Chapter6 : หลอน
วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่รร.คู่รักคู่แค้นทั้งสองจะได้ร่วมเดินทางทัศนาจรด้วยกันอีก อันเนื่องมาจากท่านผอ.รร.ที่เป็นพี่น้องกัน ได้ร่วมกันทำบุญเป็นสปอนเซอร์ให้งานวัดครั้งล่าสุด ทางสภานร.จึงจัดคนให้ไปดำเนินงาน ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ใบหน้าสวยนั่งมองออกไปนอกรถอย่างสบายอารมณ์ วิวของชานเมืองที่ก็สวยเหมือนกันนะ อุดมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี ริมฝีปากเรียวอ้าปากกว้างหาว พลางเหลือบมองรองประธานคู่ใจที่นั่งหลับซบกับคนรักด้านหลัง ส่วนตัวเขานั้นนั่งด้านหน้ากับหนึ่งในสมาชิกกรรมการนร. ส่วนแถวหลังสุด อากิระกับกรรมการนร. รร.T ก็หลับกันเป็นตาย
เมื่อรถตู้คันใหญ่ถึงที่หมายตามด้วยรถตำรวจอารักขา ทุกคนก็ก้าวลงจากรถอย่างเซ็งๆ พลางบิดขี้เกียจกันเป็นแถว ยูเดินตามออกมานึกประหลาดใจที่ไม่มีเสียงพูดคุยจากใคร เมื่อเห็นทุกคนจ้องไปยังอาคารขนาดใหญ่ชั้นเดียวที่ทำไม้ด้วยยาวออกไป มีระเบียงยื่นออกมา ก็ชะงักค้าง บริเวณรอบๆเต็มไปด้วยสีเขียว แต่ตัวอาคารกลับดูน่ากลัว ดูโบราณ ทะมึนๆพิกล
อย่าบอกนะว่านั่นคือที่พักของเรา ยูพูดอย่างไม่ไว้ใจ
ไม่อยากจะบอกเลยว่าใช่ อากิระเอ่ยเรียบๆ
ใครเป็นคนเลือกฟะ นายใช่มั้ย จะบ้าเรอะ ทำไมไม่เลือกโรงแรมหรืออะไรที่มันดีกว่านี้เล่า เสียงโวยวายเริ่มดังขึ้น
นี่มันงานการกุศลนะ เรามาทำบุญ ไม่ได้มาเที่ยว ทางวัดเค้าก็อาสาจัดที่พักไว้ให้
ไม่ ชั้นไม่ยอมพักที่นี่เด็ดขาด ไปซึซึเมะ ไปหาโรงแรมพักกัน ร่างบางลากรองประธานผู้โชคร้ายที่มักโดนบากเข้าไปเอี่ยวเสมอไปด้วย
โยม มากันแล้วรึ เชิญเข้าไปข้างในก่อนสิ พระรูปหนึ่งเข้ามาขัดจังหวะ ยูจึงไม่กล้าโหวกเหวกต่อ สุดท้ายทั้งหมดจำใจเดินเข้าตึกอย่างหวาดๆ นี่ขนาดกลางวันนะเนี่ย ถ้ากลางคืนจะขนาดไหน ไม่อยากคิด
เมื่อทุกคนเข้ามาภายในก็พบว่าไม่ได้ดูแย่อย่างที่คิด ออกจะคล้ายบ้านญี่ปุ่นโบราณบนเนื้อที่ขนาดใหญ่เสียมากกว่า
เมื่อก่อน ที่แห่งนี้เคยเป็นบ้านของตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ แต่แล้วก็ยกให้กับทางวัดครับ
ก็โอเคล่ะนะ ยูเดินคล้องแขนซึซึเมะตลอดทาง จนอากิระอดแซวไม่ได้
ไม่นึกว่าจะขี้กลัวขนาดนี้นะ ติดซึซึเมะหนึบเลย
อะไรใครกลัวอะไร ทิฐิเกิดขึ้นรีบปล่อยมือทันที อากิระอดยิ้มไม่ได้
เอาล่ะ นี่คือห้องนอนของพวกท่าน ตามสบายนะครับ ยูถอนหายใจโล่งอกเมื่อห้องพักเป็นห้องกว้างขนาดใหญ่ แสดงว่าทั้ง6คนนอนด้วยกันหมดค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย ดูเหมือนที่เหลือก็คิดแบบเดียวกับเขา เมื่อจัดของเข้าที่ทุกคนก็รวมตัวกัน
พรุ่งนี้จะมีงานตั้งแต่เช้าจนดึก ตอนเช้าจะมีคนมาทำบุญ และมีพิธีเปิดงาน ตอนบ่ายจะมีการเปิดร้านค้าต่างๆ แต่พวกเราจะอยู่ถึงแค่ตอนประกาศผู้สนับสนุน คงจะไม่อยู่ดึกขนาดนั้น เพราะวันจันทร์เราต้องไปเรียนต่อ ทุกคนบ่นกันอย่างเสียดายที่ไม่ได้อยู่เที่ยว
ตอนนี้ก็แค่นำเงินไปให้เจ้าอาวาส แล้วนอกนั้นเราก็ว่างแล้ว ยูพูด แล้วทั้งหมดก็ลุกขึ้นทำงานต่อ อาคารของเจ้าอาวาสอยู่ถัดออกไปจากอาคารที่พักอาศัย มีทางเดินเชื่อมไปถึง
ยูเดินเอื่อยๆมองบรรยากาศรอบๆอย่างสบายใจจนเมื่อรู้สึกตัวเขาก็รั้งท้ายเสียแล้ว อากิระนำลิ่วไปก่อนเพราะเขาถือเงินจำนวนมากไว้ จึงอยากส่งมอบทางวัดให้เร็วที่สุด ส่วนคู่รักหวานแหววแห่งปีก็กระหนุงกระหนิงชนิดใครเรียกก็ไม่ได้ยิน เจ้ากรรมการสองคนก็ตามอากิระไปติดๆเพราะความกลัว
แกร่ก..เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นข้างหลัง ยูหันไปมองเห็นเพียงความมืดที่เกิดจากเงาและสีของตัวอาคารเท่านั้น แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นอะไรบางอย่างที่พุ่มไม้ เจ้าแมวน้อยสีดำกลิ้งหลุนๆออกมา พลางไล่จับผีเสื้ออย่างสุนกสนาน
โอย หัวใจจะวายตาย ยูเดินออกมาอุ้มลูกแมวขึ้น น่ารักจัง พลันสายตาก็มองเห็นของเหลวข้นสีแดงอยู่ที่ขนสีดำขลับ ว๊าก ลูกแมวหล่นปุ๊ลงพื้นวิ่งหนีไป พวกที่เดินอยู่ข้างหน้ารีบวิ่งหน้าตื่นมาดู อากิระรีบคว้าตัวยูที่ยืนสั่นด้วยความตกใจ
เป็นอะไรน่ะ
ละ เลือด ยูหน้าซีด อากิระจับตัวหันไปมา
ไหนเลือดออกตรงไหน
ไม่ใช่ ลูกแมวต่างหาก ยูหันไปมองแต่ก็หายไปแล้ว
ไม่เห็นมีเลย โคจิเดินไปแหวกพุ่มไม้ดู
เจ้าลูกแมวอาจจะบาดเจ็บก็ได้นะครับ ซึซเมะเข้ามาลูบหน้าลูบหลัง
ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่ๆ ยูสั่นหน้า กรรมการเริ่มขวัญเสีย
ประธานยูอย่าล้อเล่นสิครับ ยูมองลูกน้องก่อนจะแค่นยิ้ม
ล้อเล่นน่ะ
โธ่เอ้ย ตกใจหมด ทำซะเหมือนจริงเชียว โคจิบ่นกระปอดกระแปด เมื่อกี้ตกใจแทบตาย นึกว่าเป็นอะไร พวกที่เหลือค่อยยิ้มออก ไม่คิดอะไรต่อ ได้แต่บอกว่าอย่าเล่นแบบนี้อีก อากิระเหลือบมองก่อนจะดึงยูเข้ามาใกล้ๆ
อยู่ใกล้ๆชั้นดีกว่า อย่าห่างไปไหนนะ ยูพยักหน้าพลางหันไปมองไปที่พุ่มไม้อย่างเป็นกังวล อากิระมองตาม เขารู้ว่ายูไม่ได้ล้อเล่นแน่ๆ ตัวยูสั่นขนาดนี้ แต่ว่ามันอาจจะเป็นความเข้าใจผิดก็ได้ อาจจะเป็นสีที่เตรียมไว้สำหรับงานพรุ่งนี้ก็ได้ พลางโอบเข้ามาใกล้ขึ้น
อากิระ
หืม
ถือโอกาสเชียวนะ เขวี้ยงค้อนไปสักที เจ้าตัวได้แต่ยิ้มแหยๆ เอาเถอะ สองวันนี้ยกให้สักครั้ง ทำงัยได้ก็กลัวมากกว่านี่ อากิระยิ้ม เอาล่ะ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ ก็ทำให้เขาได้ใกล้ชิดยูเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
ครับ นี่คือจำนวนเงินทั้งหมดจากรร.ของเราครับ เราจัดทำเป็นเช็ค ถ้ามีปัญหาอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ติดต่อมาได้ทันทีครับ อากิระยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ ท่านเจ้าอาวาสกล่าวขอบคุณและรับไว้ ทุกคนแยกย้ายกันกลับ ระหว่างทางยูมองที่จุดเดิมอย่างกลัวๆอีกครั้ง
เอ่อ ร่างบางในชุดกิมโมโน ผมสีดำขลับ ตากลมโต ผิวขาวเนียนราวกับตุ๊กตาญี่ปุ่น เดินออกมาจากสวน ขอโทษค่ะ ช่วยเก็บลูกบอลให้หน่อยได้มั้ยคะ ทุกคนหันไปมองลูกบอลที่อยู่ปลายเท้าของอากิระอย่างงงๆ มาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไร่ อากิระก้มลงเก็บให้ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณ ไม่ทราบว่าพวกคุณใช่นร.ที่เป็นแขกของวัดเราใช่มั้ยคะ
ครับ เอ่อ แล้วคุณ..
ยูกิโนะค่ะ เป็นหลานของผู้ดูแลตึกนี้ ทุกคนถอนหายใจกันเป็นแถบๆ ถึงแม้นี่จะเป็นกลางวันก็ตาม แต่บรรยากาศแบบนี้ก็ทำให้ระแวงไปทุกอย่าง
ผม อากิระครับ อากิระแนะนำตัว และแนะนำคนอื่นด้วย ยูกิโนะหันมายิ้มหวานให้อากิระ ยูมองอย่างหมั่นไส้แกล้งกระแอมดังๆ หญิงสาวมองยูแล้วยิ้ม
คุณมีผมสีน้ำตาลที่สวยมากเลยค่ะ ถึงแม้จะเป็นการกล่าวชมแต่นัยน์ตาของหล่อนกับเยือกเย็นผิดปกติจนยูรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ทำไมเขารู้สึกไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้เลยนะ
เมื่อกลับเข้าห้องพัก ทุกคนดูจะติดใจเป็นพิเศษกับยูกิโนะจัง หลานสาวของผู้ดูแลตึก เพราะเธอทั้งสวย น่ารัก และอัธยาศัยดีอีกต่างหาก ถึงแม้เธอจะคุยกับอากิระมากที่สุดก็ตาม
ไม่คิดนะว่าต่างจังหวัดแบบนี้จะมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆอยู่ด้วย กรรมการนร.พูดขึ้น ทุกคนพยักหน้า ซึซึเมะนึกขึ้นได้หันไปจ้องโคจิอย่างเอาเรื่อง
แต่สำหรับผม ซึซึเมะน่ารักที่สุด เกือบไป - -
ยูเองก็ค้อนอากิระอย่างอัตโนมัติ หนอย เจอเด็กน่ารักๆทีเดียว เอาใหญ่เลยนะ ทีเมื่อก่อนบอกว่าเราน่ารักที่สุด คนโกหก แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นไม่สนหรอก อากิระหันมามองยูตาเชื่อมจนร่างบางเขิน ไม่ต่อปากต่อคำเหมือนปกติ ได้แต่นึกแปลกใจกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เร็วและแรงขึ้น ทำไมพอถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นแล้ว เราถึงตื่นเต้นแบบนี้นะ พูดอะไรไม่ออกเลย รู้สึกเหมือนกำลังดีใจยังงัยก็ไม่รู้ ขณะที่ยูนั่งเงียบๆท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคนโดยเฉพาะอากิระที่ตั้งการ์ดป้องกันเตรียมพร้อม ยู เป็นอะไรหรือเปล่า ใบหน้าหวานที่แดงก่ำสะดุ้ง เอ่อ ชั้นไปห้องน้ำก่อนนะ ว่าแล้วก็วิ่งหนีไปทันที
เฮ้ย นั่น ประธานยูเขินหรอ โคจิเอ่ยอย่างงุนงง ไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนเลย
ปกติต้องโดนต่อยแล้วนี่นา อากิระผู้งงไม่แพ้กัน ส่วนซึซึเมะผู้ใกล้ชิดประธานคนสวยที่สุดยืนยิ้มกริ่มอย่างรู้ดี ปกติถ้าชมหรือพูดทำนองนั้นดื้อๆก็คงเจ็บตัวล่ะ แต่นี่คงกำลังน้อยใจแล้วจู่ๆก็ได้ยินคำที่ตัวเองอยากได้ยินขึ้นมากระทันหันเลยดีใจ พูดไม่ออกต่อยไม่ได้ ประธานอากิระพัฒนาไปเร็วเหมือนกันแหะ เหลือก็แต่การยอมรับความรู้สึกตัวเองของประธานยูเนี่ยแหละ ดูเหมือนสงสัยต้องช่วยซะแล้ว เรากับโคจิจะได้หวานชื่นแบบสุขสงบซักที
ยูเดินวนไปเวียนมาหน้าห้องน้ำ อะไรกันไอ้ความรู้สึกดีใจเมื่อกี้ ไม่จริงไม่ได้เกิดเพราะอากิระสักหน่อย
ครืด ครืด- เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น เหมือนมีใครลากอะไรมาตามทางเดิน ยูมองตามระเบียงที่ทอดยาว ความมืดเพราะแสงแดดส่องไม่ถึงทำให้เห็นอะไรได้ไม่ชัดนัก อะไรน่ะ ยูเดินตามเสียงลากนั้นไปเรื่อยๆ ทางเดินค่อนข้างมืดเพราะทั้งสองข้างถูกปิดทึบไปด้วยห้องต่างๆ แสงไฟก็สว่างเพียงสลัวๆเท่านั้น ตัวตึกจะสว่างก็ตรงทางเดินที่มีห้องเพียงฝั่งเดียวและอีกฝั่งเป็นสนาม เสียงเงียบหายไปสักพัก ร่างบางมองไปรอบตัว หายไปไหนแล้ว ครืด- เอะ มาแล้ว แต่คราวนี้ยูขนลุกซู่ เสียงลากนั้นดังขึ้นมาเรื่อยๆเหมือนกับกำลังเข้ามาใกล้เขา ยูก้าวขาถอยหลังมาอยู่ตรงระเบียงโล่ง เหงื่อเริ่มชื้นบนใบหน้า เสียงอะไร มืดจนมองไม่เห็น เมื่อเสียงนั้นยังคงตามเขามาเรื่อยจนกระทั่งถึงรอยตัดระหว่างความมืดภายในของตึกกับแสงที่ส่องผ่านเข้ามายังระเบียงทางเดินโล่ง เสียงก็เงียบหายไป ร่างบางยืนแข็งทื่อ บ้าน่า นี่มันกลางวันแสกๆนะ ยูผงะตกใจเมื่อมีมือใหญ่มาจับที่ไหล่เขา
ยู เหม่ออะไร อากิระเดินมาถามอย่างห่วงใย ที่ยูหายไปนาน พอเขามาตามก็เห็นยืนทื่ออยู่ตรงนี้ ไม่สบายหรือเปล่า อากิระถามเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของยู
มะ..ไม่เป็นไร
มีอะไร เห็นอะไรงั้นหรอ อากิระมองตามดวงตากลมโตที่จ้องไปยังความมืดตรงทางเดิน
อากิระ ชั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเลย แขนเรียวคว้าแขนอีกฝ่ายแน่น อากิระมองอย่างเป็นห่วง
กลับกันดีกว่า
ไม่นะ พรุ่งนี้นายต้องเป็นตัวแทนของรร.เราทั้งสองรร.นะ แค่นอนพักก็พอแล้ว ยูรีบค้าน เขาไม่อยากให้ทุกอย่างต้องผิดพลาดเพราะเขา อากิระจำใจพยักหน้า แล้วอุ้มยูขึ้นมา
ท่าทางนายไม่ค่อยมีแรง แบบนี้จะเร็วกว่านะ ยูซบหน้าลงกับอกกว้างพยายามไม่นึกถึงสิ่งที่ตัวเองประสบมา ไม่ว่าจะเป็นอะไร แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกแย่มาก นัยน์ตาหวานปิดลงอย่างอ่อนแรงและหลับไปในที่สุด
ประธานเป็นอะไรหรอครับ ซึซึเมะเข้ามาหาเมื่ออากิระเดินอุ้มยูที่หลับสนิท แล้วค่อยๆวางลงบนฟูกก่อนจะห่มผ้าให้ ทุกคนยืนมองกันห่างๆอย่างเป็นห่วง
เค้าไม่ค่อยสบายน่ะ ไม่เป็นไร พวกนายจะทำอะไรก็ทำเถอะ ชั้นอยู่ดูเค้าเอง
ท่าทางไม่ค่อยดีตั้งแต่มาที่นี่แล้ว
ความจริง.. ซึซึเมะพูดอย่างลังเล ประธานยูเป็นคนที่มีความรู้สึกไว ดีพอสมควร
นายหมายถึงซิกเซนส์น่ะหรอ โคจิหน้าเสีย
ไม่เชิง เซนส์ไวต่อประธานอากิระมากกว่า
อ๋อ ทดแทนส่วนที่ด้อยด้านอื่นๆใช่ม้า อย่างเช่น ความรู้สึกช้าเรื่องความรัก ไวในส่วนเตะต่อยเวลาประธานอากิระเจ้าชู้ใส่ โคจิเปลี่ยนบรรยากาศให้ดีขึ้น กรรมการนร.หัวเราะกันใหญ่ อากิระศอกเข้าให้ทีนึง ซึซึเมะมองอากิระอย่างชั่งใจ แล้วลากโคจิมากระซิบกระซาบ
ดูแลประธานอากิระดีๆหน่อยนะ เป็นห่วงจัง
อะไรกันซึซึเมะ โคจิทำหน้าไม่พอใจที่คนรักตนเองพูดว่าห่วงคนอื่นที่ไม่ใช่เขา
บ้า อย่าคิดมากสิ อย่างที่บอกแหละ ประธานยูน่ะ อาจจะช้าเรื่องความรัก แต่เรื่องอื่นที่เกี่ยวกับประธานอากิระจะไวเป็นพิเศษ
หมายความว่าประธานอากิระเป็นต้นเหตุที่ทำให้ประธานยูไม่สบายงั้นหรอ
ไม่แน่ใจเหมือนกัน ดูแลเค้าดีนะ เข้าใจมั้ย ซึซึเมะกำชับโคจิอย่างดี
ขอโทษค่ะ ยูกิโนะจังเปิดประตูเข้ามา อาหารเย็นตั้งโต๊ะตอน6โมงนะคะ สายตาหวานกวาดมองทั่วห้องแล้วไปชะงักที่ยูที่หลับอยู่ เอ๊ะ คุณยู ไม่สบายหรอคะ ทานยาหรือยังคะ
ไม่เป็นไรครับ ให้เขาหลับไปเถอะ อากิระตอบ หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อยก่อนโค้งตัวออกไป ยูกิโนะจัง ยังงัยอยู่เป็นเพื่อนคุยกับพวกเราได้มั้ย กรรมการนร.รั้งเธอไว้ ซึ่งเจ้าตัวก็เต็มใจ จึงนั่งคุยกันที่ห้อง
ดูเหมือนประธานอากิระจะมีปัญหาซะแล้ว โคจิพึมพำ เมื่อรู้ว่าสายตาของหญิงสาวเหลือบไปมองที่อากิระบ่อยผิดปกติ
ยูลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก อือ อากิระที่นั่งคุยอยู่รีบลุกขึ้นมาดู
เป็นงัยมั่ง
กี่โมงแล้ว
5โมงกว่าแล้ว 6โมงจะตั้งโต๊ะ นายจะกินที่นี่มั้ย เดี๋ยวชั้นเอามาให้
ไม่เป็นไร พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นยูกิโนะ ใบหน้าเรียบเฉย แต่ยูกลับรู้สึกไม่ชอบใจนัก หล่อนมาทำอะไรที่นี่
ไปทานข้าวกันเถอะ โคจิชวนเมื่อท้องเริ่มส่งสัญญาณ ทุกคนเดินไปที่ห้องอาหารที่จัดไว้ให้แล้วก็เริ่มเปิดฉากกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ยูเองกินนิดๆหน่อยๆก็วางตะเกียบ
อิ่มแล้วหรอ อากิระถามอย่างเป็นห่วง ยูพยักหน้าเนือยๆ เขาไม่อยากทำอะไรเลย รู้สึกกลัวยังงัยก็ไม่รู้
ประธานยูล่ะครับ โคจิถามเมื่อเห็นอากิระเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำคนเดียว
เค้าบอกอยากนอนน่ะ
น่าแปลกนะครับ ปกติต้องซ่าส์ทุกงาน แล้วก็เสียงแย้วๆตลอด คราวนี้เงียบผิดปกติ
ก็คนมันไม่สบายก็ต้องหงอยเป็นธรรมดา
แล้วใครเฝ้าอยู่หรอครับ ซึซึเมะถามบ้าง
อืม ให้โคบายาชิดูอยู่นะ
ภายในห้องพัก ยูกระสับกระส่าย เพราะเสียงกรนของโคบายาชิ หรือ1ในกรรมการนร.รร. T แทนที่จะมาเฝ้าเขา กลายเป็นเขาเป็นคนเฝ้าเจ้านี่แทน ยูมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดครึ้ม บรรยากาศวังเวงจนยูใจเสีย หลับตาดีกว่า ยังไม่ทันทำตามใจคิด เขาก็แทบช๊อคเมื่อเห็นดวงตาสีอำพันบนต้นไม้ใหญ่จ้องมาที่เขา เขาละสายตาไปไม่ได้ นกหรอ ไม่ใช่ ตัวใหญ่แบบนั้น ไม่ใช่ ความมืดและเงาจากต้นไม้ทำให้เขามองเห็นเพียงดวงตาของสิ่งที่จ้องมาเท่านั้น ตัวอะไรน่ะ
เงี๊ยว~ ยูถอนหายใจโล่งอก แมวน่ะเอง พอกันที เจ้าพวกอากิระมันไปไหนนะ ว่าแล้วยูก็ลุกขึ้นไปตามหาทันที
เฮ้อ สบายตัวจัง อากิระเดินอารมณ์ดี แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดกิมโมโนบางยืนขวางอยู่ข้างหน้า ยูกิโนะจัง? ชอบมาให้ตกใจเรื่อยเลย เดินเงียบจริงๆสมเป็นกุลสตรี
อาบน้ำเสร็จแล้วหรือคะ หล่อนช้อนนัยน์ตาหวานเชื่อมไปยังอากิระ จนเขาใจตุ้มๆต่อมๆ ท่องไว้ ยู ยู ยู
ครับ ผมกำลังจะไปหายู
คุณยูสำคัญจังนะคะ
แน่นอนครับ ขอตัวนะครับ อากิระรีบเดินหนี ทั้งๆที่เขาไม่เคยหวั่นไหวกับใครแท้ๆ กลิ่นหอมโชยมา กลิ่นอะไร ดอกไม้หรอ หอมจัง แต่ทำไมรู้สึกเหมือนเบลอๆนะ
คุณอากิระคะ เป็นชั้นไม่ได้หรอคะ ยูกิโนะสวมกอดร่างสูงไว้ เขากำลังปล่อยใจไปกับคนอื่น แย่แล้ว อากิระพยายามดึงสติให้กลับมา จนเมื่อได้ยินเสียงล้มตึง อากิระจึงวิ่งไปดูทันที
อูย ยูคลำนิ้วโป้งที่เท้า ไอ้เจ้าก้อนอิฐนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังนะ ไม่ทันมองเลยสะดุดล้มเลย อากิระ ยูดีใจเมื่อเห็นอากิระวิ่งมาหา
ลุกมาทำไม
ก็นายปล่อยชั้นไว้คนเดียว น่ากลัวจะตาย
โคบายาชิก็อยู่
หลับอยู่น่ะสิ แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้ อากิระสะดุ้งเหลียวหลังไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า เกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ
ตัวนายหอมจัง กลิ่นอะไรเหมือนน้ำหอมพวกที่คนสมัยก่อนใช้เลย ยูทำจมูกฟุดฟิด แล้วก็หน้าแดง อ๊ะ ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ
อากิระมองอย่างขบขัน ถ้าหอมก็ดมใกล้ๆสิ ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยูหน้าแดงถอยหลัง แต่อากิระก็ยังคงประชิดตัวจนเมื่อโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ นี่ไม่ขัดขืนจริงๆหรอเนี่ย แปลกแหะ
ตายซะ ยูต่อยเข้าให้ที่ใบหน้าหล่อๆของอากิระทันที โชคดีเป็นเพียงเบาๆเพราะแรงที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ หนอย แกล้งเราเรอะ แล้วก็สะบัดหน้าเดินกระทืบปึงปังอย่างไม่กลัวพื้นไม้เก่าๆจะพังครืนลงมา
เกือบไป ดูท่าจะดีขึ้นแล้วสิเนี่ย ร่างสูงอารมณ์ดีกว่าเก่า ถ้าด่าได้ต่อยได้ก็แสดงว่ากลับมาเป็นอย่างเดิมแล้ว แบบนี้ถึงต้องเจ็บตัวหน่อยแต่ก็ดีกว่าเยอะ อากิระเดินไล่ตามร่างบาง พลางง้อขอคืนดี ยูหน้าบูดที่เสียท่าให้ แถมยังเขินอีกต่างหาก จึงได้แต่โวยวายให้ไปไกลๆ ทั้งสองไม่ได้รู้ตัวเลยว่าถูกจ้องมองอยู่ด้านหลัง
อะไรกัน หายไม่สบายเร็วจริงๆ โคจิบ่นเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของประธานยู แต่เอาเถอะ เงียบๆก็รู้สึกไม่ใช่ประธานยู
นั่นสิ ดูเหมือนมีอยู่คนเดียวแหละที่ทำให้กลับมาเป็นแบบเดิมได้ ซึซึเมะกอดคอโคจิจากด้านหลัง ร่างสูงเอียงคอประทับริมฝีปากบนปากเรียวบาง
โคจิ! นี่มันในเขตวัดแท้ๆ นายยังทำได้ไม่มียางอายเลยจริงๆนะ พอยูหายป่วยก็พาลชาวบ้านไปทั่ว เฮ้อ หรือเงียบๆก็ดีแล้วนะ
ดูเหมือนทุกคนจะลืมเรื่องราวต่างๆไปถนัดใจ เนื่องจากไม่มีใครมีอะไรทำ นั่งเล่นไพ่ เล่นเกมกันสักพักก็เริ่มง่วง คืนนี้จึงนอนกันเร็วกว่าปกติ จะไปเดินเล่นก็กระไรอยู่ น่ากลัวจะตาย นอนดีกว่า
ตกดึก ยูพลิกตัวแล้วก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเสียเฉยๆ อะไรฟะ จู่ๆก็ตื่น ไม่เอาจะหลับอ่ะ ดวงตากลมโตมองสำรวจไปทั่วห้องอย่างระแวง เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืดเขาก็มองเห็นชัดขึ้น อากิระหลับอยู่ข้างๆเขา ถึงจะมองเห็นไม่ชัดนัก แต่ยูก็เพลินไปกับการฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ อกที่เคลื่อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจจนกระทั่งเริ่มง่วงอีกครั้ง พลันก็ได้ยินเสียงอีก ครืด ครืด- ใครมาลากอะไรอีกแล้วนะ ยูคิดแล้วก็สะดุ้ง ไม่นะ! เสียงลากไปมาดังแล้วเงียบไป นี่ไม่มีใครคิดจะตื่นเลยหรอ อากิระ ยูเรียกคนข้างๆเบาๆ อากิระขยับตัวแต่ไม่ได้ตื่น ยูพยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ต้องลืมตาอีกครั้ง เหมือนมีใครอยู่ข้างหน้าห้อง เสียงฝีเท้าดังขึ้น ยูเห็นเงาตะคุ่มเดินมาหยุดที่หน้าห้อง ร่างบางแทบจะกลั้นหายใจ แต่แล้วเงานั้นก็ผ่านห้องของเขาไป นี่มันกี่โมงแล้ว ใครมาเดินอยู่ข้างนอกนะ ไม่เอาแล้ว ยูคลุมโปงทันที และแล้วร่างบางก็ข่มตาลงจนได้ แต่ก่อนที่จะหลับสนิท เขาเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เสียงนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา ~ ไม่ให้แย่งเขาไปหรอก เขาเป็นของชั้น~
แย่แล้ว อากิระตกใจเมื่อเห็นใบหน้าหวานซีด เหงื่อออกมาก ยู เฮ้ ยู ร่างบางหลับไม่ได้สติ ได้แต่ส่งเสียงในลำคอ อากิระเอามืออังหน้าผากอีกฝ่าย ตัวร้อนจี๋เลย
ทุกคนวิ่งวุ่นทั้งเช็ดตัว ทั้งให้กินยา แต่ดูเหมือนไข้จะสูงมาก ยูไม่ได้สติเลย ทางวัดจึงต้องนำส่งรพ.
เมื่อวานก็หายดีแล้วนี่นา ทำไมวันนี้แย่กว่าเดิม โคจิยังคงตกใจกับอาการของยู เพราะดูท่าแล้วคงจะหนักทีเดียว ซึซึเมะขอไปดูแลเพราะเป็นห่วง อากิระเองก็ห่วงไม่แพ้กัน แต่ติดที่ต้องรองานเปิดก่อนจึงจะไปได้
คุณยูเป็นงัยมั่งคะ ยูกิโนะเดินเข้ามาถามอากิระที่ยืนเหม่อกลางสนาม
อาการไม่ค่อยดี ผมเป็นห่วงจัง
ทำไมคะ ทำไมถึงรักคนๆนั้นมากขนาดนี้ คุณรังเกียจชั้นหรอคะ
ไม่ใช่นะครับ
แล้วทำไมเป็นชั้นไม่ได้ ยูกิโนะเข้ามากอดอากิระอีกครั้ง พร้อมกับเขย่งตัวจูบอากิระ ริมฝีปากสีดอกกุหลาบของหญิงสาวแรกแย้มที่หอมหวานเป็นฝ่ายรุกล้ำก่อน กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาทำให้เขาลืมตัวไปกับรสจูบของคนตรงหน้า ชั้นรักคุณนะคะ เสียงนุ่มราวกับกลีบดอกไม้ ทำไมรู้สึกแปลกๆเบลอๆ
ยู อากิระรำพึงออกมาอย่างลืมตัว เมื่อนึกขึ้นได้ก็ผงะออก อย่า!
ถ้าคนๆนั้นตายได้ก็ดี ถ้าเป็นแบบนั้นคุณจะมองชั้นบ้างมั้ย อากิระมองหญิงสาวอย่างตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าหล่อนจะพูดออกมาได้
ผมจะไม่ปล่อยให้ยูเป็นอะไรเป็นอันขาด และผมไม่มีทางมองใครคนอื่นนอกจากเค้า อากิระตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ แล้วเดินไปทันที
คุณอากิระ คุณอากิระ อากิระเดินดุ่มๆอย่างไม่สนใจจนได้ยินเสียงกรีดร้องจึงหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจ ทั้งโคจิและกรรมการนร.ทั้ง2ก็วิ่งออกมาด้วย
เกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดวิ่งกรูกันไป อากิระมองหายูกิโนะที่เมื่อกี้ทั้งสองอยู่ด้วยกันก็ไม่พบ
รู้สึกเสียงมาทางนี้นะครับ โคจิวิ่งไปตามทางเดินมืดๆซึ่งอยู่คนละฟากกับห้องพัก แล้วสำรวจว่าเสียงมาจากห้องไหน
ตรงนี้กลิ่นอับจัง
นั่นสิ
ยูกิโนะจังๆ ทั้งหมดตะโกนเรียกหาแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
ซึซึเมะ? โคจิรับสาย คุยสักพักแล้วปิดเครื่อง
มีอะไร อากิระถามเมื่อเห็นหน้าของโคจิ
ประธานยูยังไม่ดีขึ้นเลย อาการหนักลงด้วยครับ อากิระหน้าเสีย
เอ่อ พวกคุณ ได้เวลาเปิดงานแล้วครับ มาทำอะไรตรงนี้ครับเนี่ย ชายคนหนึ่งวิ่งมาตาม
เมื่อกี้เราได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงเลยวิ่งมาดู
ไม่มีใครอยู่หรอกครับ ตรงนี้มันเก่ามาก เลยไม่ให้ใครเข้ามา เพราะพื้นค่อนข้างผุอาจพังลงมาได้
แต่.. ทั้งสี่ทำท่าจะเถียง แต่ก็โดนแทรกทันที
รีบเถอะครับ หลวงพ่อให้เชิญไปที่งาน เดี๋ยวผมต้องไปเฝ้าร้านต่อแล้ว ชายคนนั้นเดินนำไป เจอกับเจ้าอาวาสระหว่างทางพอดี
โยม เพื่อนโยมไม่สบายหรือ อาตมาได้ข่าวเมื่อกี้นี้เอง
ครับ ท่าทางไม่ค่อยดีเลย เจ้าอาวาสมองใบหน้าหม่นหมองของอากิระ แล้วหันไปพูดเบาๆกับพระอีกรูปหนึ่ง แล้วพระรูปนั้นก็เดินไปทันที
เรื่องเพื่อนโยม ปล่อยให้ทางเราจัดการจะดีกว่า ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วก็.. เอานี่ติดตัวซะ เจ้าอาวาสยื่นถุงผ้าสีดำเล็กๆให้ เพราะใกล้เวลาเปิดพิธีจึงพูดอะไรไม่ได้มาก อากิระพยายามปั้นสีหน้าให้ดูสดชื่น ทั้งๆที่ใจห่วงยูมาก พิธีเปิดงานผ่านไปด้วยดี ระหว่างทางที่อากิระจะเดินไปขึ้นรถเพื่อไปรพ.นั้น ก็ต้องชะงักเมื่อยูกิโนะยืนมองมาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
ทำไม ทำไมถึงไม่รักชั้น ทำไมถึงรักคนๆนั้น ชั้นไม่ยอม จะไม่ปล่อยคุณไปอีก หญิงสาวก้าวเข้ามาแล้วก็ชะงัก อากิระยืนมองอย่างไม่เข้าใจทั้งคำพูดและท่าทางของหล่อน ดูเหมือนหล่อนจะพูดกับเขา แต่ก็เหมือนไม่ใช่
ยูกิโนะจัง ใจเย็นๆนะ อากิระเดินเข้าไปหาแต่เธอกลับเป็นฝ่ายถอยเสียเอง
อย่าเข้ามานะ
เอ๋
อย่าเข้ามาใกล้นะ จู่ๆยูกิโนะก็กรีดร้องขึ้นมาแล้ววิ่งหายไป โคจิกับกรรมการนร.วิ่งตามมา
ประธานไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมตามเธอเอง แล้วก็วิ่งต่อไป อากิระจึงตัดใจเดินขึ้นรถไปทันที
เดี๋ยว ยูกิโนะจัง โคจิพยายามวิ่งตาม น่าแปลก ทำไมวิ่งเร็วแบบนี้ ทั้งสามยืนเคว้งอยู่ตามทางเดิน
พวกคุณจะไปไหนหรอครับ โคจิยิ้มโล่งเมื่อเห็นคนดูแลตึก
หลานสาวลุงเป็นไรก็ไม่รู้ จู่ๆก็ร้องแล้ววิ่งหายไปเลย
หลานสาว? ใครครับ
อ้าวก็ยูกิโนะจังงัยล่ะ
ผม ไม่มีหลานสาว คนดูแลตึกบอกอย่างแปลกใจ
ชั้นค่อยยังชั่วแล้วน่า ใบหน้าหวานปัดมืออากิระที่กำลังจะป้อนข้าวต้มให้
เถอะน่า ชั้นเป็นห่วงนะ อากิระยังคะยั้นคะยอให้กิน ยูจึงกินเสียไม่ได้
ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยไม่สบาย นี่นายกลัวขนาดจับไข้เลยเรอะ ยูกิพี่ชายสุดสวยนั่งท้าวคางละสายตาจากนิตยสารตรงหน้า ทำเอาชาวบ้านปั่นป่วนไปหมด
พูดบ้าๆ ไม่สบายเพราะไม่สบายต่างหาก ไม่ใช่เพราะกลัวสักหน่อย พูดงอนๆ
ให้มันจริงเถอะ ตอนไปบ้านคุณยายก็ทีนึงล่ะ ไม่ยอมนอนคนเดียวแถมยังมาเบียดเตียงเดียวกับชั้นอีก ว่าแล้วก็ก้มอ่านหนังสือต่อ น้องชายได้แต่มองเข่นเคี่ยว เถียงไม่ออก
งานจบลงด้วยดี แต่นายยังต้องพักที่นี่อีกคืนนะ
ไม่เอา ชั้นหายแล้วจะกลับบ้าน
จริงสิ แล้วเมื่อวานพอท่านริวเฮ(พระ)มา ไม่เท่าไร่ นายก็ดีขึ้น เค้าทำอะไรกันหรอยู อากิระนึกขึ้นได้
ไม่รู้สิ ชั้นหลับอยู่น่ะต้องถามซึซึเมะ
ผมก็โดนให้ออกไปนอกห้องน่ะครับ
จะบอกให้เอามั้ย ยูกิทำตาเจ้าเล่ห์ ทุกคนสั่นหัว แต่ร่างบางก็ยังบอกอยู่ดี เค้าเรียกว่าพิธีไล่ผีงัยล่ะ นายน่ะถูกผีอำ
พูดบ้าๆ ยูแหววใส่ ในใจก็นึกกลัว พี่ชายสุดสวยหัวเราะหึๆในลำคอที่ได้แกล้งเจ้าน้องชาย โดยที่ยูกิก็ไม่รู้สักนิดว่าที่พูดมาน่ะ เป็นความจริง
โคจิเข้ามาเยี่ยมพร้อมดอกไม้ในมือสองช่อ ช่อหนึ่งยื่นให้ประธานยู ซึซึเมะยิ้มรับอีกช่อหนึ่ง แต่แบมือเก้อ อันเนื่องมาจากโคจิไม่ได้ยื่นให้เขา แป่ว
ดอกไม้นั่นให้ใครหรอ ซึซึเมะเค้นเสียงรอดไรฟันถาม โคจิถอนหายใจไม่อยากพูดนัก แต่ซึซึเมะคาดคั้นด้วยความหึงจนยอมเปิดปาก
ให้.. ยูกิโนะจัง.. ซึซึเมะตะลึง อะไรเนี่ย 3วันจากชาตรีเป็นอื่น
นี่ นายนอกใจซึซึเมะหรอ ยูกิผู้ยุยงให้ครอบครัวแตกแยก
ไม่ใช่นะ คือ เอ่อ.. สุดท้ายโคจิจึงจำใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า สมัยก่อน ขุนนางผู้สูงศักดิ์มีบุตรสาวเพียงคนเดียว ท่านรักและหวงลูกสาวมาก เธอเป็นคนสวย ผิวขาวราวกับหิมะ และที่สำคัญเธอจะมีกลิ่นหอมตลอดเวลาจากน้ำมันหอมที่สะกัดจากดอกไม้ที่ได้มาจากของกำนัลของชาวต่างชาติ ที่ทำการค้ากับพ่อของเธอ จึงมีชายหนุ่มมากมายมาขอความรัก ขุนนางผู้นั้นจึงหาคู่ครองที่คิดว่าเหมาะสมที่สุดให้ แต่ตัวเธอนั้นมีคนที่แอบรักอยู่คือเด็กวัดที่ชื่ออากิระ ทั้งคู่ต่างมีใจให้กัน แต่เรื่องรู้ไปถึงพ่อหญิงสาว จึงจับทั้งคู่แยกห่างกันซะ ลูกสาวช้ำใจและเสียใจมากจนป่วย ขุนนางจึงยอมอนุญาตให้ทั้งคู่เจอกันได้เพราะความเป็นห่วงลูก แต่ทว่า เมื่อหญิงสาวกลับไปหาชายหนุ่มอีกครั้ง เขาได้รักและแต่งงานกับหญิงอื่นเสียแล้ว เมื่อรู้หญิงสาวผู้นั้นเสียใจอย่างมาก พาลคิดโทษพ่อและคนรักใหม่ของชายหนุ่ม ความรักได้เปลี่ยนเป็นความแค้น เธอฆ่าหญิงสาวคนนั้นเพื่อหวังให้ชายหนุ่มกลับมาหา แต่ชายหนุ่มยืนยันที่จะมีคู่ครองเพียงคนเดียว เธอเสียใจมาก สุดท้ายก็ฆ่าตัวตายที่บ้านหลังนั้น ต่อมาพ่อของเธอจึงบริจาคให้วัด ทางวัดก็มีการทำบุญเป็นประจำทุกปีเพื่อให้วิญญาณไปสู่สุขติ แต่กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
และผู้หญิงคนนั้นก็คือยูกิโนะจัง โคจิเฉลยตอนสุดท้ายทำเอาทุกคนเงียบกริบ จนยูกิเอ่ยเป็นคนแรก
ไม่เคยมีเรื่องมาก่อน จนกระทั่งอากิระที่ชื่อเหมือนกันโผล่ขึ้นมา
ครับ
แล้วที่ชั้นได้ยินเสียงแปลกๆล่ะ ยูละล่ำละลักถาม
คุณคงหมายถึงผม ชายแก่ๆคนหนึ่งเดินเข้ามา ทั้งหมดหันขวับ
นี่คุณทาโร่ เจ้าของร้านลูกชิ้นปิ้งในงานวัด เขาจะพาผมไปที่ฝังยูกิโนะจัง
จริงๆ นั่นเป็นพวกชาวบ้านที่เตรียมงานน่ะครับ เราใช้เลือดไก่ในบ้านผีสิง แมวของลูกผมคงไปซนแถวนั้นเลยเลอะ แล้วเสียงที่คุณได้ยินก็เสียงลากอิฐน่ะครับ ชาวบ้านขออิฐจากทางวัดไปใช้ บางคนตอนกลางวันต้องทำงานเลยมาทำกันตอนกลางคืน(ให้พวกเราเสียวเล่น)
แต่ทำไมเสียงมันเงียบๆดังๆ
ก็เค้าหนักน่ะสิ ถามได้ ยูกิตอบแทน
ผมก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นคุณจ้องผมแบบนั้น
หมายความว่า คนที่ลากเมื่อตอนนั้นเป็นคุณงั้นหรอ ต้องขอโทษด้วย มันมืดจนมองไม่ชัด
ผมก็ต้องขอโทษเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นแขกทางวัด นึกว่าเด็กๆ ก็เลยกลัวว่าจะรู้ว่าพวกเราทำอะไรกันบ้าง เลยหลบไปห้องข้างๆก่อน ชายแก่เล่าให้ฟัง ยูค่อยยิ้มออกแล้วก็นึกได้อีกเรื่อง
แล้วเสียงคนเดิน..
อ๋อ นั่น คุณผู้ดูแลตึกเค้ามาเดินตรวจความเรียบร้อยครับ ยูถึงกับถอนหายใจโล่งอก
งั้นนี่โคจิจะเอาดอกไม้ไปไหว้เธอหรอ ซึซึเมะเสียงอ่อนลง
ครับ เมื่อวานเลยทำพิธีนิดหน่อย แล้วก็ทำบุญด้วย
ไม่อยากเชื่อเลย นึกถึงแล้วขนลุกชะมัด ว่าแล้วว่าแปลกๆ ยูห่อไหล่
ดีนะที่ไม่ค่อยได้เข้าไปยุ่งกับเธอมาก ซึซึเมะถอนหายใจ เอ้อ แล้วสองคนนั้นล่ะ หมายถึงกรรมการนร.
ช๊อคไปแล้วครับ เลยให้พักอยู่บ้าน
กลางวันนี่ก็ไว้ใจไม่ได้เหมือนกันนะเนี่ย ระวังไว้นะยูที่รพ.เค้าว่า
พอเลย พี่บ้า นี่คุณมานาบุไม่อยู่ใช่มั้ยเนี่ย ถึงได้หาเรื่องให้คนอื่นเค้าลำบากกันเนี่ย ซึซึเมะจัดการเรื่องออกจากรพ.ด้วยนะ ชั้นจะออกวันนี้แล้ว ถึงกระนั้น ยูเองก็หวั่นๆ กลับบ้านดีกว่า
เอ ทุกคนรู้สึกว่าเงียบๆเหมือนขาดอะไรไปมั้ย ยูกิเอะใจ
อ้อ ใช่ อากิระหายไปไหน อ้าว อยู่นี่ ทำไมไม่พูดอะไรเลย ยูหันไปถามอากิระที่นั่งนิ่งแข็งทื่อ ยูจิ้มๆสะกิดเบาๆแต่อากิระหงายตึงไปทันที
ว๊าก ใครก็ได้ นางพยาบาล และแล้วก็ชุลมุนกันอีกครั้ง
แหง่ก..แหง่ก นี่เราจูบกับ
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]