Chapter14: เฮ้อ! กว่ารู้ใจ (วุ่นวายไปหมด)

เปรี้ย~ สองหนุ่มรู้สึกแปลกๆเมื่อเจอทั้งยูและซึซึเมะที่กอดอก ตาขวางยืนรอ ในขณะที่คาโอรุยิ้มหวานส่งสายตาไปให้อากิระ

“ซึซึเมะ ทำไมมองแบบนั้นจ๊ะ” โคจิเอ่ยกล้าๆกลัวๆ

“เมื่อกี้คาโอรุบอกว่าเคยสัญญาจะแต่งงานกับคนๆหนึ่ง” อากิระหน้าซีด หันไปมองยู

“ใครหรอ?” โคจิงง เมื่อซึซึเมะเห็นท่าทีของคนรัก จึงรู้ว่าไม่ใช่ จากใบหน้าเหี้ยมก็เปลี่ยนเป็นหน้าซีดอีกคน ไม่ใช่โคจิ ก็เดินมากันแค่สองคน แสดงว่า… พลางมองไปที่ยู เมื่อยูรู้ว่าไม่ใช่โคจิใบหน้าก็บูดหนักกว่าเดิม

“เอาเจ้าสาวนายมาส่ง” เสียงแข็ง

“เดี๋ยวยู นั่นมันเรื่องเข้าใจผิด…” แก้ตัวยังไม่ทันเสร็จ

“ดีใจจัง ในที่สุดอากิระก็จำได้แล้ว แสดงว่านี่ต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆเลย คาโอรุลุ้นตั้งนานว่าอากิระจะจำได้มั้ย ยังดีที่พี่บอกว่าให้อากิระนึกให้ออกเองดีกว่า ถ้านึกออกแสดงว่าต้องมีใจให้คาโอรุบ้าง” ร่างเล็กก็พูดพรวดเข้าข้างตัวเองหมด “เนอะพี่” แล้วพยักเพยิดไปทางพี่ชายที่เพิ่งเดินเข้ามารวมกลุ่มทีหลัง

“ใช่แล้ว เมื่อกี้เห็นพวกกรรมการบอกว่าประธานอากิระจะมารร.S คงจะมาหาคาโอรุล่ะสิ ยินดีด้วยนะ” คามิยะเดินเข้ามาตบไหล่ว่าที่น้องเขย(ที่ตัวเองคิดเอาเอง)

“ใครบอก ชั้นน่ะ…”

“คาโอรุกลับมาเป็นเจ้าสาวของอากิระ ตามที่เคยสัญญาไว้งัยล่ะ” ร่างเล็กกระโดดกอดคอหมับ ยูตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธ

“ซึซึเมะ! กลับ” พลางเดินลิ่วไปทันที

“ไม่ใช่น้า ยู ยู” ตามไปไม่ได้อ่ะ โดนลิงโหนอยู่

“ทำยังงัยดีเนี่ย” อากิระถอนหายใจเป็นรอบที่100

“ประธานผิดเองนะครับ”

“เงียบไปเลยโคจิ ไม่ได้ให้ออกความเห็น” หงุดหงิดเฟ้ย พลางเหลือบไปมองยังใบหน้าหวานที่ยิ้มแย้มกับพี่ชาย

“คาโอรุ ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ” อากิระเดินเข้ามาหา

“เรื่องประธานยูหรอ” ฉึก! ทำไมรู้วะ

“ใช่”

“คาโอรุก็พอมองออกนะว่าอากิระสนใจประธานยู” ร่างเล็กส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

“ใช่แล้ว เพราะงั้น…”

“แต่คาโอรุไม่สนหรอก จะทำให้อากิระชอบคาโอรุเหมือนก่อนให้ได้” ทำหน้าจริงจัง อากิระถึงกับอึ้ง ให้ร้องไห้ โวยวายยังดีกว่าแหะ

“ไม่ว่าจะยังงัย ชั้นก็ชอบยู คงไม่มีทางหรอก” คาโอรุเงียบไปสักพัก

“ไม่ได้หรอก อากิระคู่กับคาโอรุต่างหาก เพราะประธานยูจะคู่กับพี่”

“ห๋า” อากิระและโคจิตะโกนออกมาพร้อมกัน หันไปอีกทีคามิยะก็หายไปแล้ว

“ไปเร็วโคจิ”

“ถึงไปตอนนี้ คิดหรอว่าประธานยูจะยอมพูดด้วย รอให้ใจเย็นก่อนดีกว่ามั้ง” คาโอรุบังประตูเอาไว้

“หลีกไปคาโอรุ อย่าให้ชั้นต้องใช้กำลังนะ” แล้วก็ต้องชะงักเมื่อร่างเล็กน้ำตาร่วงเผาะ

“อากิระใจร้ายที่สุด หลอกให้คาโอรุใฝ่ฝันถึง แล้วก็มาทิ้งไปง่ายๆแบบนี้ ทำเหมือนคาโอรุไม่มีค่า แล้วแบบนี้คาโอรุจะอยู่ไปทำไมกัน ในเมื่ออากิระไม่ต้องการ คาโอรุก็ขอตายดีกว่า” ว่าแล้วก็วิ่งตรงดิ่งไปยังหน้าต่างที่เปิดกว้างไว้

“อย่า…” อากิระวิ่งเข้าชาร์จร่างเล็กทันที “เอ่อ…ชั้นขอโทษ อย่าทำบ้าๆแบบนี้นะ ขอร้อง”

“งั้น ให้คาโอรุรักอากิระได้ใช่มั้ย ให้อยู่ใกล้ๆ..”

“เรื่องนั้น…” ทำหน้าลำบากใจ

“งั้นคาโอรุลาก่อน” ทำท่าจะวิ่งไปอีก

“ว๊าก…โอเค ตามใจ จะทำอะไรก็ทำ แต่อย่าฆ่าตัวตายนะ” - -‘ ร่างเล็กร้องไห้กระซิกซบไหล่กว้าง เยี่ยม ออสการ์ครั้งต่อไป จะไปไหนพ้น สมแล้วที่ไปร่ำเรียนวิชา(มาร)ถึงเมืองนอกเมืองนา อากิระกอดปลอบพลางสบตากับโคจิที่ทำหน้าไม่ถูก

“ประธานยูครับ น่าจะฟังที่ประธานอากิระพูดนะครับ” ซึซึเมะนั่งพัดพร้อมเสริ์ฟน้ำชาให้ประธานสุดสวยอารมณ์เย็นลง

“ถ้านั่นเป็นโคจิ นายจะโกรธมั้ยเล่า” ยูสวนกลับ ซึซึเมะอึ้งไปนิดที่ยูหลุดความในใจออกมา อีแบบนี้ชอบประธานอากิระชัวร์100% ทำเอาอดยิ้มไม่ได้

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ประธานอากิระน่ะ เฝ้าบอกความในใจมาตั้งหลายปี เค้าน่ะไม่มีทางชอบคนอื่นนอกจากประธานหรอกครับ”

“คะ..ใครห่วงเรื่องนั้นกัน เชอะ” ร่างบางเชิดหน้าที่กลายเป็นสีชมพูระเรื่อไปทางอื่น เฮ้อ ก็เอาแต่เป็นแบบนี้น่ะสิ เดี๋ยวถ้าโดนงาบไปจริงๆล่ะก็… ช๊อคตายแน่

“แล้วชั้นก็ไมได้โกรธเค้าเรื่องนั่นด้วย ก็แค่โกรธที่ไปสัญญาอะไรไว้แล้วจำไม่ได้ แบบนี้จะเชื่อใจได้ยังงัย” พยายามแก้ตัว แต่ก็ไปไม่รอด

อากิระนะอากิระ คนบ้าๆๆๆๆ สัญญงสัญญาอะไรกับใครไว้ยังมีน่ามาบอกว่าชอบเราคนเดียวอีก โกหก

“นี่มันอะไรเนี่ย” กรรมการนร.คนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาก็ต้องผงะ แสงออร่าทมึนครอบคลุมไปทั่วห้อง

“ประธานยูครับ อย่าไปสนใจเลยครับ ทำใจให้สบายดีกว่า” คามิยะเข้ามาเอาใจ

“เอ๊ะ นายมาฝั่งนี้ได้งัยกัน” ซึซึเมะโวย จะมาทำให้เรื่องยุ่งยากกว่าเดิมหรืองัย

“มาตามคำเรียกร้องของหัวใจ” ร่างสูงยิ้มหวานแต่ยูไม่ได้สนใจ หน้ายังคงบูดอยู่

“ก็ปล่อยให้สองคนนั้นทบทวนช่วงเวลาเก่าๆด้วยกันน่ะครับ คาโอรุน่ะเฝ้ารอที่จะได้พบอากิระมาตั้งนาน โรแมนติกดีนะครับ สัญญาตั้งแต่เด็ก” ยิ้มแย้ม แต่วาจายุยงให้แตกแยก ยูหน้าบูดหนักกว่าเก่า ซึซึเมะเห็นไม่ได้การ ทำงัยดี ดูท่าเราคงต้องพึ่งคนที่เราไม่อยากให้เข้ามาเกี่ยวซะแล้ว

“งั้นหรอ อืมๆ เข้าใจล่ะ”

“ใครหรอ ยูกิ” มานาบุไล้นิ้วตามผิวเปลือยเปล่าอย่างหลงใหล

“ซึซึเมะน่ะ เห็นว่าเจ้ายูกำลังมีปัญหา” พลิกตัวมากอดคนรัก “ไปส่งชั้นที่รร.Sหน่อยสิ” ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ามาสวม

“ปัญหาใหญ่ขนาดต้องให้ยูกิต้องออกโรงเชียวหรอ”

“ใช่แล้วล่ะ น่าสนุกจัง” เสียงหัวเราะคิกคักทำเอามานาบุผู้เคยชินรู้ทันทีว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

“อย่าทำอะไรให้คนอื่นเดือดร้อนล่ะ” มานาบุดึงร่างบางมาหอมแก้ม

“ไม่หรอกน่า คราวนี้ชั้นได้เป็นกามเทพเชียวนะ คิกๆ” มานาบุมองอย่างไม่ไว้ใจ กามเทพที่มีหางมีเขี้ยวน่ะสิ

“ห๋า นี่ซึซึเมะทำลงไปจริงๆหรอครับเนี่ย” โคจินั่งคุยโทรศัพท์กับคนรัก ถึงแม้จะอยู่ที่รร. แต่ทว่าต่างก็อยู่ในห้องสภานร.ของตน โคจินั้นติดพันการอยู่คุ้มครองพรหมจรรย์ของอากิระ

“หายห่วง เจ้าคามิยะก็ป้อประธานไปเหอะ ประธานยูไม่สนใจอยู่แล้ว ก็เค้าคิดถึงเรื่องของคนแค่คนเดียวนี่นา” ซึซึเมะอมยิ้ม เมื่อเห็นยูไม่มีทีท่าว่าจะสนใจชายหนุ่มที่คอยเอาอกเอาใจสักกะติ๊ด

ยูนั่งทำงานเงียบๆ แต่ในใจกลับฟุ้งซ่านไปด้วยเรื่องของอากิระ คามิยะยืนมองอยู่ก็ยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นร่างบางตรงหน้า หน้านิ่วคิ้วขมวด พอเห็นคนๆนี้ก็พลอยทำให้นึกถึงคนๆนึงขึ้นมา ร่างสูงยืนมองไปยิ้มไป ชวนให้ผู้ที่ถูกมองรู้สึกไม่ดีนัก

“ชั้นไม่ชอบให้ใครมาจ้องแบบนี้นะ” ยูเอ่ยเสียงเรียบๆ ร่างสูงยิ้มกว้าง

“ก็ประธานยูน่ารักดีนี่ครับ” พลางชี้ไปที่เอกสารตรงหน้า “เก่งจังนะฮะ อ่านหนังสือกลับหัวได้ด้วย” ยูตะครุบแทบมไม่ทัน รีบกลับหัวกระดาษ แล้วแกล้งกระแอมเบาๆ

“ไม่มีอะไรทำหรืองัย” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อนิดๆ

“คล้ายๆจะเป็นแบบนั้นน่ะฮะ แต่จริงๆคุณพ่อคุณแม่ตามใจพวกผมมากกว่า”

“หมายความว่า ที่มาที่นี่ก็เพื่อคาโอรุอย่างนั้นเรอะ เพื่อมาตามหาอากิระ?” ร่างเล็กนึกฉุนนิดๆ อีกล่ะ พอคิดเรื่องนี้ทีไรเป็นโมโหทุกที

“เพื่อผมด้วยน่ะครับ”

“ทำไมล่ะ คามิยะมาตามหาใครอีกหรืองัย” น้ำเสียงประชดนิดๆ

“ประมาณนั้นน่ะครับ” ร่างบางเอียงคอด้วยความฉงน

“ใครหรอ เผื่อชั้นรู้จัก” คามิยะเพียงแค่ยิ้ม เป็นยิ้มที่ดูมีความสุขเสียเหลือเกิน จนยูอมยิ้มตามไม่ได้

“ประธานยูไม่รู้จักหรอกครับ แต่ว่า...เค้าเป็นคนสำคัญ” ยูตาโต คนสำคัญ หมายความว่าเป็น...นายกรัฐมนตรีเหรอ หรือ รัฐมนตรีคนไหน เอ...หรือนายพลคนนั้น ไม่สิ อาจะเป็นนักวิยาศาสตร์คน.... เราก็รู้จักนี่นา ก่อนที่จะคิดไปไกลกว่านี้ ร่างสูงก็หัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของประธานสุดสวย

“เป็นอะไรอีกล่ะ”

“ก็ประธานยูทำท่าคล้ายคนที่ผมรู้จักคนนึงน่ะครับ ทั้งท่าทาง การพูด คล้ายกันไปหมด” เอ มีคนที่เหมือนเราขนาดนั้นเชียวเหรอ ใครกัน แต่ว่า คามิยะนี่พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ดูจะมีความสุขมากทีเดียวแหะ คามิยะนี่นิสัยดีกว่าที่คิดแหะ ซึซึเมะที่นั่งคุยกระจุ๋งกระจิ๋งกับโคจิหันมามองพลางยิ้มค้าง เมื่อเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของคนทั้งคู่

“โธ่เอ้ย เขาจะโดดก็โดดไป ให้ประธานรีบมาที่นี่ดีกว่า เกิดความเปลี่ยนแปลงระหว่างประธานยูกับคามิยะแล้ว ไม่งั้นไม่รับรู้ด้วยแล้วนะ” โคจิลุกผึงรีบเดินไปหาอากิระทันที

มานาบุซิ่งมอเตอร์ไซค์คู่ใจพร้อมคนรักที่นั่งซ้อนท้ายไปที่รร.S บังเอิญร่างสูงเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆที่เดินเซไปมาตรงฟุตบาธ น่ากลัวจะล้มขวางถนนให้รถทับ จึงค่อยๆชะลอลง

“มีอะไรหรอมานาบุ” ยูกิเอ่ยถามผ่านหมวกกันน๊อคสีเงิน

“เด็กคนนั้นท่าทางแปลกๆ อย่างกับจะเป็นลม” อีกแล้ว ความใจดีแบบนี้ ยูกิถอนหายใจ เพราะงี้เขาถึงระแวงเหลือเกินว่ามานาบุจะไปใจดีกับใครจนลืมเขา

“ก็ไปดูเขาสิ” ยูกิก้าวลงจากรถ ช่วงขาเรียวยาวใต้กางเกงหนังสีดำ สะโพกเล็กกลมมน ทำให้หลายคนจ้องอย่างลืมตัว ร่างบางถอดหมวกกันน๊อค พลางสบัดผมเล็กน้อย พร้อมปรอยตาเชื่อมไปยังบุคคลรอบข้างให้ใจสั่นเล่น น่า***จริงๆ มานาบุจ้องเหล่าผู้ไม่หวังดีทางความคิดเขม็ง เดินเข้าไปกอดไหล่ร่างบางอย่างหวงแหน ใบหน้าสวยยิ้มน้อยๆ แต่ว่าไม่มีใครที่สามารถลืมเขาได้หรอก เพราะฉะนั้นทางแก้ที่ดีที่สุดคือ ก็ต้องทำกลับกัน ให้มานาบุรู้สึกหึงหวงเขาแทน ผู้ชายคนนี้เขาไม่คิดจะเลิกแล้วก็ไม่คิดจะยกให้ใครด้วย กว่าจะได้มาด้วยมารยาร้อยพันเล่มเกวียน ใช้จนเกือบหมดวิชาแน่ะ ร่างเล็กๆที่เดินไม่เป็นทางร่วงลงกับพื้น มานาบุรีบเข้าไปพยุง ยูกิมองดู อืม.. หน้าตาสวยเชียว

“เค้าเป็นลมไปแล้ว ทำยังงัยดีเนี่ย” มานาบุมองหันรีหันขวาง เอ แถวนี้มีโรงพยาบาลมั้ยเนี่ย ร่างบางมองคนรักอย่างหงุดหงิด เป็นห่วงมากเกินไปแล้ว

“ยู” อากิระเดินเข้ามา ร่างบางหันขวับไปอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย พลางหน้าม่อยลงสบัดหน้าไปทางอื่น เมื่อเห็นร่างเล็กเกาะอีกฝ่ายหนึบ ถึงแม้จะดูสีหน้าของอากิระพอรู้อยู่ว่าไม่เต็มใจเท่าใดนัก แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ที่อากิระไม่ตัดขาดเสียที

“ถ้าจะมาจีบกันก็ไปจีบกันที่อื่น ที่นี่ห้องทำงาน” ยูกล่าวน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย อากิระเองก็ฉุนหน่อยๆที่เดินเข้ามาก็เห็นคนที่ตัวเองรักนั่งหัวเราะต่อกระซิกกับคามิยะแบบนี้

“ชั้นคิดว่านายน่าจะกลับไปที่รร.ได้แล้วนะ แล้วชั้นก็พาคาโอรุมาส่งคืน” อากิระหันไปหาคามิยะ

“ไม่เอาหรอก คาโอรุอยากอยู่กับอากิระนี่นา” ร่างเล็กกอดแขนเรียวไว้ อากิระพยายามแวะหนวดปลาหมึกออกจากแขน ยูเห็นก็โกรธขึ้นมาทันที จะกอดไปถึงไหนกัน

“ใครน่ะ” ฮือฮา

“ชั้น...กามเทพงัยล่ะ ฮิๆ” เสียงเจ้าเล่ห์แบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

“พี่/คุณ/ประธาน เอ้ย อดีตประธานยูกิ” ทุกคนส่งเสียงมาเป็นเสียงเดียวกันด้วยความรู้สึกต่างกันไป ยูกิส่งยิ้มพิชิตหนุ่ม ทำเอาหลายคนแทบละลาย ซึซึเมะกับโคจิมองหน้ากันประมาณว่า เอ..คิดถูกมั้ยวะที่ขอความช่วยเหลือ

“อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว” ยูกิยิ้มพร้อมโบกมือท่านางงาม เมื่อหันไปเจอคาโอรุก็จ้องพิจารณา อืม หน้าตาน่ารัก ตัวเล็ก ผอมเพรียวเชียว แต่... เชอะ! ยังห่างไกลจากชั้นอีกหลายล้านปีแสง คาโอรุชักสีหน้าเล็กน้อย

“แต่อากิระเค้าสัญญากับคาโอรุนี่นาว่าจะให้คาโอรุเป็นเจ้าสาว”

“จุ๊ๆ เด็กจริงๆนะเรา อีกฝ่ายเค้ายังจำสัญญาไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังจะไปบังคับเขาอีก สัญญาที่ไม่เป็นสัญญาแบบนั้นจะถือว่าเป็นสัญญาได้งัย” อืม หลายคนขอตบมือกับท่านยูกิ ถึงแม้จะงงก็ตามที

“แต่...อากิระจูบคาโอรุด้วยนะ” ร่างเล็กไม่ยอมแพ้ ยูได้ยินเข้าก็ยิ่งกว่าโกรธ ในใจเดือดปุดๆด้วยความหึงหวง อากิระทำหน้าเซ็งๆ ...ก็บอกว่าจำไม่ได้งัย ยูกิหันมาเห็นหน้าน้องชายตัวดีแล้วก็เกิดสะดุดใจขึ้นมา พลางยิ้มเย็น สงสัยเราไม่จะเป็นต้องออกโรงแล้วมั้ง แค่กระตุ้นนิดๆหน่อยๆคงจะได้เห็นของดีกันแน่ๆ ครั้งนี้เพื่อนายนะอากิระ..

“เค้าใช้ลิ้นหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่ใช้ จูบเด็กๆแบบนั้นมันไม่มีความหมายหรอก ลองถามยูดูแล้วกันว่าจูบแบบผู้ใหญ่น่ะเป็นยังงัย โดยเฉพาะกับอากิระ”

“สัญญาเมื่อตอนเด็กนั่น ชั้นจำไม่ได้จริงๆ ชั้นขอโทษ แล้วชั้นก็ไม่สามารถรักษาสัญญานั่นได้ด้วย เพราะ...ชั้นรักยูคนเดียวเท่านั้น” อากิระเอ่ยเสียงเรียบหันไปมองยูอย่างจริงใจ ร่างบางยืนตะลึง ในใจเย็นลงกระทันหัน ยูรู้สึกทั้งดีใจและตื่นเต้นไปหมด คาโอรุพูดเสียงสั่น

“ยอมแพ้ง่ายจังนะ คาโอรุ” อ้าว เฮ้ย หงัยจู่ๆยูกิเปลี่ยนข้างฟะ “เธอรักอากิระจริงหรือเปล่า หรือว่าหาใครไม่ได้เลยมาหาอากิระ” ทุกคนหันขวับไปมองยูกิด้วยอาการงุนงง

“ไม่ใช่นะ คาโอรุรักอากิระ” ร่างเล็กเงยหน้าสบตาอากิระ นัยน์ตาหวานคลอไปด้วยน้ำตาออดอ้อนดูน่าสงสาร อากิระเห็นก็ใจอ่อน โอ้ย เหมือนลูกแมวเลยเว้ย

“ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง อากิระหลุดมือไปแน่” ยูมองพี่ชายตาค้าง เมื่อกี้ยังอยู่ฝั่งเราอยู่เลยนี่หว่า หงัยไปเชียร์ฝ่ายนั้นแล้วล่ะ

“โคจิ ทำงัยดี ตัดสินใจผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่” ซึซึเมะจับมือคนรักแน่น โคจิเองก็พูดไม่ออก ประธานยูกิมีแผนอะไรกันแน่

“อืม อากิระเริ่มใจอ่อนแล้วนี่” ยูกิส่งเสียงพากย์เบาๆ ยูมองอากิระพลางฉุนกึ๊ก ตาบ้า เมื่อกี้เพิ่งบอกว่ารักเราคนเดียวเองนะ ไม่ยอมนะ...

“ชั้นรักอากิระ” คาโอรุเขย่งจูบริมฝีปากเรียว ในห้องเริ่มฮือฮาอีกครั้งที่ได้ดูละครช่อง7ยามบ่าย ซึซึเมะกับโคจิช้อคไปแล้ว ยูกิยิ้มนิดๆ คามิยะมองยูกิอย่างแปลกใจ

“ทำอะไรน่ะ” ยูกระชากแขนเรียวดึงออกมาให้ห่างตัวอากิระ อากิระเองก็ตกใจเหมือนกันที่โดนจู่โจมกระทันหัน ก่อนที่จะพูดอะไร ยูกิก็มาสะกิดเบาๆ

“อย่าเพิ่งพูดอะไร รอดูไปแล้วกัน ชั้นทำเพื่อเธอนะจะบอกให้” กุหลาบแห่งT ยิ้มหวานฉ่ำ แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกเสียวสันหลัง

”คาโอรุรักอากิระขนาดนี้แท้ๆ ไม่ยอมหรอก ประธานยูไม่ได้รักอากิระสักหน่อย คาโอรุต่างหากที่รักอา...” ไม่..