ตอน 3
ดวงตาคู่สวยค่อยกะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับภาพ ขณะที่กำลังปรับภาพได้ไม่ชัดนักคาโอรุก็ได้เห็นใบหน้าของบุคคลตรงหน้าที่ทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้ แต่ก็เพียงชั่ววินาทีเดียวพอเขาฟื้นแล้วใบหน้านั้นก็กลับมาเคร่งเครียดเหมือนเดิม
ฉัน....ทำไมมาอยู่นี่? คาโอรุกำลังลำดับเหตุการณ์ในสมองที่สับสนอยู่
นายตกบันได.. อาซาโตะพูดเพื่อคลายความสับสนของคาโอรุ
....อ๋อ.... คาโอรุทอดสายตาลอยเหมือนยังงง ๆ อยู่
อาซาโตะลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงไปบอกอาจารย์ประจำห้องพยาบาล
อาจารย์ครับ เขาฟื้นแล้ว.. แล้วถอยออกมายืนอยู่ห่างๆ
เหรอ? ไหนดูซิ อาจารย์ห้องพยาบาลตรวจดูอาการของคาโอรุอย่างละเอียด
อืม.... ไม่มีอะไรผิดปกตินะแต่ว่าขาเธอหักนะถึงครูจะทำแผลให้เธอแล้วก็ควรไปโรงพยาบาลซะหน่อย คาโอรุทำหน้างง ๆ
และกำลังจะขยับตัว
โอ๊ย!!! แต่ขาเจ้ากรรมก็มีอาการทันที
อย่าเพิ่งขยับตัวซี่!!! เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่าขาหักเธอนี่นะ! อาจารย์ห้องพยาบาลบ่นพร้อมกับดันตัวคาโอรุให้ลงนอนเหมือนเดิม
ขอโทษครับ คาโอรุทำหน้าจ๋อย ดวงตาคู่สวยนั่นมองไปทางอาจารย์
ก๊อก ก๊อก
เชิญค่ะ
ผู้มาเยือนเปิดประตูหลังจากได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของห้องแล้ว
ทาเทวากิ เป็นยังไงบ้าง? เสียงหวาน ๆ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ทำแผลให้แล้วค่ะแต่ว่าขาหักนะคะยังไงก็ไปโรงพยาบาลอีกทีจะดีกว่า อาจารย์ห้องพยาบาลตอบคำถามแทนคาโอรุเสร็จสรรพ
ก๊อก ก๊อก
เอ๊ะ ? มีใครมาอีกล่ะ? เชิญค่ะ อาจารย์ห้องพยาบาลเอ่ยเชื้อเชิญผู้มาเยือนคนใหม่พร้อมกับสงสัยอยู่ในที
ขออนุญาตค่ะ...เอ่อ..มาเยี่ยมทาเทวากิคุงค่ะ เสียงใสๆ ของซาซากิ เธอแสดงสีหน้าเป็นห่วงจนอาซาโตะสังเกตได้
ทาเทวากิคุง
ไง..หัวหน้าห้อง...
เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ? ตามติดมาด้วยเสียงเพื่อน ๆ ร่วมห้องที่ตามหลังซาซากิเข้ามาจนห้องพยาบาลแคบไปถนัด
นี่!... พวกเธอเบาเสียงหน่อยสิจ๊ะเกรงใจอาจารย์ซาคาโมโตะบ้าง อาจารย์ประจำชั้นเริ่มปราม
ไม่เป็นไรค่ะ... ห้องนี้รักกันดีนะคะ ดูซิเจ็บแค่คนเดียวยกโขยงกันมาทั้งห้องเชียว แถมส่งพ่อหนุ่มผมทองนั่นมานั่งเฝ้าตั้งนานสองนาน
คาโอรุหันไปมองอาซาโตะที่ยืนกอดอกพิงผนังทำหน้าปั้นยากหลบสายตาของทุกคนที่จ้องมองเขาตามคำพูดของอาจารย์ซาคาโมโตะ
.....ขอบคุณ.... พร้อมกับยิ้มหวานงดงามซะจนพวกเด็กผู้หญิงพากันหน้าแดง พวกเด็กผู้ชายเคลิ้มกันเป็นแถว แม้แต่อาจารย์สาวทั้งสองยังอดจะหลงไม่ได้
....ตึก...
อาซาโตะหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยอารมณ์สุดบรรยาย คาโอรุมองปฏิกิริยาของอาซาโตะแล้วแอบยิ้มกับตัวเอง
เอ้า พอแล้ว... แล้วนี่เตรียมงานกันเสร็จแล้วเหรอ? ถึงมาจ้อกันอยู่นี่หมดน่ะ อาจารย์ประจำชั้นของเหล่านักเรียนพูดทำลายเสียงพูดคุยสนั่นในห้องพยาบาล
แหม....อาจารย์ขาเกือบแล้วล่ะค่ะ.. สาวน้อยคนหนึ่งพูด
ไปรีบทำให้เสร็จดีกว่านะ เนี่ยใกล้จะถึงเวลาเลิกเรียนแล้วนะจ๊ะ ทางโรงเรียนไม่อนุญาตให้ค้างในโรงเรียนได้นะ พร้อมกับตบมือเป็นสัญญาณให้สลายตัว
พวกนักเรียนที่น่ารักแสนเชื่อฟังก็สลายตัวตามที่อาจารย์บอก
เอ่อ ทาเทวากิคุงจะกลับยังไง? ซาซากิถามเป็นห่วงเป็นใย
เดี๋ยวครูไปส่งก็ได้จ๊ะ ซาซากิไม่ต้องเป็นห่วงนะ อาจารย์คนสวยตอบเหมือนรู้ทัน
ค่ะ ซาซากิตอบรับ ก่อนออกจากห้องเธอเหลือบมองอาซาโตะที่ไม่ออกไปตามอาจารย์บอกนิดหน่อย
อาจารย์คนสวยมองอาซาโตะที่ไม่ไปไหนตามที่เธอบอกแล้วถอนหายใจ
ทาเทวากิ ยังไงเดี๋ยวครูไปส่งนะจะได้เลยไปโรงพยาบาลเลย
เอ๋ .เอ่อ คาโอรุตอบตะกุกตะกัก
ไม่เป็นไรหรอกครับอาจารย์ เอ่อ แค่ไปส่งที่บ้านก็พอแล้วครับไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกครับ
ไม่ได้นะจ๊ะ ควรไปเช็คสมองนะเพราะถึงจะไม่กระแทกจัง ๆ แต่ก็ควรจะให้หมอที่โรงพยาบาลตรวจอีกรอบปล่อยไว้จะเป็นอันตราย อาจารย์พยาบาลเค้นเสียงแทรก
.ผม . คาโอรุเหงื่อตกมองไปทางอาซาโตะที่ยังอยู่กับที่ไม่ไปไหน
ผมไปส่งก็ได้ครับอาจารย์ อาซาโตะพูดเป็นประโยคแรกหลังจากปล่อยให้คนอื่นพูดกันมาตั้งนาน
******คำพูดที่ไม่คาดคิด******
ผมจะให้รถที่บ้านมารับก็แล้วกัน แล้วจะไปส่งที่โรงพยาบาลกับที่บ้านให้เรียบร้อย
ได้ยินดังนั้นคาโอรุเปล่งเสียงโวยวายทันที
ไม่เอานะ ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ปฏิเสธเสียงแข็ง
ทาเทวากิครูว่าไปดีกว่านะ ทำไมไม่อยากไปล่ะมีอะไรที่โรงพยาบาลเหรอ? อาจารย์ประจำชั้นถาม
คาโอรุหน้ามุ่ยอึกอักตอบเสียงอ้อมแอ้ม
.ผมไม่ชอบ .โรงพยาบาล
กลัวหมอ กลัวเข็มเหรอจ๊ะ? ไม่เป็นไรหรอกนะเขาไม่ฉีดยาหรอก อาจารย์ซาคาโมโตะตอบยิ้ม ๆ นึกขำ เธอคิดว่าคาโอรุกลัวเข็มฉีดยา
ฉันเอง เอารถมารับทีที่หน้าประตูน่ะแหละเดี๋ยวนี้นะ โอเค
ขณะคาโอรุกำลังโดนอาจารย์สาวทั้งสองต้อนอาซาโตะให้โทรศัพท์มือถือโทรฯไปที่บ้านของเขาเรียบร้อยแล้ว คาโอรุทำหน้าโกรธ ๆ ใส่อาซาโตะ
ผมจะกลับเองครับไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อยยังไงผมก็ไม่ไปโรงพยาบาล
จะกลับเองได้ยังไง? !!ว๊าย!!!
ยังไม่ทันที่อาจารย์จะถามกลับคาโอรุก็กระโดดลงจากเตียงก่อนแล้วแถมยังหล่นลงไปแบบไม่เป็นท่าซะอีก อาจารย์ทั้งสองชะโงกมาดูปรากฎว่าอาซาโตะรับร่างของคาโอรุไว้ก่อนที่จะสัมผัสพื้นไว้แล้ว ทำให้ทั้งสองโล่งใจ
จะพาไปโรงพยาบาลกับส่งที่บ้านก่อนนะครับ พูดจบอาซาโตะก็อุ้มคาโอรุที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนออกไปจากห้อง
*******************************************************************************
ตอนนี้ทั้งสองตกเป็นเป้าสายตาในทุกที่ที่เดินผ่านเพราะคาโอรุดิ้นตลอดทางจนอาซาโตะชักจะหมดความอดทนเพราะจะทำให้เขาทำคาโอรุหล่น
นี่!!!! หยุดดิ้นซะที! เขาตวาดแต่คาโอรุก็ยังไม่ฟังเสียง
งั้นหล่นอีกทีดีมั๊ย?
อาซาโตะหยุดยืนตรงบันไดทำท่าจะปล่อยตัวคาโอรุลงมาเท่านั้นแหละได้ผลทันที คาโอรุหยุดดิ้นแถมยังเกาะเสื้ออาซาโตะไว้ซะแน่นอีก
ฮึ!! คาโอรุยังไม่วายจะส่งเสียงไม่พอใจออกมา
หึ
อาซาโตะอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมานิดหน่อยก็หน้าตาของคาโอรุดูก็รู้ว่ากำลังโกรธ แต่มือกลับกำเสื้อเขาไว้ซะแน่นดูแล้วขัดกันซะจริง ๆ แม้จะไม่ค่อยชอบนักกับสภาพแบบนี้แต่คาโอรุก็ทันได้มองสีหน้าที่ดูสบาย ๆ ของอาซาโตะคาโอรุรู้สึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง
*******************************************************************************
หน้าประตูใหญ่ของโรงเรียนมีรถคันใหญ่สีดำจอดอยู่ทั้งอาจารย์และนักเรียนที่เตรียมงานกันอยู่แถวนั้นต่างสงสัยกันเป็นแถว แต่ยังไม่ทันจะเลยเถิดคิดกันไปไกลเจ้าของรถก็มาพอดี
แกร๊ก เสียงเปิดประตูรถแทบจะพร้อมกัน ชายวัยฉกรรจ์สวมสูทสีดำและแว่นตาสีดำน่าเกรงขามทั้ง 2 ออกจากรถแล้วโค้งให้กับเจ้านายของเขา
มารับแล้วครับ ท่านนี้คือ? ทั้งสองมองคาโอรุ
หัวหน้าห้องในชั้นที่ฉันเรียนอยู่จะกลับกับฉัน อาซาโตะตอบสีหน้าเรียบเฉยใบหน้าที่ดูดีเมื่อกี๊หายไปหมดแล้ว
เขาวางคาโอรุที่เบาะพร้อมกับเข้าไปนั่งข้าง ๆ ชายหนุ่ม 1 ใน 2 นั้นปิดประตูให้ ส่วนอีกคนไปประจำที่นั่งคนขับ เมื่อเรียบร้อยแล้วรถก็ถูกเคลื่อนออกไป หลังจากที่จ้องด้วยความเงียบมานานเหล่านักเรียนที่อยู่บริเวณนั้นต่างร่ำลือกันไปต่างๆ นานา แต่ที่แน่ ๆ มีคนรู้จัก ลูกชายยากุซ่า อีกมากทีเดียว
ตรงไปที่โรงพยาบาลก่อนนะ
ครับ คุณหนู คาโอรุหน้าซีดทันที
มิเนคุระ..ฉันไม่ไปโรงพยาบาลนะ ฉันไม่ชอบ
ส่งสายตาวิงวอนจนอาซาโตะเกือบลังเลไปกับตาสวย ๆ คู่นั้นแล้ว
ทำไมไม่อยากไป แค่กลัวเข็มแค่นี้เหรอ? อาซาโตะคาดคั้น
แล้วทำไม? ฉันไม่อยากไปนายก็ไม่เห็นต้องยุ่งยากมาส่งฉันก็ได้ปล่อยฉันไว้ก็ได้นี่นา
คาโอรุย้อนถามบ้าง อาซาโตะมองหน้าคาโอรุ
นั่นสิ ทำไมต้องไปสนใจหมอนี่ด้วย โดนหมอนี่ตามทุกวันจนเซ็งจะแย่แล้ว ทั้งที่รู้อยู่แล้วเรารู้อยู่แท้ ๆ
ก็นายตกบันไดเพราะวิ่งตามฉันไม่ใช่เหรอ? ถึงมันจะเป็นความซุ่มซ่ามเซ่อซ่าของนายเองก็เถอะ ไม่ดีรึไงฉันอุตส่าห์รับผิดชอบแล้วนะ อาซาโตะพูดเพื่อเฉไฉความคิดเมื่อครู่ของเขาด้วย ใช่?? แค่นั้นแหละจากนั้นก็ไม่ต้องสนใจอีกแล้ว และหมอนี่ก็จะเลิกก่อกวนเราด้วย
คาโอรุเงียบไปสายตาจับจ้องอยู่กับวิวภายนอกหน้าต่าง ทั้งที่ตอนแรกออกจะโวยวายแท้ ๆ จนรถเลี้ยวเข้าประตูโรงพยาบาล
ถึงแล้วครับ คุณหนู ชายหนุ่มที่นั่งข้างคนขับบอกพร้อมกับออกมาเปิดประตูให้
พวกนายไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ทีนะ
ครับคุณหนู สิ้นเสียงทั้ง 2 ก็เดินเข้าไปในโรงพยาบาล
ส่วนคาโอรุก็ทำหน้าพะอืดพะอมไม่ยอมออกมาง่าย ๆ
ฉะ ฉันไม่เอา กลับเหอะนะ
คาโอรุปฏิเสธขณะที่อาซาโตะกำลังจะอุ้มเขาเข้าไปในโรงพยาบาล
นี่ นายจะทำตัวเป็นเด็กไปถึงเมื่อไหร่? ความอดทนฉันมีจำกัดนะ มานี่!!!!
การยื้อยุดฉุดกระชากกันนี้เกิดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง
ฉันเดินกลับเองก็ได้!!!
จะเดินกลับ? เดินเองได้ที่ไหนขาเป็นเงี้ยยังจะซ่าส์อีก อาซาโตะพูดเยาะเย้ยใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่ในทีสร้างความหมั่นไส้ให้กับผู้มอง
คาโอรุหันหน้าไปทางอื่นสายตาไปปะทะกับรถพยาบาลคันหนึ่งที่เข้ามาจอดที่ประตูห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอย่างรีบเร่ง
ทันทีที่ล้อหยุดสนิททั้งหมอและพยาบาลต่างวิ่งออกจากประตูมารับคนไข้ในรถคันนั้น เตียงถูกกางออกบุรุษพยาบาลช่วยกันอุ้มคนไข้วางลงบนเตียง พร้อมญาติของคนไข้ที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เตียงถูกเคลื่อนผ่านหน้าอาซาโตะและคาโอร ุเพียงชั่วพริบตาที่คาโอรุได้เห็นร่างของคนไข้ซึ่งเป็นชายมีเลือดเต็มไปหมดตั้งแต่ใบหน้าจนถึงลำตัวและไม่ได้สติคาดว่าคงได้รับอุบัติเหตุอย่างรุนแรง แต่ภาพที่สะท้อนบนดวงตาของคาโอรุนั้นกลับเป็นร่างของใครคนหนึ่ง
อุบัติเหตุ ท่าจะไม่รอด..เอ้า! นายน่ะออกมาจากรถซะทีสิ หลังจากที่เตียงถูกเคลื่อนเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้วอาซาโตะก็หันมาพูดกับคาโอรุแต่ก็ต้องตะลึง หยดน้ำใสหลั่งออกมาจากดวงตาสวยไม่ขาดสาย ริมฝีปากสีแดงช้ำสั่นระริก มือที่เย็นเฉียบ
พ่อฮะ.. พ่อ ทำไม?? คาโอรุเริ่มพึมพำในลำคอ สิ่งที่อยู่ในสมองของเขาตอนนี้คือภาพในอดีตอันปวดร้าวที่หวนกลับมาอีกครั้งที่แสนจะแจ่มชัดไม่มีลบเลือนราวกับการฉายวีดีโอซ้ำ
เฮ้ นายเป็นอะไรน่ะ? อาซาโตะนั่งลงถามไถ่
นั่นไม่ใช่พ่อ เมื่อกี๊พ่อยังคุยกับผมอยู่เลย นั่นไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่ซักหน่อย!!!!
คาโอรุกระโจนออกจากรถ อาซาโตะคว้าตัวไว้ทัน คาโอรุดิ้นสุดชีวิตในอ้อมแขนอาซาโตะ
!!!ทำไม!!! ทำไม??!!!! พ่อฮะ!!!! .ไม่!!!!!! ไม่!!!!! ตะโกนไปพลางใช้กำปั้นทุบไหล่ของอาซาโตะไปสุดแรงเกิด
หยดน้ำใสยิ่งทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ในใจอาซาโตะเต็มไปด้วยคำถามแต่กระนั้นก็ต้องเอาความคิดเหล่านั้นทิ้งไว้ก่อนเพราะเขาเองจะทนไม่ไหวแม้จะแข็งแรงแต่โดนทุบซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้สึกตัวแถมใช้แรงทั้งหมดที่มีอย่างนี้อีกก็ทำให้ล้าได้เหมือนกัน อาซาโตะพยายามหยุดคาโอรุที่ทำท่าจะวิ่งเข้าไปโดยลืมไปแล้วว่าขาหัก จากเสียงตะโกนดังสนั่นของคาโอรุทำให้กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนที่อยู่ภายนอกโรงพยาบาลไปแล้ว ชายชุดดำทั้งสองขณะกำลังออกมาเมื่อเสร็จธุระที่เคาน์เตอร์แล้วเห็นเข้าก็รีบวิ่งมาหา
คุณหนู เกิดอะไรขึ้นครับ?
ไม่รู้ จู่ ๆ หมอนี่ก็คลั่งอย่างเงี้ย! โอ๊ย!!
โธ่เว้ย! ช่วยไม่ได้
ปึ๊ก!! เสียงทุบเข้าที่หน้าท้องของคาโอรุอย่างจังทำให้คาโอรุสิ้นฤทธิ์สติหลุดลอยใบหน้าเปื้อนน้ำตาซบลงกับไหล่ของอาซาโตะในทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป
ปล. หลังจากไม่ได้เล่น net มาเป็นเวลา 1 อาทิตย์ก็ได้ค้นพบว่าได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปแล้วในวันนี้ โอ... อ.Mieko Koide รูปแบบใหม่สวยมากมากมาก เลยล่ะค่า อ้อ แนะนำ ติชม ดุด่าได้ที่ [email protected] ค่ะ