Chapter15: Finally!!

เงียบ...ในห้องสภานร.รร.Sเงียบกริบด้วยความตกตะลึง มีเพียงเสียงหายใจหอบของยูเท่านั้นที่ดังทั่วห้อง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไรออกมา คาโอรุเองก็ถึงกับค้าง ซึซึเมะกับโคจิยืนจับมือกันแน่นก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

“ได้ยินชัดสองรูหูเลยล่ะ” ยูกิยิ้มเจ้าเล่ห์ เหลือบตาไปมองร่างสูงที่เกือบลืมหายใจเมื่อครู่ ยูรักเขา ยูพูดออกมาแล้วว่ารักเขา เสียงหัวใจของอากิระเต้นแรง ใบหน้าคมคายยิ้มกว้างอย่างดีใจ เมื่อคนในห้องได้สติ หลังจากอินไปกับละครช่อง7แล้ว ต่างก็อมยิ้ม จนซึซึเมะและโคจิต้องไล่ให้ออกไปข้างนอก

“ชั้นก็รักยู” เสียงนุ่มอ่อนโยนเรียกสติร่างบางที่เพิ่งโกรธหน้าดำหน้าแดง ยูมองไปรอบห้องเห็นรอยยิ้มแปลกๆ เจ้าตัวนึกทบทวนอยู่นานก่อนจะหน้าแดงก่ำ

“อ๊ะ...ไม่ใช่นะ” ร่างบางทำอะไรไม่ถูก เขาดันสารภาพรักคนตรงหน้าไปโต้งๆต่อหน้าคนนับสิบ

“ไปกันเถอะ ปล่อยให้คู่รักเขาคุยกัน” ยูกิเดินออกไป คามิยะเดินเข้ามากอดน้องชายก่อนจะพาร่างเล็กที่สะอื้นตัวโยนแต่พยายามกลั้นเสียงร้องออกไปนอกห้อง

หลังจากที่ทุกคนออกไป ก็เหลือเพียงยูกับอากิระเท่านั้น ร่างบางหน้าแดงก่ำ มือเล็กปิดปากแน่น บ้าจริง เขาพูดอะไรออกไป

“ชะ...ชั้น...ไม่ได้”

“ถ้าจะบอกว่าที่พูดมาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นล่ะก็ ชั้นไม่เชื่อหรอกนะ ทุกคนในห้องเป็นพยานได้” ร่างบางได้แต่อึกอัก “ยูบอกว่ารักชั้น ชั้นดีใจมากเลยล่ะ” ใบหน้าสวยก้มงุด แก้ตัวโวยวายไม่ออก อากิระยิ้ม ในเวลานี้ยูจะเหมือนเด็กๆ ว่าง่าย น่ารัก นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นสบตา “ชั้นรักยูนะ ยูล่ะ” ตุ๊บๆ โครมๆ ตึ้งๆ เสียงหัวใจของร่างบางดังจนยูกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

“พะ..พูดอะไรน่ะ” เสมองไปทางอื่น ทั้งที่หน้าแดงเป็นลูกตำลึง ร่างเล็กทำอะไรไม่ถูกได้แต่แกล้งทำเป็นโวยวายเปลี่ยนเรื่อง “อะ..โอ้ย นี่มันเวลางานแท้ๆ นะ..นายก็กลับไปทำงานได้แล้ว”

“อย่าทำเป็นเปลี่ยนเรื่องหน่อยเลย คราวนี้ชั้นไม่ยอมแล้วนะ” อากิระสวมกอดคนรักไว้แน่น

“นี่..ปล่อย” อายนะ

“รักยูนะ รักมากที่สุด” อากิระโน้มตัวลงมา ยูตาโตรีบยกมือปิดริมฝีปากอีกฝ่ายไว้

“ทำไรน่ะ”

“อืม..ชะ...ชั้นก็..อืม..ระ..รัก..อา..กิระ..อืม” ยูตอบเสียงกระท่อนกระแท่น บดริมฝีปากแนบแน่น อากิระคลี่ยิ้มเมื่อยูยอมบอกความรู้สึกออกมาตรงๆ เขากอดร่างเล็กแน่น

“รัก...”

“มาแล้วหรอ เป้นงัยมั่ง” มานาบุเดินเข้ามาสวมกอด ยูกิยิ้มหวาน

“แหม ระดับนี้แล้ว หน้าที่ของกามเทพคนนี้ต้องสำเร็จแน่นอน ฮิๆ” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองไปที่ร่างบางที่นั่งมองตาแป๋วอยู่บนเตียง “อ้าว เด็กนี่ตื่นแล้วหรอ”

“อ๊ะ..ขอบคุณครับที่ช่วยเหลือ” ร่างเล็กโค้งแล้วโค้งอีก

“ชั้นโทรไปตามพี่ชายเค้ามาให้รับแล้วล่ะ อ้อ แล้วนี่ก็อาราอินะ” มานาบุแนะนำเสร็จสรรพ เพราะระหว่างที่ยูกิออกปฏิบัติการนั้น เด็กคนนี้ก็ฟื้นขึ้นมาพอดี เขาจึงรู้ว่าอาราอิหนีออกจากบ้านมาตามหาคน แล้วก็ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว เลยเป็นลมไป เขาไม่รู้จะทำอย่างไรเนื่องจากเป้นห่วงจึงถามคนที่จะให้ติดต่อมารับ แต่ร่างเล็กก็ไม่ยอมบอก จนเขาบอกว่าไม่อย่างนั้นเขาก็อาจจะต้องพาไปสถานีตำรวจ อาราอิจึงยอมบอกเบอร์โทรศัพท์ของพี่ชาย

“อาจัง” เสียงทุ้มเรียกชื่อร่างเล็กก่อนที่จะเห็นตัว ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทวิ่งเหนื่อยหอบเข้ามา ยูกิมองคนที่เพิ่งมาใหม่อย่างตกตะลึง หล่อ! ....มานาบุสังเกตเห็นก็ดึงคนรักเข้ามากอด

“บ้าน่า....ชั้นไม่สนใจหรอก” โอ้ย หล่อเป็นบ้า...

“พี่โทรุ” ร่างเล็กตกใจเล็กน้อย ถึงจะทำใจไว้แล้วแต่พอเจอก็อดกลัวไม่ได้ ร่างสูงวิ่งเข้ามาสวมกอดน้องชาย

“อาจัง พี่เป็นห่วงแทบแย่”

“พี่ไม่โกรธผมหรอฮะที่นี่ออกมาแบบนี้”

ยูกิเห็นคามิยะนั่งปลอบคาโอรุที่ซึมกระทืออยู่ ก็เดินเข้าไปหา

“ขอโทษนะคาโอรุ” ที่หลอกใช้

“คาโอรุเค้าเข้าใจแล้วครับ” คามิยะหันมายิ้มให้ นึกชื่นชมความสามารถที่ไม่เหมือนใครของคนตรงหน้า

“คาโอรุอยากให้อากิระมีความสุข ไม่เป็นไรหรอกครับ คาโอรุจะพยายามทำใจ”

“เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่” ยูกิยิ้ม

“เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ” สองพี่น้องเดินเข้ามาใกล้ คามิยะมองอย่างตกตะลึง

“อาราอิ...ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้” อีกฝ่ายเมื่อเห็นหน้าคามิยะชัดเจนก็ถลาเข้าไปกอดแน่นพลางร้องไห้โฮ

“คามิยะ..ฮึกๆ..คามิยะ” ยูกิหันไปมองหน้ามานาบุอย่างงงๆ โทรุดึงน้องชายออกห่าง แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอม

“ไม่เอา ไม่ไปไหนแล้ว ผมจะอยู่กับคามิยะ ผมรักคามิยะ พี่โทรุบอกนี่นาว่าจะช่วย ผมอยากอยู่กับคามิยะ” ว่าแล้วก็ปล่อยโฮอีกรอบ คามิยะกอดอีกฝ่ายแน่น พลางส่งสายตาอ้อนวอนขอร้อง โทรุอึกอักอยู่ครู่ก่อนจะใจอ่อนยอมปล่อยน้องชายไป ทั้งสองกอดกันแน่น ยูกิเก็บความอยากรู้ไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก

“ใครก็ได้ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าเรื่องเป็นมายังงัย”

“ตอนที่อยู่ที่อเมริกา เราสองคนรักกันน่ะครับ ก็เลยย้ายมาอยู่หอพักเดียวกัน บังเอิญพี่ชายของอาราอิรู้เข้า ก็เลยไม่พอใจ เพราะว่าเค้าไม่มีครอบครัว มีแต่น้องชายคนเดียวก็เลยค่อนข้างรักแล้วก็หวงมาก โทรุซังเลยจับพวกเราแยกกัน พาอาราอิกลับมาที่นี่เมื่อเดือนก่อน ผมก็เลยย้ายตามมาเพื่อจะตามหาเขา แต่บังเอิญมีเรื่องของคาโอรุเข้ามาด้วย...” ยูกิกับมานาบุพยักหน้าหงึกหงัก

“ก็เลยอุตส่าห์ช่วยทำทีเป็นว่าจะจีบเจ้ายูสินะ”

“ก็ประธานยูคงไม่สนใจผมอยู่แล้ว”

“รู้ได้งัย”

“ก็เค้ารักคนอื่นอยู่นี่ครับ เหมือนกับผมและอาราอิที่ต่างก็รักกัน ไม่มีทางตัดใจจากกันได้” ประโยคหลังหันไปมองโทรุที่ยืนอยู่ โทรุถอนหายใจ

“ผมขอร้องนะครับพี่ ผมอยากอยู่กับคามิยะ” ใบหน้าสวยอ้อนวอน พี่ชายใจอ่อนยวบ เพื่อน้องที่ตัวเองรักที่สุด จะไม่ยอมได้อย่างไร เขาพูดอย่างตัดใจ

“ตามใจ นายอย่าทำให้น้องชั้นต้องเสียใจล่ะ เข้าใจมั้ย ชั้นให้เวลาครึ่งชม. รีบๆคุยกันซะ” พลางเดินดุ่มๆไป ทั้งสองยิ้มกว้างก่อนจะกอดกันให้หายคิดถึง ยูกิพูดอย่างภูมิใจเมื่อแยกตัวออกมา

“เห็นมั้ยมานาบุ ชั้นเป็นสื่อรักให้ทั้ง 2 คู่แน่ะ”

“จ้า” หึๆ นึกว่าจะเป็นแค่แม่มดได้อย่างเดียวซะอีก แม่มดแสนสวยร้ายกาจแต่น่ารักเหลือเกิน

คาโอรุเดินหงุดหงิดนิดๆมาที่ห้องน้ำ พี่ชายมีความสุข อากิระก็มีความสุข แล้วเขาล่ะ เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงยืนล้างมือ พลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

“ที่นี่ไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่” ร่างเล็กพูดห้วนๆ ชายหนุ่มถอนหายใจทิ้งบุหรี่อย่างเซ็งๆ “เค้าไม่ให้ทิ้งบุหรี่ด้วย เดี๋ยวไฟไหม้” โทรุยืนเท้าเอวอย่างเอาเรื่อง

“ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ไอ้นั่นก็ไม่ได้ แล้วจะให้ทำยังงัย”

“ไม่รู้สิ คิดเอาเอง” ชักพาลไปทั่ว ร่างสูงมองคนตรงหน้า

“เธอ....น้องของคามิยะงั้นหรอ พี่ชายเธอ...หวังว่าคงพึ่งพาได้นะ” โทรุนึกเป็นห่วงน้องชายขึ้นมา

“อยู่แล้ว เด็กชะมัด”

“ว่างัยนะ”

“โตจนป่านนี้ยังติดน้องอยู่นั่นแหละ เค้าเรียกว่าเด็ก” นัยน์ตาคู่สวยช้อนมอง ดูก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีเท่าใดนัก โทรุฉุกกึ๊ก ที่เด็กเมื่อวานซืนมาว่าเข้าให้

“ชั้นรักห่วงน้อง ผิดตรงไหน เรามีกันแค่สองคน เธอน่ะแหล่ะเด็ก โตจนป่านนี้ยังติดพี่ชาย พอเห็นพี่มีความสุขเลยพาลไปทั่ว” ร่างเล็กหน้าบึ้ง

“นายน่ะแหละ พาลให้พี่เสียใจ ใครกันแน่ที่เด็ก” ยิ้มเยาะ

“ปากดีนักนะเรา” โทรุคว้าแขนเล็กด้วยความโมโห “ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เลยนะ” ‘อดีตก็คืออดีต ทำไมถึงยึดติดเอามากำหนดอนาคตนัก นี่แหละ เค้าถึงเรียกว่าเด็ก’ คำก็เด็ก สองคำก็เด็กที่เขารักอากิระนี่มันเรียกว่าเด็กหรืองัย คาโอรุชักโมโหกระชากแขนออก

“ปล่อยนะ ปล่อยเซ่ ชั้นไม่ใช่เด็กนะจะบอกให้” แต่ทว่าก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ โทรุยิ้มเยาะนิดๆที่เห็นร่างเล็กโวยวาย เด็กสิ

“ไม่ใช่เด็กหรอ แล้วงัย ตัวกระเปี๊ยกแค่นี้อยากเป็นผู้ใหญ่มากนักหรืองัย จะบอกให้เอามั้ยว่าผู้ใหญ่เค้าทำยังงัยกัน” พูดจบก็ดึงคาโอรุเข้ามาประชิดตัว พลางดันร่างเล็กติดกำแพง ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากอย่างแรง คาโอรุดิ้นพล่านด้วยความตกใจ โทรุกัดริมฝีปากบางก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้าไปอย่างเชี่ยวชาญ ด้วยประสบการณ์ของเขาเพียงไม่นานร่างเล็กก็เคลิบเคลิ้มโอนอ่อน มือเล็กยึดชายเสื้ออีกฝ่ายแน่น อืม กลิ่นอะไรเนี่ย มินต์? เมนธอล? กลิ่นบุหรี่อ่อนๆยิ่งพาความคิดของคาโอรุกระเจิง ลิ้นเล็กนัวเนียปลายลิ้นอีกฝ่ายอย่างที่ร่างสูงทำกับเขา โทรุยิ้มนิดๆ เรียนรู้เร็วดีนี่นา ร่างเล็กในอ้อมกอดทำให้เขารู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้ามากกว่านี้ล่ะ จะเรียนรู้ไวเหมือนตอนนี้หรือเปล่า จะทำให้เขาพอใจได้แบบนี้หรอเปล่า มือใหญ่ไล้ตามแผ่นหลังเคลื่อนมาที่หน้าอก สะกิดยอดอกเบาๆ

“อือ” คาโอรุขัดขืนเล็กน้อย อารมณ์ยิ่งพุ่งสูงขึ้น โทรุเลื่อนมือลงซุกใต้กางเกงสีดำสัมผัสส่วนอ่อนไหว ร่างเล็กได้สติพยายามดิ้นหนี “อย่านะ ปล่อย” ชายหนุ่มเพียงแค่แค่นยิ้มก่อนจะนวดเค้นคลึงเบาๆ “อื้อ” คาโอรุจับเสื้ออีกฝ่ายแน่น หลับตาปี๋ มือใหญ่เร่งการเคลื่อนไหวจนกระทั่งร่างเล็กกระตุกหลั่งของเหลวออกมาจนล้นเปรอะเปื้อน “อื้อ” เสียงกรีดร้องถูกกลบปิดโดยริมฝีปากเรียว โทรุถอนริมฝีปาก คาโอรุถึงกับทรุดฮวบลงพื้น หายใจหอบ ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจ น่ารักจริงๆ

“เป็นยังงัยล่ะ เนี่ยแหละ เรื่องของผู้ใหญ่เค้า” คาโอรุทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงพยุงเขาขึ้นมา จูบแบบผู้ใหญ่...ใช้ลิ้น..ทั้งที่เขาตั้งใจจะให้กับอากิระคนแรกแท้ๆ ร่างเล็กน้ำตาร่วงเผาะ ที่สำคัญ เขานึกโกรธตัวเองที่สุดที่ดันไปมีอารมณ์ร่วมกับคนแบบนี้ โทรุมองอย่าตกใจ “เป็นอะไรไปน่ะ” ครั้งแรกหรอเนี่ย นัยน์ตากลมช้อนมองอย่างโกรธเคือง ฝ่ามือเล็กตวัดโดนใบหน้าคมคร้ามอย่างจัง

คู่รักน่ะ ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ 2 คู่นะจ๊ะ 3 ต่างหาก กามเทพยูกิ...

ทางด้านคู่เอกของเราที่โดนคู่คาโอรุแซงไปเฉย

“อากิระ” ร่างสูงดันคนรักลงบนโต๊ะ ริมฝีปากจูบสัมผัสไปทั่วใบหน้าสวย เขาเคลื่อนมือไปบีบที่ยอดอกแดงเบาๆ ร่างบางถึงกับผวา “อ๊ะ...” อากิระจูบยูอีกครั้ง มือก็ดึงทึ้งเสื้อนร.อีกฝ่ายออก ยูเองก็ดึงเสื้อของอากิระออก มือเล็กสัมผัสเปะปะไปทั่วอกกว้าง

“ยู” ทั้งสองครางอย่างพอใจ เมื่ออากิระปลดกระดุมและซิปกางเกงเข้าสัมผัสส่วนร้อนระอุของร่างกายคนรัก

ยูกิเดินมาหน้าห้อง เห็นรองประธานนร.ทั้งสองยืนลุ้นอยู่

“ทำไรกันน่ะ เจ้ายูล่ะ”

“อยู่ในห้องครับ” ซึซึเมะยิ้มแป้นดีใจ

“เงียบเลยครับ” โคจิหัวเราะ ยูกิคิดแว่บนึงก่อนจะยิ้ม

“ไม่ดีเลยนะ ปล่อยให้เขาแซงหน้าไปก่อนน่ะ หืม ซึซึเมะ โคจิ” ทั้งสองมองหน้ากัน จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย “ไม่ต้องห่วง ชั้นน่ะ รักแล้วก็ห่วงน้องนะ คิดว่ายังไม่ถึงเวลาของเด็กๆหรอกนะจ๊ะ ฮิๆ” ว่าแล้วก็เปิดประตูพลัวะเข้าไป “อากิระ...ยู...ทำอะไรกันอยู่เอ่ย” ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ยูตะครุบกางเกงที่ร่นจวนจะถึงขาอ่อน แล้วรีบรวบเสื้อให้เรียบร้อย ใบหน้าแดงก่ำ อากิระรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย นึกเข่นเขี้ยวมารร้ายอยุ่ในใจ “นี่ ที่นี่มันรร.นะ ใจเย็นกันหน่อย ไว้รอเย็นนี้สิ ชั้นมีบัตรโรงแรมอันดับหนึ่ง ห้าดาวเลยนะ” ทั้งคู่หน้าแดงก่ำ

“ไม่ต้องหรอกครับ เกรงใจ” กัดฟันพูด ยูมองพี่ชายอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่กล้าสบตาใครในห้อง ยูกิชี้ไปที่ต้นคอ ยูจับตาม พลางทำหน้าเหรอหรา

“รอยจูบน่ะ” ยิ้มกริ่ม “อากิระนี่ร้อนแรงจังนะ” ร่างเล็กชะงักกึก เขินจัด ได้แต่โวยวายแก้เขิน

“เดี๋ยวยู คุณยูกินะคุณยูกิ” อากิระวิ่งตาม ทิ้งให้กุหลาบแห่งT หัวเราะอยู่คนเดียว ซึซึเมะกับโคจิได้แต่หัวเราะแห้งๆ มานาบุยืนมองอยู่ด้านหลัง...ว่าแล้วว่าเป็นได้แค่แม่มดจริงๆ

ในที่สุด ความรักของเหล่าหนุ่มๆ? ภายในรั้วรร.Sและรร.Tแห่งนี้ และนอกรั้วรร. ก็จบลงด้วยดี อย่างไม่ต้องห่วงว่าใครจะไร้คู่ ยูที่ถือทิฐิมานาน ในที่สุดก็ยอมโยนทิ้ง บอกรัก(อย่างไม่ตั้งใจ) กับอากิระสักที ลุ้นกันมานานคู่นี้ ในที่สุดก็สมหวัง ....แต่ใครที่หวังจะเห็นเลิฟซีนของหนุ่มๆเหล่านี้ล่ะก็...ไม่มีทาง... ^ ^

จบตอน แต่ยังไม่จบเรื่อง แฮ่— ^ ^