เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองค่อยเดินเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างเชื่องช้า เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่จะได้พบต่อไปนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็ได้เตรียมใจเอาไว้อย่างยากเย็นแล้ว จะถูกด่าว่า จะถูกหมางเมิน เรื่องเหล่านี้ปรากฏอยู่ในมโนสำนึกอยู่ตลอดเวลา
ในที่สุด ก็มาถึงหน้าห้องของคาโอรุที่เขาถามที่ประชาสัมพันธ์แล้ว ขณะกำลังจะยกมือขึ้นเคาะ เสียงเจี๊ยวจ๊าวภายในห้องที่ลอดออกมาให้ได้ยินทำให้เด็กหนุ่มฉงน ที่สุดก็ตัดสินใจเคาะห้อง ปรากฏว่ามีผู้มาเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเข้าไป ภายในห้องพิเศษเตียงเดี่ยวที่น่าจะมีร่างเล็กอยู่เพียงคนเดียวกลับมีพวกนางพยาบาลและคนไข้อื่นๆ อยู่ในห้องนั้นล้อมกรอบคาโอรุเอาไว้และพูดคุยสนุกสนาน ซึ่งผู้ที่เปิดประตูให้ก็เป็นนางพยาบาลหนึ่งในนั้นเช่นกัน
"คาโอรุคุง เพื่อนมาเยี่ยมจ๊ะ" พลันสายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่อาซาโตะทั้งหมด
เขาเป็นคนหน้าตาดี หุ่นก็สมาร์ท สร้างความประทับใจแรกพบได้ไม่ยาก ถ้าไม่เพราะมนุษยสัมพันธ์ที่แสนแย่ล่ะก็ นางพยาบาลคนเดิมเดินเข้าไปหาคาโอรุพลางกระซิบ
"มีเพื่อนเท่ห์จังนะจ๊ะ ฝากถามเขาด้วยล่ะว่าสนใจผู้หญิงอายุมากกว่ารึเปล่า?"
พลางขยิบตาให้เล็กน้อย คาโอรุก็เพียงแต่ยิ้ม แต่อาซาโตะกลับมีสีหน้าไม่พอใจซะเฉย ๆ
"พวกพี่ต้องไปแล้วล่ะ แล้วจะมาเยี่ยมใหม่นะจ๊ะคาโอรุคุง"
พวกนางพยาบาลพากันออกไปอย่างเรียบร้อยพร้อมกับคนไข้อีก 2-3 คน ปล่อยเด็กหนุ่มทั้งสองอยู่กันตามลำพัง
"นายฟื้นเมื่อไหร่?" อาซาโตะเดินเข้าไปใกล้เตียงของคาโอรุ
"เมื่อตอนเช้านี่เองแหละ รู้สึกไม่ได้หลับเต็มอิ่มอย่างนี้ตั้งนานนะ"
ร่างเล็กยิ้มตอบด้วยสีหน้าซูบซีดเล็กน้อยเนื่องจากพิษไข้ที่ยังไม่หายสนิทดีนัก แล้วทั้งคู่ก็เงียบกันไปครู่ใหญ่
"นาย ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?"
" เรื่องอะไร?"
"นายเป็นอะไร?! ที่เฉย ๆ แบบนี้เสแสร้งงั้นเหรอ?" คาโอรุงงกับประโยคนี้มาก
"เสแสร้ง? ฉันไปเสแสร้งอะไรเมื่อไหร่?" นอกจากจะงงแล้วเด็กหนุ่มก็ชักไม่พอใจในสีหน้าของอาซาโตะ
"ไม่เสแสร้งก็โง่สุดชีวิตน่ะแหละ " ใบหน้าสวยของคาโอรุแดงขึ้นด้วยความโกรธ
"อะไรเล่า?! นายไม่พอใจอะไรฉันรึไง? ฉันไปทำอะไรไว้ให้นายกัน?!!" คาโอรุตะโกนเสียงดัง
"เข้ามายุ่งกับฉันตามใจชอบ เข้ามากันฉันตามใจชอบ แล้วเป็นไงต้องมาเข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลเป็นว่าเล่นอย่างเงี้ย สะใจนายล่ะสิ!!!"
คาโอรุไม่เข้าใจทำไมเจอหน้ากันเด็กหนุ่มต้องหาเรื่องเขาอย่างนี้ด้วย
"นายมันบ้า ทั้งที่ฉัน ตั้งใจจะช่วยนาย ตั้งใจจะไม่ให้นายต้องบาดเจ็บอย่างนี้อีกแท้ๆ นายมัน ." อาซาโตะสีหน้าราวกับจะร้องไห้ซะเดี๋ยวนั้น
"นาย เป็นห่วงฉันเหรอ?"
"ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันอีกแล้ว ไม่อยากให้คนที่ใกล้ชิดกับฉันต้องกลายเป็นเหมือนแม่ ทำไม นายถึงมีสีหน้ายิ้มแย้มพูดคุยกับคนอื่นอย่างนั้น ทำไมไม่ต่อว่าฉัน อย่างนั้นยังจะดีซะกว่า"
ดวงตาสีน้ำตาลทองหม่นหมอง ราวเด็กสำนึกผิด คาโอรุเห็นดังนั้นจึงคลายความโกรธลงจนหมด
"ต่อว่า มันดีจริง ๆ เหรอ? ให้ฉันต่อว่านายจะดีเหรอ? ทั้งที่นายทำหน้าแบบนี้น่ะนะ"
คาโอรุเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าเศร้าของอาซาโตะอย่างเบามือ จ้องมองในดวงตาสีน้ำตาลทองและส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ราวกับปลอบใจเด็ก ๆ อาซาโตะวาดวงแขนที่อนาคตจะแข็งแกร่งกว่านี้โอบรัดร่างเล็กแนบแน่น ใบหน้าของเขาซุกที่ไหล่ของคาโอรุราวเด็กน้อย
"ทำไม นายไม่เหมือนคนอื่น ๆ ทำไมไม่ไปจากฉัน ไปให้พ้นจากฉัน"
"ฉันไม่มีความจำเป็นต้องทำอย่างนั้นซักหน่อย"
"ไม่กลัวฉันเหรอ?"
"กับนายที่อายุเท่ากันกับฉันเนี่ยนะ จะกลัวเรื่องอะไร?" คาโอรุหัวเราะ
"แบบนี้ ฉันจะขาดนายไม่ได้ "
"ก็ไม่เห็นเป็นไร" อาซาโตะคลายวงแขนออก
"ออกมาเถอะนะ มันเหงาใช่มั๊ยล่ะ? ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นฉันจะไปกับนายไปตลอดเลย"
ไม่อยากยอมรับว่าเหงา ไม่อยากยอมรับว่าเศร้า ทั้งที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เกิดเรื่อง ก็ต้องร้องไห้เพียงคนเดียวแท้ๆ คาโอรุเข้าใจดีถึงความรู้สึกนั้น อาซาโตะคือเงาในอดีตของเขา ตัวตนในอดีตที่ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว แต่อาซาโตะที่เป็นอีกคนยังสามารถแก้ไขได้ เด็กหนุ่มจึงอยากทำให้สำเร็จ
"เจ็บมั๊ย?" อาซาโตะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ก็มีบ้างนะ คราวนี้เจ็บทั้งไหล่เจ็บทั้งขาเลยแย่จังเนอะ" คาโอรุหัวเราะตอบ
" .ขอดูหน่อย ."
ดวงตาสีดำสนิทสวยเบิกกว้าง แต่ก็ยังยิ้ม
"อย่าล้อเล่นน่า นายไม่อยากดูหรอก"
แต่พอพูดออกไปกลับพบใบหน้าจริงจังของอีกฝ่ายอย่างคาดไม่ถึง คาโอรุกลืนน้ำลายลงคอ อาซาโตะเอื้อมมือมาปลดเสื้อของคาโอรุออก เด็กหนุ่มรีบถอยหนี พร้อมต่อว่า
"เฮ้! นาย อย่านะ จะดูไปทำไมเนี่ย?"
อาซาโตะตามเข้าใกล้
"ก็ฉันอยากรู้"
"อย่านะ!!"
"แล้วนายกลัวอะไรล่ะเนี่ย? เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ ๆ " ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องฉงน มือก็ยังไม่หยุด
"อย่านะ!!! โอ๊ย!!!" คาโอรุถอยหนีจนเกือบตกเตียง พอเคลื่อนไหวมาก ๆ ก็ทำให้เจ็บแผลทั้งสองขึ้นมาอีก อาซาโตะรีบเข้าพยุงเอาไว้ แต่คาโอรุกลับสะบัดมือของเขาหนีออกห่าง พลางก้มหน้างุด เด็กหนุ่มเริ่มอารมณ์เสีย
"ทาเทวากิ!" อาซาโตะขยับเข้าใกล้ กระชากแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของคาโอรุ ทำให้ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตานั้นหันมาเผชิญหน้ากับเขา อาซาโตะตะลึงกับใบหน้านั้น
"นาย เป็นอะไรน่ะ? เจ็บแผลเหรอ?" อาซาโตะไม่เข้าใจถึงความหมายของน้ำตานั้น เขาเพียงแต่เดาได้แค่นี้ คาโอรุโล่งใจ พลางกลบเกลื่อน
" เจ็บสิ "
" ฉันขอโทษ " อาซาโตะเอื้อมมือปาดหยาดน้ำที่ไหลจากดวงตาคู่สวยอย่างบรรจง พร้อมขยับใบหน้าเล็ก ๆ เข้าใกล้ และกอดร่างเล็กไว้อย่างเบามือ ทะนุถนอม คาโอรุตกใจ แต่ตัวเขาแปลกใจที่เพียงชั่วข้ามคืน เขาสามารถเป็นได้ขนาดนี้ เป็นได้อย่างนี้ ตลอดเวลาที่เขาพยายามผลักไสทุกคน รวมทั้งร่างเล็กออก แต่วันนี้กลับอยากอยู่ใกล้ กอดไว้ไม่ห่างอย่างนี้ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่?
อาซาโตะเลื่อนฝ่ามือกว้างไปมาสัมผัสผิวกลางหลังที่มีอาภรณ์กางกั้นเพียงชั้นเดียว เลื่อนไปจนถึงเส้นผมสีอ่อนนุ่มสบายมือ ร่างเล็กได้แต่สะดุ้งกับสัมผัส แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน เพียงเอื้อมแขนเรียวโอบร่างตรงหน้าอย่างเบามือ พร้อมดวงตาที่ปิดสนิท
"ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะห้องนี้ทำให้คาโอรุรีบยันร่างของอาซาโตะออกอย่างอัตโนมัติ
"เชิญครับ"
ร่างที่อยู่หลังประตูคืออาจารย์ประจำชั้นสาวสวย หล่อนยิ้มส่งให้คาโอรุ ในมือมีดอกไม้ช่อใหญ่ พลางเดินเข้าใกล้
"ครูมาเยี่ยมจ๊ะ ท่าทางแข็งแรงนี่นะ" น้ำเสียงหวานอ่อนโยนทำให้ผู้ฟังยิ้ม
"ขอบคุณครับอาจารย์"
"มิเนคุระก็มาด้วยเหรอจ๊ะ?"
"ครับ อาจารย์" เด็กหนุ่มตอบรับพร้อมยื่นมือไปรับดอกไม้
"จะเอาไปจัดแจกันให้ครับ" พลางเดินออกไป
อาจารย์สาวได้แต่ตะลึงกับท่าทางที่เปลี่ยนไป ทุกทีไม่แม้แต่จะตอบรับด้วยซ้ำ แต่ความสงสัยนี้ก็ต้องผ่านไปก่อนเพราะเธอมีเรื่องที่อยากรู้มากกว่านั้น เธอหันมาคาโอรุ
"ทาเทวากิจ๊ะ ครูโทรศัพท์ไปบอกที่บ้านเธอแล้วนะ "
"อ้อ..ครับ ผมทราบจากคุณพยาบาล แล้วเมื่อเช้าคนที่ท่านย่าส่งมาก็จัดการธุระให้ผมเรียบร้อยแล้วล่ะครับ"
เด็กหนุ่มมีสีหน้าปกติ แต่อาจารย์สาวก็ยังไม่หายแคลงใจ
"เอ่อ เขาบอกหรือเปล่าว่าคุณย่ากับคุณแม่จะมาเยี่ยมน่ะจ๊ะ"
" .เปล่าหรอกครับ คุณแม่น่ะมาไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนท่านย่า คงจะไม่อยากมามากกว่า"
สีหน้านั้นเป็นปกติราวปั้นแต่ง อาจารย์สาวได้แต่ถอนใจ
"..เอาเถอะจ๊ะ..ยังไงครูจะบอกเพื่อน ๆ ให้มาเยี่ยมแล้วกันนะ เอ่อ..แล้วคราวนี้จะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ล่ะจ๊ะ "
"ไม่รู้สิครับ คุณหมอยังไม่ได้บอก"
"เหรอจ๊ะ ยังไงก็หายไว ๆ นะ เดี๋ยวครูต้องกลับไปโรงเรียนแล้วล่ะนะ"
"เชิญครับ" เธอยิ้มให้แล้วปิดประตูออกไป คาโอรุค่อย ๆ เอนตัวลงนอน พลางครุ่นคิดถึงบางอย่างและผล็อยหลับไป
อาซาโตะกลับเข้ามาพร้อมแจกันดอกไม้เห็นร่างเล็กหลับสนิท จึงค่อยวางแจกันไว้ที่โต๊ะ แล้วเดินไปที่เตียงเพื่อมองใบหน้าสวยนั้นในยามหลับ พลางใช้นิ้วมือเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนนุ่มสลวยที่ปรกหน้าผากของคาโอรุอย่างเบามือ สายลมที่พัดเอื่อยเข้ามาทางหน้าต่างสะบัดผ้าม้านพลิ้วไสว เด็กหนุ่มทอดสายตาออกไปภายนอก และปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไป อย่างช้า ๆ
****************************************************************************
เป็นเวลานานเท่าใดไม่อาจทราบ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองที่ฟุ่บหลับอยู่ข้างเตียงขยับมือออกป่ายปัดไปตามเตียงต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสไม่พบสิ่งใด อาซาโตะลืมตาโพลงพลันลุกพรวดจนเก้าอี้แทบหงายหลัง
"ทาเทวากิ!!!"
"อยู่นี่" เสียงในห้องน้ำตอบรับ เด็กหนุ่มรีบตรงไปที่ห้องน้ำ
"อย่าเพิ่งเข้ามา ยังไม่เสร็จ"
เสียงทัดทานอย่างรู้ดีทำให้เด็กหนุ่มชะงักรอที่หน้าห้องน้ำทันที สักพักคาโอรุก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพมีเสาห้อยขวดน้ำเกลือตามติดมาด้วย เดินอย่างทุลักทุเลเนื่องจากขาที่ยังไม่หายสนิทนัก อาซาโตะเข้าไปพยุงไว้
"ขอบใจนะ เฮ้อ แค่เข้าห้องน้ำยังลำบากอย่างเงี้ย..ฉันไม่เอาอีกแล้วนะ"
คาโอรุพูดติดตลก แต่ใบหน้าของอาซาโตะกลับหมอง
"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ" เด็กหนุ่มพูดปลอบใจ
"ก๊อก ก๊อก" เสียงขออนุญาตจากผู้อยู่หลังประตูดังขึ้นอีกครั้งในวันนี้
"เชิญครับ" คาโอรุออกเสียงตอบไป ผู้มาเยือนคือพ่อของอาซาโตะซึ่งมากับคาคุ พร้อมขนมกับดอกไม้กองใหญ่ เมื่อคาโอรุจัดการนั่งบนเตียงเรียบร้อยแล้ว อากิระจึงเปิดการสนทนา
"ฉันมิเนคุระ อากิระ พ่อของอาซาโตะ"
ถึงไม่แนะนำแต่คาโอรุก็รู้ได้อยู่ดี เพราะสองพ่อลูกหน้าถอดพิมพ์เดียวกันออกมาเลย
"ขอบใจมากที่ช่วยลูกชายฉันเอาไว้ เธอเลยต้องมาอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างนี้ ของฝากนี่อาจจะเล็กน้อย เพราะงั้นถ้ามีอะไรที่ฉันจะช่วยได้ก็ขอให้บอกนะ"
พลางยื่นดอกไม้พร้อมขนมที่ตักของคาโอรุ เด็กหนุ่มยิ้มแม้ใบหน้าจะซูบซีดบ้าง แต่ความงามที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้ถูกบดบังในเรื่องที่ว่าแม้เพียงนิด อากิระยิ้มมุมปากชื่นชอบในความงามของร่างเล็กนัก
"เสร็จแล้วก็เชิญออกไปซะที หมอบอกให้พักผ่อนมาก ๆ " อาซาโตะพูดตัดบทสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก
คาคุเห็นแล้วก็แอบยิ้ม นี่เป็นพัฒนาการในตัวเด็กหนุ่มแน่
"แล้วเราไม่กลับเหรอ?" อากิระหันไปถาม
"เดี๋ยวก็กลับแล้ว"
"เอ๋??!" เสียงของคาโอรุแทรกกลางขึ้นพลางจับเสื้ออาซาโตะแน่น
คาคุสังเกตเห็นจึงบอกกับอากิระ
"งั้นฉันกลับก่อนล่ะนะ หายไว ๆ ก็แล้วกันแล้วจะมาเยี่ยมใหม่"
"อะ..เอ่อ ขอบคุณครับ" คาโอรุยิ้มเจื่อน ๆ
เมื่อทั้งสองออกไปแล้วจึงรู้สึกตัวและรีบปล่อยมือทันที อาซาโตะหันกลับมา
"นาย ไม่อยากให้ฉันกลับเหรอ?"
"มะ..ไม่ใช่ เปล่าหรอก นายกลับไปเถอะมืดแล้วจะลำบาก"
อาซาโตะได้ฟังก็ทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
"กลับก็ได้ ไปล่ะ" พลางปิดประตูออกไปปล่อยร่างเล็กไว้ลำพัง
โปรดติดตามตอนต่อไป
เหอ เหอ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] เจ้าค่ะ ท่านผู้อ่าน