Chapter5: At first sight

"เอ้อ เข้ามาสิ โอกาดะ นี่ทาเคชินะ ลูกชายของลุงเอง" เด็กชายร่างสูงโปร่งก้มมองเด็กชายอีกคนอย่างตะลึงนิดๆ ร่างเล็กยิ้มกว้างก่อนจะยื่นมือมาให้

"ไปเล่นกันเถอะ" โอกาดะหันไปมองหน้าชายวัยกลางคน เมื่อเขาพยักหน้า จึงเดินตามแรงดึงไป

"ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนฝากลูกไว้กับพี่" ชายวันกลางคนกล่าว

"ไม่เป็นไร ทาเคชิจะได้มีเพื่อน แต่แน่ใจหรอ"

"ครับ ตั้งแต่ผมล้มละลาย และอากาเนะตายแล้ว แกค่อนข้างเก็บตัว ไม่มีสังคม ผมอยากให้แกได้เจอสิ่งที่ดีกว่า"

"เอาเถอะ ถ้าตั้งตัวที่นู่นได้เมื่อไร ก็ค่อยพาไปละกัน ส่งข่าวมามั่งนะ"

"ครับ" ร่างสูงยิ้มทั้งน้ำตา "ฝากโอกาดะ ลูกที่ผมรักมากที่สุดด้วย"

ร่างเล็กที่ชื่อทาเคชิเป็นเด็กที่ซนมากทีเดียว ไม่เคยอยู่เฉย มักจะเล่นนู่นเล่นนี่ หาอะไรทำอยู่เสมอ เขารู้ว่าอายุ7ขวบเท่ากัน เขาโตกว่า2เดือน ช่างเป็นเด็กที่มีความสุขเสียจริงเชียว "นี่ โอกาดะ ทำยังงัยนายถึงสูงแบบนั้นล่ะ" ทาเคชิ เข้ามายืนข้างๆ ความสูงของเขาเพียงแค่ติ่งหูของอีกฝ่ายเท่านั้น

"ยังงัยหรอ ไม่รู้สิ ก็นอนเยอะๆแล้วก็ออกกำลังกายล่ะมั้ง"

"นายไม่ค่อยยิ้มเลยนะ" ตลอดที่ผ่านมาอาทิตย์นึง โอกาดะมักจะทำหน้าเฉยๆ อย่างมากก็แค่ยิ้มแป๊ปเดียวแล้วก็กลับเป็นเหมือนเดิม

"ใครจะเหมือนนายล่ะ ร่าเริงทั้งวัน" ร่างสูงกว่าประชดแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะ

"นั่นแน่ งอนเป็นด้วย นึกว่าไม่มีอารมณ์อื่นเสียอีก" โอกาดะชะงักไปเล็กน้อย ไม่มีอารณ์เสียเลยหรอ ถ้าเราลองแกล้งให้เด็กนี่ร้องไห้ โกรธ หรือเสียใจบ้างจะดีมั้ยนะ

"นี่ บ้านนายมีต้นมะม่วงใช่มั้ย ไปเก็บกินกันเถอะ" ว่าแล้วก็เริ่มแผนการ

"ต้นมะม่วงมีมดแดงเยอะไม่ใช่หรอ กัดเจ็บตายเลย"

"รู้มั้ย นี่เป็นความลับเลยนะ เค้าว่ากันว่าถ้าเราไม่ใส่เสื้อผ้า มดแดงจะมองไม่เห็น" ทาเคชิ คุณหนูผู้อ่อนต่อโลกตาโตด้วยความแปลกใจ

"จริงหรอ"

"ไม่รู้เหมือนกัน นายลองดูสิ"

ทาเคชิค่อยๆถอดเสื้อออกอย่างไม่แน่ใจ

"แน่ใจหรอ" โอกาดะไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มเฉยๆ เมื่อเห็นร่างโปร่งยิ้ม ร่างเล็กก็มีกำลังใจขึ้นอย่างประหลาด "งั้นเอาล่ะนะ" โดยที่ไม่รู้เลยว่ายิ้มนั่นซ่อนอะไรไว้ เมื่อปีนขึ้นไปเก็บลูกมะม่วงแล้ว ทาเคชิก็ร้องโอดโอย มดแดงตัวใหญ่หลายตัววิ่งมาต่อสู้กับศัตรูทันที "โอ้ย เจ็บๆ โอกาดะ ช่วยชั้นที" โอกาดะยืนนิ่งก่อนจะรีบไปหยิบบันไดเหล็กเมื่อเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะตกจากต้นไม้

"เกาะไว้ แล้วค่อยๆไต่ลงมานะ" เมื่อถึงพื้น ก็เต้นเร่าๆสะบัดไปมา สาวใช้รีบกรูเข้ามาอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย

"พาคุณหนูไปล้างตัวเร็ว" โอกาดะยืนหน้าเสีย เขาจะมีความผิดมั้ยนะ

ทุกคืน ทาเคชิมักจะเข้ามานอนห้องเขาเสมอ

"คันจังเลย แสบไปหมด" นิ้วเล็กพยายามเการอยแดงกลางหลัง

"ยิ่งเกาจะยิ่งเจ็บนะ รู้มั้ย มานี่ ทายาให้" ร่างโปร่งบีบยาออกมาทาตามรอยแดงตามตัว

"คงโงบอกว่าชั้นเกือบไม่ได้เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไปซะแล้ว" พลางชี้ไปที่กางเกง

"ไหน" โอกาดะดึงกางเกงออกมาดู "ว๋าว นายเกือบแย่แล้วนะ เอ้า ทายาซะ เออ จริงสิแล้วพ่อนายว่าอะไรหรือเปล่า" เขาเป็นต้นคิดซะด้วย

"พ่อก็บอกว่าชั้นซนไม่เข้าเรื่อง ได้รับโทษก็สมควรแล้ว" โอกาดะพยักหน้ารับ ไม่ได้บอกงั้นรึ

"ดูท่าคงไม่ได้ไปเล่นหลายวันเลยนะ เสียใจมั้ย" ถามหยั่งเชิง

"ไม่หรอก นายจะอยู่เป็นเพื่อนชั้นไม่ใช่หรอ"

"เปล่า นายน่ะนอนพักเฉยๆ" ร่างสูงกดเจ้าตัวเล็กลงกับเตียงพลางห่มผ้าห่มให้

"ไม่เอา ถ้านายไม่อยู่ชั้นก็ไม่อยู่" ทาเคชิเริ่มโวยวายจนโอกาดะมองอย่างแปลกใจ เหงาสินะ เพราะเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆว่าพ่อกับแม่ทำงานทุกวัน ไม่ค่อยได้อยู่กับเขา มีแต่คนรับใช้เท่านั้นที่เป็นเพื่อนเล่น สมองน้อยๆก็เริ่มแผนต่อไปทันที

"โอกาดะ โอกาดะ" ร่างเล็กตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อไม่เห็นคนข้างๆก็ตกใจ รีบแจ้นไปถามคนรับใช้

"ออกไปแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นว่าไปซื้อของกับแม่ครัว คุณหนูต้องพักผ่อนนะคะ"

"ไปไหนไม่บอกกันเลย" ร่างเล็กอาบน้ำอย่างทุลักทุเลเพราะแสบแผล ก่อนจะทายาเห็นเป็นสีขาวกระดำกระด่าง

"โอกาดะล่ะ"

"คุณท่านให้ไปสมัครเรียนที่เดียวกับคุณหนูครับ"

"งั้นหรอ ดีจัง" ร่างเล็กยิ้มก่อนจะทำหน้าเศร้า "ไม่มีใครอยู่กับเราเลย"

"โอกาดะล่ะ" วันนี้เขาถามหาเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ แต่คำตอบที่ได้ก็คือไม่อยู่เสมอ

ร่างโปร่งเดินกลับห้องหลังจากหลบทาเคชิมาทั้งวัน เมื่อเข้าไปในห้องก็เห็นร่างเล็กหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงตนเอง

"อะไรกัน ห้องตัวเองก็มีไม่ยอมนอน มานอนที่นี่ทุกวันเลย" ถึงจะบ่นแต่โอกาดะก็ไม่เคยว่าอะไรเลยสักครั้ง ขนาดคุณพ่อของทาเคชิว่า โอกาดะก็บอกว่าไม่เป็นไร

"โอกาดะ" ทาเคชิตื่นเมื่อโอกาดะล้มตัวลงข้างๆ "ไปไหนมาทั้งวันเลย"

"ธุระ" ตอบสั้นๆก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่มตัว "ทำไมเหงาหรอ ร้องไห้หรือเปล่าล่ะ"

"ไม่หรอก ตอนนี้ไม่เหงาแล้ว ไม่ร้องไห้ด้วย เพราะชั้นเข้มแข็ง" รอยยิ้มบริสุทธิ์ทำเอาเด็กชายรู้สึกผิดนิดๆ

"หลับซะ พรุ่งนี้ชั้นต้องไปรรร. นายยังต้องอยู่บ้านก่อนนะ"

"ไม่ ชั้นจะไปด้วย"

"อย่าดื้อสิ" โอกาดะดุราวกับตัวเองเป็นพี่ใหญ่ "นายต้องพักรู้มัย ให้แผลหายแล้วค่อยไป ไหน ทายารึยัง" โอกาดะเลิกเสื้อขึ้นดู "โอเช งั้นหลับซะ"

"โอกาดะนี่สวยนะ"

"เอ๋"

"สวยอย่างกับนางฟ้าแน่ะ ผมสีดำนิ้มนิ่ม ตาก็สวย ผิวก็ขาว" ร่างโปร่งหน้าแดงอย่างไม่มีสาเหตุ ตบหัวร่างเล็กไปทีเป็นการแก้เขิน

"พูดอะไรน่ะเด็กคนนี้" (ได้ข่าวว่าอายุเท่ากัน) พลางพลิกตัวไปอีกทาง จนเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็รู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วจึงพลิกกลับมา ผมสีดำขลับ นัยน์ตาสีนิล หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา ครั้งแรกที่เขาเห็นทาเคชิ ทำให้เขาเชื่อเรื่องเทวดาตัวน้อยๆ ที่มีแต่รอยยิ้มและมอบแต่ความสุขให้ผู้อื่น ผู้ที่ไม่เคยรู้จักความเจ็บปวด อยากให้รู้ซะบ้างว่าความเจ็บปวดเป็นอย่างไร

วันต่อมา เขาไปรร.วันแรก พยายามทำความรู้จักกับคนอื่นจนได้เพื่อนหลายคน ตั้งแต่เมื่อไรที่เขากลายเป็นคนยิ้มง่าย คุยเก่ง หรือเพราะได้รับถ่ายทอดมาจากทาเคชิกันนะ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหนื่อย ที่นี่เป็นรร.คุณหนู มีแต่พวกคนรวยๆ ซึ่งต่างจากเขา ถ้าทาเคชิมารร.ด้วยก็ดีสิ

นอกจากนี้ โอกาดะยังเพิ่งรู้ว่าทาเคชิยังเป็นที่รักของเพื่อนที่รร. ของคุณครู และยังเป็นหัวหน้าห้องอีกด้วย

"วันนี้ไปรร.เป็นยังงัยมั่งง่ะ" ร่างเล็กที่ยึดเตียงใหญ่กลายเป็นเตียงของตัวเองไปแล้วนอนอ่านหนังสือการ์ตูนเงยหน้าถามอีกฝ่ายที่กำลังจัดหนังสือเรียน

"สนุกดี มีเพื่อนเยอะแยะเลย" พลางสังเกตปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย เป็นอย่างที่คิด ร่างเล็กหน้างอง้ำ ไม่พอใจที่เพื่อนคนสำคัญของตนถูกแย่งไป "นายชอบชั้นขนาดนั้นเลยหรอ" ทาเคชิพยักหน้า "ถ้านายอยากให้ชั้นเป็นของนายคนเดียวละก็ นายต้องเชื่อฟังชั้นเข้าใจมั้ยล่ะ" ใบหน้าสวยยิ้มเจ้าเล่ห์ เจ้าเด็กน้อยพยักหน้ายิ้มดีใจ

หลังจากวันนั้น โอกาดะก็แกล้งต่างๆนานา ใช้นู่ใช้นี่ จนเพื่อนหลายคนแปลกใจที่มีคนใหญ่กว่าทาเคชิ จึงเริ่มเสื่อมความศรัทธาหันมาสนับสนุนโอกาดะแทน แต่ร่างเล็กก็ไม่เคยบ่น ถึงแม้บางครั้งจะเจ็บตัว สุดท้ายคนที่คอยดูแลเขาก็คือโอกาดะอยู่ดี

"นายไม่เคยโกรธ เกลียด หรือเสียใจบ้างหรองัยที่ถูกทำแบบนี้เนี่ย" โอกาดะถามขณะที่ทาเคชินวดไหล่ให้

"ไม่หรอก ก็โอกาดะเป็นคนสำคัญนี่นา" โอกาดะอึ้งนิดๆ แล้วค่อยๆลุกขึ้น "นายทำการบ้านหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้ว"

"เก่งจัง" ร่างบางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน "ไปนอนเถอะ เดี๋ยวชั้นต้องทำการบ้านเก่าๆอีก"

"ไม่เป็นไร ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อน" ร่างเล็กลุกตาม โอกาดะเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

"นายสูงขึ้นนี่" เมื่อเห็นทาเคชิสูงขึ้นเกือบเท่าเขาแล้ว เพียงแค่ไม่กี่เดือนแท้ๆ

"จริงด้วย ดีจัง ต่อไปถ้าสูงกว่านี้ ชั้นก็จะได้ดูแลโอกาดะบ้าง"

"หา" ร่างโปร่งหันมามองงงๆ

"ก็ตลอดเวลาโอกาดะชอบดูแลชั้นบ่อยๆ ชั้นอยากโต จะได้เป็นฝ่ายดูแลนายบ้าง"

"อืม" ยิ้มอีกครั้ง

"เห็นม้า ยิ้มแล้ว เดี๋ยวนี้นายยิ้มตลอดเลย ยิ้มแล้วสวยจะตาย" ร่างเล็กยิ้มอย่างไร้เดียงสา

"นายก็เหมือนกัน"

"คุณโอกาดะ นายท่านให้ไปพบครับ" ร่างโปร่งเดินตามไปที่ห้องทำงานใหญ่ เมื่อประตูเปิดออก เขาก็ยิ้มอย่างดีใจ

"คุณพ่อ" แล้ววิ่งถลาเข้าไปหาอ้อมกอด "กลับมาแล้วหรอครับ"

"ใช่แล้วลูก พ่อมารับลูกไปด้วยกัน ถึงแม้กิจการของเราจะไม่ได้ดีมากนักเพราะเพิ่งเริ่มต้นแต่ก็มีทีท่าว่าจะไปได้สวย มีกินมีใช้แล้วเพราะงั้น ลูกจะได้ไม่ลำบาก" โอกาดะยิ้มอย่างดีใจที่จะได้กลับไปอยู่กับพ่อ แต่ก็รู้สึกใจหายที่ต้องจากทาเคชิไป

"กลับวันไหนหรอครับ"

"พรุ่งนี้ลูก" โอกาดะคิดหนัก ดูเหมือนชายวัยคนกลางคนจะรู้ดี

"โอกาดะ เธอควรจะบอกทาเคชิเองจะดีกว่านะ เฮ้อ ไม่รู้เจ้าลูกชายชั้นจะยอมมั้ยเนี่ย" พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

ร่างโปร่งเดินเข้ามาหาทาเคชิเงียบๆ

"โอกาดะ ดูนี่สิ" ร่างเล็กวิ่งตามที่ฉีดน้ำสนามหญ้าเป็นวงกลมอย่างสนุกสนาน

"เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" โอกาดะยื่นผ้าเช็ดตัวไปให้ "นี่ เมื่อวันก่อนชั้นฝึกทำพาเฟ่ต์แหละ อยากกินมั้ย"

"เอาสิ" ทาเคชิทำท่าตื่นเต้น

"อร่อยจัง" ร่างเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งที่เขาทำเป้นครั้งแรกแท้ๆ แต่มันอร่อยเพราะเขาทำสินะ

"นี่"

"หืม"

"พรุ่งนี้…ชั้น…จะไปแล้วนะ" ใบหน้าสวยเอ่ยอย่างลังเล มือเล็กปล่อยช้อนกาแฟกระแทกกับจานแก้วด้วยความตกใจ

"ไปไหน"

"ไปกับพ่อ"

"ไม่นะ ชั้นไม่ให้โอกาดะไป" ร่างเล็กโวยวายเข้ามากอดแน่น "ไหนบอกว่า ถ้าชั้นทำตามที่บอกนายจะเป็นของชั้นงัย"

"เด็กโง่ ไม่รู้ตัวรึงัย นั่นน่ะ ชั้นแกล้งนายเล่นต่างหาก" โอกาดะแกะมือออก "แค่อยากให้นายนายรู้จักเจ็บปวดเหมือนชั้นบ้างก็เท่านั้น" ดวงตากลมโตมองอย่างไม่เชื่อ "แต่ที่จริงแล้ว…ที่จริงแล้ว ชั้นเกลียดนายต่างหากล่ะ" โอกาดะหันมาตะคอกใส่ทาเคชิแล้วรีบเดินหนีไป จากกันแบบนี้จะดีกว่ามั้ยนะ ดวงตาคู่สวยมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา ตั้งใจจะให้เขาเจ็บปวด แต่ตัวเองกลับเจ็บปวดซะนี่

โอกาดะเก็บของอย่างเศร้าสร้อย ไม่มีวี่แววเจ้าตัวเล็กที่ชอบมาอ้อนเขา ติดเขาอย่างกับตังเม ลาก่อน 7เดือนที่แสนสุขของชั้น เสียงบานประตูค่อยๆแง้มออก ร่างเล็กเดินกล้าๆกลัวๆเข้ามาหา นัยน์ตาแดง ใบหน้ามีคราบน้ำตาเหมือนกับเขา โอกาดะหันหน้าหนี "มาทำไม"

"รู้มั้ย ที่โอกาดะบอกว่าชั้นไม่เคยเจ็บปวด ไม่จริงหรอก ตอนนี้ชั้นกำลังเจ็บปวด เพราะคนสำคัญของชั้นกำลังจะจากไป โอกาดะดูแลชั้นตลอดชั้นไม่เชื่อหรอกว่านายจะเกลียดชั้น เมื่อกี้นายก็ร้องไห้ด้วย ขอร้องล่ะ อย่าไปเลย อยู่กับชั้นเถอะ" ร่างเล็กสะอื้น

"ไม่ได้หรอก ชั้นบอกคุณพ่อไปแล้ว" โอกาดะเริ่มสะอื้นตาม ก่อนจะแพ้ใจตนเองเดินเขามากอดทาเคชิแน่น ทั้งคู่ร้องไห้กอดกันกลมจนพ่อของโอกาดะมาเห็นเข้า จึงถอนหายใจ ดูท่าคงต้องกลับไปคนเดียวล่ะมั้ง

วันต่อมาพ่อของโอกาดะมาลาลูกชาย พร้อมกับบอกว่ามาหาเขาได้เสมอ ทาเคชิยืนอยู่ข้างๆเอ่ยขอบคุณที่ยอมให้โอกาดะอยู่กับเขา

"ต่อไปชั้นจะไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกแกล้งแล้วนะ" ทาเคชิมองหน้าอีกฝ่ายงอนๆ

"อะไรกัน ไม่อยากให้ชั้นเป็นของนายหรืองัย"

"ชั้นรู้นะที่โอกาดะไม่ไปก็เพราะอยากอยู่กับชั้น" ร่างเล็กยิ้มเจ้าเล่ห์

"หนอย ว่างัยนะ" ร่างโปร่งวิ่งไล่ หัวเราะอย่างสนุกสนาน เขาก็ยังข่มทาเคชิได้อยู่ดีแหละจนทาเคชิเริ่มสูงกว่าเขา แล้วไม่ติดเขาเหมือนแต่ก่อน คงเพราะโตขึ้นล่ะมั้ง ในที่สุดโอกาดะก็ไม่ได้แกล้งทาเคชิอีกเลย

"ดูอะไรนะ" ทาเคชิยื่นหน้ามาดูเห็นรูปสมัยเด็กๆของทั้งสองคน

"เข้ามาไม่เคาะก่อนล่ะ"

"เคาะแล้ว ไม่ตอบนี่ คิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่นั่นแหละ" โอกาดะค้อน เรื่องเก่าๆที่ว่ามีความสำคัญสำหรับเขามาก แต่กับทาเคชินี่สิ ยิ่งโตก็ยิ่งห่าง งานยุ่งตลอด ไม่ค่อยอ้อนเขาเหมือนแต่ก่อน ถึงแม้จะยังร่าเริงไม่เปลี่ยนก็ตาม แถมยังความรู้สึกช้าอีก นี่เราไปหลงรักคนบ้าพรรค์นี้ได้ยังงัยกันนะ

"มีอะไรล่ะ"

"ช่วยทำขนมให้หน่อยสิ"

"เอ๋"

"พรุ่งนี้มีเดทน่ะ" ทาเคชิยิ้มแป้น โอกาดะชะงัก ทำหน้าไม่พอใจ

"ไปทำเองสิ" แล้วเดินหนีไปทันที เจ้าบ้าๆๆๆ ไม่นึกถึงจิตใจคนอื่นเลย เทวดาตัวน้อยที่เขาชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหายไปไหนนะ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"ครับ เอ๋ พ่อ?"

"คงโง แล้วโอกาดะล่ะ" ทาเคชิแปลกใจเมื่อเห็นอาหารเย็นจัดไว้เพียงที่เดียวเท่านั้น

"คุณโอกาดะบอกว่าจะไปเยี่ยมคุณพ่อที่อเมริกาครับ"

"ห๋า แล้วทำไมไม่บอกชั้นล่ะ" ทาเคชิตกใจ

"ก็คุณหนูไม่อยู่นี่ครับ" ทาเคชิได้แต่ถอนหายใจ รีบร้อนแบบนี้มีอะไรหรือเปล่านะ

ผ่านไปหนึ่งวัน ก็ยังไม่มีโทรศัพท์มาจนร่างสูงชักเป็นห่วง เขาอุตส่าห์ยกเลิกนัดทุกนัดเพื่อรอโทรศัพท์จากโอกาดะนะเนี่ย ทนไม่ไหวแล้ว

"คงโง หาเบอร์โทรที่บ้านของคุณอาที่อเมริกาที" ทาเคชิกดเบอร์จนนิ้วหงิกก็ไม่มีคนรับ "ไปไหนนะ" เขาเดินเข้ามาให้ห้องโอกาดะ สำรวจดูข้าวของเครื่องใช้ เห็นเสื้อผ้าหายไปหลายชุดเหมือนกัน นี่ก็ปิดเทอมอยู่ด้วย จะไปนานหรือเปล่านะ ไม่บอกกันมั่งเลย เขามองไปเรื่อย หยุดที่รูปสมัยเด็กที่โต๊ะทำงาน ภาพเก่าๆวนเวียนเข้ามาอีกครั้ง

"พ่อครับ โอกาดะยังไม่ติดต่อมาเลย" ร่างสูงถามบิดาแต่เช้า

"เมื่อวานก็โทรมาบอกพ่อที่ทำงานว่ายังไม่มีกำหนดกลับ พ่อเค้าไม่สบายน่ะ หรือไม่ก็อาจจะไม่กลับแล้วมั้ง" พ่อหยอกลูกชายเล่นเพราะรู้ดีว่าเมื่อก่อนทาเคชิติดโอกาดะขนาดไหน

"อะไรกัน แทนที่จะโทรมาบอกผม"

"เค้าคงรู้มั้งว่าแกคงไม่สนหรอก ไม่ติดเค้าเหมือนแต่ก่อนแล้วนี่"

ทาเคชิหน้าซีด ไม่กลับมางั้นหรอ งั้นก็อดกินพาเฟ่ต์สุดโปรด ส้มตำอีก เอ้ย ไม่ใช่ งั้นก็จะไม่ได้เห็นหน้าโอกาดะอีกแล้วล่ะสิ พลันก็นึกถึงเมื่อสมัยก่อนที่เขาไม่ยอมให้โอกาดะไป หรือว่าความจริงแล้วตอนนั้นโอกาดะอยากกลับไปมากแต่เพราะเขารั้งไว้จึงต้องอยู่ที่นี่ แต่จะยอมทนอยู่ถึง10ปีเชียวหรอ ทาเคชินอนคิดถึงเรื่องโอกาดะทั้งวัน จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ เขารีบวิ่งไปรับ "โอกาดะ!" ปลายสายเงียบไป ก่อนจะตอบมางงๆ

"รู้ได้งัย"

"นายจริงๆด้วย ทำไมไปแล้วไม่บอกก่อน"

"นึกว่าไม่สน ช่างเหอะ ขอพูดกับคุณคงโงหน่อย"

"ไม่ให้พูด นายโกรธอะไรน่ะ" ทาเคชิพอจะจับน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้

"ยุ่งน่า แล้ววันนี้ไม่มีเดทหรืองัย" น้ำเสียงห้วนเล็กน้อย

"ไม่มี เอ๊ะ หรือว่านายหึง" พูดกลั้วหัวเราะ แต่ว่ามันแทงใจดำเป๊ะ โอกาดะพูดด้วยเสียงน้อยใจ

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม" ทาเคชิเงียบไปก่อนจะหัวเราะ

"นี่นายแกล้งใช่มั้ยเนี่ย"

"นายไม่เข้าใจอะไรเลย ทำไมไม่เข้าใจจิตใจชั้นบ้างเลย ทาเคชิบ้า ชั้นไม่กลับไปอีกแล้ว" โอกาดะกระแทกหูโครมจนร่างสูงสะดุ้ง วางโทรศัพท์เบาๆ

"อะไรกัน โอกาดะชอบเราหรอเนี่ย" พลางนึกย้อนไปเรื่องต่างๆ มิน่าถึงทำท่าน้อยใจ ไม่พอใจ เมื่อเขาพูดถึงคนอื่นให้ฟัง ไม่รู้มาก่อนเลย ใบหน้าเขาเริ่มแดง "ไม่อยากเชื่อเลย โอกาดะจอมโหดเนี่ยนะจะมาชอบเรา"

สรุปแล้วเขาเลยยกเลิกนัดทั้งหมด เพราะไม่มีกะจิตกะใจจะไปไหน ปกติเขาจะอยู่กับโอกาดะตลอดเวลา พอไม่มีโอกาดะอยู่แล้ว ทำไมมันเหงาแบบนี้ หลายวันแล้ว หมอนั่นไม่โทรมาไม่กลับมาเสียที หรือว่าจะไม่กลับมาจริงๆ ทำยังงัยดีนะ

"คุณหนูไม่ออกไปข้างนอกหรอครับ" คงโงคนสนิทถามอย่างแปลกใจ ปกติถ้าไม่ไปเดทก็ต้องไปเที่ยวกับโอกาดะเสมอนี่นา

"เบื่อ" ตอบหน้าเบ้

"พอคุณโอกาดะไม่อยู่เพิ่งจะรู้สึกหรอครับ" คงโงยิ้มให้ "คุณน่ะรู้ว่าคุณโอกาดะไม่มีทางทิ้งคุณไปไหนแน่ๆ เพราะงั้นเลยไม่ค่อยใส่ใจเท่าที่ควร เพราะมั่นใจว่าไม่ว่าจะไปไหน พอกลับมาก็จะเจอคุณโอกาดะที่คอยคุณอยู่เสมอ"

"อย่ามาทำเป็นคนแก่เทศนาให้ชั้นฟังหน่อยเลยน่า"

"มิได้ครับ ผมเห็นพวกคุณตั้งแต่เด็ก ทราบดีว่าในใจต่างคิดยังงัย ผมไม่อยากให้คุณเสียใจทีหลัง เมื่อก่อนคุณอาจจะรั้งไว้ได้ แต่ตอนนี้ผมก็ไม่ทราบนะครับ"

"ไหนว่ารู้งัยว่าคิดยังงัย" ทาเคชิหันมาถาม

"คุณต้องตัดสินใจเองสิครับ" ชายวัยกลางคนถอยออกห่าง หมดหน้าที่แล้วมั้งสำหรับเค้า ตลอดการเลี้ยงดูคุณหนูมา12ปี สิ่งที่เค้าต้องการคือให้คุณหนูมีความสุข

ทาเคชิทบทวนความรู้สึกตัวเองอย่างหนัก บางครั้งก็นึกย้อนไปถึงเรื่องเก่าๆ ถ้าโอกาดะไม่กลับมา เขาคงทนไม่ได้แน่ แค่นี้ก็จะแย่อยู่แล้ว ใบหน้าสวยๆที่คอยดูแลเขา คอยเอาใจใส่ตลอดเวลา แถมยังทำอาหารอร่อยอีก

"คุณหนูจะไปไหนคะ" สาวใจแปลกใจเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มหิ้วกระเป๋าใบใหญ่

"คงโง จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้ที ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วย"

"เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวจะให้รถไปส่ง" คงโงยื่นให้ ทาเคชิยิ้มอย่างภูมิใจ

"รู้ใจจริงๆ"

"พ่อเป็นงัยมั่ง" โอกาดะมองพ่อตัวเองที่นอนเข้าเฝือกขาอยู่รพ. "เดินยังงัยน้าถึงตกบันไดได้ ไม่ใช่หนุ่มๆนะ" บ่นๆๆ

"เห็นลูกเหม่อมาหลายวันแล้ว คิดถึงใครอยู่ล่ะ" พ่อถามอย่างรู้ดี ใบหน้าสวยหันเลี่ยงหนี

"เปล่า" ชายวัยกลางคนยิ้ม เอาเถอะ เดี๋ยวก็หาย

"กลับบ้านไปก่อนก็ได้ ที่นี่มีคนดูแลพ่ออยู่แล้ว" หันไปยิ้มกับสาวสวยผมทองมีอายุหน่อยๆ โอกาดะรับคำแล้วกลับไปที่บ้าน เมื่อเข้าไปก็ตกใจ เพราะร่างสูงที่นั่งรออยู่ที่โซฟาเดินเข้ามาหาอย่างเอาเรื่อง

"จู่ๆก็วางหูไป ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย"

"ก็เรียบร้อยแล้วนี่" ร่างบางทำหน้าบูด แต่ในใจกลับตื่นเต้นดีใจ ทาเคชิมาตามเขาถึงที่นี่อย่างน้อยก็ต้องคิดอะไรบ้างล่ะ แต่ถ้าไม่คิดอะไรจริงๆก็คงจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว ร่างบางก้าวฉับๆไปที่ห้อง ทาเคชิเดินเข้ามากั้นไว้

"จะหนีไปไหน"

"ไม่ได้หนีสักหน่อย หลีก"

"ทำหน้างอแบบนี้ไม่สวยเลยนะ" ทาเคชิแกล้งแซว แต่มันทำให้โอกาดะเดือดปุดๆ คิดไปอีกอย่าง

"ใช่สิ ชั้นไม่ได้สวยเหมือนประธานยูนี่"

"แล้วยูจังเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ" ร่างสูงแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เขารู้ดีว่าโอกาดะกำลังหึง ถ้าเราบอกความในใจไป โอกาดะจะทำหน้าแบบไหนนะ

"จะไปรู้เรอะ หลีกได้แล้วจะนอน" ร่างบางเถียงข้างๆคูๆ

"จะนอน…เร็วไปหน่อยมั้ย นี่มันเพิ่ง3โมงเองนะ" เพล้ง! หน้าแตก ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ทาเคชิยิ้มอย่างเป็นต่อ

"นะ…นายแกล้งชั้น" พลางงอนตุ๊บป่อง

"ทีใครทีมันสิ ตอนเด็กๆนายยังชอบแกล้งชั้นบ่อยๆเลย ดีนะที่ชั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่คุณหนูผู้อ่อนต่อโลกแล้วนะ"

"แต่ก็ยังงี่เง่า อยู่ดีแหละ หลีก" โอกาดะเบี่ยงตัวหลบเข้าห้องแต่ทาเคชิก็ตามเข้ามาทันก่อนที่ร่างบางจะปิดประตู

"ออกไปสิ"

"ไม่ออก บอกแล้วงัย มาพูดให้รู้เรื่องก่อน" พลางนั่งลงบนเตียงกว้าง โอกาดะทำท่าฮึดฮัดอยู่ครู่ก่อนจะยอมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม "เอาล่ะ นายคิดยังงัยกับชั้น" ร่างบางหน้าแดงก่ำ

"จะบ้าเหรอ ใครเค้ามาถามตรงๆแบบนี้เล่า" อายตาย

"ก็บอกมาตรงๆก็แค่นั้น" ทาเคชิทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไอ้เจ้านี่หน้าด้านจริง ใครจะไปพูดได้ฟะ ถึงเค้าจะรู้แล้วก็เถอะ ใบหน้าหวานลังเล ใจนึงก็อยากจะบอกเผื่อฟลุ๊คได้รักกลับ แต่อีกใจหนึ่งก็อาย หัวสมองลองชั่งน้ำหนักดูแล้วดูท่าบอกไปจะดีกว่า เอาวะ ด้านได้อายอด

"รัก" โอกาดะพูดชัดถ้อยชัดคำ แล้วรีบก้มหน้าหลบใบหน้าที่แดงเป็นลูกเชอร์รี่ ทาเคชิได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เดินเข้ามาฉุดร่างบางลุกจากเก้าอี้มานั่งข้างๆตน

"แล้วรู้มั้ย ชั้นคิดยังงัย" โอกาดะเงยหน้ามองงงๆ ทาเคชิก้มลงจูบแทนคำตอบ ริมฝีปากเรียวเผยอรับการชอนไชของอีกฝ่าย

"อืม" โอกาดะครางอย่างพอใจ ก่อนที่จะโอนอ่อนตามล้มไปบนเตียง มือของทาเคชิไม่อยู่สุขไล้ไปทั่วอกเนียนก่อนจะถอดเสื้อออก แล้วเลื่อนมือมาปลดกางเกง ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อผิวหนังเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นภายในห้อง ริมฝีปากของทาเคชิไซ้ที่ซอกคอ ลงมาเรื่อยที่เนินอก "อา" เสียงครางดังขึ้นเมื่อร่างสูงใช้ฟันขบที่ยอดเนินอกทั้งสองข้างเบาๆ

"จำได้มั้ย ตอนเด็กๆ นายเคยพูดว่า 'ถ้าอยากให้ชั้นเป็นของนายคนเดียว นายต้องเชื่อฟังชั้น' "

"อืม" โอกาดะตอบรับได้เพียงแค่นี้เพราะความเสียวกระสันต์ที่เกิดขึ้นจากมือของทาเคชิที่เล้าโลมไปทั่วเบื้องล่าง

"เอาล่ะ ถ้าอยากให้ชั้นเป็นของนายคนเดียวล่ะก็… แยกขาออกซะ" ร่างบางทำตามอย่างว่าง่าย นิ้วเรียวค่อยๆสอดนำช่องทาง เมื่อโอกาดะนิ่วหน้า เขาจึงถอนนิ้วออก คงพร้อมแล้วนะ ทาเคชิจับขาเรียวพาดบ่า ค่อยๆแทรกกายผ่านอย่างนุ่มนวล "เจ็บมั้ย" ใบหน้าสวยส่ายหน้า ทาเคชิจึงเล้าโลมมากขึ้นแล้วแทรกเข้าไปจนสุด มือของโอกาดะเกร็งจิกผ้าปูที่นอนแน่น ใบหน้าเกลือกกลิ้งอยู่บนหมอนสีขาว เจ็บ… แต่ก็มีความสุข

ร่างสูงขยับสะโพกขึ้นลง จากช้าเป็นเร็ว แขนเรียวโอบคอไว้แน่น ร่างบางได้แต่ส่งเสียงร้องครวญครางจากความสุขที่เกิดขึ้น เขารับรู้ถึงทุกจังหวะที่ทาเคชิเข้ามาอยู่ในตัวเขา

"ไม่ไหวแล้ว ทาเคชิ ชั้น.." เสียงหอบร้องเตือน

"เดี๋ยว อย่าเพิ่ง…พร้อมกันนะ" ทาเคชิขยับอีกสองสามครั้งก่อนจะกระแทกกายเข้าไปจนสุดตัวพร้อมๆกับโอกาดะที่แอ่นสะโพกรับแล้วปลดปล่อยความรู้สึกทั้งมวลออกมาพร้อมกัน "อ๊า…"

ร่างสูงทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะค่อยๆถอนตัวออกแล้วย้ายมานอนข้างๆ โอบร่างบางเข้ามาใกล้ ทาเคชิเสยผมสีดำสลวยออกจากใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ แล้วประทับริมฝีปากบนหน้าผากของอีกฝ่ายที่ยังคงหายใจหอบอยู่ "ชั้นรักโอกาดะ"

โอกาดะซบอกกว้าง หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข แล้วก็ลืมตาขึ้นอย่างตกใจ "อ๊ะ. คืนนี้ชั้นต้องไปเฝ้าพ่อ โอ๊ย.." ร่างบางนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านขึ้นมา

"นอนต่อเถอะ วิเวียนบอกว่าจะเฝ้าให้ ให้นายอยู่ที่นี่แหละ 'กับชั้น' " ทาเคชิเน้น จนโอกาดะหมั่นไส้ แสดงว่าพ่อรู้เห็นเป็นใจสิเนี่ย

"อย่าทำเป็นพูดดีเลย ชั้นรักนายก่อนแท้ๆ"

"ใครว่าชั้นก็รักนายมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ตัว" ทาเคชิยิ้มจนเขาเขินรีบหลบตา

"ก็มัวแต่ซื่อบื้อน่ะสิ" โอกาดะต่อว่า "นายเป็นของชั้นแล้วนะ ห้ามไปยุ่งกับคนอื่นล่ะ"

"กลับกันมากกว่ามั้ง นายเป็นของชั้นต่างหาก"

"งั้น นายก็ต้องเชื่อฟังชั้น" โอกาดะยิ้มอย่างเป็นต่อ

"ก็ได้ แต่ดูท่าจากเมื่อกี้ ชั้นเป็นผู้นำมากกว่านะ แถมให้ทำอะไรนายก็ทำหมด… โอ้ย.."

"เจ้าบ้า" ร่างบางกระทุ้งศอกไปหนึ่งที ทาเคชิดึงตัวเข้ามากอดแนบแน่น

"เจ็บก็ยอมจ้า ที่รัก" โอกาดะทำท่าจะต่อยอีก ทาเคชิรีบคว้าข้อมือไว้

"อ๊ะ ตอนนี้ชั้นแข็งแรงกว่าแล้วนะ ไม่ยอมให้นายเหมือนก่อนแล้ว"

"ลองหือดูสิ" ร่างบางค้อน

"น่ากลัวจัง แบบนี้สงสัยต้องทำให้อยู่ในโอวาทหน่อยล่ะ แก้ง ยกที่2เริ่ม" ว่าแล้วกระโดคร่อมทันที

"เฮ้ย อะไรน่ะ จะบ้าเรอะ ชั้นยังเจ็บอยู่นะ อ๊าย.." และแล้วหนูโอกาดะก็ต้องแพ้จนได้ เอาเถอะ สวยโหดแบบนี้เจอทีเด็ดจากพ่อทาเคชิก็ต้องยอมล่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]