ในวันรุ่งขึ้น ทั้งที่ยังเหลือวันหยุดในใบลาพักการเรียนอีก 3 วัน แต่คาโอรุก็ต้องการที่จะมาโรงเรียนให้ได้ ค่อนข้างลำบากและใช้เวลามากทีเดียวในการเดินทาง แต่ก็มีคนใจดีช่วยเหลือตลอดทางที่ผ่านมาทำให้คาโอรุถึงโรงเรียนได้โดยสวัสดิภาพ แม้ว่าจะเป็นเวลาสายมากที่นักเรียนทุกคนเข้าเรียนไปแล้วก็ตาม
ขณะที่คาโอรุกำลังลากสังขารตัวเองเข้าประตูโรงเรียน อาซาโตะก็กำลังเดินเข้าประตูโรงเรียนเหมือนกัน (อะไรจะบังเอิญขนาดนี้อ่ะ : ผู้เขียน) ด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่าย
มิเนคุระ นายมาสาย! คาโอรุตะโกนเรียกแถมรีบกะเผลกเข้ามาหา
นายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอหัวหน้า อาซาโตะหันไปตามเสียงเรียก พร้อมส่งประโยคกระเซ้าคนเจ็บ แต่ไม่รู้ทำไมที่เขากลับนึกขำกับวิธีเดินของคาโอรุที่พยายามมาหาเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย และรู้สึกโล่งใจที่ใบหน้านั้นไม่มีร่องรอยของน้ำตาเหมือนเมื่อวาน
ฉันไม่ยอมหรอกนะ ฉันจะทำให้นายไม่อยากอยู่คนเดียวอีกต่อไป จะให้นายยอมรับให้ได้
นายนี่มัน .ถามจริงเหอะ ทำไมต้องมายุ่งกับฉันขนาดนี้ด้วย
คาโอรุหยุดชะงักกับประโยคนี้โดยสิ้นเชิง
ฉัน คาโอรุก้มหน้าก้มตาพูดได้แค่คำเดียว ฉับพลันมีรถเก๋งสีดำวิ่งเข้ามาจอดเทียบอย่างเร่งร้อน ชายชุดดำ
สวมแว่นตาปกปิดใบหน้า 3 คนลงจากรถตรงเข้าหาทั้งคู่ แต่ที่ให้ถูกคือตรงมาหาอาซาโตะมากกว่า
มิเนคุระ อาซาโตะใช่มั๊ย? บอสของเราต้องการพบช่วยไปกับเราด้วย 1 ใน 3 คนพูดขึ้นพร้อมผายมือไปที่รถเพื่อเชื้อเชิญ
พวกนายเป็นใคร? ชายชุดดำไม่ตอบคำถามใด ๆ
งั้นก็ไม่ไป อาซาโตะหันหลังกลับไม่ใยดี แต่ส่งสายตาให้คาโอรุที่ยืนงง ๆ อยู่เดินเข้าไปในโรงเรียนพร้อมกับตน
บอสสั่งว่าแม้จะทำให้บาดเจ็บบ้างก็ต้องพาไปให้ได้ จบประโยคทั้ง 3 คนก็กระโจนเข้าหา อาซาโตะผลักคาโอรุออกห่าง และใช้ฝ่าเท้าวาดวงใส่ใบหน้าของหนึ่งในนั้นอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
ฉันไม่อยากไปพวกนายจะทำอะไรได้ พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันกวนโทสะ พร้อมฟาดกำปั้นไปที่หน้าของคนที่ 2 ที่เข้ามาเป็นเครื่องประกอบการบรรยาย
เมื่อเห็นว่า 2 คนที่ได้รับการฝึกมาอย่างดียังไม่สามารถสู้กับเด็กอายุ 15 คนเดียวได้ ชายชุดดำที่เหลืออยู่จึงใช้วิธีใหม่ทันที
ในขณะที่อาซาโตะกำลังสนุกกับการจัดการเพื่อนของเขาอยู่
หยุดนะ!!!! ปรากฎอาวุธสีเงินขนาดเหมาะมือวาววับ คมปลาบจ่ออยู่ที่คอของคาโอรุ ได้ผลชงัดอาซาโตะหยุดเคลื่อนไหวทันที
ถ้าไม่อยากให้เพื่อนมารับเคราะห์ล่ะก็ ทำตามที่เราบอกแต่โดยดีเถอะ
อาซาโตะทำหน้าเคร่งเครียดจ้องไปทางคาโอรุและชายชุดดำสลับกันไป
ในขณะที่ชายชุดดำนั้นกำลังสนใจอยู่กับท่าทีของอาซาโตะโดยไม่ระวังตัวประกัน คาโอรุได้จังหวะใช้ไม้เท้ากระแทกเข้าที่ท้องของชายชุดดำอย่างจังและหลุดจากการควบคุมมาได้ แต่ขาเจ้ากรรมไม่เป็นไปตามที่ต้องการคาโอรุไม่ทันจะพ้น
ชายชุดดำที่ฟื้นตัวได้รวดเร็ว ใช้สันมือกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของคาโอรุอย่างแรง
เมื่อถูกเล่นงานจุดสำคัญเช่นนี้คาโอรุทำอะไรไม่ได้นอกจากภาพของอาซาโตะที่เลือนลางในสติ และล้มลงกับพื้น ฝ่ายชายชุดดำคิดว่าสถานการณ์เป็นต่อแล้วเมื่อมีตัวประกันที่ดิ้นไม่ได้อยู่ในมือ
จะเอายังไง?
ชายชุดดำคนเดิมถามอาซาโตะที่ยืนนิ่งมองดูร่างไร้สติของคาโอรุถูกมีดคมจ่อที่คอ
เชอะ! อาซาโตะสบถสีหน้าเคร่งเครียด เดินไปแย่งคาโอรุจากมือชายชุดดำ แล้วอุ้มขึ้นรถพร้อมกับที่ตัวเองก็เข้าไปนั่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่เหลือร่องรอยใด ๆ แล้ว รถเก๋งสีดำก็แล่นออกไปโดยที่ไม่มีใครในโรงเรียนได้ทันรับรู้แม้สักคน
****************************************************************************
ตรู๊ด!!! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรบกวนความเงียบ ในห้องประธานของสำนักงานใหญ่ตระกูลมิเนคุระ
สวัสดีครับ คาคุลูกน้องคนสนิทรับสายแทนเจ้านาย เมื่อได้ฟังจุดประสงค์ของอีกฝ่ายแล้วจึงเดินมาพร้อมถือหูโทรศัพท์ไร้สายมาหาเจ้านายซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะประธาน พลางก้มลงกระซิบบอก
ประธานอิจิดะกรุ๊ปครับ ฝ่ายนายเมื่อได้ทราบชื่อก็ทำหน้าเบื่อหน่าย
งั้นบอกปัดไปมั๊ยครับ? คาคุเสนอ
ไม่ จะคุยละกัน รับโทรศัพท์ที่คาคุยื่นให้มาแนบหู
มิเนคุระครับ
สวัสดีครับ..มิเนคุระซัง สบายดีมั๊ยครับ?
อีกฝ่ายมีเสียงเย้ยหยันมาตามสายทำให้ผู้ฟังรู้สึกงง
สบายดีครับ ขอบคุณที่ถามไถ่ ไม่ทราบว่าอิจิดะซังมีธุระด่วนอะไรไม่ทราบครับถึงได้ติดต่อมาเองแบบนี้
ฮะ ฮะ ฮะ จะพูดกับผู้นำตระกูลมิเนคุระ ก็ต้องโทร.มาด้วยตัวเองสิครับจึงจะสมน้ำสมเนื้อ จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมากมายนักหรอกครับ เพียงแต่อยากจะคุยเรื่องที่เคยเสนอไปอีกครั้งเท่านั้น
อิจิดะซังครับ ผมคิดว่าผมได้แจ้งให้ทราบอย่างชัดเจนแล้วนะครับว่าผมไม่ต้องการจะรวมหุ้นกับโครงการที่คุณเสนอ
เพราะว่ามันค่อนข้างไม่มั่นคง แถมยังบุกรุกพื้นที่ป่าสงวนอีกด้วย
มิเนคุระเปล่งเสียงเครียดเขาต้องปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเท่าไหร่ ผู้ชายคนนี้ถึงจะเข้าใจซักที
มิเนคุระซัง ผมว่าคุณฟังข้อเสนอใหม่ของผมคราวนี้ก่อนดีกว่า คิดว่าเมื่อได้ฟังแล้วคุณอาจจะอยากร่วมมือกับผมเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
อะไร? เสียงของมิเนคุระเครียดจนคาคุรู้สึกกังวลได้
ลูกชายของคุณอยู่กับผม อ้อ แล้วก็เพื่อนของเขาด้วยอีกคน
ว่าไงนะ?!! มิเนคุระตะโกนใส่หูโทรศัพท์เสียงดังลั่น
คาคุสะดุ้งสุดตัวรีบวิ่งเข้ามาใกล้
ท่านครับ
แหม ว่าแต่สมกับเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่ 3 เลยนะครับ เก่งกาจซะจนลูกน้องของผมที่ไปเชิญที่โรงเรียนสะบักสะบอมกลับมาทีเดียว
ต้องการอะไร? หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง มิเนคุระก็เปล่งเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างเคียดแค้น
คุณรู้ดี ฟังนะ! ผมให้เวลาคุณคิดแค่ 2 วันเท่านั้น ไม่อย่างนั้นผมคงไม่รับรองความปลอดภัยของลูกคุณ
พอจบประโยคก็วางหูทันทีโดยไม่ให้มิเนคุระได้ซักต่อ เขาวางโทรศัพท์ช้า ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้พลางกุมขมับสีหน้าเคร่งเครียด
ท่าน คาคุเดินเข้ามาใกล้
.ตั้งแต่มาการ์เร็ตตายฉันก็ตั้งใจว่าจะทำแต่งานสุจริตไม่แตะต้อง ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกมืดอีกต่อไป แต่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ฉันทำให้ลูกตัวเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นอีกเป็นครั้งที่ 2
หมายความว่า คุณหนูถูกพาตัวไปเหรอครับ? คาคุเสียงหลง
ใช่..
แจ้งตำรวจ ยังไม่ทันที่คาคุจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด เจ้านายของเขาก็คว้าข้อมือบางนั้นไว้ได้เสียก่อน
อย่านะ!!!
ฉันไม่อยากแจ้งตำรวจอีกแล้ว
แต่ ท่านครับ คาคุสีหน้าเป็นกังวล
เข้ามาใกล้ ๆ อีกสิ คาคุ เมื่อเจ้านายสั่งลูกน้องก็ต้องทำตาม
คาคุขยับเข้ามายืนใกล้ ๆ จนมองเห็นดวงตาคมเข้มที่ฉายแววอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด มิเนคุระซบหน้ากับมือขาวเนียนของคาคุ
เรียกอากิระทีสิ คาคุเบนสายตา ใบหน้าของเขาแดงอย่างเห็นได้ชัด
อากิระซัง เสียงที่อ่อนหวานเปล่งราวกระซิบ
เสียงของเธอทำให้ฉันสบายใจนะ พลางหลับตาเหมือนต้องการพักผ่อนและครุ่นคิด
ผู้ชายคนนั้น กำลังจนตรอกเต็มทีล่ะสิ คงคิดจะใช้เงินร่วมทุนของเราไปปิดปากพวกตำรวจที่กำลังจะสาวมาถึงตัวแต่ฉันไม่มีทางยอมหรอก!! ฉับพลันดวงตามที่ลืมขึ้นก็ฉายแววรุ่งโรจน์
เด็กคนนั้นเป็นสิ่งสำคัญของฉัน เป็นสิ่งมีค่าเพียงชิ้นเดียวที่ฉันได้รับจากมาการ์เร็ต ฉันจะไม่ผิดพลาดเหมือนเมื่อ 8 ปีก่อนแน่นอน มันให้เวลา 2 วัน คาคุ จัดการสืบดูว่ามันเอาเด็ก ๆ ไปซ่อนไว้ที่ไหน แล้วกลับมารายงานฉันภายในพรุ่งนี้ได้รึเปล่า?
เด็ก ๆ ? นอกจากคุณหนูแล้วยังมีคนอื่นด้วยเหรอครับ?
มันพูดถึงเพื่อนของเด็กคนนั้นด้วย คิดว่ามีคนเดียวนะ เธอจะจัดการให้ฉันได้มั๊ย? คาคุโค้งตัวรับคำสั่ง
แน่นอนครับ สิ่งที่ท่านสั่งจะได้ภายในพรุ่งนี้ครับ
ขอบใจมากนะ
ขอตัวนะครับ พอจบประโยค คาคุก็ออกไปจากห้องประธานอย่างเรียบร้อย มีเพียงแต่อุณหภูมิของข้อมือที่ถูกสัมผัสเพิ่มสูงขึ้นจนรู้สึกรุ่มร้อนไปทั้งตัวเท่านั้น
****************************************************************************
เปลือกตาบางสวยเริ่มขยับเล็กน้อย เป็นเวลานานเท่าใดไม่อาจทราบ คาโอรุเริ่มทบทวนเหตุการณ์ได้ไม่ยากเย็น แต่ทันทีที่เขาพยายามขยับตัวก็ถูกกระตุกจากบางอย่างที่พันข้อเท้าทั้งสองของเขาไว้ด้วยกันทำให้เขาไม่สามารถขยับลุกขึ้นยืนจากท่านั่งนี้ไปได้ ส่วนมือก็ถูกมัดไพล่หลังไว้ คาโอรุกวาดสายตาไปรอบ ๆ เขาไม่พบสิ่งใดนอกจากความมืด เขาพยายามหลับตาสงบสติอารมณ์ เขาคิดว่าบางทีสายตาเขาอาจชินกับความมืดทำให้มองเห็นอะไรได้ แต่ช่างเปล่าประโยชน์เมื่อเขาลืมตาอีกครั้งก็พบความว่างเปล่าเช่นเคย เขามองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเฝือกสีขาวที่พันข้อเท้าของเขาอยู่เท่านั้น เสียงหายใจเริ่มหอบถี่ หัวใจเต้นเร็วและแรงขึ้น แรงขึ้นเป็นลำดับ
คาโอรุเลิ่กลั่กหันซ้ายมองขวาเพื่อหาแสงสว่าง เนื้อตัวเริ่มสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลย้อยจนเสื้อชุ่มโชก แม้อยากเปล่งเสียงก็ไม่สามารถทำได้ทุกอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ
หัวหน้าห้อง นี่ นายฟื้นแล้วเหรอ? เสียงทุ้มกังวานทำลายความเงียบ
คาโอรุหันไปตามเสียงเรียก อาการเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้ง เสียงที่ตอนแรกไม่มีออกมากลับกลายเป็นเสียงสะอื้น
น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลอาบแก้ม
มิเนคุระเหรอ? ..ฉันนึกว่าฉันอยู่คนเดียวซะอีก
ถูกจับมาพร้อมกันจะอยู่คนเดียวได้ไงล่ะ? เฮ้..ว่าแต่นายร้องไห้เหรอ
คาโอรุอยากใช้มือปาดน้ำตา แต่ไม่สามารถทำได้เลยปล่อยเลยตามเลย
เปล่า
ขี้แยชะมัด
ก็บอกว่าเปล่า!
กลัวความมืดเหรอ? คำถามนี้ คาโอรุหยุดชะงักไปพักหนึ่ง
ไม่ใช่ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว
แต่ฉันชอบอยู่คนเดียว
ทำไมล่ะ?
ก็ถ้าฉันอยู่คนเดียว พวกมัน 3 คนเอาฉันไม่อยู่หรอก เพราะมันเอานายเป็นตัวประกันน่ะแหละฉันถึงต้องยอมให้มันจับมา
สีหน้าของคาโอรุซีดกะทันหัน สำนึกผิด
ฉัน ฉันขอโทษนะ
เออ .ใช่ นายมันวุ่นวาย
ความเงียบก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งหลังจบประโยคกระแทกใจของอาซาโตะ
เฮ้! นี่ ฉันพูดอยู่คนเดียวหรือไง? อาซาโตะส่งเสียงดัง
ก็ นายบอกว่าฉันวุ่นวาย
นายนี่!! อาซาโตะทำเสียงขุ่น
สถานการณ์อย่างนี้ยังมีอารมณ์มางอนฉันอีกเหรอ? ยังกะผู้หญิง
ใช่สิ!! ฉันมันขี้แย วุ่นวาย แถมยังเหมือนผู้หญิงอีก ตกลงไม่มีอะไรดีซักอย่างสินะ นายรำคาญใช่มั๊ยล่ะ? OK ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้วจะปิดปากเงียบ จะให้นายอยู่คนเดียวให้สมใจเลย! คาโอรุร่ายยาวเป็นชุดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าโกรธ
ได้ไงล่ะ? ก็ฉันรู้ว่มีนายอีกคนอยู่แล้วจะให้ฉันอยู่คนเดียวได้อีกเหรอ?
อาซาโตะชักเริ่มสนุกกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของคาโอรุ เลยพูดแหย่เข้าไปอีก ทั้งที่ในเวลาอย่างนี้ไม่น่าจะมีอารมณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเขาเลยแท้ ๆ ทั้งที่ครั้งแรกที่เคยถูกจับมานั้นทรมานยิ่งนัก ประโยคที่เขาแหย่เมื่อกี้ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบมาอีกเลย อาซาโตะชักหงุดหงิดเต็มที
นี่!! ยังไม่ทันจะพูดสิ่งใดต่อ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก แสงสว่างที่ลอดเข้ามาทำให้นักโทษ (?!?) ทั้งสองต้องหรี่ตา ปรากฎชายร่างท้วม ศรีษะล้าน สวมชุดสูทสีเทา ในปากที่ดูหยาบกระด้างสีคล้ำคาบซิการ์อยู่ เดินเข้ามาใกล้ โดยข้างหลังมีชายชุดดำกลุ่มเดิม เขาตรงมาที่อาซาโตะ
พร้อมพยักเพยิดให้ลูกน้องของเขาไปพยุงเด็กหนุ่มที่ถูกมัดให้ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา
ว่าไง ผู้สืบทอดรุ่นที่ 3 ยินดีมากที่เธอมาเที่ยวบ้านพักของฉัน
อย่ามาทำเล่นลิ้นหน่อยเลย ฉันไม่ได้อยากมาเที่ยวซักหน่อย แถมคนของนายก็บังคับพาฉันมาที่นี่เองต่างหาก
อาซาโตะจ้องคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีน้ำตาลทองเขม็ง จนอีกฝ่ายถึงกับผงะ
เฮอะ! เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ นะ แต่เอาเถอะยังไงฉันก็ต้องให้แกมีชีวิตอยู่ไปก่อนจนกว่าพ่อแกจะให้คำตอบกับฉันในอีก
2 วันข้างหน้า เมื่อตั้งสติจากดวงตาคู่นั้นได้ เขาก็แค่นเสียงเย้ยหยันพร้อมอัดควันเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นใส่หน้าอาซาโตะเป็นการท้าทาย
อาซาโตะได้ฟังเนื้อความในประโยคก็หัวเราะในลำคอ
ไม่มีทางหรอก ผู้ชายคนนั้นเห็นผลประโยชน์ดีกว่า ใช้ฉันเป็นตัวประกันยังทำให้เขาตัดสินใจยากกว่าขู่วางระเบิดโรงแรมที่ชินจูกุซะอีก
.ก็อาจเป็นได้ . แต่ไม่มีทางหรอก ฉันคำนวณไม่ผิดพลาดแน่นอนยังไงแกก็เป็นผู้สืบทอดที่หมอนั่นยอมแลกชีวิตเมียของมันไม่ใช่เหรอ? ได้ฟังดังนั้นทำนบสติขาดผึงในตัวอาซาโตะ
แก!!! แกรู้ได้ไง!!!
พลางกระชากตัวออกจากชายชุดดำที่จับเขาไว้แต่ถูกมัดมือมัดเท้าไว้อย่างนี้จึงไร้ผล
โถ เรื่องแค่นี้มันไม่เหนือบ่ากว่าแรงของลูกน้องของฉันหรอก พลางหัวเราะเสียงดังเยาะเย้ยอาซาโตะ
น่าสงสาร เสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ช่วยไม่ได้ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมืออีกครั้ง แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ยอมเสียแกไปแน่นอน
คาโอรุมองหน้าชายร่างท้วม กับมองอาซาโตะที่คลั่งแค้นสลับกันไป คำพูดที่ว่าแม่ของเขาไม่ได้มีสภาพเป็นมนุษย์อีกแล้วคงจะหมายถึงเรื่องนี้นั่นเอง ชายร่างท้วมหัวเราะอย่างสะใจเดินออกไป ส่วนชายชุดดำที่จับอาซาโตะไว้ผลักเขาไปชนกับคาโอรุ และพากันออกไปปิดประตูให้ทุกสิ่งอยู่ในความมืดเหมือนเดิม
เจ็บใจนัก!! อาซาโตะเค้นเสียงตะโกนใส่ประตูแน่นสนิทนั่น ราวกับจะหวังให้พวกนั้นได้ยิน
คาโอรุเจ็บปลาบที่ข้อเท้าเพราะตอนที่ชายชุดดำผลักอาซาโตะมานั้น ตัวของอาซาโตะทับอยู่ที่ขาของเขาพอดิบพอดี
ด้วยความที่ยังไม่หายดีทำให้ข้อเท้าเริ่มเกิดอาการงอแงไม่ฟังเจ้าของเสียแล้ว
หลังจากนั้น อาซาโตะที่อารมณ์เย็นลงมากแล้วก็รู้สึกตัวว่าเขาทับตัวของคาโอรุไว้อยู่ จึงเริ่มขยับตัวออก
โอ๊ย!!
นายเจ็บเหรอ?
อืม นิดหน่อย
ให้ตาย อาซาโตะบ่นแล้วขยับมาพิงผนังข้างตัวคาโอรุ
แม่ของนายเสียแล้วสินะ
เออ..
ฉันก็เสียพ่อไปเหมือนกัน
รู้แล้ว คาโอรุงงกับคำตอบ
รู้ได้ไง?
ก็นายคลุ้มคลั่งที่โรงพยาบาลเรียก พ่อ พ่อ ก็ต้องดูออกอยู่แล้ว
เหรอ?
นายเสียใจสินะที่แม่ตาย
นายร้องไห้ใช่มั๊ยที่พ่อตาย
อืม
ใช่ คาโอรุซบหน้ากับไหล่ที่ในอนาคตจะกว้างขวางกว่านี้อีกเบา ๆ
เฮ้! อาซาโตะสะดุ้งโหยงที่ใบหน้าสวยนั้นอยู่ใกล้เขาจนได้ยินเสียงลมหายใจ
คาโอรุมองขึ้นไปสบกับดวงตาสีน้ำตาลทองของอาซาโตะ
ขอโทษนะที่ฉันวุ่นวายกับนายมากไปหน่อย ทั้งที่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย แต่ตอนที่พบกับนายฉันมองเห็นตัวเองด้วย ตัวฉันเมื่อก่อนที่ไม่แคร์อะไร จนสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตที่เหลืออยู่ไป ฉันไม่อยากให้นายต้องสูญเสียแบบฉันอีกก็เท่านั้น
ลมหายใจของคาโอรุเริ่มร้อนขึ้นจนอาซาโตะรู้สึกได้
เฮ้!! นายเป็นอะไรรึเปล่า
แต่ไม่ต้องห่วงนะ ถ้านายเลือกแล้วฉันก็จะไม่ยุ่งกับนายอีก
เสียงของคาโอรุขาดหายทั้งที่ยังพูดไม่จบ
อาซาโตะกระถดตัวจนสามารถใช้หน้าผากแทนมือในการวัดอุณหภูมิในร่างกายที่ใบหน้าของคาโอรุได้
นาย!! มีไข้นี่! คาโอรุลืมตาอย่างยากเย็น
.อือ .ไม่รู้กระเป๋าฉันหาย ไป ไหน? ฉันต้องกินยาระงับปวดอยู่น่ะ
อะไรนะ!! แล้วนายถ่อสังขารมาโรงเรียนทำไมยังไม่หายดีแท้ ๆ อาซาโตะตะโกนใส่หน้าคาโอรุ
ฉันมีธุ ระกับนายนี่
โธ่เอ๊ย!! ไข้ขึ้นอย่างงี้แล้วจะทำไง บ้าชะมัด!!
เออ ใช่ ขอโทษทีที่บ้า
ฉันไม่ได้ว่านาย!! อาซาโตะไม่รู้จะทำอย่างไร ทางเดียวที่ทำได้คือ
เฮ้!! มีคนเฝ้าใช่มั๊ย!!! เข้ามานี่หน่อย!! เขาตะโกนสุดเสียง
เข้ามาที หรือไปหากระเป๋าหมอนี่มาให้หน่อย!!!
เสียงของอาซาโตะฟังไม่ได้ศัพท์ในหูของคาโอรุ
นาย!! หัวหน้า!! อย่าเพิ่งหลับเซ่!! อาซาโตะใช้ไหล่เขย่าใบหน้าของคาโอรุ
เฮ้!! ทาเทวากิ คาโอรุ!! ตื่นเซ่! ปัดโธ่เว้ย!!!
สติสุดท้ายของคาโอรุคือการได้ยินประโยคด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองของคนตรงหน้าที่เรียกชื่อของเขาเป็นครั้งแรก
โปรดติดตามตอนต่อไป
ตั้งใจว่าเป็นรักโรแมนติคนะ เอ่อ...ไหงกลายเป็นบู๊ไปเสียแล้วล่ะเนี่ย?!? รับคำติชม และแนะนำได้ที่ [email protected] หรือ [email protected] ค่ะ