Chapter9: RoseI I I
ร่างสูงวิ่งกระหืดกระหอบมาที่โรงแรมที่นัดเอาไว้ แย่จังเลยมา20นาทีแล้ว จะยังอยู่มั้ย ทำไมนะ ทำไมถึงอยากรู้คำตอบมากขนาดนี้ มานาบุเปิดประตูผลัวะเข้าไป พบแต่ความว่างเปล่า ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ สายไปแล้วหรอเนี่ย บ้าจริง พลันได้ยินเสียงก่อกแก่ก ยูกิค่อยๆก้าวออกมาจากห้องด้านใน มานาบุเดินเข้าไปหา
ดีใจจัง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตา (ที่ไม่มีใครรู้ว่าของแท้หรือเสแสร้ง)
เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ชั้นนึกถึงคนอื่นก่อนฮ๊อกกี้ ชั้นเลือกเธอ แทนที่จะเลือกอนาคตและความฝันของชั้น คงรู้สินะว่าชั้นคิดยังงัย พลางเดินเข้าไปกอด ชั้นรักเธอ ตั้งแต่เห็นครั้งแรกที่มหาลัย พยายามตัดใจอยู่หลายทีเหมือนกัน แต่ก็ทำไม่ได้
ดีแล้วที่ตัดไม่ได้ ชั้นก็รักมานาบุ ตั้งแต่เมื่อไร่ก็ไม่รู้ ยูกิเงยหน้ารับจูบที่อบอุ่นเต็มไปด้วยความรัก บอกแล้วใช่ม่า ว่าชั้นอยากได้อะไรก็ต้องได้
หลงตัวเองจริงๆเชียว นี่ชั้นหลงรักแม่มดหรือเนี่ย
กุหลาบต่างหากล่ะ ร่างบางยิ้มสดใส
มานาบุ
หืม
ห้องนี่ห้องสวีทเชียวนะ ใช้ได้จนถึงพรุ่งนี้เที่ยง ส่งสายตาเซ็กซี่ให้ พรุ่งนี้มีเลี้ยงนักกีฬานี่นา แต่ อา ช่างเถอะ
มานาบุอุ้มร่างบางวางบนเตียงช้าๆ ไม่นานเสื้อผ้าก็ถูกทิ้งลงที่พื้นจนหมด อืม ร่างสูงประกบจูบอย่างร้อนแรง ก่อนจะไซร้ซอกคอขาวเรื่อยมาจนถึงจุดสีแดงตัดกับสีผิว เขาลากปลายลิ้นวนรอบก่อนจะขบเบาๆ อา ยูกิครางอย่างพอใจ เพียงแค่จูบเบาๆ ผิวขาวราวกับทารกก็มีร่องรอยทิ้งเอาไว้หลายแห่ง มือใหญ่สัมผัสบริเวณท้องน้อยเคลื่อนต่ำ อีกข้างค่อยสอดเข้าไปในช่องหลืบแคบ ช่วยนำทาง
อา เดี๋ยว ยูกิกระเถิบหนี มานาบุตามเข้าประชิด อย่าเพิ่ง ร่างบางเขยิบออก ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขารู้ดีว่าตอนนี้มานาบุต้องการเขามากแค่ไหน
คิดจะเอาคืนเมื่อเช้าหรอ มานาบุยิ้มเคลื่อนตัวเข้าใกล้
ใครว่า พลางกอดรัดอีกฝ่ายแน่น แล้วกัดเบาๆที่ไหล่หนา ปลายลิ้นสีชมพูลากผ่านอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
อืม มานาบุส่งเสียงในลำคอเบาๆ
จะทำรอยให้ต่างหาก ยูกิก้มหน้าต่ำลงที่ต้นขาของมานาบุ แล้วกัดแรงๆทีนึงจนเป็นรอยช้ำ ปลายลิ้นและริมฝีปากชิ้น เข้าครอบครองมานาบุ ร่างสูงโวยนิดๆ
เฮ้ๆ แค่ทำรอยไม่ใช่หรอ แต่ก็ไม่ได้ห้าม
อืม ยอดเลย ยูกิ มานาบุดึงยูกิขึ้นมา ใช้นิ้วเช็ดที่มุมปากก่อนจะจูบอย่างหื่นกระหาย รสชาดแปลกๆอยู่ที่ปลายลิ้นของเขา มานาบุรั้งสะโพกมนขึ้นวางบนตัก ยูกินิ่วหน้าเมื่อค่อยๆนั่งทับแก่นแข็งขืน นิ้วเรียวจิกไหล่หนาจนเลือดซึม ร่างบางหายใจหอบ ใบหน้าแดงเพราะอารมณ์ที่มือใหญ่ก่อขึ้น
อย่าเกร็ง ค่อยๆอย่างนั้นแหละ ยูกิถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อมานาบุเข้ามาอยู่ในตัวเขาทั้งหมด
มะ..อืม ยูกิแอ่นตัวผงกหัวไปด้านหลังเมื่อมือร้อนลูบไล้สะโพกกลมกลึง ก่อนจะสัมผัสส่วนกลางลำตัว กระชับมือแล้วเร่งจังหวะอย่างเร็ว
อา.. เสียงหวานร้องคราง ขยับสะโพกขึ้นลงตามจังหวะการเคลื่อนไหวของมือมานาบุ
ช้าๆ ใจเย็น มานาบุกัดที่ติ่งแข็งเบาๆ ยูกิโอบคอแน่นทำตามที่มานาบุบอกโดยดี
นั่นแหละดี ร่างบางรู้สึกเสียวๆที่ท้องน้อย ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
มานาบุ! ยูกิขยับตัวเร็วขึ้น ตอนนี้มีเพียงเสียงหอบพร่ากับเสียงกระทบกันของเนื้อหนัง
ยูกิ!
มานาบุ ชั้น จะออก .แล้ว ร่างบางเคลื่อนไหวสะโพกอย่างแรง มานาบุนิ่วหน้า เขาก็แทบไม่ไหวแล้ว ยูกิบีบรัดเขามาก
อย่าเพิ่งนะ แต่เขาก็อยากให้ไปถึงจุดสุดยอดร่วมกัน ยูกิกดตัวลงให้ภายในสัมผัสกับมานาบุให้มากที่สุด
อ๊า ร่างบางกรีดร้องเมื่ออารมณ์ทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา พร้อมๆกับภายในของเขาถูกเติมเต็มด้วยของเหลวอุ่นแทน ทั้งสองหายใจหอบ ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ยูกิทิ้งตัวซบร่างสูงอย่างหมดแรง รู้สึกดีจัง
มานาบุประคองร่างบางให้นอนลงแล้วห่มผ้าให้ และจูบหน้าผากด้วยความรักใคร่
ชั้นรักมานาบุ ยูกิพึมพำเบาๆก่อนจะหลับไป
ชั้นก็รักเธอ จอมยุ่ง ร่างสุงบีบจมูกอีกฝ่ายเบาๆ แล้วโอบกอดคนข้างกายอย่างหวงแหน
ร่างสูงปรือตาขึ้นมอง แสงแดดส่องจ้าเข้ามาในห้อง กระทบร่างข้างๆ มานาบุยิ้ม เมื่อวานเขาไม่ได้ฝัน ยูกิเป็นของเขาแล้ว เขามองนาฬิกา 10โมงครึ่ง งานเลี้ยงเริ่มไปแล้ว อยู่กับยูกิดีกว่า เพราะยังงัย เราก็ทิ้งอนาคตไปแล้วนี่
มานาบุ เสียงงัวเงียเรียกทำให้เราตื่นจากภวังค์ ทำไมมันเจ็บแบบนี้ ร่างเล็กบ่น นอนนิ่งไม่ขยับตัว ทำเอาเขาแปลกใจ
ครั้งแรกหรอกหรอ ใบหน้าหวานส่งเสียงแว๊ดทันที
หมายความว่างัย ฮึ ชั้นไม่ใช่แม่พวกนั้นที่จะเที่ยวตะลอนใจง่ายกันใครก็ได้นี่ พลางสะบัดหน้าหนีแล้วก็นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
ครับๆ ขอโทษครับ อย่าเพิ่งโมโหสิ มานาบุรีบกุลีกุจอโอ๋ใหญ่ ใครจะไปรู้ก็เห็นมีแฟนเป็นร้อยเป็นพันคนนี่นา
อยากอาบน้ำจัง ยูกิส่งสายตา พลางชูแขนโอบคออีกฝ่าย เป็นความหมายก็คือ อุ้มชั้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง มานาบุยิ้มนิดๆ แล้วอุ้มร่างบางหายเข้าไปในห้องน้ำ เราคงจะหลงรักแม่มดจริงๆ เอ หรือปีศาจ
นี่ มานาบุ ยูกิตีน้ำให้เกิดฟอง แล้วหันหลังไปหาร่างสูงที่นั่งขัดหลังให้อยู่
หือ
รอยพวกนี้ กว่าจะหายนานมั้ย ลูบผิวที่มีรอยจ้ำๆไปมา
ไม่รู้สิ ไม่หายก็ดีแล้วล่ะ จะได้รู้งัยว่าคนนี้มีเจ้าของแล้ว จูบคอระหงส์เบาๆ
งั้นถ้าแม่มาเห็น ชั้นบอกว่ามานาบุเป็นคนทำนะ
หา!
ก็อาทิตย์หน้ามีเรียนยูโดนี่นา (แต่อาทิตย์นี้โดด) เสื้อก็ไม่ได้มิดชิด ต้องเห็นแน่ๆเลย อย่าลืมไปคุกเข่าขอขมาแม่ล่ะ ฉุดลูกชายคนอื่นก่อนแต่ง พลางหัวเราะร่วน ทำเอาอีกฝ่ายหน้าซีด แต่เดี๋ยว ยูโดเนี่ยนะ ตัวบอบบางแบบนี้ เรียนไอ้ทุ่มๆทับๆแบบนี้ได้งัย
ครูผู้ชายหรอ ยูกิเงียบไปนิดนึง ก่อนจะตอบ
ใช่ เวลาซ้อมก็ต้องจับตัวกัน บางทีนิ้วมาโดนตัวก็จั๊กจี้ เวลาล้มทับ รู้สึกได้เลยล่ะว่า ร้อน ส่งสายตาเย้ายวน จนมานาบุกลืนน้ำลายเฮือก อยากทำก็อยากอยู่หรอก แต่เดี๋ยวรอยยิ่งชัดขึ้น ทีนี้ ได้เจอข้อหาฉุดลูกชายคนอื่นจริงๆน่ะสิ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังเฉย ถึงแม้จะมีปฏิกิริยาที่รู้สึกได้จากด้านหลัง เสียงหวานก็ยังคงพูดต่อ บางทีดึงเสื้อพลาด จนหลุด หรือไม่ก็จับผิดที่ไปโดนอย่างอื่น ปล่อยให้อีกฝ่ายจินตนาการไปเรื่อย ร่างบางก็ค่อยๆเขยิบไปด้านหลังให้ชิดอีกฝ่ายมากที่สุด แล้วขยับตัวให้เสียดสีกัน ตอนนั้นผิวชั้นมีรอยจากมือครูไปหลายวันเลยแหละ
พอๆ พอได้แล้ว บ้าชะมัด ห้ามให้ใครแตะต้องเธอนะ มานาบุสุดจะทน คว้ายูกิที่หัวเราะคิกคักมาจูบหนักๆที่ซอกคอ ไซร้ไปทั่วแผ่นอกขาว นิ้วเรียวประคองใบหน้าคมเข้มก่อนจะประทับริมฝีปาก แทรกลิ้นเข้าไปหยอกเย้า
อืม มานาบุเลื่อนมือลงต่ำบริเวณหน้าขา ร่างบางแอ่นตัวให้สัมผัสได้ถนัด
สัมผัสชั้นสิมานาบุ อา มานาบุพลิกตัว ให้ยูกิพิงขอบอ่าง สอดมือให้เข่าแล้วรั้งขาเรียวยาวขึ้น ยูกิยิ้มเจ้าเล่ห์เอื้อมมือเคล้นคลึงกลางลำตัวอีกฝ่าย
ยั่วจริงนะเรา ร่างสูงเข้าประชิดก่อนจะแทรกกายพรวดครั้งเดียว
โอ้ย คนบ้า เจ็บนะ ยูกิร้องขึ้น แต่มานาบุไม่ฟังเสียง กระแทกกระทั้นร่างกายจนร่างบางสะเทือนไปทั้งตัว จากเสียงกรีดร้องก็กลายเป็นเสียงครางอย่างสุขสม
มานาบุล่ะครับ ยูกิเดินเข้าไปถามชายหนุ่มที่มีร่องรอยฟกช้ำหลายแห่งตามใบหน้า
เหวอ..อ๊ะ..คือ.. ชายหนุ่มที่ว่าทำท่ากล้าๆกลัวๆอยู่พักใหญ่จนหนุ่มเจ้าเริ่มหงุดหงิด
อยู่ที่ไหนก็บอกมาสิ
อ้าว ยูกิจัง เสียงเรียกจากพวกเพื่อนที่ตามมาสมทบ ยูกิหันไปยิ้มเป็นประกาย
สวยอีกแล้ว เทพธิดาของฉัน
เห็นมานาบุมั้ยครับ
แย่จริง หมอนั่นชอบให้ยูกิจังตามหาเรื่อยเลย ใช่สิ ปกติมีแต่คนตามหาเขา เขาไม่เคยต้องตามหาใครด้วยซ้ำ เอ รู้สึกจะโดนโค้ชของทีมเรียกไปเอ็ดนะ
เอ็ดเรื่องอะไรครับ
เห็นว่าเจ้านั่น จู่ๆก็วิ่งออกมาเลย ตอนที่กำลังคุยกับคาโน่ซัง นักปั้นนักฮ๊อกกี้ดาวรุ่งน่ะ น่าเสียดายจริงๆที่ทิ้งอนาคตอันโชติช่วงชัชวาลแบบนั้น
คาโน่ ทิ้งอนาคต ยูกิทวนคำอย่างงุนงง
ยูกิจังที่คอเป็นอะไรจ๊ะ โดนอะไรกัดหรอ ชายหนุ่มชี้ไปที่คอขาวที่เห็นรอยช้ำเด่นชัด
มานาบุกัดน่ะครับ ส่งยิ้มหวานฉ่ำแล้วโบกมือเดินไป ทิ้งให้บรรดาหมาป่ายืนคว้าง ไม่ เทพธิดามีเจ้าของเสียแล้ว ทั้งที่หมายตามานาน แต่ไม่มีใครกล้า เจ้ามานาบุ ฮึ่ม!
พวกนายโชคดีแล้ว โทมะได้แต่คิดในใจ แล้วลูบบาดแผลที่ไม่มีใครเชื่อว่าร่างระหงส์ผู้สูงศักดิ์เป็นคนทำ
บุคคลที่โดนพาดพิงตอนนี้ก็ยืนหนาวๆร้อนๆ รู้สึกไม่ดีเลย เขารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าเดินไปทางไหนก็เห็นรังสีอำมหิตฉายแสงมา เมื่อกี้เดินผ่านสนามฟุตบอล ก็รู้สึกลูกฟุตบอลความเร็ว220km/hr จะตรงดิ่งมาที่เขาแบบตั้งใจ โชคดีที่หลบทัน หน้าชั้นไม่ใช่โกลนะ ตะกี้ก็โดนพวกรุ่นน้องกลุ่มใหญ่มาดักรอ ยังดีโค้ชเดินมาหาพอดีเลยรอด ไม่ค่อยอยากนึกเลย แต่ตัวต้นเหตุนี่เป็นคนเดิมหรือเปล่านะ
มานาบุ เสียงหวานเรียก ทำให้เจ้าของชื่อหันหลังยิ้มกว้าง แล้วก็หุบแทบไม่ทัน เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดหุ่นน้องๆอาร์โนลด์ตามมาเป็นโขยง
เค้ากลัวลูกบอลจะโดนชั้นน่ะ มานาบุพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง พลันขนลุกซู่มองไปรอบๆ มีใครแช่ง เล่นของอะไรหรือเปล่าฟะ
ขอบคุณมากนะทุกคน ไปได้แล้วล่ะ เหล่าชายฉกรรจ์ยิ้มปลื้ม ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไป มานาบุไปบ้านชั้นมั้ย วันนี้ไม่มีซ้อมไม่ใช่หรอ
บ้าน? รู้สึกกลัวๆแหะ ไปทำไมหรอ
อะไรกัน บ้านแฟนไปแล้วต้องมีเหตุผลด้วยหรอ ไปน้า เมื่อเจอลูกอ้อนเข้า ชายหนุ่มก็เดินตามขึ้นรถคันโตไปง่ายๆ
คุณพ่อคุณแม่ครับ เสียงใสกังวาลดังขึ้น
อะไรจ๊ะ
พี่พาแฟนมาครับ เท่านั้น พ่อกับแม่ก็วิ่งปร๋อมาแอบดูตรงบันได
คนนั้นหรอ นั่นผู้ชายนี่
ถ้าพี่มีแฟนเป็นผู้หญิง ผมว่าคงดูประหลาดกว่า ใบหน้าสวยออกความเห็น ฝ่ายพ่อแม่ก็พยักหน้าเห็นด้วย (ง่ายขนาดนั้นเชียว)
มานาบุเดินเข้ามาอย่างเกร็งๆ ครั้งที่แล้วก็เฉยๆ ทำไมคราวนี้เหมือนมาดูตัวเลยแหะ ยูกิจูงมีคนรักมานั่ง แล้วสั่งคนงานให้เสริ์ฟชาและของว่าง
วันนี้ครูที่สอนยูโดมาสอนชดเชยน่ะ อยากให้มานาบุอยู่ดูด้วย จริงๆกะยั่วต่างหาก
อ๊ะ หรอ ชายหนุ่มสะดุดกึก แบบนี้ต้องเฝ้า ไม่ให้เจ้าครูนั่นหลอกแต๊ะอั๋งได้
พอคล้อยเย็น ยูกิก็เดินไปที่โรงฝึกด้านหลัง มานาบุมองตาม แน่ใจนะนี่บ้านคน ภายในโรงฝึกไม้กว้าง มีแป้นธนูวางเรียงอยู่ชิดผนังห้อง เบาะหลายเบาะวางทับกันอยู่อีกฝั่ง มีไม้เคนโด้คล้องเชือกห้อยอยู่
โรงฝึกบางทีก็ซ้อมยูโด ไม่ก็เล่นเคนโด้ ยิงธนูส่วนใหญ่ ยูจะฝึกที่สนามมากกว่า แต่ถ้าอยากว่ายน้ำ อยู่อีกทาง พลางชะม้อยตามอง ทำเอาอีกฝ่ายจินตนาการร่างบางในชุดกางเกงว่ายน้ำ แล้วเราจะจินตนาการไปทำไม เคยเห็นทั้งตัวแล้วนี่นา
ยูกิเดินเข้าห้องเล็กๆที่อยู่มุมห้อง จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้า มานาบุยืนมองอยู่ข้างนอก
มานาบุ ช่วยอะไรหน่อยสิ ร่างสูงเดินเข้าไปหา
อะไรหรอ แล้วก็ต้องกลืนน้ำลาย ผิวขาวเนียนยังคงมีรอยช้ำให้เห็นชัดเจน รู้สึกเสื้อมันจะเปิดกว้างไปหน่อยมั้ย
จะปิดรอยพวกนี้ยังงัยดี นิ้วเรียวลากผ่านเนินอกเบาๆ มานาบุหลบตามองไปทางอื่น ยุบหนอ พองหนอ
หาเสื้อกล้ามมาใส่ข้างในสิ ร่างบางทำท่าบางอ้อ ดึงเชือกออก เสื้อที่คลุมร่างกายก็หลุดออกเผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน ทนไม่ไหวแล้วโว้ย มานาบุสวมกอด ประทับริมฝีปากแล้วส่งลิ้นออกสำรวจความหอมหวาน ยูกิยิ้มนิดๆ โอบคอร่างสูง นิ้วเรียวปลดกระดุมกางเกงอีกฝ่ายออก
เอ่อ.. แขกไม่ได้รับเชิญถึงกับอึ้ง เมื่อเปิดประตูเข้ามาเห็น ยูกิคุง มานาบุรีบผละออก ส่วนยูกิเบ้ปากทำท่าเสียดาย
เอ๋ ฮายาโนะ ร่างสูงทักชายหนุ่มทันทีที่เห็นหน้าชัดเจน
มานาบุ อีกฝ่ายยิ้มกว้าง ยูกิมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะถามขึ้น
มานาบุรู้จักอ.ด้วยหรอ
อืม สมัยเรียนม.ปลายน่ะ แล้วหันไปคุยกับคนตรงข้าม ไม่นึกว่าจะเป็นอ.ของยูกิ จริงสิ สมัยเรียนนายก็เป็นนักกีฬายูโดนี่
ก็ใช่ ถ้าไม่เจออุบัติเหตุเสียก่อน
อ้อ ขอโทษ
ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านมาแล้ว ชั้นสอนเป็นงานพิเศษน่ะ ถ้าให้ฝึกหนักๆคงไม่ได้ ทั้งสองคุยอย่างออกรส ทำเอาคุณหนูเริ่มไม่สบอารมณ์ กะจะทำให้คลั่งเสียหน่อย หมดกัน
จะคุยอีกนานมั้ย เสียงหงุดหงิด หน้าบานเกินไปแล้วนะมานาบุ
เอ้อ ครับ ยูกิคุงมาซ้อมกันเถอะ ทั้งสองเดินไปลากเบาะมาปูกลางห้อง แล้วก็เริ่มซ้อม มานาบุยืนจ้องเพื่อนเก่า ไม่เปลี่ยนไปเท่าไร่เลย แต่ผอมลงนิดหน่อย เมื่อก่อนตัวหนากว่านี้ เพราะซ้อมบ่อยล่ะมั้ง หน้าตาก็ดูยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเดิม
โครม ยูกิถูกหวดลงเบาะ มานาบุสะดุ้ง เดินดูห่างๆ
เป็นอะไรมั้ย แต่ร่างบางกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ลุกขึ้นซ้อมต่อ เพราะมัวแต่มองนายที่จ้องอ.น่ะสิ มานาบุยิ้มแย้ม เวลาเอาจริงเอาจังนี่เป็นคนละคนเลยแหะ ส่วนฮายาโนะน่ะหรอ ทำไมวันนี้ยูกิคุงมองเราอย่างกับจะเชือดเราเลยแหะ - -
"โกรธอะไรน่ะ"
เปล่านี่ ยูกิเชิดหน้าเชิดตาไม่ยอมมอง
จริงสิ นายยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า เดี๋ยวชั้นไปส่งเอามั้ย มานาบุบ้า ชวนคนอื่นต่อหน้าต่อตาเราเลยหรอ
ปกติให้รถไปส่งไม่ต้องหรอก ยูกิพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติ
ไม่เป็นไร ขอบคุณมากไปล่ะ
เรียว ไปส่งอ.ฮายาโนะที บอดี้การ์ดหนุ่มร่างสูงในชุดสูทดำ โค้งน้อยๆ แล้วเดินนำไปที่รถเบนซ์สีขาว
จะกลับบ้านหรือแมนชั่นครับ ฮายาโนะชะงักมองหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะทำหน้าไม่พอใจ
แมนชั่น เมื่อเข้ารถก็แอบเหน็บไม่ได้
ปกติก็รู้ดีอยู่แล้วนี่นาว่าวันไหน กลับไปที่ไหน
ผมถามตามหน้าที่ครับ
รู้แล้วน่า ส่งตามหน้าที่ใช่มั้ยล่ะ ไปสิ หันหน้าไปทางอื่น เรียวถอนหายใจ ก่อนจะพารถสีขาวคันใหญ่แล่นออกไป
หมอนั่นอยู่แมนชั่นรึ
ใช่ว่าทุกคนต้องเป็นอย่างเดิมเหมือนกันหมดนี่ ยูกิพูดงอนๆที่ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร เดินลิ่วเข้าโรงฝึก
เดี๋ยวสิ เค้าเป็นเพื่อนนะ ชั้นไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ชั้นสิควรจะหึง เจ้านั่นจับตัวเธอตลอดเลย ถึงแม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่นัยน์ตาก็เป็นประกายอย่างพอใจ ชนะแล้ว
วันนี้อ.จับโดนตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ยูกิจับมือใหญ่แปะตามตัว ก่อนจะจบตรงที่กลางลำตัว
ทำให้เป็นรอยทีสิ ตัวชั้นจะมีรอยจากมานาบุเท่านั้น มานาบุห้ามใจไม่ไหว เข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยง ทั้งสองหล่นตุ๊บลงบนเบาะ เสื้อผ้าถูกดึงปลิวไปคนละทิศละทาง
มานาบุ รักชั้นสิ มองชั้นคนเดียว
ชั้นรักเธอจะตายอยู่แล้ว เสียงแหบพร่าตอบก่อนจะดึงร่างบางจมสู่คลื่นแห่งอารมณ์ นั่นแหละ ห้ามมองคนอื่นเด็ดขาด นายเป็นของชั้นคนเดียวเท่านั้น
มานาบุ คาโน่ซังอยากจะคุยกับเธออีกที คราวนี้ห้ามพลาดนะ
ทำไม ชายหนุ่มหน้าเป็นquestion mark
ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็นับว่าโชคดีแล้ว ทั้งๆที่เธอทำกับเค้าขนาดนั้น มานาบุหน้าจ๋อย เอาเถอะ พรุ่งนี้ 10โมงครึ่ง ที่สนามซ้อม อย่าลืมล่ะ
ครับ รับคำแข็งขัน
ยูกิ มานาบุวิ่งถลาเข้าหา อุ้มร่างบางขึ้นอย่างง่ายดาย พลางหมุนไปมา
เหวอ มานาบุ อะไรน่ะ ยูกิหัวเราะ มานาบุค่อยๆปล่อยลง
คาโน่ซัง เค้าจะเรียกไปคุยเรื่องเข้าทีมน่ะสิ ยิ้มร่า
งั้นหรอ ดีใจด้วยนะ อย่าพลาดอีกล่ะ
หมายความว่างัย มานาบุทำหน้าสงสัย เขาไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ยูกิฟังนี่นา
อ๊ะ เปล่า แอบใช้อิทธิพลป๊ะป๋าน่ะสิ
บอกมาซะดีๆนะ มีอะ อืม คำพูดถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากอวบอิ่ม เนิ่นนาน
มานาบุ ร้อนจัง เสื้อนี่ มันทำให้ร้อนจังเลย กางเกงด้วย ยูกิส่งเสียงอ้อน ทำเอาอีกฝ่ายลืมไปแล้วว่ากำลังคุยเรื่องอะไร
ตรงนี้ ไม่ได้ แวะไปห้องชั้นนะ
ไปสิ เดี๋ยวนี้เลย มานาบุรีบบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปทันที หวังว่าถึงห้องแล้วจะได้จัดการลูกแกะให้อิ่มหนำเสียที หารู้มั้ย ตัวเองน่ะ ตกหลุมพรางเค้าเรื่อยเลย
รับอะไรดีคะ เสียงแหลมทักทายลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน อ๊ะ คุณมานาบุนี่คะ น้องชายชั้นเป็นแฟนคุณค่ะ เอ่อ ขอลายเซ็นได้มั้ยคะ
ชายหนุ่มหยิบปากกาออกมาเซ็นชื่อใส่กระดาษ แล้วชี้ไปยังดอกไม้ในกระถาง กุหลาบแดงช่อนึงครับ หญิงสาวยิ้มหวาน
แหม จะเอาไปให้แฟนสิคะ อ๊ะ แล้วก็รีบชักมือกลับ ที่ปลายนิ้วของเธอมีเลือดซึมออกมา
เป็นอะไรมั้ยครับ
ไม่เป็นไรค่ะ เอาทิชชู่ซับ กุหลาบเนี่ย สวยก็จริง แต่ก็อันตรายนะคะ
ก็แค่ตัดหนามนั่นออกไป ก็ไม่เป็นอันตรายแล้วครับ ชายหนุ่มยิ้ม
กว่าจะตัดออก เราก็คงโดนตำก่อนแล้วล่ะค่ะ รับอะไรเพิ่มมั้ยคะ
ไม่ครับ ดอกนี้เหมาะที่สุดแล้ว หญิงสาวยิ้ม ก่อนจะผูกจัดช่อให้เรียบร้อย
บริการพิเศษคะ ไม่คิดเงิน ค่าตอบแทนขอเป็นฤดูกาลหน้าให้ชนะเหมือนเคยนะคะ
ขอบคุณครับ
มานาบุ ช้าจัง ใบหน้าสวยส่งเสียงกระเง้ากระงอด ผู้ที่เพิ่งมารีบโอบกอดคนรัก
แวะไปซื้อนี่มา (ฟรีต่างหาก) พลางชูช่อกุหลาบดอกโตสีแดงสดให้ ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มไม่หุบ
ขออะไรตอบแทนหน่อยสิ พลางก้มจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าคนนับร้อย (ทีเมื่อก่อนล่ะก็ ทำบ่น) คนรอบข้างมองกันอย่างอิจฉา ร่างบางพิงไหล่หนาอย่างมีความสุข ตัดหนามออก แค่นี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว
มานาบุ ไม่เจอตั้งนานแน่ะ เสียงวี๊ดว๊ายของสาวๆดังขึ้น
เมื่อคราวก่อนชั้นไปดูมานาบุแข่งด้วยนะ เท่ห์ที่สุดเลย
ใช่ พวกเพื่อนชั้นเป็นแฟนมานาบุทุกคนเลย ชั้นเลยอวดไปว่า ชั้นเคยคบกับมานาบุด้วยล่ะ ฝ่ายชายยิ้มแห้งเหลือบมองคนข้างๆที่ทำหน้าเฉยๆ แผนเที่ยวพิพิธภัณฑ์จะพังมั้ยเนี่ย
มานาบุ
มานาบุ พวกสาวๆต่างล้อมหน้าล้อมหลัง พวกที่เพิ่งรู้ว่าเขาเป็นใครต่างก็รีบเข้ามาหา ขอลายเซ็นบ้าง ถ่ายรูปบ้าง
เดี๋ยว ชั้นมากับ เอ้ย อย่าดันครับ มานาบุชะเง้อมองหา ยูกิหายไปแล้ว!
นั่น แบรด พิท บรรดาผู้ที่ล้อมตัวเองนั้น หันขวับ มานาบุอาศัยจังหวะนี้มุดออกไปทันที วันหลังคงต้องสวมหมวก ใส่แว่นเสียแล้ว ยูกิไปไหนนะ
มาคนเดียวหรอครับ ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งเข้ามาทักเมื่อเห็นร่างบางยืนอยู่คนเดียว
หิวน้ำจัง 1ในนั้นหายวับไปซื้อน้ำที่ซุ้มด้านหน้าให้
เอาไอศครีมมั้ยครับ ยูกิยิ้มหวาน รับมา
ไปดูหนังกันมั้ยครับ
เอ่อ..
ยูกิ! พวกนายเป็นใคร ไปห่างๆแฟนชั้นนะ มานาบุมองอย่างเอาเรื่องจนพวกนั้นรีบหนี
"ไปยุ่งกับเจ้าพวกนั้นทำไม"
"ก็มานาบุไม่ว่างนี่ มีแฟนตามตลอดเลย" ทำท่างอนแบบน่ารัก เห็นแล้วอดอยากกอดไม่ได้
"ไม่มีแล้ว นะยูกินะ อย่าให้พวกแมลงนั่นมายุ่มย่ามอีกนะจ๊ะ"
"มานาบุก็อย่าให้พวกหล่อนมาวุ่นวายอีกนะ พวกผู้หญิงนั่น ตัดให้ขาดไปเลย"
"แน่นอนจ๊ะ รักจังเลย อืม" ร่างสูงคว้าตัวยูกิมาจูบด้วยความรัก ร่างบางยิ้มพอใจ ทำงัยได้ คนมัน(มารยา) เก่ง ชนะเรื่อยเลย
กว่าจะตัดหนามออก เราก็คงถูกตำแล้วล่ะค่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]