ะ พลางเดินเข้าใกล้และขยับเก้าอี้นั่งข้างเตียง
วันนี้อาจารย์บอกตอนโฮมรูม ทุกคนตกใจกันมากเลย ตกลงกันว่าจะมาเยี่ยมพร้อมกันในวันพรุ่งนี้
งั้นเหรอ? อืม..แล้วทำไมซาซากิมาก่อนล่ะเนี่ย?
ประโยคนี้ทำให้สาวน้อยก้มหน้าอย่างเอียงอาย พลางตอบเสียงแผ่ว
.ฉัน เป็นห่วง ทาเทวากิคุง..มาก ก็เลยรอทุกคนไม่ไหว
เด็กหนุ่มยิ้มกับความห่วงใยของเพื่อนสาว
ขอบใจนะ
วะ..วันนี้ฉันรีบมาไม่มีอะไรติดมือมาซักอย่างต้องขอโทษด้วยนะ
ไม่เป็นไรหรอก อยู่โรงพยาบาลก็เอาแต่นอนไม่ได้ออกแรงอะไรที่ไหน ขืนกินมาก ๆ ก็อ้วนกันพอดีสิ เด็กสาวหัวเราะสีหน้าสดใสกับคำพูดของเด็กหนุ่ม แต่พลันกลับเงียบไป เธอกำมือที่ประสานอยู่บนตักไปมาอย่างรวบรวมสติ
เอ่อ เอ่อ ถ้ายังไง ฉันขอมาเยี่ยมทุกวันได้มั๊ย?
มันก็ ได้นะ แต่ฉันคิดว่าแล้วแต่ซาซากิจะสะดวกเถอะนะ ถ้ามีธุระอะไรก็ไม่ต้องมาก็ได้
ไม่หรอก!! กลับบ้านก็ไม่มีอะไรจะทำอยู่แล้ว ฉันเต็มใจนะ
ใบหน้าของเด็กสาวดูราวลูกเชอร์รี่สีแดงสด
อืม ก็ได้ แล้วแต่เถอะนะ คำตอบราวเปิดโอกาสอย่างที่คาโอรุไม่รู้ตัว
ซาซากิมีสีหน้าแช่มชื่นปลาบปลื้ม
ขอบใจนะ เด็กหนุ่มเสมองนอกหน้าต่าง
จะค่ำแล้วซาซากิกลับก่อนเถอะนะ เป็นผู้หญิงกลับดึก ๆ ไม่ปลอดภัย
ซาซากิลุกขึ้นยืนตามคำพูด
จ๊ะ เอ่อ พรุ่งนี้จะมาใหม่นะจ๊ะ
พลางปิดประตูออกไปด้วยความรู้สึกดีใจอย่างที่สุด ขณะกำลังเดินก็ไปปะเข้ากับมาโกโตะเพื่อนสนิทของเธอเข้า เด็กสาวผมยาวยืนเท้าเอวอย่างรู้ดี
ว่าไงล่ะยะ เพื่อนรัก เขารู้กันทั้งประเทศแล้วมั๊ง เด็กสาวสีหน้าขุ่นเคือง
อะ อะไร?
แอบมาเยี่ยมหัวหน้าห้องไม่บอกเพื่อนรักอย่างฉันเลยนะ คิดจะหาโอกาสล่ะสิ
เปล่านะ ซาซากิหน้าแดงหลบสายตามาโกโตะ
ช่างเหอะเรื่องนั้น ว่าแต่ว่า โอเคป่ะ
เขาแค่ให้ฉันมาเยี่ยมได้ทุกวันเท่านั้นเองนะ
มาโกโตะคล้องแขนซาซากิพลางเดินไปด้วยกัน
แม้ แหม แค่เนี้ยก็ปลื้มแล้วใช่มะ ซาซากิยิ้ม พลางทำให้เพื่อนสาวของเธอยิ้มตาม
ดีใจด้วยนะ พยายามเข้าล่ะ
พะ พยายามอะไร? มาโคโตะกุมขมับ
โธ่ เธอจ๋า ฉันรู้นะว่าเธอน่ะ แอบชอบหัวหน้าห้องใช่มั๊ยล่ะ? สายตาที่เธอมองเขาน่ะฉันที่คบกับเธอตั้งแต่อนุบาลทำไมจะดูไม่ออก
เด็กสาวหน้าแดงในความรู้ทันของเพื่อน มาโกโตะยิ้มกว้าง
คู่แข่งเยอะนะ แต่เอาเถอะ ฉันจะเป็นกองเชียร์ให้เธอเอง ซาซากิยิ้มให้เพื่อน
ขอบใจนะมาโกโตะ พลางเดินไปที่สถานีรถไฟเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน
****************************************************************************
เสียงเจี๊ยวจ๊าวราวนกกระจอกแตกรัง ดังขึ้นเป็นวันที่ 2 แล้วนับจากวันที่ซาซากิมาเยี่ยม เนื่องจากเหล่าเพื่อน ๆ ร่วมห้องพากันมาเยี่ยมเด็กหนุ่มหน้าสวยอัธยาศัยยอดเยี่ยมคนนี้อย่างไม่ขาดสาย ทำให้หัวหน้าพยาบาลต้องมาเตือนหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่อาจทำให้สลายตัวกันไปได้หมด เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองเดินเข้ามา แล้วก็ต้องผงะกับภาพที่ผู้คนที่ล้อมหน้าล้อมหลังร่างเล็กเอาไว้ซะเกือบมิด พลางทำสีหน้าขุ่นเคืองและกำลังจะก้าวกลับออกไป
มิเนคุระเดี๋ยวก่อนสิ สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องเด็กหนุ่ม
มาเยี่ยมฉันเหรอ? ขอบใจนะ
เนื่องจากทุกคนไม่ได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด จึงต่างพากันงงงวยกับการที่เด็กหนุ่มผมทองมาเยี่ยม
อือ อาซาโตะตอบอย่างเสียไม่ได้ และเลยก้าวกลับมาในห้องพลางยืนพิงกำแพงหน้าตาบูดบึ้ง พลันเหลือบเห็นสีหน้าซูบซีดยิ่งกว่าเมื่อ 2 วันที่แล้วของร่างเล็ก แต่คาโอรุก็ยังพูดคุยตอบคำถามของเพื่อน ๆ อย่างเป็นปกติ
หัวหน้าห้องเนี่ย มีดวงกับโรงพยาบาลจังนะ เข้า-ออกเป็นว่าเล่นเลย เสียงของมาโกโตะดังกึกก้องกว่าใคร ๆ
ไม่อยากนะ แต่ก็คงจะเป็นอย่างที่มาเอดะพูดน่ะแหละ เด็กหนุ่มตอบอย่างติดตลก
เอริ เธอคงต้องหาของเยี่ยมประเภทบำรุงร่างกายมาให้แล้วล่ะ ก็ดูสิหน้าของหัวหน้าน่ะซีดอย่างกับไข่ต้มแน่ะ เธอหัวเราะเสียงดัง แต่ซาซากิกลับนิ่งเงียบพร้อมใบหน้าแดงจัด
แล้วหมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ล่ะ? เด็กสาวผมสั้นซอยที่อยู่ด้านตรงข้ามกับซาซากิและมาโกโตะเอ่ยถาม
อ๋อ คิดว่า ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามอะไร ทัศนียภาพในสายตาของคาโอรุก็หมุนคว้าง ทำให้เด็กหนุ่มต้องเอามือกุมขมับ ทุกคนพากันตกใจรวมทั้งอาซาโตะ
ทาเทวากิคุง!! ซาซากิตะโกนเสียงดัง พร้อมเข้าไปพยุงแต่มือเล็ก ๆ ของเธอก็ถูกปัดออกอย่างแรง พร้อมผลักไหล่ของเธอให้ออกไปซึ่งมาโกโตะก็รับร่างที่ถูกสะบัดออกของเพื่อนได้ทันที ซาซากิมองตามร่างเบื้องหน้าที่ตรงไปที่เตียงของคาโอรุอย่างงงงวย อาซาโตะประคองร่างเล็กบนเตียงอย่างเบามือ พร้อมกดสัญญาณเรียกพยาบาลอย่างรีบเร่ง
มิเน..คุระ คาโอรุลืมตาช้า ๆ มองร่างเบื้องหน้า
อย่าเพิ่งพูด! เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว คาโอรุกำแขนเสื้อของอาซาโตะแน่น ไม่นานหมอและพยาบาลต่างรีบเร่งเข้ามาดูอาการของคาโอรุเป็นการใหญ่ อาซาโตะคลายวงแขนปล่อยให้หมอได้จัดการรักษาอย่างเต็มที่ ส่วนเพื่อนร่วมห้องทุกคนต่างถอยกรูดออกมากองกันอยู่ที่ข้างประตู รวมทั้งซาซากิและมาโกโตะด้วย
เชิญข้างนอกกันก่อนนะคะ นางพยาบาลหนึ่งในนั้นกันทั้งหมดออกไป
พอออกจากห้องแล้วมาโกโตะตรงเข้าหาอาซาโตะทันที
นี่!นาย ทำไมต้องผลักเพื่อนฉันด้วยล่ะ?
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ คำตอบแสนเย็นชาของอาซาโตะทำให้มาโกโตะโกรธจัด
นายจะเป็นใครฉันไม่สนหรอกนะ!! แต่ขอโทษซักคำน่ะเป็นมั๊ย? หรือว่ายากุซ่าน่ะเขาไม่ได้สอนมารยาทอย่างนั้นให้!!!
อาซาโตะหันขวับจ้องหน้ามาโกโตะด้วยตาสีน้ำตาลซึ่งเปลี่ยนเป็นสีทองตามอารมณ์ เด็กสาวถึงกับผงะเงียบเสียง
เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่าล่ะ? เด็กหนุ่มละสายตาหันไปถามซาซากิที่ยืนกุมไหล่
ไม่ ไม่เป็นไรมาก อาซาโตะเดินไปที่เคาน์เตอร์นางพยาบาลประจำชั้น พลางพามาดูอาการของซาซากิโดยไม่พูดอะไร และกลับไปยืนหน้าห้องของคาโอรุอีกครั้งโดยปล่อยให้พยาบาลและมาโกโตะดูแลซาซากิ
เวลาผ่านไปนานพอควรเพื่อนร่วมห้องของคาโอรุต่างพากันลากลับบ้านไปเหลือแค่ซาซากิที่ได้รับยาแก้ฟกช้ำกับมาโกโตะที่ใบหน้าบูดบึ้ง ซึ่งนั่งอยู่อีกด้านของประตูห้องของคาโอรุ พลันประตูถูกเปิดออกอาซาโตะตรงเข้าถามหมอทันที
ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่พักผ่อนน้อย เลยให้ยานอนหลับไปตอนนี้กำลังหลับอยู่นะครับ พูดเสร็จหมอก็ออกไปทันที
มาโกโตะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าเดินตรงไปยังลิฟท์ทำท่าจะกลับ ซาซากิจึงวิ่งตาม
มาโกโตะเดี๋ยวก่อน ซาซากิรั้งเพื่อนเอาไว้
โทษทีนะเอริ ถ้าเธออยากจะดูอาการทาเทวากิคุงก่อนก็ไม่เป็นไรฉันจะกลับคนเดียวก็ได้
ทำไมอย่างงั้นล่ะ?
ก็ถ้าฉันเห็นหน้าหมอนั่น เจ้าลูกยากุซ่าไร้มารยาทนั่นอีกฉันมีหวังได้ชกหน้าหมอนั่นแน่ๆ !!! ใบหน้าของมาโกโตะแดงอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากความโกรธ
อืม ไม่เป็นไรฉันจะกลับกับเธอด้วย ทาเทวากิคุงต้องการพักผ่อนฉันว่าพรุ่งนี้ฉันค่อยมาใหม่ก็ได้
เอางั้นเหรอ?
จ๊ะ พลางพากันขึ้นลิฟท์เพื่อกลับบ้าน
ทางด้านอาซาโตะเกิดสงสัยบางอย่างจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลประจำชั้น
ขอโทษครับ ห้อง 303 นั่นไม่มีใครมาเฝ้าเหรอครับ?
นางพยาบาลที่อยู่เคาน์เตอร์พลางมองหน้ากันและหนึ่งในนั้นก็ตอบออกมา
ไม่มีหรอกจ๊ะ เมื่อตอนที่เข้าโรงพยาบาลมีคนมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อย แต่ยังไม่เห็นว่าจะมีญาติที่ไหนมาเฝ้าเลยน่ะจ๊ะ เพราะอย่างนี้ล่ะมั๊งถึงพักผ่อนไม่เพียงพอ เธอเว้นวรรคนิดหน่อย หันไปพยักเพยิดให้อีกคนตอบ
คือว่า พี่น่ะอยู่เวรกลางคืนทั้งอาทิตย์ แล้ว 3 วันมานี่พี่ต้องเข้าไปเตือนให้เขาพักผ่อนทุกคืนเลยล่ะจ๊ะ
เมื่อได้คำตอบแล้วอาซาโตะพยักหน้าและเดินไปที่ห้องของคาโอรุ พลางเห็นร่างเล็กบนเตียงหลับสนิท เขาจึงค่อย ๆ ลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเตียงพร้อมถอนหายใจยาว
อะ อือ อาซาโตะลืมตาตื่นจากเสียงรบกวนของร่างเล็กตรงหน้า เด็กหนุ่มขยับตัวขึ้นมอง
ทาเทวากิ? คาโอรุเอื้อมมือป่ายปัดบนอากาศไปมา อาซาโตะคว้ามือเรียวเล็กนั้นมากุมไว้ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบสนองอย่างเหนียวแน่น
ฮือ ฮึก หยาดน้ำใสหยดจากดวงตาปิดสนิทไหวระริกลงอาบแก้ม อาซาโตะปาดน้ำตาร่างเล็กอย่างเบามือ
จะไปไหนครับ? อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว ได้โปรด พ่อ แม่ ครับ ผมกลัว
อาซาโตะเห็นชักไม่เข้าท่าจึงเขย่าตัวคาโอรุเพื่อปลุก แต่ดูเหมือนจะไร้ผล ซักพักเสียงก็เงียบไปอาซาโตะจึงคิดว่าแค่ละเมอเล็กน้อย แต่กลับคาดผิดเมื่อร่างเล็กทั้งร่างกระตุกเกร็ง
อย่า!!! ท่านย่า!!! ผมกลัวแล้ว เจ็บ!!! อย่า!!!
เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมหยาดน้ำใสที่ทะลักออกอย่างไม่ขาดสาย อาซาโตะงุนงงก็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คาโอรุป่ายปัดมืออย่างไร้สติพาให้เสาซึ่งแขวนขวดน้ำเกลือถูกปัดลงพื้นแตกกระจาย
ช่วยผมด้วย!!! พ่อครับ!!! แม่ครับ!!! ช่วยผมที!!
พลางยื้อมือขึ้นหาที่ยึดเหนี่ยวสุดชีวิต อาซาโตะตรงเข้าช้อนร่างเล็กโอบกอดแนบแน่นยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ซึ่งคาโอรุเองก็กำไหล่ของอาซาโตะแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อผ้าทะลุถึงผิวหนังของอาซาโตะอย่างรุนแรงจนเด็กหนุ่มต้องนิ่วหน้า
ทาเทวากิ!! ได้ยินฉันมั๊ย?
ฮือ ฮึก ช่วยด้วย
ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่ตรงนี้ นายรู้สึกมั๊ย? คาโอรุ
สิ้นเสียงแขนเรียวเล็กก็ทิ้งลงสู่เตียง และสงบลง มีเพียงคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อย พร้อมสีแดงของโลหิตที่เปื้อนเสื้อ
อาซาโตะเบิกตากว้างกับบาดแผลที่เปิดขึ้นมาอีกของร่างเล็ก เหล่าพยาบาลซึ่งได้ยินเสียงดังต่างก็รีบเข้ามาอย่างทันที อาซาโตะจึงคลายวงแขนออกเพื่อให้พวกเธอได้ดูอาการของร่างเล็ก แต่ก็ไม่สามารถออกห่างได้เพราะมือของร่างเล็กไม่ยอมปล่อยเสื้อของเขา เด็กหนุ่มต้องพยายามแกะมือเล็กออกจนสำเร็จและหลีกทางให้เหล่าพยาบาลเข้ามาดูแล
นางพยาบาลช่วยกันปลดเสื้อของคาโอรุออกอย่างเบามือพร้อมกับค่อย ๆ ช่วยกันพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อถอดผ้าพันแผลออกเพื่อจะทำแผลใหม่ สิ่งที่ไม่คาดคิดปรากฏอยู่ตรงหน้าอาซาโตะ เด็กหนุ่มเบิกตากว้างกับแผ่นหลังขาวละเอียดแต่มีริ้วรอยของผิวหนังแยกเป็นริ้ว ๆ ซ้อนทับกันอย่างไม่อาจนับได้ ไม่ใช่แผลใหม่อย่างที่นางพยาบาลกำลังรักษาอยู่ที่ไหล่ แต่มันเป็นรอยแผลเป็นกลางหลังที่ผ่านเวลามาเนิ่นนาน
เด็กหนุ่มทรุดตัวลงบนโซฟาด้วยความรู้สึกสับสน เรื่องราวที่เขาได้รับรู้มาของร่างเล็ก ทุกอย่างที่ได้รู้จัก ไม่มีอะไรบ่งบอกซักนิด ไม่มี หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่ดวงตาสีน้ำตาลทอง เด็กหนุ่มก้มหน้าปล่อยให้นางพยาบาลช่วยกันรักษาจนเสร็จ และเวลาก็ผ่านไปจนดวงอาทิตย์เริ่มทักทายผืนโลกโดยไม่สามารถมองร่างเล็กที่อยู่บนเตียงได้เลย
****************************************************************************
อืม ร่างที่อยู่บนเตียงสีขาวขยับเขยื้อนเล็กน้อย ก่อนจะตื่นเต็มตา พลางมองไปรอบ ๆ ก็ไปพบกับดวงตาสีน้ำตาลทองที่จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ลดละ
คาโอรุขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็เจ็บแปลบที่ไหล่จนต้องนอนลงไปอีก ร่างที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเพียงจ้องนิ่งอยู่อย่างนั้นจนคาโอรุสงสัย
มิเนคุระนายไม่ได้กลับบ้านเหรอ? แล้วนี่มันกี่โมงกันแล้ว?
อาซาโตะลดสายตาลงมองนาฬิกาข้อมือพร้อมตอบ
9 โมงแล้ว
ก๊อก ก๊อก หมอและพยาบาลต่างเข้ามาที่ห้องเพื่อตรวจตอนเช้าตามปกติ
หลับสบายหรือเปล่าครับ? หมอถามคาโอรุ
ครับ สบายดี เด็กหนุ่มตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เมื่อหมอตรวจอาการแล้วก็สั่งอะไรกับพยาบาล 2-3 คำ และขอตัวออกไป
โกหก คาโอรุหันขวับมาทางต้นเสียง อาซาโตะลุกจากโซฟาเข้ามาใกล้เตียง
อะไร?
เมื่อตอนนั้นนายหาว่าฉันโกหก แต่ นายต่างหากที่โกหกซะยิ่งกว่าฉันอีก
คาโอรุมองหน้าอาซาโตะด้วยความฉงน เขาไม่รู้ตัวว่าเมื่อคืนได้ทำอะไรลงไป จึงไม่เข้าใจว่าอาซาโตะพูดถึงเรื่องอะไร
ฉันไม่เข้าใจที่นายพูดซักนิดเลยนะ
นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลี่ยนเป็นสีทองอีกครั้งด้วยโทสะ อาซาโตะจับไหล่ทั้งสองของคาโอรุแน่นเสียจนเจ็บ
โอ๊ย คาโอรุนิ่วหน้าพยายามแกะมือของอาซาโตะออก แต่ไร้ผล อาซาโตะปลดเสื้อของคาโอรุอย่างแรง พร้อมกับผ้าพันแผล ส่งผลให้เจ้าตัวโวยวาย
อย่านะ!!! นายจะทำ ..!!! คำพูดถูกกลืนหาย คาโอรุสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามืออุณหภูมิสูงของอาซาโตะสัมผัสกลางหลังของเขา นิ้วมือไล้ไปตามแนวยาวของบาดแผลนับไม่ถ้วน คาโอรุปัดมือของอาซาโตะออก แต่อาซาโตะกลับได้จังหวะรวบมือทั้งสองของคาโอรุไว้เป็นผลให้คาโอรุต้องล้มแผละลงที่เตียง ใบหน้าของทั้งสองเกือบชิดกัน
เรื่องโกหกของนายมันอยู่ที่กลางหลังนี่แล้วไม่ใช่เหรอ? อาซาโตะเข่นเขี้ยวพูด
ใบหน้าของร่างเล็กแทบไม่มีสีเลือด ราวความลับถูกเปิดเผย พยายามดิ้นรน
นายเข้ามาตามใจชอบ ยุ่งกับเรื่องของฉันตามใจชอบ ทำให้ฉันอยากเชื่อใจ ทำให้ฉันอยากวางใจ ทั้งๆ ที่นาย . หยาดน้ำใสทิ้งตัวตามแรงโน้มถ่วงลงบนใบหน้าสวยของคาโอรุ ดวงตาสีน้ำตาลทองพราวพรายราวอัญมณีเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องสู่หยดน้ำเกาะพราวรอบดวงตา เด็กหนุ่มปล่อยมือที่เกาะกุมออก พลางผละจากแต่มือเรียวเล็กกลับคว้าเสื้อของเขาไว้ได้เสียก่อน
ร้องไห้ เพราะฉันเหรอ? อาซาโตะไม่ตอบเพียงแต่ใช้หลังมือปาดน้ำตาออก
ทำไมนายถึงรู้เรื่อง แผลของฉัน คราวนี้อาซาโตะหันกลับมาเผชิญหน้า
เมื่อคืนนายละเมอ รุนแรงจนแผลเปิดฉันก็เลยได้เห็นมัน ใบหน้าร่างเล็กสลด
เกิดอะไรขึ้น? อาซาโตะจ้องใบหน้าสวยพลางถามอย่างจริงจัง แต่ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางสวยนั้น
ฉันถามนายอยู่นะ คาโอรุไม่ตอบเช่นเคยเพียงแต่จ้องมองอาซาโตะอยู่อย่างนั้น
ช่างเถอะ อยู่นี่ก็หัดหลับซะมั่งนะ จะได้ไม่ล้มแผละให้คนอื่นเขาตกใจกันอีก
อาซาโตะถอนหายใจ เดินไปที่ประตู
ไม่ได้
ฉันหลับตาลงไม่ได้ อาซาโตะหันกลับมา ร่างเล็กกำผ้าปูเตียงแน่นจนยับ
ที่นี่ ทั้งมืด ทั้งเสียงไซเรน จะให้หลับได้ยังไง? หยาดน้ำใสหยดลงบนผืนผ้า
ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว อาซาโตะเดินเข้าใกล้ ใช้ฝ่ามือแตะประคองใบหน้าของคาโอรุให้เงยขึ้นสบตากับเขา
นายมันขี้โกง ทั้งที่เข้ามายุ่งเรื่องของฉัน แต่ไม่คิดจะบอกอะไรกับฉัน นายเข้ามาทำให้ฉันอยากไว้ใจ อยากเชื่อใจ นายอยากเข้าใกล้ฉัน แต่ไม่ยอมให้ฉันได้เข้าใกล้นาย
.ขอโทษ ร่างเล็กสะอื้น น้ำตาหยดเปรอะชุ่มที่มือของอาซาโตะ
บ้าชะมัดเลย นายนี่
อาซาโตะเลื่อนนิ้วมือเช็ดน้ำตาที่ดวงตาสีดำคู่สวยอย่างอ่อนโยน พลางดึงเข้ามากอดอย่างทะนุถนอม ร่างเล็กสะอื้นไห้ในอ้อมแขนของเขาและกำเสื้อของเขาไว้เสียแน่น ความรู้สึกท่วมท้น อาซาโตะคลายวงแขนเล็กน้อย ใช้ฝ่ามือเชิดใบหน้าเปื้อนน้ำตาของร่างเล็กขึ้น และค่อยก้มลง ช้า ก่อนที่จะแนบริมฝีปากอุ่น ของคาโอรุอย่างเบาบาง ดวงตาสีดำเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปิดลงอย่างช้าๆ ไม่มีการขัดขืนใด ๆ ทั้งสิ้น
อาซาโตะลืมตามองผิวหน้าเรียบเนียน แพขนตายาวไหวระริกที่มีหยดน้ำเกาะพราว ใกล้เสียยิ่งกว่าครั้งใด ใบหน้าที่แสดงอารมณ์ไร้การควบคุมเป็นสีแดงเรื่อ น่าหลงใหลยิ่ง เด็กหนุ่มเลื่อนฝ่ามือสอดเข้าใต้เสื้อทางด้านหลังไล้สัมผัสผิวเนื้อกลางหลังอย่างสุดห้ามใจ สติสัมปชัญญะแทบจะลอยไปไกล ก่อนจะถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กในอ้อมกอดยังหลับตาสนิท พร้อมลมหายใจหนักๆ ก่อนจะลืมตา
ทำไมไม่ขัดขืนเลยล่ะ? อาซาโตะถามทั้งที่ยังไม่ปล่อยมือ
ไม่รู้สิ คาโอรุเบือนหน้า อาซาโตะค่อยเอนตัวลง นำพาให้หลังของคาโอรุสัมผัสกับเตียง ร่างเล็กยังคงจ้องมองใบหน้าของอาซาโตะอย่างไม่กะพริบตา
แล้วทำไมนายทำอย่างนี้ล่ะ? คาโอรุถามบ้าง
ไม่รู้สิ อาซาโตะก้มลงจะสัมผัสริมฝีปากสวยของคาโอรุอีกครั้ง ซึ่งคาโอรุเองก็ค่อยหลับตาช้า ๆ อย่างไม่ขัดขืน
กึง!!! เสียงบางอย่างหน้าประตูทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก
อาซาโตะผละออกจากร่างบนเตียงอย่างรวดเร็ว รีบผลักประตูออกไปดูแต่ก็ไม่พบกับใคร เขาจึงปิดประตูตามเดิม แต่ก็ต้องชะงักกับผิวขาวเนียนท่อนบนที่ไม่มีอาภรณ์ใดปกปิดของร่างเล็ก เขาจ้องมอง นาน คาโอรุเพิ่งจะรู้สึกตัว เด็กหนุ่มรีบคว้าเสื้อเข้ามาใส่ แต่ก็ไม่ถนัดเอาซะเลย อาซาโตะเดินเข้ามาใกล้
ฉันจะช่วย คาโอรุว่าง่าย ปล่อยให้อาซาโตะจัดการกับเสื้อของเขาจนเสร็จ
..ขอบใจ
คาโอรุก้มหน้าใบหน้าของเขาแดงเรื่อร้อนผ่าว เมื่อเขานึกถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ ถ้า ถ้าไม่มีเสียงนั่น จะเป็นยังไงกัน?..คิดแล้วก็เพียงก้มหน้าเท่านั้น สองมือของอาซาโตะจับใบหน้าของคาโอรุเงยขึ้น อุณหภูมิของฝ่ามือยิ่งทำให้คาโอรุรู้สึกร้อนขึ้นอีกใบหน้าแดงก่ำ
เรื่องเมื่อกี๊ ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะฉันอยากทำ
คาโอรุจ้องใบหน้าของอาซาโตะก่อนจะหัวเราะออกมา
หึ หึ นาย หน้าแดงเชียว อาซาโตะรู้สึกตัว หน้าของเขาก็ร้อนผ่าวเช่นกัน
นายนี่!! อาซาโตะตวาด แต่คาโอรุยังไม่ยอมหยุดหัวเราะ
เชอะ!! อาซาโตะผละมือจากคาโอรุคว้ากระเป๋าเรียนเดินตรงไปที่ประตู
คาโอรุเห็นดังนั้นก็หน้าเสีย ตั้งใจจะเอ่ยขอโทษ แต่อาซาโตะหันกลับมาเสียก่อน
ฉันจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาก่อน เดี๋ยวกลับมา คาโอรุงงกับประโยคนี้ของอาซาโตะ
ฉันจะมาเฝ้านายให้!! ถ้าฉันมาแล้วนายยังไม่ยอมหลับยอมนอนอีกล่ะก็ เห็นดีกันแน่!!
พลางปิดประตูดังโครม คาโอรุค้างอยู่ท่าเดิมอย่างงงงวยสุดท้ายก็หัวเราะออกมา แล้วครุ่นคิด
"....."
แม่ครับ อาจจะเจอแล้วนะครับ เขาพึมพัมกับตัวเอง
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำ ติ-ชมดุด่าได้ที่ [email protected] หรือ [email protected] ค่ะ
อ้อ...ขออนุญาตฝากข่าวนิดนะคะพี่ Katai ถึง Komosanนะจ๊ะ...เราส่งเมลไปให้แล้วนะแต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับทำไมไม่รู้ ลองหลายทีแล้ว...Confirm Address อีกทีนะ...