เราเคยเห็นตัวอย่างมาจากพี่แล้ว ใบหน้าแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ ทำให้มีแต่คนเข้ามาวุ่นวายไม่หยุดหย่อน แต่พี่เองก็ดูจะชอบเสียเหลือเกิน ที่ทุกคนเทิดทูญพี่ราวกับเจ้าหญิง(?) ยังงัยเราก็จะไม่ขอเป็นแบบนั้นเด็ดขาด พระเจ้า ขอให้เรามีชีวิตม.ปลายที่สงบสุขด้วยเถอะ

เด็กนร. ม.ปลายจำนวนมากทั้งพวกที่เพิ่งเข้ามาใหม่ และปีอื่นๆยืนรายล้อมบอร์ดขนาดใหญ่และป้ายอิเล็คโทรนิสก์เพื่อค้นหาชื่อของตนเอง  “รร.Sทางนี้ รร.Tทางนู้น เฮ้ พวกปี2ปี3น่ะ อย่าเพิ่งเข้ามาวุ่นวาย คนยิ่งเยอะอยู่ เอาไว้จะมองหาเด็กน่ารักตอนพิธีปฐมนิเทศน์แล้วกัน” อ. ตะโกนบอกแข่งกับเสียงจ๊อกแจ๊อกของนร.

ร่างบางในขุดเสื้อเชิ้ตแขนสี่ส่วนสีขาวสะอาดตาและกางเกงสีกรมท่า ดูเพรียวลม พยายามเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาที่ป้ายอิเล็คโทรนิก แล้วกดชื่อและหมายเลขของตนเอง ก่อนจะเงยหน้ามองตัวหนังสือตัวใหญ่ที่โผล่ขึ้นมาบนจอ เขายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นชื่อตนเองขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง  จริงๆก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แต่ก็อยากมาดูด้วยตาตนเองสักหน่อย   นิ้วเรียวขยับแว่นตากรอบดำเหลี่ยมเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป 

“นั่น เด็กคนนั้นสอบเข้าที่นี่ได้เป็นอันดับหนึ่งล่ะ คะแนเต็มทุกวิชาเลย” เสียงของนร.คนอื่นดังขึ้น

“จริงเหรอ ยอดเลย”  เสียงชื่มชมดังขึ้นมาไม่ขาดสาย เขาเดินยืดตรงอย่างภาคภูมิใจ

“แต่น่าเสียดายนะ ถ้าหน้าตาดีกว่านี้ก็คงดี ผมรุงรังปิดหน้าปิดตาไปหมด แว่นนั่นอีก”  เสียงวิจารณ์หนึ่งดังขึ้น ทำเอาผู้ที่ถูกกล่าวถึงชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมามองด้วยสายตาเข่นเขี้ยว นินทาระยะเผาขนเรอะ  แต่ไม่มีใครเห็นสายตาพิฆาตนั่นได้ เนื่องจากผมของเจ้าตัวบังเอาไว้หมด

“เฮ้ย ทุกคนกุหลาบแห่งTออกมาดูนร.ใหม่ด้วย รีบไปดูกันเร็ว”  สิ้นเสียงนร.ทั้งหลายก็รีบแจ้นกระโดดข้ามพุ่มไม้ไปฝั่งรร.ข้างๆเป็นการใหญ่  ทุกคนมองผู้ที่เดินออกมาจากตึกพร้อมบอดี้การ์ดด้วยสายตาชื่นชมปนหื่นกระหาย(?)

“สวยเป็นบ้าเลย” “

“นี่ถ้าได้จูบริมฝีปากนั่น ต่อให้ตายก็ยอม” ร่างเล็กเดินตามมาดูด้วย เบ้ปากเล็กน้อย  กุหลาบแห่งT ....  ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเป็นประกายดูเจ้าเล่ห์ จมูกโด่งได้รูป แล้วริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบนั่น พวกนายยังไม่รู้ฤทธิ์คนๆนั้นดีหรอก ร่างบางเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น ไม่มีใครทันเห็นใบหน้าสวยที่คล้ายกับคนที่พวกเขากำลังมองอย่างหลงใหลอยู่ แล้วหันหลังเดินกลับไปทันที

”โอ๊ะ”  ร่างเล็กชนกับอกอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ก่อนจะรีบตระครุบแว่นตาและจัดทรงผมให้อยู่ในสภาพเดิม 

“ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กอดที่เงยขึ้นไปมองไม่ได้ แล้วก็ตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่อยู่ห่างเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีนิลที่มองทอดมาอย่างอ่อนโยนและจริงใจ ผมซอยสั้นดำสลวยล้อมใบหน้าคมเข้ม หล่อเหลา  ริมฝีปากเรียวสวยนิ้มนิดๆ  เมื่อเห็นร่างเล็กมีท่าทีอึกอัก ใบหน้าขาวเนียนมีสีแดงระเรื่อ

“มะ...ไม่เป็นไร ขอบคุณ”

“โทษที ผมไม่ทันมอง”

“ผมก็เหมือนกัน”  ยิ้มน้อยๆ แล้วก็ต้องแทบหุบยิ้มเมื่อนึกขึ้นได้ ไม่ทันมองงั้นหรอ หมายความว่า…

“ไม่เป็นไรก็ดี ผมไปก่อนนะ” ร่างสูงเดินไปรวมกลุ่มกับพวกนร.คนอื่น  แต่ก็หันกลับมามองร่างเล็กที่เดินสะบัดไปจนลับสายตาอย่างติดใจ

“เชอะ บ้าชะมัด มัวแต่มองพี่อยู่น่ะสิ  ผู้ชายทั้งโลกนี่เป็นแบบนี้กันหมดหรืองัยนะ”  ใบหน้าสวยงอง้ำ  เดินไปบ่นไปอย่างไม่พอใจ

“นี่วันนี้ไม่เห็นเดินมาทักพี่เลยนะ ยู”  เสียงใสทัก

“ก็พี่ยูกิกำลังแจกยิ้มให้กับเหยื่อใหม่ๆอยู่นี่ เลยไม่รู้จะทักไปทำไม  แล้วมีใครติดเบ็ดหรือยังล่ะ”

“อืม คิดว่าคงทั้งสองรร.รวมกันน่ะ”  พี่ชายเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“นั่นสินะ ไม่น่าถาม” ยูทำหน้าเซ็ง

“แล้วนี่เจอใครถูกใจรึยังล่ะ”

“นั่นมันรร.ชายล้วนนะ”

“ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่านายจะคบกับผู้หญิง พวกหล่อนคงทนไม่ได้หรอกที่แฟนตัวเองสวยกว่าขนาดนี้ แถมยังถูกผู้ชายจีบไม่เว้นแต่ละวันอีก  ว่างัยล่ะ” 

“ไม่เจอ น่าเบื่อ ทุกคนเอาแต่อะไรๆก็ กุหลาบแห่งT”  ร่างเล็กล้มตัวลงบนเตียง ถึงแม้ในใจจะคิดถึงใบหน้าคมเข้มนั่น แต่เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มเองก็เป็นแบบเดียวกับคนอื่นๆ จึงพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

“ก็แน่ล่ะสิ ขืนเรียกชื่ออื่นล่ะ น่าดู ชั้นก็บอกแล้วว่าให้ทรงผมประหลาดๆกับแว่นนั่น เอาออกไปซะ แสดงใบหน้าที่แท้จริงให้พวกเค้าเห็น แค่นี้เด็กพวกนั้นก็ไม่เหลือแล้ว”  ยูกิยิ้มอย่างภูมิใจ

“ไม่ล่ะ ผมอย่างมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข ใครจะชอบไม่ชอบยังงัยก็ช่าง ว่าแต่พี่เหอะ ถูกใจคนไหนมั่งล่ะ”  ยูกิทำท่าคิดเล็กน้อย

“ที่จริงก็หลายคนนะ แต่สองคนนี้ดูมีเครดิตดีที่สุด ชื่ออากิระกับโคจิน่ะ  ทั้งหล่อทั้งเก่งเลย”

“แล้วแฟนเก่าพี่ล่ะ”

“เบื่อน่ะ ชอบมาทำเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เลยเลิกดีกว่า”  น้องชายพยัหน้ารับรู้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แสดงถึงความเคยชิน

“สักวันพี่จะต้องเป็นฝ่ายไปง้อพวกเขาบ้าง”

“ไม่มีทางหรอก”  ยูกิยิ้มเจ้าเล่ห์  ไม่มีใครไม่เคยหลงเสน่ห์เขาหรอก

วันงานปฐมนิเทศน์ รรSและรร.T ได้จัดร่วมกันที่รร.S  นร.ใหม่จำนวนมากยืนจับกลุ่มพูดคุยทำความรู้จักกัน  ยูต้องขึ้นมากล่าวต้อนรับในฐานะสอบเข้ามาเป็นอันดับหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวก็ยังคงปรากฎโฉมในรูปแบบเดิม  จริงๆก็ชักรำคาญไอ้ผมรุงรังนี่เหมือนกัน  แต่เขาลั่นวาจากับพี่ไปแล้วนี่นา จะเอาผมขึ้นก็ดูจะเสียฟอร์ม

“ชั้นนึกว่าผอ.ทั้งสองรร.ไม่ถูกกันเสียอีก”

“ชั้นก็ได้ยินมาว่างั้น”

“แต่ตอนนี้รู้สึกจะคืนดีกันแล้ว”

“ก็เห็นว่ากำลังวางแผนที่จะให้สองรร.ได้ร่วมงานกันน่ะ”

“ดีเหมือนกัน เพื่อนชั้นอยู่ที่รร.Tเยอะด้วย”

“ชั้นก็เหมือนกัน มีเพื่อนที่รร.Sเยอะแยะเลย”

“จะว่าไป เห็นคุณยูกิเคยบอกนี่นาว่ามีน้องชายมาเรียนที่รร.S”  ยูสะอึกเมื่อได้ยินคนอื่นคุยกัน อะไรนะ พี่น่ะหรอ ไปพูดตั้งแต่เมื่อไร่กัน

“ใช่ๆ รู้สึกว่าจะสอบเข้ามาเป็นที่หนึ่งด้วยล่า....” ค่อยๆหันมามองทางยูที่นั่งมองอย่างระแวง

“ห๋า เธอเป็นน้องชายคุณยูกิหรอ  ประธานรร.T ไม่อยากเชื่อเลย”  ทุกคนรีบเดินเข้ามาหา บ้างก็ถามถึงชีวิตส่วนตัวของยูกิบ้าง ถามถึงเวลาอยู่บ้านเป็นยังงัย มีแฟนหรือยัง บ้างก็บอกไม่น่าจะเป็นน้องชายได้ หน้าตาไม่เหมือนกันเลย

“เอ่อ...อ่า...”ยูได้แต่อึ้ง อะไรกันเนี่ย ทำไมแฟนพี่มันเยอะแบบนี้ ทั้งๆที่คิดว่าจะได้อยู่อย่างสงบแล้วแท้ๆ โชคดีที่เสียงอ.ดังขึ้นช่วยชีวิต

“ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบด้วยครับ พิธีกำลังจะเริ่มแล้ว กลับไปนั่งที่ได้แล้วครับ”  ทุกคนจึงจำใจที่จะต้องแยกย้ายไปนั่งที่

“ยูคุง ไปนั่งตรงนั้นเตรียมตัวดีกว่านะ”

“ครับ” ร่างเล็กถอนหายใจ  เดินย้ายไปนั่งข้างเวที  พี่บ้า กลับบ้านเมื่อไร่ คอยดู

 “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะ” เสียงคุ้นๆดังขึ้น ยูหันไปมอง ร่างสูงนั่งลงข้างๆ  “ชั้นชื่ออากิระ  นายใช่ยูน้องชายคุณยูกิที่ทุกคนกล่าวถึงล่ะสิ”  ยูตีหน้าเฉย จะมาสอดแนมเรื่องพี่อีกล่ะสิ  พลางเหลือบมองที่ปลายเนคไท รร.T  แสดงว่าคนๆนี้คงสอบเข้ามาได้ที่หนึ่งเหมือนเรา  “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”  ใบหน้าคมเข้มยิ้มอย่างอ่อนโยน คำพูดเมื่อครู่ทำให้อีกฝ่ายโพล่งออกมา

“ใช่สิ ขอโทษทีที่หน้าไม่สวยเหมือนพี่” ประชด

“เปล่า ชั้นไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย ใครว่ายูไม่สวยล่ะ เชื่อสิว่าตัวเองน่ะน่ารัก นี่ชั้นไม่ได้ปลอบนะ ชั้นว่ายูน่ารักจริงๆ”  อากิระเอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้า  ยูผงะออกอย่างตกใจ แต่ก็อดใจเต้นไม่ได้ ทำไมกันนะ

“เค้าเรียกแล้ว ไปเถอะ”  ยูรีบลุกขึ้น อากิระยังคงงงๆอยู่ ถึงแม้จะเป็นแว่บเดียวแต่ว่าใบหน้าเมื่อกี้มัน…

ร่างบางขึ้นไปที่เวทีด้วยความระทึก เขาไม่ได้ตื่นเวที กะอีแค่ยืนต่อหน้าคนนับร้อย  คนนับพันเขายังเคยมาแล้ว  จิ๊บจ๊อย  แต่เพราะคนๆนี้ต่างหาก อากิระ... ทำไมใจเต้นแรงไม่ยอมหยุดนะ  ตั้งแต่เมื่อวันก่อนที่เจอกันครั้งแรกแล้ว

“ยู!  ระวังสายไฟ”  ร่างเล็กหันขวับมามอง แต่เหมือนเสียงเตือนจากอากิระที่ยืนมองอยู่จะไม่ได้ผล  ยูสะดุดสายไฟบนพื้น เกือบจะถลาล้มลงหน้าคะมำ ยังดีที่อากิระวิ่งเข้าไปรับทัน แต่ทั้งสองก็ล้มไปทั้งคู่ นักเรียนที่เห็นเหตุการณ์ส่งเสียงฮือฮา  อ.ที่อยู่บริเวณนั้นรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ

“อูย”  ยูค่อยๆลุกขึ้น แล้วพบว่าเขาล้มทับอยู่บนตัวอากิระ

“เป็นอะไรหรือเปล่า ยะ…”  ยูมองหน้าอีกฝ่ายอย่างงุนงงเมื่อเห็นอากิระตะลึงมองอะไรสักอย่าง ร่างบางมองไปรอบๆ ทุกคนก็ดูราวกับต้องมนตร์สะกด แต่ที่น่าแปลกใจ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“สะ…สวยเป็นบ้าเลย”

“เหมือนคุณยูกิไม่มีผิด แต่ดูเด็กๆน่ารักกว่า” เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง  ยูถึงเริ่มได้สติจับใบหน้าตนเอง  แว่นตา กระเด็นไปไหนแล้ว ผมที่ปรกหน้ารุงรังถูกเสยขึ้น  แย่แล้ว…

“ยู” เสียงนุ่มเรียก กลิ่นหอมจากร่างเล็กทำให้เขาไม่อยากให้ยูลุกไปไหนเลย กลิ่นเดียวกับเด็กที่ชนเขาเมื่อวันประกาศผล แต่นี่มันในงานพิธี คงจะอยู่ท่านี้ต่อไปไม่ได้ เขาค่อยๆพยุงยูขึ้น ยูรีบเดินไปหยิบแว่นที่ตกอยู่บนพื้นตามาสวม แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ จู่ๆก็เกิดการจราจล นร.ต่างเข้าประชิดตัวร่างบาง  เดือดร้อนถึงอ.ที่ต้องรีบมากัน กว่าจะเรียบร้อยก็เกือบครึ่งชม. งานจึงดำเนินต่อได้ ขณะกล่าวคำต้อนรับ ยูเองก็รู้สึกถึงสายตาคลั่งใคล้ที่จ้องมองมาจนแทบทำอะไรไม่ถูก 

“…ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตมัธยมปลายอย่างคุ้มค่า และอยู่ในกรอบระเบียบที่ดีงาม ที่สำคัญ ต้องเอาใจในการเรียนเพื่ออนาคตที่ดีของทุกๆคน” เมื่อจบคำ เสียงปรบมือดังเกรียวกราว ราวกับเพิ่งจบคอนเสริ์ต  อากิระยิ้มนิดๆ เมื่อครู่ที่เขาพูดเสียงปรบมือยังไม่เท่านี้เลย   พอจะลงจากเวที อ.ก็ต้องรีบเข้ามากันไว้ จากการยื้อยุด ก็ถ้าหลายชายสุดที่รักของท่านผอ.เป็นอะไรไป เขามิแย่หรอ (สรุปมันงานปฐมนิเทศน์หรือคอนเสริ์ตฟะ)

“ยูคร้าบ ยู ผมขอสมัครเป็นแฟนนะครับ”

“ยู ผมจะรักคุณตลอดไป” 

“ยู” เสียงตะโกนกู่ร้องไปด้วยความรักดังเซ็งแซ่  หมดกันชิวิตที่สงบสุขของชั้น เราไม่น่าล้มเลย เพราะเราเองแท้ๆ  ร่างบางได้แต่โทษตัวเองไปมา

“เห็นมั้ยล่ะ ยูน่ะสวยจะตาย   น่าเสียดายนะที่ใส่แว่นปิดเอาไว้  ยู?” อากิระเดินตามหลังมาติดๆ ชวนคุยอย่างดีใจ

ไม่ใช่... ไม่ใช่เพราะเราหรอก ใบหน้าหวานหันมามองตาเขียว

“เพราะนาย…”

“เอ๋?”

“เพราะนายแท้ๆ คนบ้า! เกลียดที่สุด” เพี้ย เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว อากิระยืนอึ้ง ส่วนยูก็ร้องไห้โฮวิ่งหนีขึ้นรถคันงามไปแทบจะทันที เหล่านร.รีบวิ่งตามไป 

“เดี๋ยวครับ ยู”

“ยูครับ”

อากิระลูบแก้มป้อยๆ แล้วก็ฉีกยิ้ม  “หมัดหนักดีแหะ  ดูท่าจะหลงรักเข้าเต็มเปาซะแล้วสิ”  ทั้งๆที่วันนั้นก็นึกสงสัยอยู่ กลิ่มหอมอ่อนๆในตอนนั้นก็ด้วย เขาไม่เคยลืมเด็กแปลกๆที่เดินชนกันได้เลย  “เอาล่ะ อากิระสู้ๆ ต้องพยายามครองใจให้ได้  ว่าแต่ที่ตบแล้วก็ร้องไห้นี่มันเพราะอะไรหว่า”  - - ‘

“เพราะฉะนั้น  ชั้นเกลียดหมอนั่นที่สุด  ชั้นก็เลยมาเป็นกรรมการนร. จะได้มีการ์ดมาคอยกันให้ เพราะหมอนั่นน่ะแหล่ะ”  ยูบ่นหน้างอ เล่าเรื่องเมื่อครั้งแรกเจอให้ซึซึเมะฟัง 

“ที่จริงประธานน่าจะเลิกงอนได้แล้วนะครับ  ผ่านมาตั้งนานแล้ว” 

“แต่หมอนั่นทำให้ชีวิตที่ชั้นคาดหวังว่ามันจะราบเรียบวุ่นวายนี่นา”   ร่างบางหน้างอง้ำบ่นกระปอดกระแปด

“แต่ประธานก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้นี่ครับ   อีกอย่างถึงไม่ใช่เพราะประธานอากิระ  ก็ต้องมีสักวันที่ประธานจำเป็นต้องเผยหน้าตาที่แท้จริงอยู่ดี”  ซึซึเมะยิ้มบางๆ  ก็ประธานยูหน้าตาสวยขนาดนี้  รองประธานรร.S นึกขำกิริยาของคนตรงหน้า  อะไรจะโกรธข้ามเดือนข้ามปีขนาดนี้ ตั้งแต่ปี1ยันปี3 จวนจะจบแล้ว ยังงอนไม่เลิก  ทั้งๆที่ดูก็รู้ว่าจริงๆคิดอย่างไรกับประธานอากิระ   ประธานอากิระเองก็ทั้งแสดงความรักทั้งบอกรักขนาดนั้น แต่กว่าจะมาสารภาพรักกันแล้วคบกันอย่างจริงๆจังๆ ก็หลายปีดีดักผ่านไป  ในที่สุด เมื่ออาทิตย์ก่อนทั้งประธานยูและประธานอากิระก็กลายเป็นคนรักกันเรียบร้อยแล้ว  นร.หลายคนต่างก็เสียใจบ้างดีใจบ้างตามประสาของแฟนคลับไอด้อล   แต่..เอ..หงัยวันนี้มาบอกว่าเกลียดอีกล่ะ  สงสัยจะทะเลาะอะไรกันมาแหงเลย

“แต่ว่า...”  ยูเถียงไม่ออก   จริงๆเขาก็ไม่ค่อยได้สนใจเรื่องนั้นเท่าไรนักหรอก  แต่ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าเมื่อก่อนทำไมต้องทำเป็นโมโหอากิระด้วยทุกครั้งที่เจอ   เมื่อคิดถึงใบหน้าคมเข้มที่มักจะยิ้มและทอดแววตาอ่อนโยนมาที่เขาเสมอ  ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่อ  ‘ชั้นรักยู’  ยิ่งคิดถึงคำที่อากิระเคยบอกเขา  ก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่  หว๋ายๆ  อะไรเนี่ย  จู่ๆหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาซะเฉยๆ   อยากให้อากิระพูดให้ฟังบ่อยๆจัง  คิดถึงอากิระ  คิดถึงริมฝีปากเรียวสวย  รสจูบที่อ่อนหวาน นุ่มนวล และร้อนแรงในเวลาเดียวกัน  คิดถึงสัมผัสจากมือใหญ่คู่นั้น  อ้ายๆ  ร่างเล็กก้มหน้าแดงๆงุด  รู้สึกเขินกับความคิดของตัวเองจังเลย  ซึซึเมะอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของร่างบาง   ประธานยูจะแสดงสีหน้าน่ารักๆแบบนี้ก็เฉพาะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับประธานอากิระเท่านั้นแหละ 

“ประธานทำอะไรอยู่ครับ”  โคจิเดินเข้ามาที่ห้องสภานร. เห็นอากิระนั่งยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว

“คิดถึงเรื่องสมัยก่อนน่ะ  ตอนที่เจอยูวันแรก”  โคจินั่งฟังด้วยความสนใจ  “ตอนนั้นยูผมเผ้างี้ปิดหูปิดตา  แถมยังใส่แว่นอีก  ชั้นไม่เคยสังเกตเห็นเลยจนระทั่งวันที่เดินชนกันเนี่ย  เชื่อมั้ย กลิ่นหอมอ่อนๆนั่นติดจมูกชั้นไปหลายวันเลยแหละ  แถมยังดูท่าทางแปลกๆอีก”

“งั้นที่เค้าว่าตอนแรกที่ประธานยูมารร..แบบหน้าตาต่างจากตอนนี้ราวฟ้ากับดินก็เป็นความจริงสิครับ” 

“ไม่นะ”  อากิระนึกย้อนไป  “ตอนที่ชั้นเห็น ก็ดูน่ารักดี ถึงจะใส่แว่นผมยุ่งก็เหอะ  แต่คงจะไม่เท่าตอนนี้น่ะนะ  คงเพราะคนสวยทำอะไรก็ดูดีไปหมดมั้ง”  ร่างสูงหัวเราะอารมณ์ดี  โคจิพลอยยิ้มไปด้วย  ไม่ว่าเมื่อไร่ ถ้าเป็นเรื่องของประธานยูแล้วล่ะก็  ประธานอากิระมักจะเป็นแบบนี้เสมอ  แต่ว่าเขาจำได้นี่นะว่าคนอื่นเคยบอกว่าหน้าจองประธานยูตอนนั้นดูไม่ได้ด้วยซ้ำ  โคจิมองประธานรร.Tอย่างแปลกใจ  หรือว่า นี่ที่เค้าเรียกกันว่า คู่พรหมลิขิต  ประธานอากิระถึงสนใจประธานยูตั้งแต่ตอนนั้น  โดยที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปร่างหน้าตา  ถึงคนอื่นจะเห็นเป็นอย่างไร  แต่ประธานอากิระก็สามารถมองได้เห็นถึงภายในที่แท้จริง  ว้าว~ ยอดเลย รองประธานรร.Tมองอย่างทึ่ง  เรากับซึซึเมะก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกันสินะ

“แล้วเรื่องของนายกับซึซึเมะล่ะ”  อากิระหันมาถามรองประธานคู่ใจบ้าง

“ประธานก็รู้อยู่แล้วนี่ครับ”  โคจิยิ้มเขินๆ  แต่ก็เล่า  “ผมยังจำได้เลย  ซึซึเมะย้ายมากลางเทอม2  เลยค่อนข้างเด่น...”

ร่างสูงโปร่งโค้งหลังจากแนะนำตัวเองเสร็จ  ทุกคนในห้องตะลึงเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาที่กระเดียดไปทางสวยหน่อยๆ  แต่ทว่าร่างกายกลับสูง แขนขายาวดูเก้งก้างไม่ค่อยสมกับหน้าตาเท่าใดนัก  ซึซึเมะยิ้มเจื่อนๆ  เขาย้ายมากลางเทอมแบบนี้คงจะแปลก  ทุกคนก็สนิทกันหมดแล้ว  เขาจะหาเพื่อนได้มั้ยนะ  โคจิมองร่างที่อยู่หน้าห้องนึกในใจ  ถ้าตัวเล็กๆก็คงจะเข้ากับหน้าตา เหมือนอย่างยูซัง หรือประธานยูกิ  พลางก็ยิ้มแป้นเมื่อคิดถึงคนรักขึ้นมา  ตอนนี้ประธานยูกิทำอะไรอยู่นะ  ซึซึเมะมองไปรอบห้องพลางสะดุดตากับร่างสูงใหญ่ด้านหลัง  ตัวใหญ่จัง ท่าทางสูงกว่าเราอีก  ค่อยยังชั่วหน่อย 

“ที่นั่งของเธอ อยู่ตรงนั้นนะ  เอาล่ะ  ทุกคนก็...ให้ความสนิทสนมกับซึซึเมะเค้าหน่อยนะ”  ร่างสูงโปร่งเดินมานั่งแถวสุดท้ายข้างหน้าต่างข้างๆโคจิ   ข้อมือใหญ่จัง แขนมีกล้ามด้วยแหะ  สงสัยเล่นกีฬาอะไรแน่ๆ  หน้าตาดีเชียว   โคจิหันมามองเมื่อรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่  ซึซึเมะชะงักไม่รู้จะทำอย่างไร เมื่อถูกจับได้ว่ากำลังมองอีกฝ่ายอยู่ จึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ 

“ไม่มีหนังสือหรอ”  โคจิมองไปที่โต๊ะว่างเปล่า

“ห๋า..เอ่อ ใช่”  เขาจึงเลื่อนโต๊ะมาใกล้ 

“ดูกับชั้นไปก่อนแล้วกันนะ”  ซึซึเมะยิ้มดีใจ  เพื่อนคนแรกของเขา

“ขอบคุณ”  เป็นคนใจดีมากทีเดียว

ทั้งเขาและโคจิค่อนข้างสนิทกันมากทีเดียว  แต่ว่าเพียงแค่ 1 อาทิตย์ เขาก็ต้องย้ายไปอยู่ที่รร.S เนื่องจากพ่อกับแม่เป็นห่วงเขาที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่  แล้วลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เป็นรองประธานรร.Sอีกด้วย  จึงให้ย้ายมาเพื่อให้ใกล้ชิดกับญาติสนิท จะได้ช่วยดูแล  ทั้งๆที่เขาก็บอกแล้วว่าอยู่ได้

“ซึซีเมะ เข้ากับเพื่อนใหม่ได้หรือยัง”  มินาโตะ ลูกพี่ลูกน้องของเขาทีมีอายุมากกว่านั่งเท้าคางถามในห้องสภานร.  เขาเพิ่งจะสมัครเป็นกรรมการนร. เมื่อวานนี้ด้วยเส้นสายของมินาโตะหน่อยๆ

“อืม  ทุกคนนิสัยดี แถมยังไม่แบ่งแยกว่าชั้นเพิ่งเข้ามาใหม่ด้วย”  แต่เขาก็อดนึกถึงเพื่อนในวันแรกไม่ได้  โคจิ  ไม่ได้เจอกันตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งอาทิตย์กว่าแล้ว

“แล้วนี่ยังกลุ้มใจเรื่องความสูงของตัวเองหรือเปล่าเนี่ย”  ซึซึเมะถอนหายใจ  มินาโตะลูบศีรษะปลอบเพราะรู้ดีว่าซึซึเมะกังวลกับร่างกายตัวเองขนาดไหน

“ทั้งที่ไม่ได้เล่นบาส ไม่ได้ว่ายน้ำ แต่ตัวกลับสูงเอาๆ  เชื่อมั้ยล่ะ ว่าตอนที่ชั้นคบอยู่กับจุนอิจินะ  ก็สูงพอๆกันอยู่แล้ว ผ่านไปแค่เดือนเดียว ชั้นสูงกว่าเค้าอีกแน่ะ  เค้าขอเลิกกับชั้นเลยล่ะ บ้าใช่มั้ย”  ร่างโปร่งสีหน้าเศร้าหมอง   ตอนนี้เค้าสูงถึง 180 ซม.  เขาอกหักมาแล้วนับไม่ถ้วน  ไม่ว่าจะชอบใคร ทุกคนต่างก็ปฏิเสธ เนื่องจากเห็นว่าความสูงของเขาเป็นปัญหา   ‘ถึงหน้าตานายจะสวยขนาดไหน  แต่ถ้าตัวเล็กกว่านี้จะดูน่าทะนุถนอมมากกว่า’   ซึซึเมะถอนหายใจเบื่อๆ  ถ้าเป็นโคจิ คงจะดี สูงตั้งเกือบ 2 เมตร  เวลายืนด้วยกันคงจะดูไม่แปลก  ว่าแล้วก็น่าแดงซะเฉยๆ  อีกแล้ว  อดคิดถึงไม่ได้อีกแล้ว  อยากเจอจัง  ก็ต้องยอมรับล่ะว่าถูกใจคนๆนั้นมากเลย

“เอ้าๆ ยิ้มแล้ว  คิดถึงใครเข้าล่ะ”  ซึซึเมะยิ้มเขินๆ  มินาโตะอมยิ้มเมื่อเห็นญาติผู้น้องของตัวเองอารมณ์เปลี่ยนแปลงเร็วปานพายุ  คงจะเป็นคนที่ชอบล่ะสิเนี่ย

“มินาโตะ  ทำอะไรอยู่ เดี๋ยวจะประชุมแล้วนะ”  ไค ประธานหนุ่มรร.S  เดินเข้ามาเรียก  มินาโตะและซึซึเมะลุกขึ้น  ทำให้เห็นว่าร่างของลูกพี่ลูกน้องที่อายุมากกว่านั้นสูงเพียงแค่คางของเขาเท่านั้น ในขณะที่ประธานไค สูงพอๆกับเขา

“ไคนี่ล่ะก็  เมื่อเช้าชั้นก็เพิ่งทำรายงานงบประมาณเสร็จเองนะ จะไม่ให้พักบ้างหรืองัย”  มินาโตะตัคพ้อเสียงกระเง้ากระงอด จนอีกฝ่ายต้องเดินมากอดเอาใจ

“พักสิจ๊ะ  แต่ว่าตอนนี้ได้เวลาประชุมแล้วนี่นา  เดี๋ยวคืนนี้สัญญาปล่อยให้นอนยาวนะ”  ร่างเล็กกว่าตาโตเมื่อคนรักพูดจาสองแง่สองง่าม  ใบหน้ากลายเป็นสีแดงระเรื่อ  ซึซึเมะยิ้มนิดๆ  ไม่ว่าใครก็รู้ดีถึงความสัมพันธ์ของประธานกับรองประธานรร.Sคู่นี้  สวีทกันได้ทุกวี่ทุกวัน  เขายืนมองร่างสูงที่ยืนกอดร่างเล็กแกมอิจฉานิดๆ 

เมื่อถึงเวลาประชุม  ซึซึเมะเป็นผู้ช่วยของมินาโตะ   เนื่องจากมินาโตะรู้ดีว่าซึซึเมะทำงานเรียบร้อย เป็นระเบียบ ลายมือก็อ่านง่ายด้วย  เป็นธรรมเนียมที่ว่าการประชุมจัดขึ้นที่ไหน  ฝ่ายสภานร.ของรร.นั้นจะต้องมารวมตัวพร้อมเพรียงกันก่อน  ร่างโปร่งสังเกตเห็นยูซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างของประธานไค  เขาเพิ่งจะเคยเห็นใกล้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก  เคยแต่ได้ยินชื่อเสียง  เห็นว่ามีแฟนคลับมากพอๆกับประธานรร.Tเลยนี่นา  ยูเงยหน้าขึ้นมองสบตากับซึซึเมะเข้าพอดี  เขายิ้มให้  ยูยิ้มกลับ  ซึซึเมะนึกในใจ คิดว่าจะหยิ่งซะอีก  สวยแล้วยังนิสัยดีอีกต่างหาก ตัวเล็กๆดูน่าทะนุถนอมจัง

“มาแล้วๆ”  เสียงเรียกเบาๆดึงภวังค์ของซึซึเมะให้มองไปรอบๆ  ประธานนร.รร.T ร่างเพรียวบาง ใบหน้าสวยยิ่งกว่าหญิงสาว เดินเข้ามาพร้อมรองประธานซาอิ  เขาจำได้ดีเพราะในวันแรกที่เขาอยู่รร.T  ท่านผอ.ก็ฝากฝังเขาไว้กับทั้งสองคนนี้  ซึซึเมะมองไล่ไปเรื่อยๆ  นั่น อากิระซังนี่นา  ดังมากเลย  ถึงขนาดนร.หญิงรร.อื่นมายืนออกันหน้ารร.เชียว นั่น...โคจิ!  ซึซึมะเห็นร่างสูงที่เดินเข้ามาก็เก็บอาการดีใจไม่ค่อยอยู่  จนเมื่อโคจิหันมาเห็นเขา  ซึซึเมะโบกมือส่งยิ้มให้  โคจิยิ้มดีใจ ทำมีทำไม้ประมาณว่า ‘ดีจังที่เจอ’ จนร่างโปร่งอดขำไม่ได้  มินาโตะมองตาม ด้วยความที่สนิทกันมานานทำให้รู้ว่าซึซึเมะดูท่าจะชอบโคจิซะแล้ว   โคจิเดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้ประธานยูกินั่งก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงข้างๆ  ส่วนอากิระก็นั่งข้างยู ทันทีที่เดินเข้ามาใกล้  ใบหน้าสวยก็บูดเสหันไปทางอื่นทันที  อากิระยิ้มนิดๆ เพราะชินกับการกระทำนี้มาตั้งแต่เทอมหนึ่งแล้ว

“เริ่มการประชุม”  ประธานไคเอ่ยเรียบๆ  ซึซึเมะนั่งฟังการประชุมได้สักพัก ก็มองไปทางโคจิอยู่บ่อยครั้ง  เขาสังเกตว่าดูเหมือนประธานยูกิกับโคจิจะสนิทสนมกันพิกล  ยิ่งสายตาที่มองร่างบางตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความรักนั้น ไม่ค่อยจะปิดบังเอาเสียเลย  ในขณะที่ประธานยูกิเองก็ดูจะเอาจริงเอาจังเวลาทำงาน เหมือนกับยูซังและอากิระซังที่มีสมาธิ ทั้งๆที่ก่อนหน้าการประชุมจะเริ่ม  ทั้งสองยังเถียงกันไปมา เรียกเสียงหัวเราะได้จากทุกคนอยู่เลย  ซึซึเมะละสายตาจากร่างสูงมาที่เอกสารตรงหน้า  ไม่ได้ๆ  ต้องรับผิดชอบงานสิ  แต่ก็ยังอดที่จะมองโคจิไม่ได้   มินาโตะทำหน้าไม่ถูก  ไม่รู้จะบอกญาติผู้น้องว่าอย่างไรดี  ซึซึเมะเอ้ย รีบตัดใจเถอะ  นายไปรักคนมีเจ้าของแล้วล่ะ

“แล้วตอนที่นายรู้ว่าโคจิคบกับพี่อยู่นายทำงัยล่ะ”  ยูถามเสียงใส  หลังจากนั้นเขาและซึซึเมะก็เริ่มสนิทกัน  แต่กว่าจะมารู้เรื่องสองคนนี้ก็ตอนที่พี่เลิกกับโคจิแล้ว  เขาจึงเริ่มสังเกตว่าซึซึเมะดูจะเป็นห่วงเป็นใยโคจิมาก   ซึซึเมะยิ้มแห้งๆก่อนจะตอบ

“ก็ช้อคไปเลยน่ะสิครับ  เลยได้แต่แอบชอบเค้าข้างเดียว”  ร่างโปร่งนึกย้อนไป  หลังจากที่รู้เขาแทบไม่อยากเห็นทั้งสองอีกเลย  เวลาประชุมคือช่วงเวลาที่เขาทรมานที่สุด  แต่ก็อดที่จะสนใจเรื่องของโคจิตลอดไม่ได้   “หลังจากนั้นแค่2อาทิตย์ โคจิก็ถูกบอกเลิก”  ร่างเล็กพยักหน้า  ดูเหมือนว่าตอนนั้นพี่จะรู้ว่าซึซึเมะชอบโคจิ  แล้วก็บอกเลิกเฉยเลย น่าสงสารโคจิชะมัด  พี่นี่ก็ คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

“นายก็เลยสนิทกับเค้าสินะ”

“ก็มันอดสงสารไม่ได้นี่ครับ”  เขาไม่อยากเห็นโคจิเศร้า  เลยคอบปลอบคอยอยู่เป็นเพื่อน  แนะนำให้ไปขอคืนดี ทั้งที่เจ็บปวดเจียนตาย  แต่ก็ไม่ได้ผล คุณยูกิให้เหตุผลว่าใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ต้องการเอาใจใส่กับการเรียน  ไปๆมาๆโคจิเลยติดเขายิ่งกว่าเก่าด้วยเหตุผลที่ว่า เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด  เขางี้ไม่รู้เสียน้ำตาไปกับคำว่าเพื่อนกี่ครั้ง จนกระทั่งคิดว่าจะตัดใจลองไปคบกับคนอื่นดู  นี่สิ จุดสำคัญแห่งการเปลี่ยนแปลงเลย 

“แล้วงัยนายไปทำอะไรเค้า”  อากิระอดถามไม่ได้ 

“ก็ตอนนั้นไม่รู้ยังงัย  พอรู้ว่าจะไปเดทกับคนอื่น  จู่ๆมันก็รู้สึกหงุดหงิดไปหมด  ไม่อยากให้ซึซึเมะไปคบกับคนอื่น   อยู่กับเราตลอดเวลาแท้ๆ  ใครจะยอมให้ไปอยู่กับใครที่ไม่ใช่ผม   กว่าจะรู้ตัวผมก็ชกหมอนั่นกลางห้างเลยล่ะครับ”  โคจิถอนหายใจ  เป็นครั้งแรกที่ซึซึเมะโมโห  ต่อว่าเขา  ร่างสูงยิ้ม  แต่ว่าต่อว่าเขาไปๆมาๆกลายเป็นสารภาพรักเขาไปด้วยเลย  ตอนนั้นเขารู้สึกดีใจมากที่ซึซึเมะรักเขา  ทำให้เขารู้ตัวว่าขาดคนๆนี้ไม่ได้...  เขาก็รักซึซึเมะ

“โคจิคว้าตัวผมเข้ามากอดแถมยังบอกรักต่อหน้าสายตาคนนับร้อยอีก  ผมอายจะตาย”  ซึซึเมะหน้าแดง

“แต่ก็ดีใจใช่ม้า”  ยูยิ้มแกมทะเล้น  ทำเอารองประธานอายม้วน  ในที่สุดเขาก็ได้คบกับโคจิ นี่ก็รวมเวลาที่คบกันประมาณปีกว่าแล้ว

“ผมชอบที่นี่นะครับ ห้องสภานร.เนี่ย  ทำให้พวกเราได้สนิทกัน”  ซึซึเมะมองไปรอบๆห้องสภานร.รร.S  ยูมองแล้วยิ้มตาม

“นั่นสิ  พอมานั่งคิดถึงอดีตแล้วมีความสุขดีนะ “

“แสดงว่าคิดถึงชั้นแล้วมีความสุขสินะ”  อากิระมายืนด้านหลังตั้งแต่เมื่อไร่ไม่รู้  เท้าแขนลงบนโต๊ะ คร่อมร่างบางไว้   ซึซึเมะยิ้มหวานเมื่อเห็นคนรัก  ทั้งสองเดินเลี่ยงไปอีกมุมห้อง

 ยูเงยหน้ามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ  อากิระ...ตาสวยชะมัด  ปากก็สวย ฟันเรียงเป็นระเบียบเชียว  ดวงตาคมมองใบหน้าเป๋อเหลออ่อนโยน  ตากลมโตที่มองเขาไม่กระพริบ   ใบหน้าสวยแดงก่ำเมื่อนึกขึ้นได้  อ๊ะ  นี่เราคิดอะไรเนี่ย  บ้าหรือเปล่า  ตอนนี้กำลังโกรธอยู่นี่นา  พลางเพิ่งรู้สึกตัวว่าอยู่ในอ้อนแขนอีกฝ่าย

“เจ้าบ้าอากิระ ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ”  ร่างเล็กดิ้นขลุกขลัก  แต่อากิระกลับกอดแน่นกว่าเก่า

“ไม่ปล่อยหรอก  เมื่อกี้คิดอะไรอยู่ล่ะ บอกก่อน” 

“ไม่เกี่ยวกับนาย!”  ยูรู้ว่าสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้  หันไปจะขอความช่วยเหลือ  แต่แล้วเหล่ากรรมการนร.ก็หายวับไปกับตาราวกับแกล้ง  ซึซึเมะกับโคจิก็นัวเนียสร้างโลกส่วนตัวจนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น  เมื่อไม่มีใครช่วย ร่างเล็กจึงจำใจต้องหยุดดิ้น ใบหน้าสวยบูดสนิท  อากิระอมยิ้ม จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนผมนุ่มสลวย  กลิ่นนี้ที่ทำให้เขาติดใจเด็กคนนี้เหลือเกิน  ริมฝีปากเรียวกระซิบข้างหูเล็ก

“คิดถึงชั้นใช่มั้ยล่ะ หืม?”  หูเล็กแดงแป๊ด  ยูส่งเสียงอึกอักออกมา

“บะ..บ้าน่ะสิ..คะ..ใครเค้าคิดถึงนายกัน”   ร่างสูงนึกขำ  เขาจับจุดอ่อนของยูได้  ถ้าเมื่อไร่ที่เขารุกจริงจังล่ะก็  ร่างบางปฏิเสธเขาไม่ได้เลยสักครั้ง  น่ารักจังเลยเวลาเขินเนี่ย 

“ยูงัย ดูก็รู้เวลาคิดถึงชั้นแล้วมีความสุขใช่มั้ยล่ะ  ยอมรับเถอะ”  อากิระยิ้มกริ่ม  ร่างเล็กหันขวับมาจะเถียง

“คะ..”  พอดีกับที่ร่างสูงก้มหน้าลงมา  ริมฝีปากของทั้งสองจึงสัมผัสกันอย่างจัง  ยูตาโตจะหันหนีแต่ช้ากว่าอากิระที่จับคางมนให้อยู่กับที่  ริมฝีปากบางจะโวยวายจึงเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายแทรกปลายลิ้นผ่านเข้าไปยั่วเย้าเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากร่างเล็ก  ยูส่งเสียงประท้วงในลำคอ ดิ้นไปมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงครางอย่างพอใจ  มือเล็กดึงคอเสื้ออีกฝ่ายแน่น  ยูหลับตาพริ้ม รู้สึกวาบหวาม  ใจเต้นตึกตัก  จูบของอากิระช่างนุ่มนวลอ่อนหวานเสียจริง  ร่างบางลืมตามองคนตรงหน้า ริมฝีปากเผยอหายใจหอบ

“รักยูนะ  รัก” อากิระมองยูอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากอีกครั้ง  ร่างบางเอื้อมแขนกอดคออีกฝ่าย พลางลุกขึ้นนั่งบนโต๊ะเพื่อจะได้สะดวกขึ้น 

“อืม”  เหล่าสมาชิกสภานร.ทั้งรร.Sและรร.T ถึงกับยืนจ้องกันตาค้างที่เห็นประธานคู่กัด เอ้ย คู่รักแสดงบทรักกันกลางห้อง   มุมห้องก็ยังมีคู่รองประธานอีก  ทั้งคู่ละฝีปากจากกัน อากิระกอดคนรักไว้แน่น 

“ยังโกรธอยู่อีกหรอ”  เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบข้างหนู  ยูหันหน้าหนี

“เป็นใครก็โกรธ”  ร่างเล็กหน้าบูดเมื่อนึกถึงเมื่อวันเสาร์  ที่เขานัดกับอากิระเพื่อที่จะเดทกันเป็นครั้งแรก  แต่กลับถูกแคนเซิลเพราะอากิระดันถูกเรียกตัวให้เข้าประชุมที่อเมริกาด่วน จากปัญหาเรื่องบริษัท ในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูล เขาจึงจำเป็นต้องรับผิดชอบ เลี่ยงไม่ได้

“ขอโทษจริงๆนะ  จะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว  ชั้นสัญญานะ  แต่วันนั้นมันงานด่วนจริงๆ”    ใบหน้าสวยซบกับอกกว้าง  อยากจะงอนอยู่เหมือนกัน  แต่ว่านี่ก็ 3 วันแล้วที่เขางอนมาตลอด  อากิระก็ยังคงมาตามตื้อเขาทุกวันจนใจอ่อนแล้ว เพียงแต่อยากให้คนๆนี้ให้ความสำคัญกับเขาคนเดียวเท่านั้น  “งั้นเสาร์นี้ชั้นขอแก้ตัว  รับรองไม่มีอะไรมาขวางแน่”  ร่างเล็กเหลือบตาขึ้นมอง

“จริงนะ?”

“ครับผม”  ร่างสูงฉีกยิ้มกว้าง เมื่อยูยอมใจอ่อน  ร่างเล็กแอบอมยิ้ม  ดีใจจัง  จะได้ใส่คอลเลคชั่นของเบลยูของอวดสายตาประชาชีสักที  “อืม  แล้วยูค้างได้มั้ย”  ใบหน้าหวานเลิกคิ้วถาม

“ทำไมหรอ”

“ก็..เอ่อ ....แฮ่ม..”  อากิระหยิบบัตรเล็กๆออกมาให้ยูดู  ประธานรร.Sคนสวยหน้าแดงก่ำ

“คะ...คนลามก  จะบ้าหรืองัย  ไม่มีทาง”  เชิด

“โธ่...ยู  เราเป็นคนรักกันนะ”

“....”  ยูหน้าแดงพูดอะไรไม่ออก  จริงอยู่เขารักอากิระ  แต่ว่า.... ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่กับอากิระ 2 คน แต่มัน เขินนี่นา   “หะ...ห้องSUITหรือเปล่า”  ยูใจเต้นแรง 

“LUXURIOUS SUIT ครับ”  ร่างสูงยิ้ม  ยูหน้าแดงก่อนจะพยักหน้าอายๆ  แบบนี้ คงต้องใส่กางเกงในดิออร์ตัวนั้นซะแล้ว  ร่างสูงกอดคนรักแน่น พลางโยกตัวไปมา ใบหน้าคมยิ้มอย่างมีความสุข  อา..เวลาที่รอคอยมานานแสนนาน  

“ซึซึเมะ”  โคจิล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง พลางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆขึ้นมาให้  “คือ...อีกไม่กี่วัน เราก็จะครบรอบ2ปีแล้ว  เพราะงั้น ชั้นก็เลยอยากให้มันพิเศษน่ะ”  ซึซึเมะก้มมองดู ใบหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็ยิ้มอย่างยินดี “ชั้นรักซึซึเมะนะ”  โคจิโอบกอดอีกฝ่ายแน่น

“ชั้นก็รักโคจิเหมือนกัน”  ซึซึเมะยิ้มบางๆ นิ้วเรียวไล้ตามโครงหน้าเรียวของร่างสูง ก่อนจะมาจบที่ริมฝีปาก  โคจิแทะเล็มเบาๆ ก่อนที่ซึซึเมะจะรั้งอีกฝ่ายลงมาจูบอย่างดูดดื่ม

เหล่าสภานร.อดยิ้มกันไม่ได้ เมื่อเห็น 2 คู่นี้มีความสุขกันเหลือเกิน

เสียงฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดีของยู ทำให้พี่ชายอดที่จะเอ่ยปากไม่ได้  “อารมณ์ดีอะไรกันหนักหนา”  ยูกิชายตามองน้องชายที่ยืนเลือกเสื้อผ้าอย่างมีความสุข ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา

“...”  ยังคงไร้เสียงตอบ  ดูท่ายูจะมีสมาธิกับการเลือกเสื้อผ้าเหลือเกิน ทำให้ยูกิเดาว่า น่าจะเตรียมตัวไปเดทกับอากิระ แล้วนี่ปกติเค้าเตรียมตัวกันล่วงหน้าถึง 4 วันเชียวหรอ  ท่าทางจะตื่นเต้นมาก  แต่แหม น่าเสียดายจัง คืนดีกันเร็วชะมัด หมดสนุกพอดี - - ‘  เจ้ายูนี่น้า  กำลังจะเป็นผู้ใหญ่แล้วหรอเนี่ย  อืม ในฐานะพี่ชายที่แสนดี (?) คงต้องแนะนำอะไรบ้างแล้ว

“ยู ในฐานะที่พี่เป็นพี่และมีประสบการณ์(?)มาก่อน”  ร่างเล็กหันมามองอย่างแปลกใจหลังจากเลือกเสื้อผ้าไว้เรียบร้อย 

“อะไรหรอ”

“เราน่ะ จะไปเดทกับอากิระล่ะสิ”  ยูตาโต

“รู้ได้งัย”  เจ้าเด็กโง่ ใครไม่รู้ล่ะบื้อตาย

“ดูก็รู้แล้ว”  ร่างบางยิ้มอายๆ  “แล้วนี่จะกลับมั้ยเนี่ย”  พี่ชายถามตรงจุด จนเจ้าตัวพูดไม่ออก ได้แต่อึกอัก หน้าแดงก่ำ

“มะ..ไม่”

“งั้นเรื่องที่พี่กำลังจะพูด เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ตั้งใจฟังไว้ให้ดี”    ยูกิอมยิ้ม  ร่างบางทำหน้าฉงน  พี่ชายเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้ ก้มลงบ้องมือข้างหูเล็กก่อนจะกระซิบเบาๆ  “สำหรับเด็กที่เพิ่งครั้งแรกอย่างนาย จะบอกให้ว่าขั้นตอนสุดท้าย มันเจ็บมาก บางคนฉีกขาดจนเลือดออกมากเลย  ระวังล่ะ “  ก่อนจะยิ้มเผล่ เดินหนีทิ้งให้น้องชายยืนหน้าซีดด้วยความสยดสยอง

และแล้ววันสำคัญก็ตามถึง ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมเรื่องร้ายๆที่พี่ชายเป่าหูมาจนหมด ยูเที่ยวกับอากิระอย่างมีความสุข  “นี่ๆ อากิระ  อันนี้ท่าทางน่ากินจัง”  ร่างบางก้มมองเค้กชิ้นหนาสีสวยในตู้  อากิระยิ้มนิดๆ ก่อนจะสั่งมา 2 ชิ้น  เป็นครั้งแรกที่มาเที่ยวกับยู  เขาคงจะเป็นที่มีความสุขมากที่สุดในโลกเป็นแน่  อากิระจ้องใบหน้าสวยที่กำลังเอร็ดอร่อยอยู่กับเค้กตรงหน้า

“อากิระไม่กินหรอ (ถ้าไม่กิน ชั้นจะกินนะ)” 

“กินสิ”

“เหม่ออะไรอยู่นั่นแหละ”  ร่างบางกระเง้ากระงอกเล็กน้อย เมื่อคิดว่าคนรักจะไปคิดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ตนเอง

“ก็กำลังมองยูน่ะแหละ”

“?”

“แล้วก็กำลังคิดว่า มีความสุขที่สุดเลยล่ะ  ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากอยู่ห่างสักวินาทีเลย”  อากิระยิ้มหวาน  ร่างเล็กหน้าแดง  อากิระชอบที่จะแสดงความรักซึ่งๆหน้า  เขารู้ดีว่าคนๆนี้มั่นคงและหนักแน่นแค่ไหน  ยิ่งพอเขาตกลงใจคบกันฉันท์คนรัก    มันทำให้ยิ่งรู้จักอากิระมากขึ้น  อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปเหมือนกัน

“บะ...บ้า  กินซะ”  ยูเขินจนทำอะไรไม่ถูก จึงดันจานเข้าไปใกล้มากขึ้น

“ป้อนหน่อยสิ”  ร่างสูงอ้อน  ดวงตาเป็นประกาย 

“ไม่เอาล่ะ”  น่าอายจะตาย

“ป้อนหน่อยน่า นะ”  อ้อนหนักเขาไปอีก  ยูอมยิ้มเล้กน้อย  ขี้อ้อนน่ารักจัง  มือเล็กตักเค้กขึ้นป้อน  อากิระอ้าปากรับทั้งที่ดวงตายังจับจ้องใบหน้าสวย

“เปื้อนแล้ว”  ยูเอื้อมมมือใช้นิ้วเรียวเกลี่ยครีมที่เลอะติดขอบปาก  อากิระจับมือเล็กไว้ ก่อนจะโน้มตัวใช้ริมฝีปากเรียวแตะบนนิ้วของยู ปลายลิ้นเลียครีมที่นิ้วเรียวสวยเบาๆ ยูรู้สึกจั๊กจี้จนอยากหัวเราะ ดวงตากลมโตเชยขึ้นสบตา ก่อนจะใจเต้นไม่เป็นส่ำ  ดวงตาเรียวคมดูเซ็กซี่อย่างประหลาดจนร่างบางรู้สึกหายใจติดขัด  อากิระจูบฝ่ามือเล็กเบาๆ  ยูไม่กล้าสบตา  ข้อมือเล็กถูกฉุดขึ้น

“ไปเถอะ”  ร่างบางโอนอ่อนไปตามแรงอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ

“อ้าว ไปไหนกันล่ะ”  เสียงใสๆทักขึ้น  ทั้งคู่รู้สึกเย็นยะเยือก เสียงแบบบนี้มัน...

“คุณยูกิ/พี่”  ใบหน้าสวยยิ้มหวานแฉ่ง คุๆๆ เสร็จชั้นล่ะ  อุตส่าห์แอบดูอยู่ตั้งนาน

“ตะวันยังไม่ทันตกดินเลยนะ จะไปกันแล้วหรอจ๊ะ” พี่ชายหัวเราะอย่างรู้ดีว่าทั้งคู่จะไปไหน  อากิระถอนหายใจเซ็งๆที่เจอมารผจญ ในขณะที่ยูฉุนนิดๆที่ถูดขัด  เมื่อร่างสูงเหลือบไปเห็นข้างหลัง ก็ร้องขึ้นอย่างแปลกใจ

“นั่นใครหรอครับ”  ชายหนุ่มหน้าตาดียืนอยู่ข้างหลังยูกิ  ร่างบางไหวไหล่

“เค้ามาเที่ยวเป็นเพื่อนน่ะ อยู่บ้านก็เบื่อ”  อ้อ คุณมานาบุไม่อยู่นี่เอง  “แล้วนี่คงจะไปที่โรงแรมพลาซ่าสินะ ว้าว ยอดเลย งั้นขอติดรถไปด้วยนะ จะไปรำลึกความหลังสักหน่อย”  พูดจบปุ๊ป ก็เดินตามทั้งคู่ขึ้นรถทันที อากิระพูดทำนองว่าเขาจะไปเที่ยวกันสองคนกับยู แต่มีหรือที่ยูกิจะสน  คุณเธอก็ยังนั่งหน้า(ด้าน)ยิ้มหวานต่อไป  “นี่ๆ อากิระขับไปที่พลาซ่านะ อย่าหนีไปทางอื่นล่ะ”  ทั้งที่ความจริงอากิระก็น่าจะขับหนีไปที่อื่นก็ได้ แต่ทำไม๊ เวลาได้ยินคำสั่งจากยูกิแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลย  เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังตลอดทางดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษที่ได้แกล้งน้องชายและอากิระ  ในขณะที่อีกฝ่ายได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ ทำไมต้องมาเจอเวลาสำคัญทุกทีเลยนะ  ความสัมพันธ์กำลังจะก้าวหน้าไปขั้นสุดท้าย(?)แล้วเชียว 

“อ๊ะ”  ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา  ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปที่เบอร์โทรศัพท์ก่อนที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์  “ฮัลโหล”

“...”

“ไม่ว่างหรอก  ไม่ได้อยู่บ้านน่ะ”   ยูและอากิระพยายามเงี่ยหูฟัง

“...”

“จะไปโรงแรมพลาซ่าน่ะ”

“...”

“หือ? กับใครหรอ ก็ไปกับ อ๊ะ  อย่ารู้เลย มานาบุไม่สนใจชั้นแล้วนี่”

“...”

“งานเปิดตัวมันเลิกตั้ง2ชม.แล้วนะ  ไปก๊งมาใช่มั้ยล่ะ  อืม ไม่ต้องแวะมาหรอก ชั้นมีคนอยู่ด้วยแล้ว”

“...”

“จะบอกให้นะว่าคนที่ไปด้วยน่ะ เป็นผู้ชายล่ะ (แล้วผู้หญิงไม่น่าเป็นห่วงเลยเหรอ) หึๆ บ๊าย บาย”  ยูกิยิ้มหวาน แบบนี้ไม่กี่นาทีคงจะเผ่นมารับแน่ๆเลย  เฮ้อ มีความสุขจัง  อยากไม่ตรงกลับมาหาเราทำไมล่ะ  ช่วยไม่ได้ ฮึ  ยูมองพี่ชายอดค่อนแคะไม่ได้

“ชอบไปแกล้งเค้า  เดี๋ยวคุณมานาบุก็ทิ้งพี่ไปสักวันหรอก”

“ไม่มีทางหรอก  ตลอด19ปีที่ผ่านมา ชั้นยังไม่เคยถูกผู้ชาย?ทิ้งเลยนะ มีแต่ทิ้งคนอื่น ใครจะยอมเลิกกับยูกิผู้เพอร์เฟคคนนี้ได้ล่ะ”  อืม หลงตัวเองจริงๆ - - ‘  “เอ้าๆ ชั้นลงข้างหน้านี้นะ  นั่นจุดหมายของพวกนาย จะไปจู๋จี๋กันต่อตามสบาย”  ทั้งคู่หน้าแดงแป๊ด

“คะ...ใครว่า...” 

“เอาน่า ชั้นเข้าใจความรู้สึกของพวกนายดี  อืม อากิระ”  ร่างบางโน้มตัวไปกระซิบข้างใบหู  เรียกแรงหึงจากยูได้มากพอควรทีเดียว  “อ่อนโยนกับยูหน่อยล่ะ  เดี๋ยวหนุ่มบริสุทธิ์ตกใจกลัวขึ้นมา จะไม่มีครั้งที่2นะจ๊ะ หุๆ”    ว่าแล้วก็ย่าวก้าวเรียวขาสวยสง่าออกไป ทิ้งให้ทั้งสองตัวสั่นเทิ้ม  คนหนึ่งสั่นสู้ไปด้วยแรงหึง ส่วนอีกคน  คุณยูกิพูดออกมาได้งัยเนี่ย สั่น...สู้...

“ดีใจล่ะสิที่ได้ใกล้พี่ขนาดนั้น”  อดแขวะตามประสาคนขี้หึงไม่ได้  อากิระเงียบไปครู่ก่อนจะยิ้มกว้างจนอีกฝ่ายเขินแทน

“ห....หัวเราะอะไร”

“ก็ยูชอบหึงชั้นบ่อยนี่นา  แต่ชั้นชอบนะ  แปลว่ายูรักชั้น”  ร่างสูงพูดตาเชื่อม  ร่างเล็กหน้าแดง

“บ..บ้า”   อากิระจอดรถหน้าโรงแรมสุดหรูห้าดาวชั้นหนึ่ง  มือใหญ่กุมมือเล็กไว้  ถามขึ้นเพื่อย้ำความมั่นใจ 

“ถ้ายูปฏิเสธ ชั้นก็ไม่ว่าอะไรนะ”  ร่างเล็กสั่นหน้า  ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปจนกระทั่งถึงหน้าห้อง  ตะ..ตื่นเต้นจัง  เรากำลังจะเป็นของอากิระแล้ว  ไม่น่าจะเป็นไรนะ  ก็เรารักอากิระนี่  แสดงว่าเราต้องทำแบบนั้นกันสินะ  ยูนึกภาพตามหนังสือที่พี่ชายตัวดียัดเยียดมาให้ ถึงแม้เขาจะไม่ยอมดูก็ตาม  แต่ก็แพ้ความอยากรู้อยากเห็นจนได้  อืม...เหมือมีใครเคยพูดหรือเตือนอะไรบางอย่าง  อะไรหว่า อะไรฉีก  ฉีก?  เลือดออก?  ฉีก!  เลือดออก!  ร่างบางหน้าซีด หันหลังขวับ  ประตูไม้แกะสลักอย่างดีอยู่ตรงหน้าเขา  เหวอ  นี่เขาเข้ามาในห้องแล้วหรอ 

“เป็นอะไรไป ยู”  ยูทำหน้าไม่ถูก  เรื่องนั้นก็อยากทำอยู่หรอก  แต่ว่ากลัวนี่นา  “กลัวหรอ”  อากิระยิ้มบางๆ  “ไม่เป็นไร  ไม่ต้องฝืนหรอก  งั้นถือซะว่าวันนี้เรามาเที่ยวก็แล้วกันนะ”  มือใหญ่ลูบผมสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน  อากิระใจดีขนาดนี้  ยูรู้สึกตื้นตันจนพูดไม่ออก  อากิระยิ้ม แต่ในใจน่ะหรือ...โธ่ อดเลยเรา  เฮ้อ 

ไม่เป็นไร  ถ้ารักกันซะอย่าง ต้องไม่เป็นไรแน่ๆ 

“ไม่เป็นไร  ชั้น...ชั้นรักอากิระ  อยากเป็นของอากิระ  แล้วก็อยากจะผูกมัดนายด้วย”  ยูละล่ำละลักหน้าแดงตอบ   ร่างสูงอึ้งไปเล็กน้อย  เขาคงจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกจริงๆน่ะแหละ  กับการที่ได้รักคนๆนี้และคนๆนี้ก็รักเขา  อากิระเคลื่อนตัวเข้ามาจูบหน้าผากเนียนก่อนจะไล้ไปจนถึงริมฝีปากสีกุหลาบ 

“อืม อืม”  หลังของยูสัมผัสเตียงนุ่มกว้าง  เสื้อผ้าร่นออกเผยให้เห็นอกขาว  ร่างสูงก้มชิมยอดอกแดงจัดราวกับลูกเชอรี่  ทั้งดุนและกัดจนเป็นติ่งแข็งสีแดงจัด  “อ๊ะ  ฮ๊า  อากิระ”  ร่างบางหายใจหอบ  รู้สึกปั่นป่วนไปหมด  ปลายลิ้นลากลงมาเรื่อย  รอยจูบและรอยขบตามผิวหนังทิ้วรอยช้ำไปทั่วบนผิวบอบบาง  อากิระดึงกางเกงผ้าเนื้อดีออก  แต่กลับถูกรั้งไว้  ยูหน้าแดงก่ำ  “อย่า”  แต่ความเสียวซ่านทำให้ไร้เรี่ยวแรง  จึงหลุดไปอย่าง่ายดาย  ร่างบางพยายามปกปิดชั้นในวาบหวามสีดำที่โค้งเว้าขึ้นสูง แทบไม่ได้ปกปิดส่วนเร้นลับ  ด้านหลังเป็นเพียงเส้นเล็กๆสีดำคาดผ่านร่องแก้มเนื้อนุ่ม  ยูนี่ใจกล้ากว่าที่คิดนะ  “พะ..พี่บอกว่า ถ้าไม่ใส่ตัวนี้จะไม่ให้ออกจากบ้าน”  ใบหน้าสวยแดงจัดไปด้วยอารมณ์และความอาย  อากิระหัวเราะในลำคอ 

“ตัวนี้สวยดี  ชั้นชอบ  แต่ชั้นชอบเวลาไม่มีอะไรเลยมากกว่า”  พันธนาการชิ้นสุดท้ายหายวับไปในพริบตา  ริมฝีปากเรียวไล้จูบมาถึงส่วนอ่อนไหว  ร่างเล็กสะดุ้ง พยายามขืนตัว

 “อากิระ”

“ชั้นรักยูนะ”   อากิระแยกขาเรียวออกกว้าง  ลากปลายลิ้นผ่านแท่งเนื้อนุ่ม  ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช๊อต

 “อากิระ”  น้ำตาใสคลอตาคู่สวย  อากิระกำลังครอบครองเขา  นิ้วเรียวจิกผ้าปูที่ยอยจนยับยู่  เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือกลัวเลย  แต่รู้สึกดี  ดีเกินไปต่างหาก  ขาเรียวเกร็ง ก่อนที่ร่างบางจะกระตุกพร้อมเสียงถอนหายใจยาวปนเหนื่อยหอบ  ร่างสูงเงยหน้าขึ้น มาถึงขนาดนี้ จะฉีกจะเลือดอะไร ไม่สนแล้ว “อากิระ  เข้ามา  ชั้นต้องการอากิระ”  ร่างเล็กสั่นระริกไปด้วยความปรารถนา    อากิระอารมณ์พุ่งขึ้นสูงสุด   หากจะหยุดตอนนี้เขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน  เขาต้องการยู  เขารักยู  ร่างสูงแยกขาเรียวออก  ยูอดเหลือตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้  อ๊ะ  หวอ  ว่าแล้ว ใจก็เริ่มฝ่อขึ้นมา  อากิระเตรียมที่จะขึ้นสู่สวรรค์

“อ๊า~”  เสียงร้องดังลั่นทำเอาทั้งคู่สะดุ้งไปตามๆกัน  อากิระหันมามองยูงงๆ  ยังไม่ทันทำอะไรเลย  ยูส่ายหน้า  ไม่ใช่เสียงชั้นนะ   “อา..แบบนั้น  แรงอีก  เข้ามาอีก  อีก  เร็วเข้า  อ๊า~”  เสียงกรีดร้องจากข้างห้องดังขึ้นจนอารมณ์ที่มีอยู่สลายไปกับบรรยากาศเสียเฉยๆ 

“ไม่เป้นไร  ต่อเถอะ อากิระ” 

“อ้อ อืม”  นั่นสินะ  จะไม่ยอมให้มีอุปสรรคอะไรอีกแล้ว

“อ๊า~”  เสียงร้องดังอีกรอบ  คราวนี้อากิระหมดทั้งสมาธิหมดทั้งอารมณ์ ในขณะที่ร่างข้างใต้ก็เช่นกัน  ใบหน้าสวยบึ้ง ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุม กระทืบเท้าเดินออกไป  ใครฟะ มาขัดขวางชั้น อากิระตามคว้าไว้ไม่ทัน

“เดี๋ยวยูจะไปไหน”  ร่างบางออกมายืนหน้าห้องต้นเสียง   อากิระเดินตามออกมาด้วยกางเกงเพียงตัวเดียว

“เสียงเงียบไปแล้ว” 

“กลับเข้าไปกันเถอะ”  ทั้งคู่หันมาคุยกัน อากิระจูงมือเล็กกำลังจะพากลับห้อง  ยังไม่ทันจะทำอะไรเสียงคุ้นๆหูก็ดังขึ้น

“ป...ประธาน”  ยูและอากิระหันขวับไปอย่างตกใจ  ยิ่งเมื่อเห็นว่าเป็นใคร  ก็อยากจะตะโกนให้ทั้งโรงแรมรู้ว่าตกใจจริงๆ 

ซึซึเมะกับโคจิที่ต่างก็อยู่ในชุดเสื้อคลุมโรงแรมยืนอยู่หน้าห้องต้นเสียงก็ตกใจไม่แพ้กัน  “หรือว่าเสียงเมื่อกี้…”  ยูกับอากิระตาโต  ไม่อยากเชื่อ สองคนนั้นเรียบร้อยกันขั้นสุดท้ายแล้วหรอ  ทั้งๆที่เขายังไม่ได้ทำเลยเนี่ยนะ  ซึซึเมะกับโคจิล้ำหน้าไปก่อนเขาแล้วหรอ   ฝ่ายซึซึเมะกับโคจิเองก็ทำอะไรไม่ถูก   ไม่อยากเชื่อ  ประธานยูกับประธานอากิระเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แล้วเรอะ     ทั้งๆที่พยายามแทบตาย แต่กลับถูกขัดขวางไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ครั้งนี้คิดว่าจะไม่มีอุปสรรคแล้วนะเนี่ย  เสียงร้องที่ถึงใจขนาดนั้น  ประธานอากิระคงเก่งมากล่ะสิเนี่ย  โอว มาย ก๊อด

“เอ่อ...”  อากิระชักเห็นว่าไปกันใหญ่  เมื่อซึซึเมะขมวดคิ้วมองมาที่เขาอย่างสงสัยสุดชีวิต  โคจิยิ้มเจื่อนๆกับสายตาของยูที่มีทั้งความสงสัย ความอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตจ้องร่างสูงอย่างจับผิด  ไปถึงขั้นนั้นจริงๆหรอ ทึ่มๆอย่างโคจิเนี่ย อากิระรีบดันหลังยูไปอีกทาง  โคจิก็ดึงแขนซึซึเมะไป ว่าแล้วต่างคนต่างก็รีบกลับเข้าห้องไปโดยไม่มีใครหันกลับมามองเลยว่าห้องที่ทั้งสองฝ่ายอยู่นั้น มีอีกห้องหนึ่งที่คั่นกลางระหว่างพวกเขา 

ร่างเพรียวกุลีกุจอผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง

“ซึซึเมะจะกลับเลยหรอ”  ยังใช้ห้องไม่ทันคุ้ม เอ้ย ไม่ใช่

“แล้วจะทำอะไรต่อล่ะ น่าอายจะตาย ประธานยูอยู่ห้องข้างๆเรานะ แถมยัง...”  ยังล้ำหน้าเราไปแล้วด้วย  ใครจะไปกล้าต่อล่ะ  ซึซึเมะหน้าแดงด้วยความอาย  ทั้งๆที่คิดว่าถึงเวลาแห่งเราสองซะที แต่ทำไมมันต้องมีเรื่องเข้ามาทุกทีเลยนะ  โคจิถอนหายใจเบาๆ  เอาเถอะ  เขาตามใจซึซึเมะแล้วกัน  ถึงแม้จะยังไม่ใช่วันนี้ คงต้องมีสักวันล่ะน่ะ    ใช่ว่าเขาคิดอยู่เรื่องเดียวหรอกนะ  แต่ก็เป็นธรรมดาของคู่รักที่คิดถึงเรื่องแบบนี้กับคนที่ตัวเองรักบ้างสิ  เอาเถอะ  แค่เขารักซึซึเมะ แล้วซึซึเมะรักเขาก็พอใจแล้ว  ร่างสูงกระชับคนข้างกาย  โน้มกระซิบเบาๆ

“ผมรักซึซึเมะนะ”  ซึซึเมะเขินเล็กน้อย  จริงๆก็น่าสงสารโคจิเหมือนกันนะ  อุตส่าห์วางแผนตั้งนาน   แถมยังอารมณ์ค้างอีก  เฮ้อ  เอางัยต่อดี  จะกลับบ้านก็ไม่มีใครอยู่ซะด้วย หรือจะชวนไปเที่ยวต่อดี  เออ คงหมดมู้ดแล้วมั้ง  ทำอะไรดีล่ะ  อ๊ะ.....ไม่มีใครอยู่บ้าน...  ร่างเพรียวยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะโอบเอวหนาซุกไออุ่น

“โคจิ”  เสียงเรียกหวานอ้อยอิ่ง  ทำเอาอีกฝ่ายกระตือรือร้นขึ้นกระทันหัน

“ครับผม”

“ไปส่งชั้นที่บ้านแล้วอยู่เป็นเพื่อนหน่อยได้มั้ย  พอดีคืนนี้ไม่มีใครกลับน่ะ...”  ทิ้งท้ายเป็นนัย  พลางชม้อยตามอง  หนุ่มใหญ่เงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะกระดี้กระด้า  เร่งสปีดฝีเท้าเพื่อให้ถึงจุดหมายโดยไว

“ไปจ๊ะ ไป”  โอ้ ลั่ล ล่า  อืม  แต่แบบนี้ก็...พอใจมากกว่าอ่ะนะ  สองร่างเดินเคียงคู่อย่างมีความสุข  อา  อีกนิดเดียวเท่านั้น  ความสุขอยู่แค่เอื้อม

ในขณะเดียวกัน

“เดี๋ยวสิยู  จะกลับเลยหรอ”

“ก็ใช่สิ  จะให้ทำทั้งๆที่2คนนั้นอยู่ห้องข้างๆได้งัยกัน  แล้วสองคนนั้นก็ทำไปแล้วด้วย ใครจะไปกล้าทำล่ะ”  เสียงร้องขนาดนั้น  ซึซึเมะนะซึซึเมะ  ก้าวหน้ากว่าเราจนได้   แค่คิดก็อายแทนแล้ว  ร่างเล็กเปลี่ยนเสื้อเป็นพัลวัน  รีบเดินดุ่มๆออกไปด้วยใบหน้าแดงจัด  แต่ก็ดีนะ  พอนึกถึง...ของอากิระกับที่พี่เคยบอกก็ชักใจเสียเหมือนกัน  อากิระถอนหายใจเดินตาม    โธ่  อดเลย  ในที่สุดก็มีอุปสรรคจนได้  แต่ช่างเถอะ  เขามองตามหลังบอบบาง  ในเมื่อหัวใจยูเขาก็ได้มาแล้วนี่นา  หลางยิ้มอยู่คนเดียว  “นี่”

“ว่างัยจ๊ะ”  ยูนึกแปลกใจที่อากิระยังอารมณ์ดี  นึกว่าจะอารมณ์ค้างเหมือนเราเสียอีก แต่ก็นะ  หมอนี่เวลาอยู่กับเราก็เป็นแบบนี้ตลอดนี่นา ไม่เคยเห็นอารมณ์ไม่ดีเลย  ผิดกับเราเลยแหะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย 

“ทำไมยังอารมณ์ดีอยู่ได้”

“ก็อย่างน้อยชั้นก็ได้อยู่กับยูนี่นา  แล้วยังได้.....สัมผัสยูมากกว่าที่เคยด้วย”  จมูกโด่งคลอเคลียที่แก้มเนียน  ยูสะดุ้งผละออกห่าง

“บ..บ้า  พูดบ้าๆ  ชั้นเกลียดนายแล้ว คนบ้า”  ใบหน้าสวยบูดเร่งฝีเท้าเดินออกมา  อากิระตามไปรั้งแขนเรียวไว้ดึงมาใกล้ตัว  ยูโอนอ่อนตามอยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่ม  ริมฝีปากเรียวจูบแก้มชมพูเบาๆ 

“รักยูนะ”  ร่างบางอมยิ้ม  ช่วยไม่ได้แหะ รักมากขนาดนี้แล้วนี่นา 

“อากิระ...” ใบหน้าสวยหันมายิ้มหวานจนอากิระเองถึงกับตะลึง ปกติก็ว่าสวยอยู่แล้ว หงัยเมื่อกี้นี้มัน...” ชั้นรักอากิระมากเลยนะ รู้หรือเปล่า”   คราวนี้กลับกลายเป็นว่าอากิระรู้สึกอายเสียเอง ใบหน้าเข้มกลายเป็นสีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“อ้อ..เอ่อ”

“ทำไมหรอ” ใบหน้าสวยยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“...ไปหน่อย ปกติยูไม่ค่อยแสดงออกกับชั้นน่ะ ก็เลย...ดีใจมากไปหน่อย”

ยูมองหน้าอีกฝ่ายอมยิ้ม เขาคงจะมีความสุขมากที่สุดในโลกสินะ

“รัก...อากิระ”

“ชั้นเองก็รักยูมาที่สุดเหมือนกัน” อากิระดึงร่างเล็กเข้ามากอด ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากบาง อบอุ่น นุ่มนวล เป็นสัมผัสที่อากิระมอบให้เขาเสมอ ทั้งๆที่รู้ ทั้งๆที่เข้าใจ แต่เพราะตัวเองปฏิเสธมาตลอด  ทั้งๆที่รัก ทั้งๆที่ชอบ แต่ก็แกล้งทำเป็นเกลียด  ต่อไปนี้ จะไม่อ้อมไปไหนอีกแล้ว จะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง...  อ๊ะ! จริงสิ

“วันนี้พ่อกับแม่ของอากิระไปอเมริกายังไม่กลับไม่ใช่หรอ”

“ก็ใช่...”

“แล้ววันนี้ชั้นบอกที่บ้านไว้แล้วว่าไม่กลับ  คืนนี้ก็เลยไม่รู้จะไปไหนดี  ถ้างัย...  ชั้นไปอยู่บ้านอากิระได้มั้ย…”  ร่างสูงตาโต  ไม่น่าเชื่อ  ยูเข้าหาเขาก่อน

“บ้านชั้นก็เหมือนบ้านยูน่ะแหละ”  อากิระเริงร่า  ในที่สุด....  ร่างเล็กอดยิ้มไม่ได้  กรี๊ดพูดไปได้งัยเนี่ย น่าอายชะมัด  เรากับอากิระกำลังจะไปขั้นสุดท้ายแล้ว  อ้ายๆ

แล้วก็ในขณะเดียวกันเหมือนกัน

“ฮ้า~” เสียงถอนหายใจยาว ก่อนที่ร่างสองร่างจะล้มลงบนเตียงใหญ่  ร่างบางเหม่อไปไกล  อา...  วันนี้มานาบุสุดยอดจริงๆเลย  เพราะแบบนี้ถึงชอบยั่วให้หึงน่ะสิ  “เมื่อกี้ร้องเสียงดังไปหรือเปล่า  คนอื่นได้ยินคงตกใจ” 

“ก็มานาบุอยากทำให้ชั้นส่งเสียงแบบนั้นเองนี่นา  หยั่งกับเห็นสวรรค์เลยแน่ะ”  ยูกิพูดด้วยแววตายั่วเย้า  มือเล็กๆไล่จากแผงอกจนกระทั่งสัมผัสจุดวาบหวิว 

“เด็กไม่ดี”  ร่างสูงพลิกตัวขึ้นคร่อมอีกฝ่าย  พรมจูบไปทั่ว 

“เข้ามาอีกสิ  มานาบุ  ให้ลึกเหมือนทุกครั้ง ทำให้ชั้นมีความสุข  ชั้นเป็นของมานาบุคนเดียวเท่านั้นนะ”  ร่างสูงขยับกาย  เพลงรักร้อนแรงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง  อา..อืม...เอ...ว่าแต่เจ้าพวกนั้นเป็นงัยกันบ้าง  ตอนเข้ามาก็แอบเห็นซึซึเมะกับโคจิด้วยนี่นา  ไม่รู้ว่าเจ้าตัวยุ่งกับอากิระ แล้วก็ซึซึเมะกับโคจิไปถึงไหนกันแล้วน้า...

ไปถึงไหน ก็..ไม่ถึงไหนหรอก  เพราะเสียงร้องของคุณเธอน่ะแหละที่ไปขัดขวางเขา   ยูกิเนี่ยน้า ขนาดไม่ได้ตั้งใจ ก็ยังตามรังควาญ 4 ผู้โชคร้ายไม่เลิก  เอาเถอะ  เดี๋ยวก็คงก้าวหน้ากันเองแหละ  โอกาสลอยอยู่ตรงหน้าแล้วนี่นา ทั้ง 2 คู่เลย  ...ถ้าไม่มีอะไรมาขัดขวางซะก่อนนะ

“ถามอะไรหน่อยได้มั้ย”   ร่างกึ่งเปลือยเปล่าบนเตียงนุ่มเอ่ยถามกล้าๆกลัวๆ

“หือ” 

“มัน...จ...เจ็บมากมั้ย”  อากิระมองงงๆ ก่อนจะถึงบางอ้อ  เมื่อคนถามหน้าแดงก่ำไม่ยอมสบตา  ร่างสูงหัวเราะในคอ  พลางยิ้มเจ้าเล่ห์  มาถึงขนาดนี้คิดหรอว่าจะปล่อยไปน่ะ  ก่อนจะจงใจเบียดหน้าขาให้เสียดสีกับสิ่งอ่อนไหวของอีกฝ่าย

“ชั้นจะอ่อนโยน แล้วก็ทะนุถนอมยู จนมีแต่ความรู้สึกดีเลยล่ะ”  เสียงพูดงึมงำขณะที่เจ้าตัวยังง่วนอยู่กับลำคอระหงส์ขาว 

“จะ...จริงหรอ”  อาการหวั่นใจเริ่มออกอาการ

“ไม่เชื่อหรืองัย”

“...” 

“งั้นก็...สาธิตเลยแล้วกัน”  ว่าแล้วก็ยิ้มกริ่มคร่อมร่างบาง  อีกฝ่ายถึงกับเหงื่อตก

“ว้าก...เดี๋ยว...อากิระ!”

“อากิระ ชั้นมีเรื่องจะบอก โคจิกับซึซึเมะ เค้า...”  ยูกิเปิดประตูผลัวะเข้าไปอย่างอารมณ์ดีและไม่เกรงใจเจ้าของห้อง  ร่างโปร่งถึงกับชะงักค้างเมื่อเห็นน้องชายตนเองถูกคร่อมด้วยร่างสูง

“จ้าก! @$@&&&*^#$%(*$%*--”

“ยังโกรธอีกหรืองัย ก็แหม แค่ผ่านบ้านอากิระ เห็นรถจอดอยู่ ก็เลยจะเข้าไปบอกข่าวคราวเท่านั้นแหละ”   ยูกิเอ่ยด้วยนำเสียงสำนึกผิด แต่ใบหน้าและแววตากลับหาเช่นนั้นไม่

“ก็แหม อุตส่าห์คิดถึงซึซึเมะว่าหลังจากกลับจากโรงแรมพลาซ่าจะเป็นยังงัยบ้าง ก็แหม... ใครจะไปรู้ล่ะว่าโคจิจะอยู่ด้วย หุๆ” ดวงตาเจ้าเล่ห์มองไปทางซ้าย

“กะจะแกล้งเจ้าอากิระสักหน่อย ว่าคู่นู้นล้ำหน้าไปแล้ว  ยูกับอากิระล่ะจะเป็นยังงัย ที่ไหนได้ ที่บ้านเจ้าอากิระ จะเจอเจ้าตัวดีอยู่ด้วย แถม...อยู่ในโพสิชั่นเดียวกับโคจิ ซึซึเมะเลยนะ หุๆๆ” ดวงตาเจ้าเล่ห์เหลือบไปทางขวา

“เอาล่ะ ในฐานะที่ชั้นเป็นรุ่นพี่เล่ามาซะดีๆ ว่าเป็นยังงัย”  ยูกิยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี  ทั้งสองฝ่ายที่นั่งขนาบข้างคุณหนูผู้สูงศักด์ ต่างจ้องมองกันและกันอย่างไม่วางใจ

ประธานยูคงจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วล่ะสิเนี่ย เสียงร้องขนาดนั้น แถมกลับมายังต่อที่บ้านอีก  (แดง) -- ซึซึเมะ

ซึซึเมะล้ำหน้าไปก่อนเราแล้วหรือเนี่ย เสียงร้องขนาดนั้น แถมกลับมายังต่อที่บ้านอีก  (จินตนาการ) ไม่นะ....อ้ายๆๆๆ....น่าอายจังเลย  -- ยู

ประธานอากิระคงจะเป็นผู้ชายที่โชคดีมากเลย แล้วก็คงจะเก่งมากเลยนะเนี่ย  เสียงร้องขนาดนั้น แถมกลับมายังต่อที่บ้านอีก  -- โคจิ

เจ้าโคจิคงจะเป็นผู้ชายที่โชคดีจริงๆนะเนี่ย ทำให้ซึซึเมะมีความสุขได้ขนาดนั้น เสียงร้องขนาดนั้น แถมกลับมายังต่อที่บ้านอีก  -- อากิระ

ยูกิมองบรรยากาศแปลกอยู่สักพัก ที่มันอะไรหว่า... จะว่าไป ดูซึซึเมะกับยู ก็ไม่เห็นมีออร่าส่องประกายออกมาเลยนี่นา อืม... หรือว่า...

“อย่าบอกนะว่าพวกนายไม่ได้....”

“เอ๋?”  ทั้งสี่มองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

“สรุปพวกนาย พอได้ยินเสียงร้องก็นึกว่าเป็นของอีกฝ่าย ก็เลยอาย ไม่ยอมทำต่อ แต่พอจะกลับมาต่อที่บ้าน ชั้นดันเข้าไปขวาง เลยหมดมู้ดงั้นหรอ”  ใบหน้าสวยทำท่าใสซื่อ ไม่รู้สึกรู้สา ในขณะที่อีกสี่คนที่เหลือ เริ่มมองยูกิด้วยแววตาเขม่นเข่นเคี่ยว  แต่ภายในก็อดเบาใจไม่ได้ เมื่อรู้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่เนี่ย มารร้ายจริงๆ” ยูบ่นอุบอิบ

“นั่นสิ อดเลย” โคจิกับอากิระพึมพำเบาๆกับตัวเอง  อีกนิดเดียวแท้ๆ

“ก็แหม หุๆๆ” พลันก็เริ่มใจคอไม่ค่อยดี สี่คนนี้จะรุมเขามั้ยเนี่ย “อ๊ะ มานาบุมาแล้ว แหม สมเป็นฮีโร่ของชั้น (มาช่วยทันเวลาพอดี) ไปก่อนล่ะ พวกเธอก็ตั้งใจทำงานหน่อยนะ นี่มันสภานร.” (ก็เพราะใครล่ะ)  ร่างโปร่งขยับตัวลุกขึ้น  พลางนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ ชั้นลืมบอกไป อากิระ โคจิ  พวกนายรูปร่างดีมากนะ... จะบอกให้” พลางชะม้อยตาหว่านเสน่ห์ก่อนหนึ่งรอบ แล้วเปิดประตูเดินออกไป

ยูและซึซึเมะตาโต วิญญาณหึงเข้าสิง งอนเดินหนีไปคนละทิศละทาง ร้อนถึงทั้ง2ที่ยังตะลึงด้วยสาเหตุอะไรก็แล้วแต่เมื่อสักครู่ รีบแจ้นเข้าง้อคนรักทันที

“เดี๋ยวซึซึเมะ  อย่าโกรธผมสิ ผมไม่ได้...” ซึซึเมะดึงแขนคนรักเข้ามากอดแน่น

“ชั้นรู้ แต่ว่า ก็ไม่อยากให้โคจิไปมองใคร สนใจใครมากกว่าชั้น เท่านั้นเอง ขอโทษนะ”  ร่างสูงมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ถ้าเป็นผม ผมก็ไม่อยากให้ซึซึเมะสนใจใครมากกว่าผมเหมือนกัน” คู่รองประธานยิ้มหวานก่อนจะกอดกันกลม

“ยู...อย่าเพิ่งงอนสิ”

“พอคนสวยๆอย่างพี่ชมเข้าหน่อยล่ะ หน้าบานเชียว อย่านึกนะว่าไม่รู้ แค่พี่เหล่มานิดเดียว ก็จะเซถลาเข้าไปหาแล้วนี่” อากิระอดขำไม่ได้ ความจริงเขาก็ชอบนะที่ยูหึง เพราะเป็นช่วงเวลาที่ยูแสดงออกว่ารักเขา  แถมยังทำสีหน้าน่าตาน่ารักอรกต่างหาก   “ยิ้มอะไร!”

“ชั้นรักยูคนเดียวเท่านั้น” อากิระพูดเสียงดังจนคนทั้งห้องหันมามอง

“อ๊ะ จะบ้าหรอ พูดอะไรเสียงดังขนาดนั้น”  ประธานสุดสวยหน้าแดง วิ่งเข้าไปปิดปากคนรัก

“ก็ทุกคนจะได้เป็นพยานว่าชั้นรู้สึกยังงัย ว่าชั้นมองยูคนเดียวเท่านั้น”  ร่างเล็กเขิน อดดีใจไม่ได้ แต่ก็ยังทำเป็นวางฟอร์ม

“หายโกรธแล้วนะ”  อากิระชูนิ้วก้อยให้ ยูเสมองไปทางอื่น

“...” ร่างเล็กไมได้ตอบอะไรแต่เกี่ยวก้อยคืนดีกับอีกฝ่าย  เหล่านร.คนอื่นในห้องสภาต่างอมยิ้ม แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปล่อยให้คู่รักสองคู่แห่งปียืนเคียงคู่กันด้วยความสุข

“ได้เวลาแล้วล่ะ  สงสัยคงต้องกลับรร.แล้ว”  อิกระอ่ยขึ้นเบาๆ  ยูมองตาละห้อย  เขาจึงหอมแก้มเนียมเบาๆ

“ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นจะมารับนะจ๊ะ” 

“อืม ชั้นจะคอย”  ยูตอบเขินๆ  พลางยิ้มละไม

“โคจิ ไปได้แล้ว”  ประธานหนุ่มเรียกสติตัวรองประธานคู่หูที่กำลังสร้างโลกส่วนตัวอยู่กับรองประธานรร.Sกันสองคน

“ผมต้องไปแล้วนะ ซึซึเมะ เดี๋ยวตอนเย็นจะมารับนะจ๊ะ”  ร่างสูงก้มประทับริมฝีปากเบาๆบนริมฝีปากอีกฝ่าย ซึซึเมะยิ้มบางๆ

“อืม”

ร่างสูงทั้งสองเดินไปเปิดประตู ต่างฝ่ายต่างมองคนรักของตัวเองราวกับไม่อยากจะไปไหน

“รักนะ...” ทั้งคู่ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเดินจากไป

ยูและซึซึเมะยิ้มอย่างมีความสุข ใบหน้าเป็นสีแดงระเรื่อ เมื่อบานประตูปิดลง พร้อมกับเหล่านร.Tที่กลับไป ยูจึงหันมาหารองประธานคู่ใจด้วยใบหน้าร่างเริงสดใส

“เอาล่ะ เรากลับมาทำงานกันเถอะ” 

“ครับ” อีกฝ่ายตอบด้วยสีหน้าคล้ายกัน

และนี่ก็เรื่องราวความรักของเด็กหนุ่มเหล่านี้ที่เกิดขึ้นในห้องสภานร.ของทั้งสองรร.แห่งนี้  และจะเป็นสิ่งที่น่าจดจำไปอีกนาน

ไม่รู้ทำไม แต่ชอบให้มี อีกนิด

“ไม่ใช่ความผิดเราซะหน่อยที่ดันเข้าไปถูกจังหวะ”  ยูกิบ่นงึมงัมหลังรอดจาก8บาทามาได้  “ใครจะไปรูได้ฟะ แต่ก็ดี  เจ้าพวกนั้นยังเวอร์จิ้นกันอยู่  แสดงว่าคู่เรากับมานาบุก็ล้ำหน้ากว่า เด่นที่สุดน่ะสิ สมกับเป็นตัวเอก”  ใบหน้าสวยเจ้าเล่ห์ยิ้มอยู่คนเดียว

“บ่นอะไรน่ะ”  ร่างสูงใหญ่หันมามองอย่างแปลกใจ

“ไม่มีอะไรหรอก” ยูกิมองออกไปนอกรถ

“ตัวร้ายล่ะไม่ว่า” มานาบุพึมพำเบาๆ แต่หูหันดีโคตรของอดีตกุหลาบแห่งTกลับจับเรเดาห์ไว้ได้ หันมาค้อนอย่างไม่พอใจ แต่แล้วก็อมยิ้มแกล้งเขยิบมาใกล้คนขับ  มานาบุมองอย่างแปลกใจ เมื่อใบหน้าสวยก้มต่ำมาที่สะโพกของเขา

“ยูกิ!”  ริมฝีปากเรียวครอบครองความอ่อนไหวของชายหนุ่มจนแข็งขืน มานานบุหายใจหอบหนัก  เมื่อลิ้นเล็กๆและริมฝีปากเรียวทำหน้าที่ได้อย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง  รถสปอร์ตสีดำที่วิ่งโฉบเฉี่ยวเซถลาเล็กน้อย ก่อนจะจอดเข้าข้างทางในที่ลับสายตาคน

“อืม อืม” ร่างบางดันมานาบุให้เข้าไปลึกที่สุด ทำเอาเจ้าตัวครางออกมา  ลมหายใจที่หอบหนัก โดยเฉพาะเมื่อก้มมองคนรักทำกิจให้กับเขา ...

เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน ขอเบรก ฉากนี้ไม่ผ่านกบว.นะ  เดี๋ยวนิยายจะติดเรทเกินไป ขอเซ็นเซอร์และจบแค่นี้ล่ะกันนะจ๊ะ

“เชอะ อดเลย” ใบหน้าสวยยู่ลงเล็กน้อย  “ จะบอกให้ ไม่มีใครเอาชนะชั้นได้หรอกนะ ฮึๆ”  ยูกิยิ้มเจ้าเล่ห์  นั่งคร่อมอยู่บนร่างใหญ่ที่หายใจหอบหมดแรง ก่อนจะเช็ดมุมปากด้วยหลังมือ....