Chapter13 : นร.ใหม่ enemy of my heart

ปี๊ดๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ยูค่อยๆลืมตาหันไปที่หน้าต่าง แสงสว่างจ้าเข้ามาจนต้องหรี่ตา ร่างบางลุกจากที่นอน คว้าแว่นบนโต๊ะหัวเตียงมาใส่ เดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ เมื่อแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง

"พี่ล่ะ"

"คุณยูกิไปแล้วครับ" ร่างบางพยักหน้า วันนี้มีประชุมตอนเช้า รีบไปจะดีกว่า ผู้อำนวยการเรียกพบก่อนประชุมด้วย มีอะไรหรือเปล่านะ

“เชิญค่ะ” เลขาสาวหน้าห้องเมื่อเห็นผู้ที่เข้ามาก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องให้ ยูยิ้มนิดๆแล้วเดินเข้าไปในห้องผู้อำนวยการ

“ผู้อำนวยการ” ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานหันมาตามเสียงเรียก

“เรียกลุงก็ได้ ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้นหรอก คิดถึงหลานจริงๆ” พลางเดินเข้าไปสวมกอดหลายชาย

“เรื่องที่เรียกมาพบ…”

“ไว้ก่อนเรื่องนั้น เรามาคุยกันตามประสาลุงหลานกันเถอะ” ยูเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน

“ต้องขอโทษจริงๆครับ พอดีต่อไปมีประชุม คงอยู่นานไม่ได้” อีกฝ่ายทำท่าเสียดาย

“ไม่เป็นไร งานยุ่งจริงๆนะ เรื่องที่ลุงเรียกมาพบก็คือวันนี้จะมีเด็กใหม่เข้ามา”

“เด็กใหม่?” ทวนคำอย่างงุนงง วันนี้เนี่ยนะ

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ทางนู้นเค้าก็แจ้งมากระทันหันเหมือนกัน แต่พอดีเป็นคนรู้จักน่ะ ย้ายมาจากอเมริกาตามครอบครัวมาเรื่องธุรกิจ ยังงัยก็ขอฝากด้วยล่ะ”

“ได้ครับ”

“ส่วนเรื่องโรงเรียน ก็ให้เขาตัดสินใจเองแล้วกันว่าจะเรียนที่ไหน อยากให้พาไปชมให้ทั่วรร.”

“แล้วทางรร.Tล่ะครับ”

“ทางนู้นรู้เรื่องแล้ว เขาก็คงจะพาชมของเขาด้วย ยังงัยวันนี้มีประชุมลองคุยกันดูนะ”

“เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ” ยูเล่าให้สภานร.ฟังคร่าวๆ พลางมองนาฬิกา อีกเดี๋ยวก็ถึงเวลาประชุมแล้ว

“มาแล้วครับ” ฝ่ายสภานรรร.Tทยอยกันเข้ามา ยูหันไปทางอื่นเมื่อเห็นคนที่ตัวเอง(คิดว่า)เบื่อหน้า

“ยู” เสียงอ้อน

“น่าเบื่อชะมัด เห็นนายแล้วเซ็งจริงๆ”

“ชั้นว่าจริงๆนายดีใจมากกว่านะ ไม่งั้นทำไมมุมปากมันกระตุกๆอย่างนั้น” ยูค้อน นิ้วเรียวแตะที่มุมปาก ไม่ใช่ซักหน่อย ร่างบางเห็นรองประธานเดินเข้าควงแขนกับคนรักแถมยังคุยกระจุ๋งกระจิ๋งยิ้มแย้มก็ชักหงุดหงิด ขอพาลหน่อยเหอะ

“วันนี้มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย จากเดิมที่รองประธานนั่งด้วยกัน วันนี้ซึซึเมะนั่งข้างชั้น ส่วนโคจิก็นั่งข้างอากิระไป”

“อะไรง่ะ ปกติไม่ใช่แบบนี้ซะ…” โคจิโวยแต่ก็รีบหุบปากเมื่อเจอสายตาพิฆาต กลัวอ่ะ ซึซึเมะยิ้มให้กำลังใจ อย่าไม่เถียงเลย ไม่มีทางชนะหรอก อากิระยิ้มนิดๆ ป่วนไปทั่วเลย

“ยิ้มอะไร” เสียงเขียว

“เปล่า ทำหน้าบูดแบบนี้ไม่เบื่อมั่งหรอ”

“เรื่องของชั้น จะบูดก็เพราะนายน่ะแหละ” เหล่าสภานร.เริ่มตั้งอกตั้งใจฟังคู่กัดทะเลาะกัน ของดีมาฉายแล้ว

“รู้มั้ยว่าทำหน้าแบบนี้บ่อยๆ ตีนกาจะขึ้นไว”

“ยุ่ง” สะบัดหน้าพรืด จริงง่ะ เย็นนี้ต้องกลับไปพอกหน้าเสียแล้ว

ซึซึเมะเห็นท่าจะแย่ ไม่มีใครห้ามเลย ตัวเองก็ไม่ค่อยอยากห้าม(อ้าว) แหม ก็สนุกนี่นา แต่ยังงัยประชุมก็สำคัญ เกิดพลาดอีก มีหวังไม่ได้เจอโคจิเป็นเดือนแน่เลย คราวก่อนก็ห้ามรร.Tมาที่นี่ตั้งหลายวัน

“เอ่อ ทุกคนเริ่มประชุมดีกว่านะ เดี๋ยวเรื่องจะไม่เสร็จ” ว้า แต่ก็ได้ ทุกคนยอมนั่งประชุมแต่โดยดี ยูเองก็สงบปากสงบคำ ทำหน้าที่ประธานต่อ อากิระได้แต่ยิ้ม เจอหน้าหวานๆแต่เช้าแบบนี้ ไม่อารมณ์ดีได้งัย

ยังไม่ทันจะเริ่มประชุม กรรมการนร.คนหนึ่งก็เดินเข้ามาบอก “เอ่อ ประธานยูครับ นร.ใหม่มาแล้วครับ”

“อะไรกันยังไม่เที่ยงเลยนะ” ยูพูดอย่างงุนงง ทุกคนมองตากันปริบๆ

“สวัสดีครับ ผมคามิยะ แล้วนี่น้องชาย คาโอรุ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาล ดวงตาเรียวสวย พูดขึ้นพลางแนะนำอีกคนที่มีหน้าตาคล้ายกัน แต่ตัวเล็กกว่า ดูหวานกว่า ทุกคนอึ้งมองคนตรงหน้าอย่างลืมตัว หน้าตาดีทั้งพี่ทั้งน้องเลย

อากิระได้สติคนแรก ลากเก้าอี้มาให้ ทั้งสองนั่งลง “เอ่อ ชั้นอากิระ ประธานรร.T แล้วนี่ประธานยู รร.S นั่นซึซึเมะและโคจิรองประธาน…” อากิระแนะนำทุกคน ทั้งสองลุกขึ้นโค้งน้อยๆ จนกรรมการนร.อดชมไม่ได้

“แหม ไปเรียนเมืองนอกตั้งนาน ยังรักษาวัฒนธรรมญี่ปุ่นได้ไม่มีขาดตกบกพร่องเลยนะครับ” แล้วก็ยิ้มอย่างดีใจที่จะมีคนหน้าตาสวยๆมาเรียนที่รร.ตัวเอง

“เอ่อ เราจะพาไปชมรอบรร.ก่อน แล้วอาจพาไปดูการเรียนการสอนของทั้งสองรร. …”

“แยกกันก็ได้ครับ ผมจะไปกับประธานยูก่อนแล้วให้คาโอรุไปกับประธานอากิระ แล้วเดี๋ยวค่อยสับกันก็ได้” คามิยะเอ่ยขึ้น

“งั้นก็ตกลง” ยูพยักหน้ารับ ทั้งสองรร.ลุกขึ้นพานร.ใหม่ออกไป

“โคจิ” ซึซึเมะเรียกไว้

“ครับ”

“คาโอรุน่ารักนะ” อะไรหว่ามาชมคนอื่น

“เพราะงั้น ห้ามนอกใจชั้นล่ะ” เสมองไปทางอื่น โคจิยิ้มกว้าง หึงแบบนี้ใครจะไปกล้า

“ซึซึเมะน่ารักกว่าเยอะ”

“ทำอะไรน่ะ” โวยเมื่อถูกกอด

“ให้เค้ารู้งัยครับว่าเราต่างมีเจ้าของแล้ว” พลางจูบซึซึเมะต่อหน้าทั้งห้อง ทุกคนส่งเสียงฮือฮ่า ยูมองไปทางอากิระที่คุยกับคาโอรุอย่างหวั่นๆ มันอะไรกัน ความไม่สบายใจนี่ คงเพราะห่วงนร.ใหม่ละมั้ง

“ไปเถอะครับ ประธานยู” คามิยะแตะแขนเบาๆ อากิระเห็นพอดี รู้สึกไม่ค่อยชอบใจตะงิดๆ

“เอ่อ ยู ขอคุยด้วยแป๊ปนึง” อากิระดึงตัวยูมาอีกทาง

“อะไรล่ะ”

“….”

“ไม่พูดก็ไปแล้วนะ” พลางจะเดิน

“คือ… เรื่องคามิยะ…” จะพูดงัยดีหว่า ยูมองกลับ

“จะว่าไป นายอย่าทำบ้าๆกับคาโอรุเข้าใจมั้ย” ยูพูดเสียงกึ่งๆงอน ซึ่งอากิระคิดว่าเขาฟังไม่ผิด เผลอยิ้ม

“ยิ้มอะไร อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ชั้นไม่ได้หึงนายสักหน่อย แค่เป็นห่วงคาโอรุเท่านั้น” หน้าบูด

“ยู ชั้นยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” พลางยิ้ม ไม่อยากเชื่อยูหึงเขาด้วย น่ารักจัง ยูหน้าแดง

“บะ..บ้า” แล้วรีบเดินไปทันที

“ประธานยู ระวังครับ” ซึซึเมะเตือนเกือบไม่ทัน ยูหยุดกึกห่างจากเสาเพียงแค่3เซนต์ เกือบไป - - ‘

มัวแต่ห่วงว่าเจ้าอากิระจะดูแลคาโอรุดีหรือเปล่า หวังว่าคงดูแลดีๆนะ อ๊ะ ไม่สิ ดูแลดีเกินไปชั้นเอานายตายเลย

“ประธานครับ หน้าตาน่ากลัวจังครับ” - - ‘ เหล่าลูกน้องเริ่มถอยห่าง อารมณ์ไหนล่ะเนี่ย

“แล้วนี่ก็ห้องวิทย์ นู่นห้องศิลปะ นั่น…” เมื่อพาเดินทั่วรร.แล้ว ยูก็ยิ้มถาม

“คามิยะคุงรอดูที่รร.Tก่อนก็ได้นะแล้วค่อยตัดสินใจ”

“เรียกผมว่าคามิยะเฉยๆก็ได้ครับ” อีกฝ่ายยิ้มตาเชื่อม

“อ้อ ได้ คามิยะ”

“ผมคิดว่าจะเรียนที่นี่แหละ” เด็กหน่มพูด

“ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ รอดูรร.Tก่อนก็ได้” ซึซเมะมองงงๆ

“ไม่หรอกครับ ก็ที่นี่มีประธานยูอยู่นี่” พลางปรายตามองยูที่มองเอ๋อๆ ทุกคนเงียบ เอาล่ะสิ ส่วนยูน่ะหรอ ก็แน่ละสิ ไม่ให้เราอยู่นี่แล้วจะอยู่ไหน ผู้ไร้เซนส์เรื่องความรักเป็นที่สุด

“แล้วนี่ก็ห้องวิทย์ นู่นห้องศิลปะ นั่น…” เมื่อพาเดินทั่วรร.แล้ว อากิระก็ยิ้มถาม

“คาโอรุคุงรอดูที่รร.Sก่อนก็ได้นะแล้วค่อยตัดสินใจ”

“เรียกผมว่าคาโอรุเฉยๆก็ได้ครับ” อีกฝ่ายยิ้มตาเชื่อม

“อ้อ ได้ คาโอรุ” อากิระยิ้มแห้งๆ ไหงมองเราแบบนั้น

“ประธานครับ ผมจะฟ้องประธานยู” โคจิกระซิบ

“ชั้นก็อยากให้นายฟ้องเหมือนกันแหละ จะบอกให้เมื่อกี้เค้าหึงชั้นด้วย” อากิระกระซิบกลับ

“ประธานยูเนี่ยนะ ประธานอากิระเนี่ย…ก้าวหน้าเร็วจริง” ทั้งสองยิ้มแย้ม จะไม่ให้ก้าวหน้าได้งัย 2ปีเชียวนะ

“มีอะไรน่าดีใจหรอฮะ” ร่างบางยิ้ม

“อ้อ เปล่า ไปเถอะ”

เมื่อทั้งสองฝ่ายมาเจอกันทีสภารร.S ก็ถามว่าตัดสินใจจะเรียนที่ไหน

“ผมจะเรียนที่รร.S” คามิยะตอบ

“ผมจะเรียนที่รร.T” คาโอรุตอบ

ซึซึเมะและโคจิมองอย่างตะลึง พลางค่อยๆเขยิบแลกที่ ซึซึเมะกระซิบข้างหูอากิระ ในขณะที่โคจิกระซิบอะไรบางอย่างกับยู แล้วทั้งคู่ก็หน้าบูดสนิท

“เรื่องเรียนอย่างเพิ่งตัดสินใจดีกว่า” ยูพูดเรียบๆแต่ตาเริ่มขวางๆไปทางอากิระ

“ทางรร.เราต่างก็เสียดายที่ทั้งคู่จะไปอยู่อีกแห่ง ดังนั้น ถ้าเป็นไปได้ เราอยากให้จับฉลากกัน แต่ถ้าได้รร.เดียวกันก็ไม่เป็นไร” อากิระมองยูตาจ๋อยๆ แล้วกลับไปมองคามิยะแบบดุๆ

สองพี่น้องมองหน้ากันงงๆ พลางยักไหล่

“ถ้าเป็นความต้องการของประธานยู/ประธานอากิระ ผมก็ยินดี” ทั้งคู่ยิ้มหวาน

ซึซึเมะและโคจิหยิบฉลากคนละสองอันไปให้ทั้งสอง คามิยะเลือกจากซึซึเมะ คาโอรุเลือกจากโคจิ

“เอ๊ะ ผมได้รร.T” คามิยะมองในกระดาษของตน

“ผม รร.S” คาโอรุชูกระดาษขึ้นมา ทำท่าเสียดาย

อากิระยิ้มร่า “อ้า ผลออกมาแล้ว ทุกคนเป็นพยานนะ เอาล่ะ คามิยะ ไปกันเถอะ” แล้วพูดรวบรัดพาอีกฝ่ายจากไปทันที

ยูถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วก็นึกได้ ทำท่าเฉยๆ ซึซึเมะยิ้ม พลางคลี่อีกใบที่เหลือออกมาดู ‘รร.T’ นานๆได้สวมบทผู้ร้าย หลอกคนอื่นมั่งเป็นไรไป

“ขอบใจนะโคจิ” อากิระหันมาบอกร่างสูงที่ยิ้มกริ่ม ทิ้งกระดาษอีกแผ่นลงถังขยะ

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าเพื่อประธานกับประธานยู ผมทำได้เสมอ” จริงๆตัวเองจะได้หวานชื่นสงบสุขสักที

“ว่าแต่นายไปบอกอะไรยู ทำไมมองชั้นแปลกๆ” เจอคำถามนี้ ทำเอาโคจิหน้าเหลอ

“คือ แห้ม คามิยะเนี่ย มาวันแรกก็เจ้าชู้ใส่ประธานยูแล้ว ยังดีประธานยูซื่อบื้อ(แอบด่า)ไม่รู้เรื่องนะเนี่ย…”

“โคจิ นายอย่าเปลี่ยนเรื่อง บอกมาซะดีๆ”

“อ่า…คือ ผมบอกว่า คาโอรุท่าทางถูกใจประธานอากิระ ถ้าไปเรียนฝั่งนู้นอาจไม่เหลือ” - - ‘

“นี่นายหาว่าชั้นจะไปแอบมีอะไรกับคาโอรุงั้นเรอะ” โวย “จะบ้าเหรอ นอกจากยูแล้ว ใครชั้นก็ไม่สนทั้งนั้นแหละ”

“ขอโทษครับ แต่อย่างน้อย เราก็ได้รู้นะครับว่าประธานยูรู้สึกยังงัย คุ้มออก”

“ไอ้รู้สึกยังงัยชั้นรู้ดี ปัญหามันอยู่ที่ทำยังงัยให้เขายอมรับความรู้สึกตัวเอง ไม่ใช่ให้ยิ่งโกรธแบบนี้ เดี๋ยวก็คิดว่าชั้นไม่ซื่อสัตย์น่ะสิ” พลางถอนใจ หันไปเขม่นลูกน้อง

“จะว่าไป นายแอบไปอี๋อ๋อกับคาโอรุด้วยนี่นา ซึซึเมะจะว่ายังงัยน้า…” เหลือบตามองโคจิที่หน้าซีด

“ผมไม่ได้คิดอะไรนะ ก็เขายิ้มมา ผมก็ยิ้มไป ประธานอากิร้าาาา….” วิ่งตามร่างสูงที่เดินหายไป

หนอยๆๆ เจ้าอากิระ เห็นคนน่ารักหน่อยไม่ได้ คอยดูนะ

“เอ้าๆๆ หน้าบูดหน้าบี้อยู่นั่น โคลนแตกหมดแล้ว”

“ช่างสิ”

“เฮ้อ เด็กใหม่หรอ จะว่าไป พ่อเค้าก็ใหญ่โตพอสมควรนะ เป็นพ่อค้า เคยติดต่อธุรกิจกับทางบ.พ่ออากิระด้วยนี่” ยูกิเลิกแตงกวาฝานที่ปิดตาขึ้นมามองน้องชาย (เสริมสวยกันเข้าไป)

“พี่รู้จักหรอ”

“อืม เคยเห็นข่าว จะว่าไปอากิระก็น่าจะรู้จักนะ เคยออกงานด้วยกันทั้งคู่นี่ สงสัยคงจำไม่ได้” อากิระรู้จักงั้นหรอ ไม่น่า ก็พอเห็นยังเฉยๆเลย “นี่ นายจะเอาโคลนนี่ไปที่ห้องนายก็ได้ จะยืมอะไรก็มาเอาแล้วกัน อ้อ เอามอยซ์เจอร์ตัวนี้ทาก่อนนอนด้วย ผิวจะได้ชุ่มชื้น” ยูกิเอื้อมมือไปหยิบกระปุกสีขาวส่งให้ ในห้องนี้จะว่าเป็นห้องนอนก็ไม่เชิง จะเรียกว่าเป็นร้ายเสริมสวย หรือร้านเสื้อผ้าก็ได้ “แล้วคามิยะนี่เป็นงัย”

“ก็ดี แต่ชอบมองแปลกๆ” ยูนั่งนึกถึงนัยน์ตาหวานช่ำ

“หรอ” พี่ชายมองอย่างสงสัย ทำไมอินโนเซนต์จริง (ตรงข้ามกับตูเลย) “แล้วนายกับอากิระไปถึงไหนแล้ว” ยูกิทัก ทำเอายูเกือบหน้าหงาย

“ถึงไหนอะไรเล่า”

“ก็เป็นระยะนี้หึงบ่อยเหลือเกิน ยังไม่ไปไหนอีกหรอ” ใจแข็งชะมัดน้องชั้น จนป่านนี้ยังไม่ยอมรับอีก ทั้งๆที่ชาวบ้านเค้ารู้กันหมดแล้วว่ายูน่ะชอบอากิระ เจ้าอากิระนี่ก็ดีจริงๆ ไม่เปลี่ยนใจเล้ย น่าเสียดายที่ยอมปล่อยให้พ้นเงื้อมือไป ก็แหม มองเราแต่แววตางี้สะท้อนออกมาเป็นหน้ายูเชียว ตั้งแต่วันแรกๆแล้ว จะให้เรามาสู้รบปรบมือแย่งผู้ชาย(?)กับน้องก็กะไรอยู่ เลยไปคบกับโคจิแทน แต่ก็อีกคนล่ะ คบกับเรา แต่ดันพูดถึงซึซึเมะอยู่ได้ เลยเลิกให้คู่นี้สมหวังกันดีกว่า

“หึงบ้าอะไรละ ไม่ใช่สักหน่อย” ใบหน้าสวยร้อนผ่าว โอ้ย โคลนแตก

“ชอบเค้าก็บอกว่าชอบไปสิ มานั่งปากแข็งทำไมกัน งี่เง่าจริง” บ่นทั้งๆที่นอนพอกหน้าด้วยสารผลไม้ แตงกวาปิดตา

“ใครชอบใคร ไม่มีใครชอบเจ้านั้นสักหน่อย” หน้าบูด เปรี้ย~ โคลนหลุดออกมาเป็นแผ่น ยูเลยลุกขึ้นไปล้างหน้า

“นายงัย” ยูกิพูดแต่เจ้าตัวดีเข้าห้องน้ำไปแล้ว

“ใครชอบ ไม่ได้ชอบสักหน่อย” ใบหน้าสวยแดงซ่าน ส่องกระจก โอ้ย ไอ้โคลนนี่ทำไมทำให้หน้าแดงแบบนี้ (นั่นความอายต่างหากเล่า)

“พี่ยูกิรู้ได้งัยว่าชอบคุณมานาบุ” ยูเข้ามานอนใกล้ๆ ถามอย่างสงสัย

“รู้ได้งัยหรอ อืม ไม่รู้สินะ ก็ถ้าให้คิดถึงใครเป็นคนแรกก็คงเป็นเค้า อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง ในหัวมีแต่เรื่องของเขา อยากทำอะไรก็ได้ให้ได้อยู่ด้วยกันตลอด อยากเป็นของเค้าคนเดียว โอ้ย เยอะแยะ เอาเป็นว่า แค่เปิดใจตัวเอง เราก็รู้แล้วว่าเราคิดยังงัยกับใคร” อีกครั้งกับมาดนักวิชาการของยูกิ

ยูคิดเงียบๆ หมายความว่าเราชอบคอลเล็คชั่นของเบลยูหรือเนี่ย มิน่ามีแต่เสื้อตัวนั่นในหัว อยากทำอะไรก็ได้ให้ได้อยู่ด้วยกันตลอด แต่เราอยากให้เป็นของเรามากกว่าที่เราจะเป็นของเบลยูนะ งั้นเสาร์นี้คงต้องไปซื้อจริงๆซะแล้ว (เอาเข้าไป - - ‘ )

“จริงสิอากิระ เห็นว่าคามิยะกับคาโอรุมาเรียนที่รร.แกด้วยนี่” พ่อถามลูกชายขณะกินอาหารเย็น

“เอ๊ะ พ่อรู้จักหรอครับ” หน้าฉงน

“อะไรกันจ๊ะ ลูก จำไม่ได้หรอ ก็ตอนเด็กๆสองคนนี้ยังเคยมาบ้านเราบ่อยๆเลย” คุณแม่ยังสาวยิ้วหวาน อากิระยิ่งงงหนัก จริงอ่ะ ทำไมจำไม่ได้

“พ่อก็เคยร่วมลงทุนกับเขาเมื่อหลายปีก่อน แต่แล้วเขาก็ขายกิจการให้พ่อหมด เพราะจะย้ายไปอเมริกา…”

“ใช่ เด็กผู้ชายกับน้องสาวหรือเปล่าฮะ”

“ใช่จ๊ะ แต่รู้สึกลูกจะเข้าใจไปเอง เพราะจริงๆแล้วเป็นผู้ชายทั้งคู่น่ะจ๊ะ” และแล้วความทรงจำเก่าๆก็เริ่มกลับมา “แหม ตอนนั้น น่าร้าก น่ารัก ลูกยังบอกคาโอรุด้วยว่าถ้าโตขึ้นจะรับเป็นเจ้าสาว แถมยังมีจูจุ๊บสัญญากันอีก คิดถึงสมัยก่อนจัง”

“ห๋า” มีจุ๊บด้วยเรอะ อากิระหน้าซีด มิน่า ทำไมมองเราแปลกๆ อย่าบอกนะว่าที่มาคราวนี้มาทวงสัญญาน่ะ ก็ตอนนั้นนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงนี่นา แถมเราเองยังเด็กขนาดนั้น พูดอะไรออกไปไม่ทันคิดหรอก จะทำยังงัยดีเนี่ย

“ประธานยูครับ ผมขอไปเยี่ยมพี่ที่รร.Tได้มั้ยครับ” คาโอรุเดินเข้ามาหาในสภานร. เนื่องจากได้สิทธิพิเศษจากผู้อำนวยการ จึงเข้าออกได้ตามสะดวก

“มีอะไรหรือเปล่า” ยูถามอย่างเป็นห่วง

“คิดถึงน่ะครับ” ทำหน้าเศร้าแต่เสียงฟังดูระริกระรี้พิกล

“ปกติเวลาเย็นก็เจอกันที่บ้าอยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ” ซึซึเมะพูด รู้สึกไม่ค่อยไว้ใจสองพี่น้องนี่เลยแหะ

“แต่ถ้าไม่ได้เจอพี่ล่ะก็ ผมต้องแย่แน่ๆเลย ผู้อำนวยการเองก็บอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้มาหาประธานยู เพราะฝากฝังเอาไว้…” เมื่ออ้างแบบนี้ ซึซึเมะก็จนเหตุผล หันไปมองยูที่มองอย่างไม่สบายใจ แต่ก็ยอมพาไปแต่โดยดี

ระหว่างทาง คาโอรุก็เล่าเรื่องของตัวเองสมัยเด็กๆให้ฟัง โดยที่ไม่ไม่ใครถาม

“เมื่อตอนเด็กๆ ผมสัญญาว่าจะแต่งงานกับคนๆนึง first kissของผมก็เป็นของเค้า” พลางปรายตามอง เมื่อไม่มีใครพูดอะไรก็พูดต่อ “แล้วตอนนี้ผมก็กลับมาแล้ว ผมจะมาทวงสัญญาและก็มอบความบริสุทธิ์ให้”

โครม! ยูสะดุดเท้าตัวเองล้มทันที ดีที่ซึซึเมะคว้าไว้ทัน “เอ่อ ไม่มีอะไร..” ยิ้มแหยๆ พลางกระซิบ “เด็กสมัยนี้ทำไมแก่แดดจัง”

“นั่นสิครับ” - - ‘

“ประธานยูเคยหรือยังครับ”

“เคย?”

“ก็ love experience งัยครับ”

พลั่ก! ทั้งยูทั้งซึซึเมะล้มชนกันเอง

“ชั้นไม่ค่อยสนใจเรื่องนั้นหรอก” ยูตอบเสียงสั่น นี่มันอะไรกันเนี่ย

“งั้นรองประธานล่ะฮะ” คำถามจี้ใจดำ ซึซึเมะเค้นเสียงออกมา

“ยะ..ยัง”

“แหม เห็นหวานกับรองประธานโคจิน่าดู นึกว่า…” พลางยิ้มแย้ม ผิดกับอีกคนที่หน้าเริ่มบูด ก็มีมารผจญทุกทีน่ะสิ เมื่อไร่จะถึงเวลาเสียทีนะ

“ประธานอากิระ ทำไมวันนี้ดูร้อนรรนจังเลยฮะ มีอะไรหรือเปล่า” โคจิถามเมื่อเห็นอากิระเดินเป็นเสือติดจั่น

“นี่ คามิยะยังไม่เลิกเรียนอีกหรอ”

“ประธานเปลี่ยนจากคาโอรุเป็นคามิยะแล้วหรอครับ”

พลั่ก!

“โอย ประธาน ล้อเล่นเอง ชกมาได้” ยืนกุมท้องหน้าเขียว

“สมน้ำหน้า ชั้นมีเรื่องจะพูดกับเค้าต่างหาก” พลางเงียบไปครู่ ทางที่ดี แทนที่เราจะผ่านทางคามิยะ คุยกันคาโอรุโดยตรงคงจะดีกว่า แต่ถ้าเกิดร้องไห้หรือไม่ยอมขึ้นมา เราจะทำยังงัยดี อยากให้เรื่องนี้เรียบร้อยก่อน หวังว่ายูคงจะไม่เข้าใจผิดนะ

“โคจิ เราไปรร.Sกันเถอะ มีเรื่องต้องสะสาง” แรมโบ้บุก

ยู ซึซึเมะ คาโอรุ เดินมาทางลัดข้ามพุ่มไม่เตี้ยไปรร.T

“ประธานยูไม่อยากรู้หรอครับว่าคนที่ผมรักเป็นใคร” คาโอรุยังคงเล่าไม่หยุดปาก ยูเองก็ไม่ค่อยเจอคนแบบนี้เข้าหาซะด้วย ปกติส่วนใหญ่จะมีพวกที่ชอบเอาใจบ้าง มาจีบบ้าง เทคแคร์บ้าง เป็นแฟนคลับบ้าง มาในลักษณะนี้หมด พอมาเจออีกแบบทำเอาทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

“ก็ ถ้าอยากบอกก็…”

“ถ้าประธานอยากรู้ขนาดนั้น ผมจะบอกให้ก็ได้” ยูกับซึซึเมะยิ้มเจื่อนๆ บังเอิญหันไปเจอกับอากิระและโคจิที่เดินตรงมาพอดี