Chapter11: He opens my door I I
รถคันใหญ่สีขาวจอดหน้ามหาวิทยาลัย ร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวลงมาจากรถทำเอาผู้ที่อยู่รอบๆตะลึงกันเป็นแถว
เท่ห์จัง
ฮายาโนะ เรียวเดินดุ่มๆเข้าไปหาร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาเดิน ทำเอาถึงกับผงะ มาจริงๆหรอ
วะ...วันนี้ผมคงไปสอนไม่ไหว ยังงัยช่วยบอกยูกิคุงได้มั้ยครับ คือ ผมขอตัวกลับก่อน พยายามหลบหน้า
ผมบอกคุณหนูเรียบร้อยแล้ว สภาพแบบนั้นคุณต้องสอนไม่ไหวแน่อยู่แล้ว
อ๊ะ เรียว! ร่างบางหน้าแดงก่ำ เมื่อจู่ๆเรียวก็อุ้มฮายาโนะเข้ารถไป จะบ้าหรอ ปล่อยผมลงนะ อายเค้า คนที่อยู่รอบๆฮือฮากันยกใหญ่
อย่าดิ้นสิครับ เดินกระย่องกระแย่งแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นเค้าสงสัยได้อายกว่าน่ะสิ ผมจะไปส่งที่อพาร์ทเมนต์ ฮายาโนะหน้าแดง เรียวยิ้มนิดๆก่อนจะปิดประตู
เรื่องที่ว่าจะคุย... ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา
ใจร้อนจัง
ถามจริงๆเถอะ ทำไมถึงมาวุ่นวายกับชั้น เรื่องนั้นน่ะ ต่างคนต่างไม่ได้ตั้งใจ ยังงัยก็ลืมไปเสียเถอะ ทำหน้าลำบากใจ
คุณลืมได้หรอครับ ฮายาโนะสะอึก แล้วตอบอ้อมแอ้ม
ยังงัยมันก็แค่เซ็กซ์ แถมผมก็เป็นผู้ชายด้วย ไม่มีอะไรเสียหายหรอก
สำหรับผม มันไม่ใช่แค่เซ็กซ์นะ แล้วผมก็ตั้งใจด้วย เรียวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
ห๋า หมายความว่า นายข่มขืนชั้นนะสิ ฮายาโนะร้องแทบจะแหกปากก็ว่าได้
แต่บอกไว้ก่อน คนที่เชิญชวนคือคุณนะ ยิ้มเจ้าเล่ห์
มะ..ไม่จริง เรากลายเป็นผู้ชายมักง่ายตั้งแต่เมื่อไร่เนี่ย
จริงสิ แต่ว่าที่ทำลงไปน่ะ เพราะผมชอบคุณนะ
จะบ้าหรอ ชอบอะไรกัน เจอกันครั้งแรกก็มีอะไรกันนี่นะ เรียวเอื้อมมือไปจับมือเล็กแน่น พลางมองด้วยสายตาจริงจัง
ผมชอบคุณ ฮายาโนะอึ้งไปเล็กน้อย เกิดมาก็เพิ่งมีผู้ชายมาสารภาพรักแบบนี้แหละ แถมยังเพิ่งเจอกันไม่กี่วันเอง
ขอโทษด้วย ผมไม่มีรสนิยมแบบนี้ เอ่อ..แล้วเรื่องที่จะคุย ใบหน้าสวยหันหนีไปทางอื่น แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง เรียวถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋ามาให้ หว๋อ นี่มัน ร่างบางหน้าซีดมือสั่น เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ นี่...นายไปแอบถ่ายมาตั้งแต่เมื่อไร
ก็ตอนคุณหลับงัย แต่ผมชอบรูปนี้มากกว่านะ ดูเซ็กซี่ดี เรียวดึงรูปสุดท้ายมาปิดรูปแรก ฮายาโนะหน้าเสีย ภาพที่เขานอนเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์สักชิ้น ตามตัวมีรอยจ้ำเล็กๆ ที่สำคัญมันถ่ายเห็นตัวเขาด้านหน้าทั้งหมดอย่างชัดเจน อืม รูปนี้ก็ดีนะ เร้าใจดี พลางหยิบอีกรูปออกมา ฮายาโนะหน้าแดงด้วยความโกรธ ภาพที่เขามีสีหน้าเหยเก มือจิกผ้าปูแน่น ขาของเขาถูกยกขึ้นมาพาดไว้ มีมือข้างหนึ่งกำลังเล้าโลมเขา ที่สำคัญๆๆที่สุด เป็นภาพขณะที่เขากำลังร่วมรักอยู่ ภาพที่เรียวกำลังสอดใส่เข้ามาในตัวเขา
นะ...นี่มัน เสียงสั่น
ลองดูนิดหน่อยนะ เพิ่งรู้ว่าถ่ายภาพจากมุมนี้ ออกมาดีขนาดนี้ เรียวยิ้ม
นายต้องการอะไร ถ้าเป็นเงิน ชั้นมีเงินไม่มาก... หน้าซีด
อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิ ผมไม่ได้แบล็คเมลล์คุณนะ รูปนั่นผมคืนให้ต่างหากล่ะ ฮายาโนะเงยขึ้นมองอย่าแปลกใจ เพียงแค่อย่าหลบหน้าผม อย่าหนี ไปสอนตามปกติเท่านั้นเอง
แค่นั้น... แล้วฟิล์ม...
"ฟิล์มอยู่ที่ผม พอดีผมชอบถ่ายรูปน่ะ ฟิล์มก็ล้างเอง ผมจะคืนให้แน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ รับปากได้มั้ย ฮายาโนะมองอีกฝ่ายอย่างตัดใจ
ผมมีทางเลือกด้วยหรอ เรียวยิ้มอย่างอ่อนโยน
ต้องขอโทษด้วย อาจจะเป็นวิธีทีสกปรกไปหน่อย แต่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะรั้งคุณไว้ได้ เพราะผมชอบคุณ ไม่อยากเสียคุณไปนะ ร่างสูงดึงตัวฮายาโนะเข้ามากอด ฮายาโนะขืนตัว อย่าโกรธผมเลยนะ
ทำกับผมขนาดนี้ ไม่ให้โกรธได้งัย ร่างโปร่งตะโกน
RRR เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เครื่องรับโทรศัพท์ที่เขาตั้งไว้รับอัตโนมัติ
ไม่อยู่อีกแล้วหรอ หัดอยู่บ้านซะบ้าง จริงๆเลยนะ เงินที่เมื่อวานเอามาให้น่ะ หมดแล้ว แกยังมีเหลืออีกหรือเปล่า พ่อขอหน่อยสิ ถ้าวันนี้ได้ก็ดี... ฮายาโนะวิ่งไปปิดเสียงเครื่อง แล้วยืนก้มหน้านิ่ง เรียวยืนมองอยู่ห่างๆ พอจะเข้าใจความรู้สึกดี จึงเดินเข้ามาหา
ทำอะไร ปล่อยนะ...เรียว ร่างสูงอุ้มอีกฝ่ายขึ้นแล้วเดินมาที่เตียง
อยากลืมมั้ย ถ้าอยากลืม ผมจะช่วย ร่างสูงเอ่ย
พูดบ้าๆน่ะสิ ฮายาโนะเงียบไป เรียวดึงตัวมากอดไว้ แต่คราวนี้ร่างบางยอมแต่โดยดี
ในสายตาคุณ ผมอาจจะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ว่าผมอยากช่วย อยากให้คุณมีความสุข ก็เท่านั้น
ทำเป็นพูดดี คุณน่ะ เอาเรื่องกลุ้มใจมาให้ผมตั้งเยอะ ยังจะมาบอกว่าอยากให้ผมมีความสุขอีกหรอ นิ้วเรียวไล้แก้มใสอย่างหลงใหล
คงเพราะผมชอบคุณมากล่ะมั้ง ไม่ว่าใช้วิธีไหน ผมก็ต้องได้คุณมา แต่ว่าผมไม่ฝืนใจคุณหรอกนะ ขอแค่บอกมา ไม่ว่าเรื่องอะไร ผมก็จะช่วย แต่แค่เรื่องเดียว คือห่างจากผม เรียวมองตาอย่างจริงใจ ฮายาโนะรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก แต่เขาไม่บ้าที่จะสานต่อความสัมพันธ์ที่ผิดพลาดกับผู้ชายหรอกนะ
ผมอยากได้ฟิล์มคืน ฮายาโนะต่อรอง ถ้าคุณบอกวาทำเพื่อผมได้ทุกอย่าง เรื่องแค่นี้คงไม่หนักหนาเกินไปนะ
เรียวถอนหายใจ ได้ แต่ห้ามหลบหน้าผมนะ ฮายาโนะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
คุณห้ามล่วงเกินผมด้วย
ได้
แล้วเรามาที่นี่ทำไมกัน ฮายาโนะเดินตามร่างสูงเข้าไปในบ้านหลังใหญ่
ก็ผมอยู่ที่นี่น่ะสิ ฮายาโนะตาค้าง นี่เขาให้คนงานในบ้านอาศัยอยู่ในนี้เลยหรอ แต่จะว่าไป เรียวก็ดูไม่ค่อยเหมือนพวกคนงานทั่วไปเลยนี่นา
เรียวอยู่ที่นี่ ทำงานอะไรหรอ ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก นึกดีใจที่ฮายาโนะก็สนใจเรื่องของเราเหมือนกัน
ตอนแรกก็เป็นบอดี้การ์ดให้คุณหนู ต่อมาก็เป็นผู้ช่วยเลขาท่านประธาน
อ้าว ทำไมเลิกเป็นบอดี้การ์ดซะล่ะ แบบนี้ยูกิคุงก็จะได้ปลอดภัยด้วย
คุณหนูน่ะปลอดภัยอยู่แล้วครับ ผมสิน่าเป็นห่วงมากกว่า เรียวยิ้มเมื่อนึกถึงอดีต ฮายาโนะได้แต่ยืนงง
เข้ามาในห้องก่อนสิครับ ทั้งสองเดินเข้าห้องไป ร่างบางกวาดตาทั่ว กลางห้องมีโต๊ะและโซฟากว้าง โต๊ะตัวใหญ่ตั้งเด่นอยู่ ด้านหลัง ถัดไปเป็นกระจกใสมองเห็นต้นไม้ และท้องฟ้า ของตกแต่งในห้องดูมีราคาทั้งนั้น นี่แค่ห้องทำงานยังใหญ่เป็นสองเท่าของห้องทั้งห้องเราเลย
เข้ามาในห้องท่านประธานแบบนี้ ไม่โดนว่าเอาหรอ ฮายาโนะอดถามไม่ได้
พูดอะไรน่ะครับ นี่ห้องทำงานของผมนะ ประตูตรงนั้นก็เชื่อมไปห้องนอนผมที่อยู่ข้างๆ ร่างบางหน้าแตก เขาไม่ได้ตั้งใจดูถูกเรียว แต่ว่าไม่คิดว่าพ่อของยูกิจะเลี้ยงดูคนงานได้ดีขนาดนี้
อ้าว หรอ เรียวเดินไปที่โต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักหยิบกล่องไม้เล็กๆขึ้นมา ฮายาโนะเดินตามมา
ฟิล์ม เรียวยื่นให้ พร้อมรูปอีกจำนวนหนึ่ง ฮายาโนะรับมาแต่เรียวก็ยังไม่ยอมปล่อยของในมือ ไม่รู้ว่าเขาจงใจหรือเปล่า แต่รูปใบแรกที่ฮายาโนะเห็นมันเป็นภาพที่เรียวบอกว่าชอบที่สุดเพราะเร้าใจดี ร่างบางหน้าแดง พยายามดึงฟิล์มมา แต่เรียวก็ยังไม่ยอมปล่อย จะเอายังงัยกันแน่นะ
เรียว ฮายาโนะเรียกอย่างไม่พอใจ เมื่อเงยหน้าสบตา เขาก็ถึงกับกลั้นหายใจ แววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา มันทำให้เขาสั่นขึ้นมา
คุณจำได้หรอเปล่า เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น เรื่องคืนนั้น ผมมีความสุขแค่ไหน คุณเองก็มีความสุขแค่ไหน เราร่วมรักกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ท่าแล้วท่าเล่า... ฮายาโนะรู้สึกหายใจติดขัดไปหมด ทำไมเรียวต้องพูดเรื่องนี้ด้วยนะ จะมารื้อฟื้นอะไรอีก หรือว่าเขาพูดเพื่อปลุกอารมณ์ ถ้าอย่างนั้น มันก็ได้ผลทีเดียว ยิ่งผมเข้าไปในตัวคุณสุดเท่าไร่ แรงเท่าไร่ คุณก็จะร้องอย่างพอใจ ฮายาโนะพยายามที่จะไม่นึกถึงภาพนั้น แต่ว่าในตอนนี้ ความทรงจำที่เร่าร้อนกลับชัดแจ้ง ทุกรายละเอียด ฮายาโนะกระชากฟิล์มอย่างแรง แล้วเก็บใส่กระเป๋าด้วยอาการสั่นเทา
ฮายาโนะ เรียวเอื้อมมือมาจับแขนไว้
ปะ..ปล่อย
ตัวคุณร้อนไปหมดเลยนะ มีอารมณ์หรอ จมูกโด่งไซร้แก้มเนียน ใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อ
ยะ..อย่าพูดบ้าๆ ปล่อย ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ฮายาโนะเองแทบไม่มีแรงขัดขืน ปล่อยให้อีกฝ่ายซุกไซร้ไปเรื่อย ไหนบอกว่าจะไม่ล่วงเกินผม
ผมบอกแบบนั้น แต่ผมก็บอกว่าจะช่วยคุณ ปล่อยไว้แบบนี้มันทรมานนะ มือใหญ่ล้วงลึกลงใต้กางเกงผ้า สัมผัสส่วนตื่นตัวที่ร้อนจัดของฮายาโนะ
เรียว เรียว ฮายาโนะครางเรียกชื่ออีกฝ่าย มือใหญ่เคลื่อนไหวอย่างเร็ว ร่างบางเข่าอ่อนแทบทรุด เมื่อน้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมา เรียวดึงแขนอายาโนะให้โอบรอบคอเขา นิ้วเรียวเคล้าคลึงไปมาตรงช่องทางคับแคบ
ตรงนี้ก็ร้อนเหมือนกัน เรียวเอ่ยเสียงแหบพร่า ฮายาโนะใจเต้นแรงกอดคอแน่น
ระ..เรียว นำเสียงที่ฟังดูอ้อนวอนกลายๆ ทำให้เรียวยิ้มพอใจ
ไม่ได้หรอก คุณบอกว่าไม่ให้ล่วงเกิน ร่างบางส่งเสียงในลำคออย่างผิดหวัง เมื่อเรียวดันตัวฮายาโนะออก แต่ถ้าคุณยกเลิกคำสัญญานั้น ผมจะช่วยคุณ
อืม ได้ กอดชั้น เรียว กอดชั้น ร่างบางพูดราวกับต้องมนต์สะกด เรียวตวัดฮายาโนะลงบนโต๊ะใหญ่ กางเกงผ้าร่นมากองอยู่ที่เท้า ร่างสูงจูบอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาแล้วกดริมฝีปากลงอย่างหิวกระหาย เสื้อยืดถูกดึงทิ้งไป เรียวทิ้งรอยช้ำเล็กๆตามคอ ไหล่และหน้าอก ก่อนจะขบติ่งแข็งจนรางบางผวา เรียว เรียว ฮายาโนะครางไม่ได้ศัพท์ ตวัดขาเรียวรอบเอวแน่น เรียวค่อยๆเพิ่มจำนวนนิ้ว และเคล้าคลึงในช่องทางที่ร้อนจัด ในขณะที่ริมฝีปากยังคงฝากร่องรอยต่างๆไว้ตามผิวขาว เรียว เข้ามาเร็วเข้า ฮื่อ ฮายาโนะเร่งเร้าอีกฝ่าย เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว เรียวเอาแต่แกล้งเล้าโลมเขา
ใจเย็นๆ บอกสิว่าต้องการผม มือใหญ่กระตุ้นอวัยวะกลางลำตัวเบาๆ
ต้องการ... เข้ามา... ได้โปรด... สิ้นคำ ร่างบางก็ร้องเสียงหลง ความใหญ่โตบดเบียดช่องทางคับแคบอย่างไม่เกรงใจ ร่างสูงขยับสะโพกเชื่องช้าก่อนจะเร่งจังหวะตามคำอ้อนวอน
อ๊า... ฮายาโนะร้องไม่เป็นภาษา ในหัวโล่งไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย ทำไมถึงรู้สึกดีแบบนี้ ระ..เรียว เรียวกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าหาร่างบาง ใบหน้าเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์ ทั้งสองหายใจหอบหนักเมื่อต้องการเร่งไปให้ถึงจุดสุดยอด หน้าท้องที่เสียดสีกันทำให้อายาโนะหมดความอดทนปลดปล่อยอารมณ์ออกมาจนเปรอะเปื้อน และทำให้เขาเกร็งโดยธรรมชาติด้วย เรียวแทบคลั่ง เขายิ่งรุนแรงมากขึ้น จนกระทั่งกระแทกร่างกายเข้าไปครั้งสุดท้ายจนสุดพร้อมกับของเหลวร้อนที่ไหลล้นออกมาอาบต้นขาขาว ฮายาโนะทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน ต้องยอมรับว่าเรียวทำให้เขารู้สึกดีมากจริงๆ ในชั่วขณะที่ลืมทุกอย่าง
ร่างบางนั่งเงียบกริบบนโซฟาหลังจากทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อย เรียวยื่นถ้วยชาให้ดื่ม บ้าชะมัด ทั้งๆที่เขาเป็นคนพูดเองแท้ๆว่าจะไม่ทำแบบนี้ สุดท้ายก็ผิดคำพูดตัวเองจนได้
จะกลุ้มใจไปทำไม
เป็นใครไม่กลุ้มบ้างล่ะ หน้างอ เรียวอดหัวเราะไม่ได้ ก็ฮายาโนะเคยทำหน้าแบบนี้ซะที่ไหน มีแต่ทำท่าเฉยๆ ไม่ก็เหมือนจะร้องไห้
ผมชอบเสียงร้องของคุณนะ เซ็กซี่ดี
บะ..บ้าหรอ อย่ามาพูดแบบนี้นะ หน้าแดง เรียวทำหน้าทะเล้นแล้วหอมแก้มเนียนเบาๆ ฮายาโนะเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้เขาถึงไม่ขัดขืน กลับยอมให้เรียวแตะต้องเขาง่ายๆ
ผมชอบคุณ
ผม...ไม่ได้ชอบคุณ ฮายาโนะไม่กล้าสบตา
ไม่เป็นไร แค่ไม่เกลียดผมก็พอ ร่างสูงยิ้มอ่อนโยน จนฮายาโนะรู้สึกใจแกว่งพิกล
วันนี้ คุณจะสอนไหวหรอ เรียวถาม
วันหลังก็ช่วยคิดก่อนที่จะทำสิ แบบนี้ผมก็ขาดงานตั้งสองครั้ง ตวัดเสียงไม่พอใจ เรียวยิ้มอยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้าฮายาโนะห้ามเขาก็ไม่ทำหรอก แต่นี่เป็นฝ่ายเรียกร้องเองขนาดนี้ ถ้าเขาปล่อยไปก็โง่ตายล่ะ แต่เขาก็ไม่คิดว่าฮายาโนะจะเปิดใจให้เขาเร็วขนาดนี้ เอาเถอะ ถึงแม้ที่ฮายาโนะทำแบบนี้เพื่อให้ลืมอดีตหรือเรื่องเลวร้าย ถ้าเขามีประโยชน์ขนาดนั้น ก็ไม่เป็นไร ถึงฮายาโนะจะไม่ได้รักเขาบ้างเลยก็ตาม
ไหวแน่หรอ เรียวถามอย่างไม่มั่นใจ เมื่อได้ยินฮายาโนะยืนยันว่าจะสอน
ไหว ผมไม่อยากกลายเป็นคนไม่รับผิดชอบงาน ร่างบางเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อส่องกระจกก็ชะงักแล้วหน้าแดง ตามตัวเขามีรอยจูบของเรียวเต็มไปหมด ฮายาโนะไล้มือไปตามรอย ภาพที่เรียวทำกับเขาเมื่อครู่วนเวียนเข้ามาในสมอง รู้สึกดี อบอุ่นจัง อยากทำแบบนั้นอีก แล้วเขาก็แทบอยากจะโขกหัวตัวเองตาย ฮายาโนะหน้าแดงจัด เมื่อรู้ตัวว่าต้องการสัมผัสจากเรียวมากแค่ไหน บ้าจัง ทำไมถึงอยากให้เขากอดอีกนะ
ฮายาโนะเดินออกมาในชุดฝึกซ้อม แต่ก็มีเสื้อยืดสีขาวสวมทับด้านใน เรียว? เขามองไปรอบๆโรงฝึก แต่เรียวไม่อยู่แล้ว พลันได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากด้านนอก จึงเดินไปดู ภาพที่ฮายาโนะเห็นกลับทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด ยูกิคล้องแขนคุยกับเรียวอย่างสนิทสนม
อ้าว อ. เสร็จแล้วหรอครับ งั้นเริ่มกันเถอะ ยูกิเดินนำเข้าไป ฮายาโนะมองเรียวทำหน้าไม่ถูก เรียวยิ้มก่อนจะเดินไป ร่างบางทำท่าจะเรียกไว้แต่ก็เงียบ ไม่อยากให้ไปเลย ยูกิหันกลับมาเห็นภาพนั้นพอดี ริมฝีปากสีกุหลาบยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกาย
โชคดีจัง กำลังเบื่ออยู่พอดี ร่างบางเดินเข้าไปในโรงฝึกอย่างอารมณ์ดี ได้เห็นอะไรสนุกๆแล้วสิ
เรียว ไปส่งอ.ทีนะ ช่วงนี้ยูกิชอบมานัวเนียไม่ห่างจนเรียวรู้สึกได้ คุณหนูของเขามีแผนอะไรอีกนะ ฮายาโนะหน้าตึงเล็กน้อยเมื่อเห็น แต่ก็ทำเป็นปกติ แล้ววันนี้คงไม่มีอะไร ไม่ต้องรีบกลับก็ได้ เรียวชะงักกึก แย่ล่ะสิ ดูเหมือนคุณหนูรู้เรื่องเขากับฮายาโนะได้งัยเนี่ย แบบนี้ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายแน่เลย
เป็นอะไรหรือเปล่า เรียวถามเมื่อขับรถไปส่ง
เรียว แวะที่บ้านหน่อยได้มั้ย ฮายาโนะวางซองเงินไว้ที่ตู้รองเท้าหน้าบ้าน แต่ไม่ยอมเข้าไป เรียวเดินตามเงียบๆก่อนจะปิดประตูรถให้ ร่างบางเอ่ยเบาๆ วันนี้ ค้างได้มั้ย
ร่างสูงลูบผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ฮายาโนะขยับตัวกอดเรียวเพื่อหาที่อบอุ่น เรียวดึงผ้าห่มคลุมไหล่เปลือยเปล่าไว้ แล้วกอดร่างบางแน่นอย่างหวงแหน ผมรักคุณ ร่างสูงกระซิบข้างหูฮายาโนะที่หลับสนิท หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้กอดมาตั้ง3วัน แต่วันนี้ฮายาโนะชวนเขาค้าง เขาดีใจมาก แต่เพราะอะไรนะ เพื่อจะได้ไม่นึกถึงครอบครัวงั้นหรอ ท่าทางก็ดูแปลกๆ มีอะไรหรือเปล่านะ
ฮายาโนะ เช้าแล้ว วันนี้มีเรียน9โมงใช่มั้ย เดี๋ยวผมไปส่ง ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงเอื่อยๆ ง่วงจัง อาบน้ำได้แล้วครับ เรียวเดินออกไปจากห้อง ฮายาโนะลุกขึ้นไปอาบน้ำ เสร็จแล้วก็เดินตามออกไปกินข้าว อาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะพร้อมเสร็จสรรพ
เรียวทำเองหรอ น่ากินจัง ฮายาโนะแปลกใจ เพราะไม่เคยรู้ว่าผู้ชายจะทำของแบบนี้เป็นด้วย ร่างสูงยิ้ม ที่ตอนนี้ฮายาโนะทำราวกับเขาเป็นคนรัก ไม่มีการหลบหน้า หรือคอยเลี่ยงเหมือนเก่า พูดคุยด้วยกันมากขึ้น ที่สำคัญคือยอมให้เขามีความสัมพันธ์ทางกายด้วยอย่างง่ายดายโดยไม่มีการขัดขืนแม้แต่นิดเดียว
เมื่อก่อนเคยทำให้คุณหนูบ่อยๆน่ะ เรียวตอบธรรมดา แต่มันทำให้ฮายาโนะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว อะไรๆก็ยูกิคุง เรียวเห็นเขาหรือยูกิสำคัญกว่านะ ฮายาโนะชะงักเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังคิดอะไร ช่วงนี้เพราะมีเรียวคอยอยู่ข้างๆ เขาไม่ฝันร้ายหรือคิดมากเหมือนเก่า ทั้งๆที่ตอนพบกันครั้งแรกไม่คิดเลยว่าจะกลายมาเป็นแบบนี้ภายในระยะเวลาสั้นนิดเดียว เขาขาดเรียวไม่ได้ เรียวเป็นเหมือนเสาค้ำจิตใจของเขา ทำไมถึงเพิ่งมารู้ตัวตอนนี้นะ แล้วเรียวล่ะ คิดเหมือนเขาหรือเปล่า ถึงเรียวจะเคยบอกว่าชอบ แต่ว่าก็ไม่ได้รักนี่ หรือว่าเพราะสงสารที่รู้อดีตและเรื่องครอบครัวของเรา ถึงได้บอกเราแบบนั้น ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ที่เรากังวลแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเกิดรักเขาขึ้นมาแล้ว บ้าน่า รักอะไรกัน เวลาสั้นแค่นี้ ยังไม่ทันคบกันนานดีพอ จะรักได้ยังงัย
ฮายาโนะ ร่างบางสะดุ้งเมื่อมือใหญ่ดึงตัวเขาเอาไว้ ข้างหน้ามีเสาห่างจากเขาไม่ถึงคืบ เดินเหม่อจังเลย เกือบชนแล้วมั้ยล่ะ
ยาเบะ? ฮายาโนะทักอย่างแปลกใจ ยาเบะเป็น1ในเพื่อนที่เขามีเป็นจำนวนน้อย ที่คอยช่วยเหลือเขา อ้อ ขอบใจ
วันนี้ว่างมั้ย ชั้นจะซื้อเครื่องเขียนกับหนังสือ ไปด้วยกันมั้ย ยาเบะชวน ถึงแม้ในใจจะรู้ว่าคำตอบคือปฏิเสธก็ตาม
ไปสิ ร่างสูงอึ้งเมื่อได้ยิน ก่อนจะยิ้มร่า
นึกว่าจะบอกว่าไม่ว่างซะอีก
วันนี้ไม่มีสอนน่ะ ทั้งสองเดินไปที่ร้านหนังสือ ฮายาโนะเดินดูเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเห็นคู่รักคู่หนึ่งยืนจับมือคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋ง
เป็นอะไรไป อยากมีแฟนบ้างหรอ ยาเบะเดินมาหาพร้อมหนังสือสองสามเล่มในมือ
ยาเบะเคยรักใครมั้ย ร่างบางหันมาถาม ยาเบะทำหน้าแปลกใจ ไม่คิดว่าฮายาโนะจะสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย
เคยสิ
แล้วยาเบะว่าเป็นไปได้มั้ยที่เราจะรักใครสักคนภายในเวลาไม่ถึงอาทิตย์น่ะ
ความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลาหรอกนะ ขนาดเจอกันครั้งแรกยังรักกันได้เลย ที่เค้าเรียกว่ารักแรกพบงัยล่ะ จะว่างัยดีล่ะ รักน่ะไม่ได้ขึ้นอยู่กับทุกสิ่งหรอก ไม่มีเหตุผลด้วย ถ้าจะรักซะอย่าง ใครก็ห้ามเราไม่ได้ ยาเบะอธิบายไปเขินไป ก็จะไม่ให้เขินได้งัย ดวงตากลมโตจ้องแป๋ว ตั้งใจฟังมาที่เขาแบบนั้น
งั้นหรอ ขอบคุณนะ ฮายาโนะยิ้ม ทำเอายาเบะถึงกับตะลึง ปกติที่เห็นฮายาโนะยิ้ม มักจะเป็นยิ้มเฝื่อนๆไม่ก็ยิ้มเศร้าๆ แต่นี่มัน...
หน้าผมมีอะไรติดหรอ
อ๊ะ เปล่า ฮายาโนะอึกอักหน้าแดง ที่ลืมตัวมองหน้าเรียวอยู่นาน เรียวยิ้มดีใจที่เห็นฮายาโนะเปลี่ยนไป ตามปกติถ้าอยู่กันสองคนฮายาโนะมักจะนั่งข้างคนขับ แต่ถ้าต้องไปสอนหรือกลับจากสอนเมื่อไร ถึงจะนั่งหลัง เรียว
หืม?
วันนี้...ค้างได้มั้ย
ยาเบะเป็นอะไร ทักเมื่อเห็นเพื่อนนั่งเหม่อ
นายสังเกตมั้ยว่าฮายาโนะเปลี่ยนไป...ในทางที่ดีด้วย
นั่นสิ วันนี้ชั้นเห็นหมอนั่นหัวเราะด้วย
แถมยัง...สวยขึ้นด้วยอีกต่างหาก
เฮ้ย ยาเบะ ไปแล้วว่ะ เพื่อนโบกมือผ่านหน้าไปมา แต่ยาเบะก็ยังคงเหม่อต่อไป
ตอนนั้นเป็นวันที่ผมเตรียมตัวจะไปแข่งรอบชิงชนะเลิศ ทั้งๆที่จะถึงสนามแข่งอยู่แล้ว แค่ข้ามถนนไปก็ถึง แต่ผมคงโชคไม่ดีล่ะมั้ง คนขับรถคนนั้นเค้าไม่ทันมองก็เลย...หลังจากนั้นก็เลยเกิดเรื่องวุ่นวายไปหมด ฮายาโนะหลับตาถอนหายใจ เรียวดึงตัวอีกฝ่ายมากอดแน่น ชั่วขณะที่ถูกชน ทั้งๆที่มันรวดเร็วมาก แต่ผมก็จำได้ทุกรายละเอียดเลยล่ะ ทั้งสีหน้าคนขับ คนรอบข้าง ชนิดรถ สี ป้ายทะเบียน แม้กระทั่งตอนที่ชนเข้าจังๆ แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีก จริงๆตอนแรกที่ฟื้นผมจำไม่ได้หรอก แต่สักพักจู่ๆก็นึกออกมาหมดเลย กลัว..มากๆเลยแหละ ดวงตาใสเหม่อลอย จนเรียวใจหาย ราวกับว่าฮายาโนะจะลอยหายไปในที่ไกลแสนไกล ร่างสูงดันฮายาโนะให้พลิกตัวมาหาเขา แล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตา
ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วล่ะ ผมอยู่ตรงนี้เห็นมั้ย จับมือเล็กมาสัมผัสใบหน้า ตอนนี้เหตุการณ์ต่างๆก็คลี่คลายด้วยดี อย่าไปกังวลเลยนะ เชื่อผม ฮายาโนะยิ้มอย่างอุ่นใจ ซบศรีษะบนบ่ากว้าง
พอพ่อกับแม่รู้ว่าผมประสบอุบัติเหตุ แทนที่จะเป็นห่วงกลับห่วงแต่เรื่องเงิน เรื่องค่ารักษา เหลือเชื่อใช่มั้ยล่ะ พ่อแม่เราแท้ๆ แต่ผมก็ชินแล้วล่ะนะ ทะเลาะกันทุกวี่ทุกวัน ไม่มีเบื่อ ไม่เคยสนใจลูกหลาน ไม่เคยคิดว่าลูกจะรู้สึกยังงัย ทำไมไม่หย่ากันไปเลยนะ เป็นแบบนี้ยังจะทนกันอยู่ทำไม ไม่ได้รักกันแล้วแท้ๆ เพราะไม่มีที่ไปแล้วหรืองัยนะ เฮ้อ ขอโทษทีที่มาบ่นเรื่องอะไรก็ไม่รู้ให้ฟัง ทั้งๆที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังแท้ๆ ร่างบางหัวเราะแหยๆ ปกติเขาไม่เคยพูดมากขนาดนี้มาก่อนเลย
ผมดีใจนะ...ที่คุณเล่าให้ผมฟัง มันทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นที่พึ่งพาได้ เรียวยิ้ม ทอดมองด้วยดวงตาอ่อนโยน ร่างบางไล้นิ้วผ่านหน้าผากลงมาเรื่อยผ่านแก้มจนถึงลำคอ ก่อนจะจูบลงบนต้นคออีกฝ่าย
ทำแบบเมื่อกี้อีกได้มั้ย ค่อยๆยันตัวขึ้น ผ้าห่มร่นลงมาจากไหล่เนียน เผยให้เห็นร่างขาวๆทั้งตัว
ด้วยความเต็มใจครับ เรียวยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางดึงแขนฮายาโนะลงมาแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมไว้ น่าดีใจจริงๆที่ฮายาโนะยอมพูดเรื่องของตัวเองกับเขาแบบนี้ มันทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า...เขาเป็นคนสำคัญ
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]