chapter7 : Rose I
เฮ้ย มานาบุ ไปดูเด็กใหม่กันมั้ย เห็นสาวๆน่าเจี๊ยะทั้งนั้น ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง ยืนมองบรรดาน้องใหม่ที่เพิ่งรั้วมหาวิทยาลัย พลางสอดส่ายสายตาส่ายหัวงู
ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวสีคร้ามมีรอยแผลเป็นที่ขมับด้ายซ้ายเห็นชัดเจน ใบหน้าคมคาย หล่อเหลาปรายตามองพลางยักไหล่
เออ ใครมันจะดีเท่าฮ้อกกี้ของนายล่ะ เพราะงี้พวกผู้หญิงถึงยอมแพ้ พวกเพื่อนประชด เนื่องจากเจ้าตัวก็หน้าตาออกจะดี แฟนเยอะ แต่คบไม่ค่อยยืด เพราะพวกหล่อนเซ็งที่เขาทุ่มเวลาให้กีฬามากกว่า เฮ้ย นั่น ว๊าว นางฟ้ามาโปรด พวกหนุ่มๆหันขวับไปมองร่างเพรียวที่กำลังตกอยู่ในวงล้อม ผมสีน้ำตาลพริ้วสยาย ใบหน้าเรียวขาวเนียน ดวงตาดำขลับราวกับหงส์ จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบ ส่งผลให้ชายหนุ่มในรัศมี100เมตรแทบลมจับ
มานาบุมองอย่างตกตะลึง ใจเต้นขึ้นมาเสียเฉยๆ สวยจริงๆ พวกเราไปดูใกล้ๆเหอะ ว่าแล้วก็ย้ายทัพเข้าไปใกล้ ร่างโปร่งยืนยิ้มหวานท่ามกลางหมู่ภมร ต่างก็ชวนเข้าชมรมนั้นชมรมนี้ มาจีบบ้าง มาขอแต๊ะอั๋งบ้าง
เฮ้ย มานาบุ ตะลึงเลยหรอ
รักแรกพบแล้วมั้ง เพื่อนๆต่างแซวที่ยังคงเห็นเขายืนมองค้างอยู่อย่างนั้น เจ้าตัวยิ้มเขินๆก่อนจะเดินตาม
ยูกิจัง เข้าชมรมการแสดงเถอะนะจ๊ะ
ยูกิจัง ชมรมว่ายน้ำดีกว่านะ
ยูกิ นี่มันอะไรกันน่ะ ชายหนุ่มร่างสูงเดินแหวกเข้ามาฉุดแขนเรียวจนโดนเขม่น
นายเป็นใคร
ชั้นเป็นแฟนของยูกิ ชายหนุ่มหน้าตาดีเชิดตอบ ไปได้แล้ว ปล่อยให้เจ้าพวกนี้ตอมอยู่ได้ ร่างบางสะบัดมือออก เสียงหวานๆดังขึ้น
อดีต ต่างหาก เคียว ชายหนุ่มหน้าตื่น
ห๋า เมื่อไร่กัน
เมื่อกี้ ที่นายออกคำสั่งกับชั้น เอาล่ะไปซะ ยูกิยิ้มหวานกลับเข้ามาในวงล้อมอีกครั้ง ทิ้งให้อดีตแฟนยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ไม่จริง เพิ่งคบกันแค่2อาทิตย์เองง่ะ ไม่ ..
อืม ร้ายเหมือนกันแหะ มานาบุยืนดูเหตุการณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ
ร้ายๆสวยๆแบบนี้แหละ ชั้นชอบ พวกเพื่อนต่างลูบคางกันอย่างแช่มชื่น ฝันหวานที่จะครอบครองใบหน้าหวานนั่น
รู้รึเปล่าว่าเด็กที่สวยๆนั่นที่ชื่อยูกิสอบเข้ามาที่นี่เป็นที่หนึ่งของคณะเลยล่ะ
เห็นว่าเคยเป็นประธานรร.Tด้วย
หา นั่นรร.ชายล้วนไม่ใช่หรอ
ไม่อยากเชื่อว่านั่นเป็นผู้ชาย เสียงดังเซ็งแซ่เมื่อทุกคนไปสำรวจประวัติของยูกิ แต่ก็เอาเถอะ สวยแบบนี้ ไม่คิดเปลี่ยนจาย
มานาบุ จะไปซ้อมแล้วหรอ
อืม ร่างสูงแบกกระเป๋าใบใหญ่ไปด้านหลัง แล้วลากมอเตอร์ไซค์ออกมา พลันก็ต้องหันไปตามเสียงดัง
อธิบายมานะ หมายความว่างัย นี่คิดจะทิ้งก็ทิ้งกันเฉยเลยหรอ สงสัยท่าจะเป็นแฟนใหม่แหะ คนละคนกับเมื่อสามวันก่อน อะไรฟะ เปลี่ยนแฟนอย่างกับเปลี่ยนชั้นใน มานาบุยืนมองเงียบๆ แล้วก็นึกแปลกใจที่ตัวเองมาแอบดูเขาแบบนี้
ชั้นไม่ชอบคนเรื่องมาก ร่างบางมองไปทางอื่นอย่างเบื่อๆ พลันก็เห็นเงาตะคุ่มหลังพุ่มไม้ ริมฝีปากเรียวคลี่ยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นมา ที่สำคัญ ตอนนี้ชั้นมีคนใหม่แล้ว พลางเดินดุ่มๆเข้ามาลากแขนมานาบุที่มีสีหน้าตื่นๆเมื่อถูกดึงออกมาจากที่ซ่อน
หมอนี่ ใครกัน
รุ่นพี่คณะใกล้เคียง
ร่างสูงยืนอึ้ง อะไรฟะ ที่ว่ามีคนใหม่ หมายถึงเราเรอะ จะบ้ารึงัย ยังไม่เคยรู้จักกันเลย เอ่อ ชั้น
นายจำเอาไว้ให้ดีนะ อีกฝ่ายชี้หน้าคาดโทษมานาบุ แกควรจะว่าเด็กนี่ไม่ใช่เรอะ
เธอ ยูกิสินะ มานาบุกอดอกหันหน้ามามองเซ็งๆที่จู่ๆก็โดนโยนเรื่องมาให้
ใช่ครับ ถ้าคุณไม่รู้จักผมก็คงแปลก ยูกิยิ้มหวานฉ่ำ มั่นใจในตัวเองจริง แต่ก็สวยจริงๆน่ะแหละ
อ้อ งั้น ชั้นไปล่ะ มานาบุก้าวยาวๆพร้อมลากมอเตอร์ไซค์ไปด้วย ก่อนจะขึ้นนั่งแล้วสตาร์ทเครื่อง
จะไม่ไปส่งผมหรอ
อะไรนะ มานาบุหันขวับ
ก็ไปส่งผมงัย
เธอมีขาไม่ใช่หรอ เดินกลับเองสิ จะว่าไปทำไมรู้สึกโล่งๆ
งั้น ไอ้นี่ คุณคงไม่ต้องการสินะ ว่าแล้วก็ทำท่าจะโยนกระเป๋าทิ้ง
เฮ้ยๆ จะบ้าหรอ นั่นของทำมาหากินของชั้น เอามา ยูกิสะพายกระเป๋าที่ไหล่ หนักชะมัด หมอนี่หิ้วได้งัยเนี่ย แล้วขึ้นซ้อนท้ายทันที
เฮ้ นี่
ดีจัง ไม่เคยนั่งมาก่อนเลย มานาบุพยายามไล่ให้ลงไปแต่เจ้าตัวก็ยังทำหน้าเฉย แถมยังกอดเขาอีก อืม ตัวนุ่มนิ่มดีจัง มานาบุมองร่างเล็กทางกระจก ทั้งไหล่ เอว สะโพก ดูเล็กไปหมด น่าจับกด อ๊ะ นี่เราคิดอะไร
ไปเล้ย สุดท้ายจึงต้องพาตัวยุ่งไปด้วย เกิดร่วงลงไปไม่รู้ด้วยนะ
มานาบุจอดรถไว้หน้าสถานที่ซ้อมฮ้อกกี้ แล้วก็เดินดุ่มๆอย่างไม่สนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเป็นระยะๆ
ชั้นจะเข้าไปในนั้น เธอไม่ได้เป็นสมาชิก เข้าไม่ได้หรอก กลับไปซะเถอะ ถึงจะพูดยังงัยยูกิก็ยังคงยืนกรานที่จะเข้าไปด้วย มานาบุจึงแกล้งเดินเข้าไปทิ้งให้ร่างบางเผชิญหน้ากับเคานท์เตอร์หนุ่มโหดเอาเอง
มานาบุ วันนี้สายเชียว
เออ มีเรื่องวุ่นๆนิดหน่อย เหล่านักกีฬาที่มาซ้อมเข้าห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อ บางคนก็นั่งอู้ นั่งคุยกันไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงเวลาที่โค้ชเรียกซ้อม
มีห้องแต่งตัวด้วยหรอ ใบหน้าหวานชะโงกแล้วเดินเข้ามามองรอบๆ ทำเอาหนุ่มๆถึงกับช๊อค
ว้าย โรคจิต (เอ้ย ไม่ใช่) เฮ้ย ทำไมผู้หญิงเข้ามาในนี้ได้วะ
นั่นผู้ชายต่างหาก นายเข้ามาได้งัย
ไม่เห็นจะเป็นต้องเป็นสมาชิกเลย แค่ยิ้มก็เข้ามาได้แล้ว ไอ้หัวงูเอ้ย
เฮ้อ เออ เข้ามาแล้วก็อย่าเกะกะแล้วกัน ไปนั่งตรงข้างสนามนะ แล้วก็เอาเสื้อนี่ไปใส่ซะ เดี๋ยวหนาว มานาบุกำชับอย่างดี แล้วดันให้ออกไป จนเมื่อหันมา พวกในทีมก็ส่งเสียงวี๊ดวิ๊วแซวกันเป็นแถว
ไม่โดดเดี่ยวแล้วโว้ย
หาจากไหนวะ สวยดีว่ะถึงจะเป็นผู้ชายก็เหอะ เข้าใจ ถ้าเป็นชั้นก็เอา
พอๆเลย ไม่มีอะไรสักหน่อย มานาบุเดินไปที่ล๊อคเกอร์อย่างเขินๆ แล้วทำไมเราต้องเขินด้วยฟะ
เบรก เสียงห้าวจากโค้ชจอมโหดตะโกนลั่นจนร่างบางที่นั่งจวนจะหลับถึงกับสะดุ้ง ไอ้กีฬานี่มันมีอะไรดีนะ น่าเบื่อจะตาย
ยูกิจัง น้ำ หนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามายื่นกระป๋องน้ำให้ อา ชะเวปซะด้วย ของโปรด
ยูกิจัง
ยูกิคร้าบ ตามปกติจากที่เวลาพัก คือเวลาเมาท์แตก ไม่ก็กิน ก็กลายมาเป็นเอาอกเอาใจยูกิจนออกนอกหน้า มานาบุที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ชักเริ่มหงุดหงิด หึงนิดๆ ยิ้มอยู่นั่นแหละ เจ้าพวกนั้นถึงได้กระโดดใส่น่ะสิ
ยูกิเป็นอะไรกับเจ้ามานาบุเหรอ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีคนยอมคบกับมัน
ทำไมล่ะครับ
ก็หมอนั่นมันบ้าฮ๊อกกี้จะตาย ถึงได้เป็นตัวเต็งของทีมเรางัย แฟนเฟอนกว่าจะนึกได้ก็เป็นอับดับ10
อ้าวแล้ว1-9ล่ะ
ก็ฮ๊อกกี้งัย
นินทาอะไรให้มันเบาๆหน่อย ร่างสูงเดินเข้ามาร่วมวง สังเกตเห็นว่ายูกิเอาแต่มองนาฬิกา ถ้าจะรีบกลับก็กลับไปก่อนก็ได้นะ
ไม่ล่ะ จะรอ
ตามใจ มานาบุหันหลังกลับเข้าสนาม ยูกิมองตามร่างสูงที่โลดแล่นบนพื้นน้ำแข็งอย่างมีความสุข กะอีแค่วิ่งไปวิ่งมานี่มันดีขนาดนั้นเชียวหรือ เอาล่ะนี่ก็เลย6โมงแล้ว เจ้านั่นคงจะไม่มาดักระหว่างทางแล้วล่ะมั้ง ยังงัยเอาหมอนี่ไปเป็นกันชนก็ดี
เมื่อซ้อมเสร็จ ทุกคนในทีมก็ได้ของฝากเป็นแผลคนละแห่งสองแห่ง มานาบุโดนไม้ที่กำลังหวดอากาศ(แบบตีไม่โดนลูกง่ะ) จากเพื่อนร่วมทีมฟาดเข้าที่แขนอย่างจัง แต่ไม่เจ็บมากนัก ถึกอยู่แล้ว
ไม่เจ็บหรอ ยูกิถามขณะที่เดินมาที่ที่จอดรถ
นิดหน่อย อย่างมากก็แค่ช้ำ เป็นห่วงด้วยเรอะ ร่างสูงถามอย่างสงสัย แต่ลึกๆก็แอบดีใจนิดๆ
ก็แน่ล่ะสิ แฟนทั้งคนนี่นา แล้วก็ยิ้มหวานตามสไตล์ ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมาซะเฉยๆ
ชั้นยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
รู้แล้วกันว่านายก็ชอบชั้น ใช่มั้ยล่ะ จ้องตาไม่กระพริบเลยนี่นาวันนั้นน่ะ มานาบุสะอึก เด็กนี่ไม่ธรรมดาซะแล้ว อยู่ห่างเป็นร้อยเมตรยังเห็นอีก
ใครว่าชั้นชอบ ไม่ได้ชอบสักหน่อย รีบแก้ตัว
ชอบสิ ไม่ใช่ตอนนี้ ต่อไปก็ต้องชอบแน่ คิกๆ เขาถึงกับยืนอึ้งกับความหลงตัวเองของคนๆนี้ แต่ทำไมเราถึงรู้สึกเสียวสันหลังพิกล
รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดที่หน้าคฤหาสน์บนเนื้อที่หลายไร่ มานาบุยืนมองอย่างตะลึง นี่มันบ้านคนหรือโรงแรมวะ
จะเข้าไปก่อนมั้ย
ไม่ล่ะ ดึกแล้ว ไปนะ ร่างสูงขึ้นคร่อมรถคู่ใจ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเงามืดหลายเงาเคลื่อนเข้ามาใกล้ เมื่อเข้าใกล้แสงไฟ จึงเห็นว่าเป็นหน้าของคนที่เคยอยู่กับยูกิเมื่อตอนเย็น
อะไรกัน ยังไม่ไปอีกหรอ ยูกิเอ่ยถามเหมือนรู้ล่วงหน้า
ชั้นรอเธออยู่ตั้งนาน ไปไหนมา แล้วยังไปกับหมอนี่อีก อาวุธครบเซตเต็มมือของผู้มาเยือน พร้อมเพื่อนผองอีก4คน มานาบุดับเครื่องแล้วลงมายืนกัน
คิดจะทำอะไรน่ะ ร่างสูงก้าวลงจากรถ เอ่ยถาม
หักซี่โครงนายสักซี่สองซี่น่ะสิ จบคำปุ๊ปก็กรูตรงเข้ามาทันที มานาบุอาศัยอาวุธพื้นบ้านมือตีนเตะต่อย ด้วยความที่เขาเป็นนักกีฬารูปร่างมาตรฐานจึงได้เปรียบพอสมควร จนพวกที่จะมาเล่นงานถูกเล่นงานสะบักสะบอม
เป็นงัย เชอะ วันหลังอย่างแหยม ชายคนหนึ่งลุกขึ้นแล้วคว้าไม้วิ่งมาที่มานาบุที่ยืนชื่นชมผลงานตัวเองอยู่
พลั่ก เสียงส้นเท้ากระแทกเจ้าโลกอย่างแรง โดยที่ยูกิยังคงยืนกอดอกด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แสดงถึงความตกใจสักนิด แล้วชายคนนั้นก็แอ้งแม้งลงกับพื้น ทิ้งให้ทุกคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก อะไรกันเธอ
อย่าทำหน้าแบบนี้สิ คนเค้าอุตส่าห์ช่วย
แล้วไม่ช่วยเร็วกว่านี้เล่า
เอาน่า เข้าบ้านก่อน นายเป็นแผลน่ะ ยูกิจับมือใหญ่ที่เป็นแผลถลอกเลือดไหล แต่เขากลับสะบัดออก พลางตะคอกใส่
ไม่ต้อง วันหลังอย่าโยนปัญหาตัวเองให้คนอื่นแบบนี้อีกนะ แล้วก็ขึ้นรถแล่นไปทันที เห็นเราเป็นอะไรกัน ที่แท้ก็แค่หลอกใช้ ยูกิมองตามอย่างแปลกใจ แล้วก้มลงไปมองพวกที่เจียนตายบนพื้น
ถ้าพวกนายยังมายุ่งกับชั้นอีกล่ะก็ อย่าหาว่าไม่เตือนนะ แม้แต่ประเทศนี้ นายอาจจะไม่ได้มาเหยียบอีกก็ได้ น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้น ร่างบางหันกลับเข้าบ้านอย่างไม่ทุกข์ร้อน จบเรื่องแล้ว หมอนั่นก็ไม่จำเป็นแล้ว
ใบหน้าหวานที่ทุกคนเคยเห็นบัดนี้มุ่ยสนิท ถึงแม้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เจ้าตัวจะทำเป็นยิ้มแย้มอย่างสมบทบาท แต่สักพักคิ้วก็ขมวดหากัน
ยูกิ เป็นอะไรหรือเปล่า นายไม่ได้ฟังเลคเชอร์อาจารย์เลยนี่
ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวตอนสอบชั้นก็ได้ท๊อปอยู่ดี - -
อะ..อ้อ หรอ แล้วเป็นอะไรน่ะ
เปล่า รังสีอำมหิตถูกปล่อยออกมาอย่างไม่รู้ตัว จนเพื่อนเริ่มเข้าเกียร์R ไปดีกว่า น่ากัว
เจ้าหมอนั่นหายไปไหนนะ ไม่เจอเลย ไม่ไปซ้อมด้วย จะถามหาก่อน ก็เสียฟอร์มแย่
ยูกิจัง ไปไหนจ๊ะ มาพี่ช่วยถือ คุณหนูยูกิผู้ไม่เคยต้องมือหยาบกร้านเพราะการถือหนังสือ
โทมะซัง ขอบคุณครับ ไม่มีเรียนหรอ
มีมันก็มีอยู่หรอก แต่เจ้ามานาบุมันเอาแต่แอบไปงีบจนพลอยเซ็งขี้เกียจเรียนไปด้วยน่ะสิ
แอบไปงีบ?
ใช่ก็ตรงสนามข้างสนามฟุตบอลที่ประจำมันงัย พี่ก็เลย..อ้าว ยูกิไปไหนจ๊ะ
ผมฝากหนังสือไปไว้ที่โต๊ะหน่อยนะครับ เดี๋ยวมา ใช้ซะเลย
ร่างบางย่องเข้ามาใกล้ คนที่นอนอยู่บนสนามก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เลยแกล้งเดินสะดุดขายาวๆนั่น จนมือใหญ่เอื้อมไปหยิบหนังสือที่ปิดหน้าออก
มีอะไร
นายน่ะสิมานอนเกะกะ
ที่อื่นก็มีให้เดินตั้งเยอะ พลางมองไปรอบๆ
ก็ชั้นจะเดินตรงนี้นี่นา ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ อ๊ะ ยูกิมองไปที่มือที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว มานาบุมองตามแล้วบ่น
เพราะเธอดูซิชั้นเลยอดซ้อมเลย มานาบุลุกขึ้นเดิน ยูกิก็เดินตาม
จะตามมาทำไม แปลกเด็ก
นายสิแปลก แฟนตัวเองแท้ๆไม่รู้จักดูแล
ใคร นิ้วเรียวชี้ไปที่ร่างสูง
อย่านึกว่าทุกคนเค้าจะหลงเสน่ห์เธอกันหมดสิ แล้วก็เดินฉับตัดสนามฟุตบอลไป ยูกิยังคงเดินตามมาเรื่อยๆ มองตามหลังกว้างแล้วก็รู้สึกแปลกๆ อยากสัมผัส คงจะอุ่นดี (ไม่ใช่ขนสัตว์นะ) เมื่อตอนนั้นที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์ แผ่นหลังกว้างของคนๆนี้ให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ระวัง! เสียงตะโกนจากใครคนหนึ่งและเสียงกรี๊ดกร๊าดจากผู้คนข้างสนามร้องเตือน มานาบุหันขวับแล้วก็ตกใจ รีบวิ่งมารวบตัวร่างบางที่ยืนมองลูกฟุตบอลที่ลอยมาด้วยความเร็ว180km/hr
เสียงหายถอนหายใจดังขึ้น ยูกิมองร่างที่คร่อมอยู่ตาปริบๆ oh! my hero
เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย บ้าชะมัด ทำไมไม่หลบล่ะ
ขอบคุณ แล้วทุกคนก็แทบกลั้นหายใจเมื่อยูกิรั้งคออีกฝ่ายลงมาจูบอย่างดูดดื่ม
เด็กบ้า ทำอะไรแบบนี้ ดูสิคนเขาได้เอาไปพูดกันหมด แล้วชั้นยังต้องเจ็บตัวจากบรรดาแฟนของเธอด้วย
บ่นอะไรนักหนา ได้จูบชั้นคุ้มจะตาย
คุ้มอะไรเล่า เสียทีที่เคยแอบมีความรู้สึกดีๆให้ ทั้งเจ้าเล่ห์ หลอกใช้คนอื่น หลงตัวเอง ชอบโยนปัญหาตัวเองมาให้คนอื่น เลิกแล้วโว้ย หนอยเจ้าเด็กบ้า ไปไกลๆเลยนะ มีเธออยู่แล้วซวยชะมัด
ณ คฤหาสน์หลังใหญ่
พี่เป็นอะไร
เปล่านี่
ก็เห็นนั่งเหม่ออยู่นั่น
นายคิดว่าชั้นเป็นตัวซวยมั้ย
เป็น น้องชายใบหน้าสวยตอบอย่างไม่ต้องคิดจนพี่ชายหันมามองก่อนจะเอ่ยเรียบๆ
พรุ่งนี้คุณแม่ให้ใครคนหนึ่งไปหาคุณยายที่บ้าน ชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายนายไปแล้วกัน
หา น้องชายร้องเสียงหลง ไม่ ไม่ไป นี่นายจงใจแกล้งชั้นใช่มั้ยเนี่ย แต่พี่ชายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปทันที
มานาบุไม่ไปดูแลยูกิหน่อยหรอ เพื่อนผองวิ่งตรงเข้ากอดคอแซวด้วยความอิจฉา เลยเผลอล๊อคคอจนแทบหายใจไม่ออก
โอ้ย พวกแก จะฆ่ากันหรืองัย แค่กๆ
โทษทีว่ะ ไม่ได้(ไม่)ตั้งใจ เสียงหัวเราะแปร่งๆทำเอามานาบุชักหวั่น แม้แต่เพื่อนเราก็ไว้ใจไม่ได้เชียวหรือ
โอย วันบ้าอะไรเนี่ย ตั้งแต่ที่ยูกิแสดงเลิฟซีนสดๆต่อหน้าผู้ชมนับพัน เขาแทบไม่มีชีวิตรอดเลยทีเดียว วันๆก็ต้องคอยระแวงไอ้พวกแฟนคลับว่าวันนี้มันจะมาไม้ไหน จะเอาอะไรมาเล่นงานตูอีก เมื่อวานล๊อคเกอร์ก็พังไปแล้ว เกือบโดนกระถางหล่นใส่ ลูกเบสบอลโหม่งหัวอย่างจัง มอเตอร์ไซค์มีรอยขูด มีตะปูในรองเท้า เจอมือมืดชก โดนรุมสกรัม อะไรกันนักกันหนาฟะ
มานาบุ เสียงหวานเรียกตามมาข้างหลังติดๆส่งผลให้ชายหนุ่มก้าวเร็วๆอย่างไม่คิดที่จะหันไปมองซะด้วยซ้ำ ทิ้งให้เจ้าของเสียงยืนมองตามหลังอยู่ครู่ใหญ่
ยูกิไม่กลับกับมานาบุหรอ เหล่าเพื่อนรักเดินเข้ามาถามอย่างแปลกใจ
เรียกแล้วเค้าไม่หยุดครับ
เฮ้ย มานาบุ เสียงตะโกนเรียกแต่ก็ไม่หัน ร่างบางจึงหันไปยิ้มกับกองทัพนักกีฬาที่ฝึกวิ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน
ขอโทษนะ ช่วยทำให้คนๆนั้นหยุดเดินทีได้มั้ย เพียงเท่านั้น ต่างก็วิ่งกันอย่างไม่คิดชีวิต ตรงเข้าล๊อคแขนล๊อคขาจนเจ้าตัวโวยวาย
เฮ้ย อะไรกันวะ ร่างบางเดินเข้ามาขอบอกขอบใจ แล้วให้ช่วยลากร่างสูงเข้ารถเบนซ์คันงาม
นี่มัน ทำอะไรเนี่ย มานาบุเอ่ยอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
จะพาไปส่ง วันนี้ต้องซ้อมไม่ใช่หรอ มานาบุถอนหายใจ เหลือบมองใบหน้าสวย ก่อนจะกลุ้มใจอีกครั้ง นี่ถ้าไม่ติดว่าสวยขนาดนี้ พ่อต่อยคว่ำไปแล้ว วันนี้เลิกกี่โมง ยูกิถามเมื่อรถจอดหน้าสถานที่ฝึกซ้อม
หมอนั่นไม่ได้ตามตื๊อเธอแล้วไม่ใช่หรอ ยังจะมายุ่งอะไรกับชั้นอีก
พูดอะไรแบบนั้น คนเขาอุตส่าห์ใจดีด้วย
อย่าเลย ถ้าจะหาอะไรทำสนุกๆฆ่าเวลา ชั้นไม่สนุกด้วยหรอกนะ ไปหาเหยื่อรายใหม่ซะสิ
เหยื่อรายปัจจุบันมีอะไรน่าสนใจเยอะจะตาย เหยื่อรายใหม่จะหาเมื่อไร่ก็ได้ เดี๋ยวก็เรียงหน้าเข้ามาเองแหละ งั้นเย็นนี้จะมารับนะ
ไม่จำเป็น วันนี้ชั้นมีธุระ ร่างสูงสะบัดหน้าเดินไป ยูกิเดินตาม
ธุระ?
เดทน่ะเดท เข้าใจมั้ย กับผู้หญิงแท้ด้วย ใบหน้าหวานรู้สึกตึงๆขึ้นมาทันที คนตรงหน้ายิ้มสะใจก่อนจะเดินขึ้นบันได
คอยดูเถอะ มานาบุ คนแรกที่ไม่สนใจชั้นเหมือนคนอื่นๆ ชั้นจะทำให้นายขาดชั้นไม่ได้ให้ดู
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]