Chapter4 : 1 วันที่แสนวุ่นวาย

ตาโตกลมแป๋วพิจารณาสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างชั่งใจ

“จะเอาอันไหนลงแข่งดีน้า” ปลายนิ้วเรียวหมุนเส้นผมสีน้ำตาลสลวยไปมา ก่อนที่จะพันกันจนแกะไม่ออก “ซึซึเมะ help me!”

“เจ้าเด็กเซ่อ เล่นอะไรเนี่ย” อากิระเดินดุ่มๆมาแกะผมให้ หลังจากที่นั่งมองอยู่นาน

“ชั้นไม่ได้เรียกนาย”

“ซึซึเมะ เค้าไม่ได้ยินอะไรหรอกน่า ดูนั่น” พลางชี้ไปที่คู่รักสองคนที่ยืนคุยกระหนุงกระหนิงอย่างอารมณ์ดี จนบรรยากาศรอบๆเป็นสีชมพู แต่ก็มีไฟลุกโชนจากสายตาบางคู่ที่มองอย่างอิจฉา

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์มารผจญไปแล้ว ทั้งสองดูจะยิ่งรักกันมากขึ้นกว่าเดิม โคจิมาที่ห้องสภานร.Sบ่อยขึ้น พร้อมทั้งพ่วงประธานTที่เขาเหม็นขี้หน้ามาด้วย

“คิดจะสร้างโลกส่วนตัวแค่สองคนหรืองัย โอ้ย เจ็บ” โวยวาย เมื่อตัวเองพยายามกระตุกผมออก

“ใจเย็นสิ” อากิระค่อยๆแกะอย่างเบามือ ยูสังเกตใบหน้าเฉยๆของอากิระ อะไรกัน หมอนี่หน้าดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร เวลาไม่ปากเสียแล้ว หน้าตาดูยกระดับขึ้นมาเลยแหะ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วดำหนา จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากหยักงดงาม ผิวสีแทนที่สะท้อนแดดบ่งบอกถึงการออกกำลังกาย กล้ามเนื้อแสดงถึงร่างกายที่แข็งแกร่ง.. ร่างกายที่แข็งแกร่ง… ยูหน้าแดงเมื่อรู้ว่าตนเองนั่นกำลังชื่นชมคนตรงหน้าอยู่ หัวใจก็พลันเต้นตึกตักขึ้นมาเสียเฉยๆ

“เป็นอะไรไปน่ะ หน้าแดงๆ” อากิระเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ฟันสีขาวเรียงเป็นระเบียบ ยูมองใบหน้านั้น อืม.. เจ้านี่เวลายิ้มแล้วหล่อจัง อ๊ะ.. คราวนี้ยูหน้าแดงยิ่งกว่าเก่า

“มะ..ไม่ต้องแล้ว อย่ามายุ่ง อย่ามาจับผมชั้น” ยูโวยวายแก้เขิน เมื่อรู้ถึงความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น

“อะไรของนาย ผมน่ะแก้ออกตั้งนานแล้วนะ เห็นนายเอาแต่จ้องชั้น” ตายจริง นี่เรานั่งจ้องหมอนี่เพลินเลย

“ไม่ได้จ้องสักหน่อย” ใบหน้าเรียวเชิด45องศา

“หน้ายังแดงอยู่เลย ทำไม หรือชอบชั้นเข้าแล้ว” ร่างสูงเชยคางมนให้หันมาจ้องหน้าตน ยูสบัดหน้าออก

“ยะ..อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย เจ้าบ้า” ว่าแล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ เดินดุ่มๆออกจากห้องไป

“อะไรของเค้านะ” อากิระกำลังจะก้าวขาตาม แต่ก็เหลือบไปเห็นคันธนู2คันวางพาดฝาผนังอยู่ “เอะ?”

“อ๋อ วันเสาร์หน้ามีแข่งยิงธนูที่รร.Wน่ะครับ คงกำลังเลือกอยู่ว่าจะเอาอันไหนลงแข่ง”

“รร.Wน่ะหรอ อ๊ะ อย่าล้อเล่นหน้า ที่นั่นมีเจ้านั่นอยู่นี่” อากิระเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ

ข้างยูเมื่ออกมาจากห้องก็มานั่งตบหน้าตัวเองแปะๆในห้องน้ำเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่นะ เขาหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ แต่ไม่ทันจะเอื้อมมือ ประตูก็เปิดออก ดวงตากลมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคุ้นๆ ใครหว่า ร่างสูงมองยูอย่างอึ้งนิดๆ ไม่ทันที่จะทำอะไร แขนก็โอบตวัดร่างบางเข้าหาตัว

“คิดถึงจังเลย ไม่เจอตั้งนาน” ชายตรงหน้าย่อตัวให้ระดับใบหน้าพอดีกัน ผมดำสนิท นัยน์ตาดำขลับ ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น ริมฝีปากบางถูกประกบโดยไม่ทันตั้งตัว

“อ๊ะ ว๊าก เจ้าโรคจิต” เสียงโวยวาย220เดซิเบล ทำเอาคนที่อยู่บริเวณรอบๆวิ่งทะลักเข้ามาในห้องน้ำของสภานร. แต่ก็เหมือนมียันตร์กันอยู่ยังงัยอย่างงั้น เหล่านร.หลายสิบคนกลับก้าวขาไม่ออกเมื่อประตูเปิดออก ใบหน้าที่ทุกคนคุ้นตาดี

“ประธานทาเคชิ”

ทาเคชิลูบแก้มบวมตุ่ย พลางร้องโอดโอยเมื่อซึซึเมะเอาน้ำแข็งประคบให้

“สมน้ำหน้า อยากมาทำบ้าๆทำไม” อากิระตวัดเสียงอย่างไม่พอใจสุดขีด ยูเองก็เริ่มจะอารมณ์เย็นขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ยังโกรธอยู่หน่อยๆ

“วันหลัง ถ้านายมาทักทายชั้นแบบนี้อีกละก็ ไอ้นั่นนายได้แทนลูกแอ๊ปเปิ้ลแน่” ยูลูบคันธนูคู่กายอย่างใจเย็น

“โธ่ ยูก็ คิสคนรักนี่ผิดด้วยหรอ”

“คะ..”

“ใครเป็นคนรักนายฟะ” ไม่ต้องเมื่อยปาก อากิระเป็นฝ่ายขึ้นเสียงเองแทน ร่างบางมองคนหน้าบูดข้างๆด้วยความรู้สึกบางอย่าง ดีใจ?

“อะไร อย่ามาทำหมาหวงก้างหน่อยเลย ถ้ายูเป็นคนรักนายก็ว่าไปอย่าง” ทาเคชิตอบอย่างไม่เดือดร้อน “นะจ๊ะ ยูจ๋า”

อากิระหน้าชา จริงอย่างที่เจ้านี่พูด

“โดนลูบคมซะแร้ว” โคจิเอ่ยเบาๆ

“เอาล่ะ โคจิ ซึซึเมะ จับทาเคชิไว้นะ” ทั้งสองรับคำอย่างงงๆ แต่ก็ทำตาม อากิระเดินมาหยิบคันธนูในมือของยูที่ก็มองอีกฝ่ายอย่างงงๆ

“จงไปเป็นลูกแอ๊ปเปิ้ลซะ” ว่าแล้วก็ง้างสายเอ็น “กล้ามากมาฉายเดี่ยวที่นี่แล้วยังทำซ่าส์อีก”

“เดี๋ยวอากิระ จะบ้ารอ เดี๋ยวธนูชั้นมีราคีหมด” เดือดร้อนถึงยูที่ต้องรีบเข้ามาห้าม

“ใครว่าชั้นมาคนเดียวเล่า เฮ้ มาช่วยหน่อย” สิ้นเสียงตะโกน ไม่รู้โผล่มาจากไหน จู่ๆประตูห้องสภานร.ก็เปิดครืดออก เหล่าสภานร.รร.Wยกโขยงมาเป็นฝูง

“นายปล่อยประธานนะ” ใบหน้าสวยเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะเดินมาคว้าคนตรงหน้ากระเด็นไปหาพวกที่ยืนรอรับอยู่ เมื่อเหลือบขึ้นไปเห็นสองคน ริมฝีปากเรียวก็คลี่ยิ้ม

“คิดถึงจัง โคจิ ซึซึเมะ” ว่าแล้วทั้งสามก็กอดกันกลม ยูถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะมีมวยที่นี่ซะแร้ว

“โอกาดะ วันหลังล่ามโซ่เจ้าประธานนี่ไว้ด้วย อย่าปล่อยให้หลุดออกมาอีกนะ” อากิระเดินฉับๆเข้าไปหา

“ชั้นไม่ใช่หมานะเฟ้ย แค่มาตามที่หัวใจเรียกร้อง” พลางหันไปสบตาหวานฉ่ำให้ดวงตากลมที่จ้องเป๋ง อากิระเดินเข้าไปคั่นกลางทันที ยูถอนหายใจดันตัวอากิระออก

“เอาล่ะ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว พวกนายมาที่นี่มีอะไรกันหรือเปล่า”

“อ้าว ก็วันนี้มีประชุมเรื่องตัวแทนรร.Sซึ่งก็คือคุณที่จะไปแข่งยิงธนูรอบชิงชนะเลิศที่รร.เรายังงัยล่ะครับ แล้วนี่พวกนักกีฬารอบสุดท้ายก็มาด้วย” ยูหันไปมองซึซึเมะ พลางนึก เอ วันนี้วันอะไรหว่า ซึซึเมะไม่น่าที่จะลืมเตือนเราได้นะ

“ปะ..ประธานยูครับ คือ ขอโทษด้วยครับ” แบบว่าคนมันมีความสุขมากไปหน่อย เลยลืม

นัยน์ตายูค่อยๆเปลี่ยนจากสีน้ำตาลกลายเป็นสีแดงทีละน้อยๆ เสียตัวเอ้ย เสียตังยังไม่เท่าไร เสียหน้านี่สิยิ่งกว่า

“จัดห้องประชุมเดี๋ยวนี้ เตรียมของว่าง น้ำชาด้วย ต้องขอโทษด้วยเป็นความสะเพร่าของทางเราเอง” เหล่ากรรมการนร.รีบวิ่งไปเตรียมห้องทันที เวลาเป็นการเป็นงานแบบนี้ ยูจะเปลี่ยนเป็นคนละคน ซึ่งนั่นก็เป็นอีกอย่างที่อากิระประทับใจ

“งั้นทางเราก็คาดโทษพวกนายด้วย” ทาเคชิพูดเรียบๆ สีหน้าขรึมผิดกับเมื่อครู่ ยูพยักหน้าน้อยๆ ยอมรับ แต่แล้วก็แทบคว้าเก้าอี้มาฟาดคนตรงหน้า “ขอจูบประธานยูอีกที”

“ตกลงรร.W มาที่นี่ได้ทุกเมื่อ” ยูพยายามเค้นเสียงรอดไรฟัน ทำให้อากิระถึงกับอึ้ง แบบนี้ไม่ได้การ

“เอ่อ..”

“รร.T ห้ามเข้ามาที่ห้องนี้เป็นเวลา3อาทิตย์” เสียงหวานเอ่ยพลางตวัดสายตาไปมองรองประธานที่ยืนแข็งทื่อ ตัวต้นเหตุทั้งหมด โคจิจับมือให้กำลังใจ ไม่กล้าเถียงง่ะ ทาเคชิยิ้มดีใจ เย้ๆ

“หมายถึงชั้นด้วยหรือเปล่า”

“นายอยู่รร.Tหรือเปล่าล่ะ”

“นายลืมไปแล้วหรอ”

“อะไร”

“ชั้นเป้นคนเดียวที่จะช่วยนายให้พ้นจากเงื้อมือหมาป่าได้นะ” อากิระกระซิบกระซาบชักแม่น้ำทั้ง5มาล่อ สายตาเค้นเคี้ยวไปที่ทาเคชิ

“ไม่ต้องห่วง โอกาดะจะคอยช่วยชั้นเอง แล้วชั้นก็มั่นใจว่านายจะให้เกียรติชั้น ใช่มั้ยครับ ประธานทาเคชิ” ประโยคหลังยูพูดเสียงดังฟังชัด หันไปหาเจ้าของชื่อ เจ้าตัวยิ้มเจื่อนๆพยักหน้า น่ากลัวจัง แต่สวย โหดนี่ล่ะ สเปก

“โคจิ” เสียงอารมณ์ขุ่นมัวสุดขีด ซวยแน่ตู

“ครับ”

“นายเอาเอกสารรายจ่ายรร.ย้อนหลัง5ปีไปเช็คด้วย” ว่าแล้วอากิระก็เดินดุ่มเข้าห้องสภานร.รร.Tไป ทิ้งให้ลูกน้องที่น่ารักซวยซ้ำซวยซ้อน

“5..5ปี เฮ้อ”

“เพราะฉะนั้น ทุกคนคงเข้าใจแล้วซินะตกลงก็วันเสาร์เราเปิดให้คนนอกเข้ามาดู แต่ต้องแลกบัตร นักกีฬารวมตัวตอน9โมงนะ”

“อืม” พลางเขยิบไปจนสุดเก้าอี้ “ทาเคชิ นายจะเขยิบมาถึงไหน” ยูว่าพลางมองคนข้างๆที่ตอนนี้ย้ายมานั่งเก้าอี้เขาแทนแล้ว

“โธ่ ยูล่ะก็..” รองประธานเห็นพฤติกรรมของประธานตัวเองไม่ไหว ลุกขึ้นมาฉุดให้นั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ไม่อายคนอื่นมั่งหรืองัยนะ

“ถ้าขืนนายยังทำตัวแบบนี้ กลับบ้านไปไม่ต้องกินข้าว” ทั้งยูทั้งซึซึเมะอดหัวเราะไม่ได้กับความโหดของลูกพี่ลูกน้องประธานจอมยุ่งนี้

“นายบอกว่าสเปกชอบโหด สวย อย่างโอกาดะนี่ก็ออกจะตรง”

“ไม่อ่ะ ชั้นชอบยูนี่นา อีกอย่างโอกาดะก็ไม่ได้คิดอะไรกับชั้นสักหน่อย“ ปลายตาคมออดอ้อน ดูขัดกับหน้าตาทีเดียว ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแววตาที่แสดงความน้อยใจจากดวงตาคู่สวย เพียงแว่บเดียว

“ชั้นก็ไม่ได้คิดอะไรเหมือนกันแหละ” ยูบ่นเซ็งๆ

“พรุ่งนี้จะมานะ” ทาเคชิเดินกลับอย่างสบายอารมณ์ ยูได้แต่ส่งพลังจิต อย่ามา อย่ามา…

เขาหลงรักประธานรร.S หน้าสวย โหดหน่อยๆมาได้3เดือนแล้ว หลังจากที่มีงานแข่งขันยิงธนูรอบแรก เพราะโอกาดะซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีอายุมากกว่าไม่กี่เดือนก็เป็นนักกีฬาเหมือนกัน จึงไปช่วยเชียร์ แต่เมื่อเข้าไปถึงสนามแข่ง สิ่งที่เห็นกลับตราตรึงอยู่ในความทรงจำเขาตลอด ร่างบางที่ดูบอบบางแต่กลับสง่างาม แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจและหนักแน่น ใบหน้าสวยงามราวกับเทพธิดา ดวงตาจ้องตรงไปยังเป้าหมาย ท่วงท่าที่งดงาม วินาทีนั้น เขารู้สึกว่า เขากำลังตกหลุมรักคนๆนี้เข้าเสียแล้ว ทุกอย่างของยูดึงดูดให้เขาตกอยู่ในมนตร์สะกด

“ชอบมากเลยหรอ” โอกาดะเอ่ยขึ้น เมื่อทุกคนขึ้นรถกลับรร.

“หืมห์”

“ประธานยูน่ะ”

“นายรู้จักรักแรกพบมั้ยล่ะ” ทำท่าเคลิ้ม

“รู้สิ” น้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนพูดกับตนเอง ดวงตาฉายแววเศร้าเล็กน้อย แล้วเบือนหน้าหนีออกไปมองวิวนอกรถ

และแล้วก็ถึงวันแข่ง ยูและซึซึเมะเข้ามาพักในห้องพักนักกีฬา โดยไม่ได้สังเกตเห็นชายร่างสูงสองคนในชุดโค้ทยาว มีทั้งหมวกและแว่นตาดำปกปิดมิดชิด

“พวกนร.มาเชียร์ประธานด้วยนะครับ”

“อ๊ะ หรอ” เจ้าตัวยิ้มเขินๆ สักพักทั้งคู่ก็ถอนหายใจพร้อมกัน ไม่ได้เจอโคจิตั้งหลายวัน เพราะต้องอยู่เป็นเพื่อนประธานซ้อมจนดึก ถึงจะได้ยินเสียงก็เหอะ คิดถึงจัง เจ้าบ้าอากิระ ทำชั้นไม่มีสมาธิเลยนะ เพราะนายแท้ๆ

“เอ่อ ประธานยูครับ”นร.คนหนึ่งเดินเข้ามาหา เก๊กเสียงหล่อเต็มที่ “ประธานแข่งตอน11โมงนะครับ ช่วงเช้าจะมีพิธีเปิดก่อน”

“อืม” ซึซึเมะเหลือบไปเห็นเพื่อนเก่าพอดี

“โอกาดะ” เจ้าของชื่อหันมามอง แล้วเดินเข้ามาหาอย่างดีใจ

“ประธานยู ซึซึเมะ”

“เห็นแล้วนึกถึงครั้งที่แล้วเลยนะ” ยูนึกภาพวันที่เขาแข่งรอบแรก มีคู่แข่งที่ฝีมือสูสีกับเขามาอยู่คนนึงก็คือโอกาดะนี่เอง

“คราวนี้ผมจะสู้เต็มที่เลยนะครับ” โอกาดะยื่นมือให้ ไม่ใช่แค่เพื่อชัยชนะ เขาแค่อยากทำให้คนบางคนทึ่งในความสามารถของเขาบ้าง

“ชั้นก็เหมือนกัน” ยูจับมืออีกฝ่าย

“ยู” เสียงนี้ทำเอาขนลุกตั้งชัน ไม่อยากเจอเลยจริงๆ ให้ตายสิ เห็นหน้าทุกวันจนแย่แล้ว ก็เล่นตามมาถึงห้องสภานร. ตามเงื่อนไขที่โดนคาดโทษ

“หวัดดี ทาเคชิ” ทาเคชิเดินเข้ามาใกล้ทำท่าจะคิสเฮลโหลอีกครั้ง

“ว๊าก เจ้าบ้า” ยูร้อง ตัวทาเคชิกระเด็นไปอีกฝากของห้องทันที ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครทำ

“อากิระ นายมาได้งัยเนี่ย” เสียงตื่นๆ ไม่ใช่ว่าตกใจที่ทาเคชิทำแบบนั้น(เริ่มชิน) แต่ตกใจที่พลังช้างสารของอากิระมากกว่า แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตรงรี่เข้าไปเล่นงานคนที่กลิ้งอยู่กับพื้นทันที ห้องพักนักกีฬาเกิดความโกลาหลขึ้น เมื่อทาเคชิทั้งวิ่งหนีทั้งแหย่ไปด้วย เกิดเสียหลักวิ่งไปจนข้างของกระจุยกระจาย แต่ไม่เป็นไร เป็นประธานซะอย่าง สบายอยู่แล้ว อากิระก็ไม่ยอมแพ้

“ทนไม่ไหวแล้ว ถ้านายขืนยุ่งกับยูอีกล่ะก็” ว่าแล้วก็วิ่งไล่ตาม ชายในชุดปกปิดอีกคนค่อยโผล่ออกมา ไม่ได้มาช่วยหรอก แต่กลับเดินไปหารองประธานน่ารักที่ยืนลุ้น(แต่ไม่ช่วยห้ามเหมือนกัน)อยู่

“โคจิ?”

“ซึซึเมะ คิดถึงจัง” แอบฉวยโอกาสที่เขาวุ่นวายจูบสักที

“ประธานยู ทำอะไรหน่อยเร็ว” โอกาดะเรียกตัวต้นเหตุที่ยืนลุ้นอยู่เหมือนกัน (ทำไมไม่มีใครเข้าไปห้ามเลยฟะ) ยูหันมา เอ๋ เรียกชั้นหรอ จะห้ามได้มั้ยเนี่ย สนุกดีออก อย่าห้ามเลย เมื่อเห็นยูไม่มีทีท่าว่าจะช่วยอะไรด้วย เนื่องจากเจ้าตัวก็เห็นว่าท่าทางน่าสนุก จึงเดินเข้าไปดึงเสื้อขาวสะอาดลง เผยให้เห็นไหล่ขาวนวล “ถ้า ไม่หยุด ผมจะปล้ำประธานยู” โอกาดะพูดเสียงธรรมดา แต่ทุกคนกลับชะงักกึก (รวมถึงผู้ไม่รู้เรื่องราว แต่อยู่ในเหตุการณ์) ยูถึงกับช๊อก เมื่อ มือเรียวไล้หน้าอกขาว

“ว๊าก โอกาดะ พวกนายหยุดกันเดี๋ยวนี้นะ” ยูรีบดึงเสื้อกลับด้วยใบหน้าอันแดงก่ำ

“นาย…ทำ…อะไร…”

“ก็พวกคุณไม่หยุดเอง ไม่งั้นประธานยูสุดที่รักอาจเสียพรหมจรรย์ก็ได้นะ” แววตาเจ้าเล่ห์ หอมแก้มยูฟอดใหญ่ จนยูเองก็เริ่มกลัว

“อะ.. เอาล่ะ อย่าก่อความวุ่นวายอีกนะพวกนาย (เดี๋ยวชั้นซวย)”

“วันนี้นายห้ามไล่ชั้นไปไหนเลยนะ ชั้นจะกันเจ้าหมาป่านี่ให้เอง” อากิระพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“อืม” ยูตอบตกลงง่ายๆ ดูท่าจะเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้ตอนนี้ โอกาดะทำชั้นกลัวซะแล้ว

“เพราะงั้น ในเมื่อหยุดแล้ว ก็จัดการเก็บกวาดซะ” โอกาดะสั่ง ใครเป็นประธาน รองประธานอะไรไม่สนแล้ว

“อะไรชั้นเป็นประธานนะ” ทาเคชิโวย ขี้เกียจนี่ แต่ก็รีบหุบปาก เมื่อสบกับสายตาเพลิงของโอกาดะ

“สงสัยจะเป็นคนเดียวที่เอาทาเคชิอยู่” ตัวต้นเหตุบ่นพึมพำ

กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง นักกีฬาจึงต้องย้ายไปอีกห้องแทน ส่วนโคจิน่ะหรอ อากิระเลยถือโอกาสให้ช่วยเก็บกวาดด้วย โทษฐานแอบมีความสุขอยู่คนเดียว ซึซเมะก็เลยขอไปช่วยด้วย ยูพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก

“เดี๋ยวชั้นมานะ” ยูหันไปบอกโอกาดะที่หน้าบูดอยู่หน่อยๆ เจ้าตัวพยักหน้าเฉยๆ ทาเคชินะทาเคชิ

ประธานสุดสวยค่อยๆย่องมาหน้าห้องที่4คนกำลังทำความสะอาดอยู่ สายตาก็จ้องไปที่ร่างสูง เจ้าของใบหน้าคนเข้ม ทำไมเขาต้องเดินมาที่นี่นะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย ยูเดินกลับไปอย่างเบื่อๆ ไม่ทันรู้ถึงอันตรายข้างหลัง ระวัง! (เตือนใครเนี่ย) ร่างบางดิ้นสุดแรงเกิด เมื่อมีมือใหญ่เอื้อมมาปิดปากและคว้าตัวเขาอย่างเงียบเชียบ

โอกาดะเหลือบมองนาฬิกา 10.15แล้ว นักกีฬาเริ่มทยอยออกไป ประธานยูไปทำอะไรตั้งนานแล้ว ไม่กลับมาซะที ถ้าไปเข้าห้องน้ำแบบธุระหนัก (แปลว่าอึ) ก็ไม่น่านานขนาดนี้ ร่างสูงเดินไปหา4คนที่ยังวุ่นวายอยู่ โดยเฉพาะลูกพี่ลูกน้องจอมยุ่งที่ทำไปด้วยบ่นไปด้วย มีการทะเลาะกับอากิระเป็นระยะ คงจะเป็นเรื่องประธานยูสินะ จริงๆเลย

“เห็นประธานยูมั้ย”

“ไม่นี่” ทุกคนหันมาอย่างแปลกใจ

“หรอ ไปไหนของเค้านะ นี่ก็ใกล้แข่งแล้ว น่าจะมาเตรียมตัวได้แล้ว”

“ชั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเลยแหะ หมอนั่นไม่ใช่คนที่ไม่รับผิดชอบซะด้วย” อากิระวางไม้กวาดลง เดินนำออกไปจากห้อง คนอื่นๆจึงเดินตามออกมา

“ยู” “ประธานยูครับ” 5คนเดินหาตามห้องต่างๆ ในสนามก็ไม่พบ ทุกคนหน้าเสียชักเริ่มใจคอไม่ดี

“เดี๋ยวชั้นไปติดต่อกับซิเคียวริตี้ก่อนนะ” ทาเคชิวิ่งไป โอกาดะทำท่าจะวิ่งตาม “โอกาดะ นายไปเตรียมตัวแข่งได้แล้ว”

“ไม่ ถึงไปชั้นก็ไม่มีสมาธิหรอก ให้ชั้นไปหาประธานยูดีกว่า”

“ไปเหอะ เชื่อสิ พวกเราต้องหาประธานยูให้เจอให้ได้” อากิระพูดอย่างมั่นใจ “แล้วถ้าถึงเวลาแข่งของประธานแล้วยังไม่มา ฝากนายถ่วงเวลาด้วย”

“ครับ”

“โอกาดะ” ร่างสูงหันมามอง ”โชคดีนะชั้นจะหายูให้เจอ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วง” ทาเคชิเดินมาลูบหัวเบาๆ แล้ววิ่งต่อ ใบหน้าสวยมองตามก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินไปที่สนามแข่ง

“เอาล่ะ จะเริ่มจากตรงไหนดี ชั้นเป็นห่วงจัง”

“เดี๋ยวผมจะไปหาบนตึกนะครับ ซึซึเมะไปหาแถวๆสนามแข่งกับโรงยิมแล้วกัน”

“งั้นชั้นไปหาด้านหลังรร.นะ แล้วมาเจอกันที่สนามแข่ง”

ในขณะเดียวกันยูค่อยลืมตาขึ้น เมื่อขยับตัวก็รู้ว่ามือสองข้างถูกมัดไพล่หลังซะแล้ว ที่นี่ที่ไหนเนี่ย จริงสิ เมื่อกี้เราถูกจับตัวไว้ กะว่าจะเล่นงานจุดสำคัญของเจ้านั่น บังเอิญพลาดเลยถูกชกท้อง อืม จำได้แล้ว ว่าแต่… เขากวาดตาไปรอบๆ นี่มันห้องเก็บอุปกรณ์กรีฑานี่นา

“ฟื้นแล้วหรอ” เสียงแหบพูดขึ้น ยูหันไปมองอย่างไม่เกรงกลัว

“นายเป็นใคร จับชั้นมาทำไม เอ้อ คงคิดจะทำลายการแข่งขันล่ะสิ บอกไว้ก่อนนะว่าไม่มีทาง นายอยู่รร.อะไรน่ะ เดี๋ยวชั้นจะจัดการนายแน่(ถ้าได้ออกไปนะ)” อีกฝ่ายอึ้งเล็กน้อย ไม่ได้พึงสังวรเล้ย ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในฐานะอะไร “ทำอะไรน่ะ” เมื่อเห็นเจ้าผู้ร้ายเดินเข้ามาใกล้ขึ้น มื้อกร้านไล้ใบหน้าเนียนเรื่อยมาที่ต้นคอระหงส์ลงมาที่หน้าอก ยูสะบัดออกอย่างรังเกียจ แววตาเริ่มกร้าวขึ้น

“ชั้นไม่ได้มาเรื่องแข่ง ไม่สนด้วยซ้ำ ที่สนมีแค่คุณเท่านั้น” ประธานรร.S เริ่มจะเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด (ความรู้สึกช้าจริง) จึงถอยหนี

“อย่าเข้ามานะ”

“ทำไม ทั้งๆที่ผมรักคุณมากขนาดนี้ เขียนจม.หาคุณตั้งไม่รู้กี่สิบฉบับ โทรไปหาก็ไม่เคยรับ จะไปหาที่รร.ก็มีแต่คนรุมล้อมจนผมเข้าถึงตัวไม่ได้ ทำไม”

“จะรู้มั้ยล่ะ วันๆชั้นได้รับจม.ตั้งไม่รู้เท่าไร ใครจะไปจำได้ แล้วพวกนั้นก็มาหาชั้นเอง ไม่ใช่ความผิดชั้นสักหน่อย”

“ความผิดคุณสิ ผิดที่ทำให้ผมคลั่งคุณขนาดนี้” ยูเตรียมเงื้อหมัด แต่ก็พึ่งนึกได้ว่าถูกมัดอยู่ ซวยล่ะสิ ร่างสูงใหญ่กำยำ (มาดชายโฉด) ตรงเข้าคร่อมร่างบางทันที เมื่อไม่มีมีก็ใช้เท้าก็ได้ฟะ ยูกะระยะก่อนจะกระแทกเข่าใส่เจ้าผู้ร้ายน้อยทันที เสียงร้องโอดโอยดังขึ้น ยูรีบตะเกียกตะกายวิ่งไปที่ประตู แต่ถูกคว้าข้อเท้าไว้ทันจึงล้มโครมลงทันที

“ปล่อยสิวะ ไอ้บ้า ปล่อย” ยูทั้งถีบทั้งเตะสะเปะสะปะไปหมด ร่างใหญ่ฉีกเสื้อจนขาด ดันตัวยูติดกับพื้น พลางไซร้ซอกคอจนยูแทบจะหัวเราะออกมาเพราะจั๊กจี้ (ยังมีอารมณ์ขำ) จากการเสียดสีของหนวดแข็งๆกับผิวบางๆ แต่ก็หัวเราะไม่ออกเมื่อปลายลิ้นแฉะลากผ่านลำคอ ผ่านเนินอกอย่างหื่นกระหาย “ปล่อยเซ่ ไอ้โรคจิต” ไม่นะ ใครก็ได้ อากิระ!

“อากิระ!” ยูตะโกนสุดเสียง เมื่อมือใหญ่นั้นไล้ขึ้นมาที่ต้นขาขาวเลื่อนไปยังส่วนสำคัญของร่างกาย

ประตูห้องเก็บของที่ถูกดันไว้ด้วยอุปกรณ์ต่างๆพังโครม อากิระ ทาเคชิ พร้อมกับซิเคียวริตี้วิ่งเข้ามาล๊อคคอร่างใหญ่ไว้

“เป็นไรหรือเปล่า” อากิระวิ่งมาหายูเป็นอันดับแรก ร่างบางตวัดแขนโอบคออีกฝ่ายแน่น ตัวสั่นระริก ใบหน้าตื่นกลัว นัยน์ตามีน้ำตาคลอ

“อากิระ อากิระ” ยูเรียกชื่ออากิระอย่างโล่งใจ

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร” อากิระลูบเส้นผมสลวยอย่างอ่อนโยน ค่อยๆช้อนตัวขึ้น แล้วเดินออกไปจากห้อง โดยลืมคนที่มาด้วยไปเสียสนิทใจ ทาเคชิยืนมองภาพนั้นอย่างเศร้าๆ ไม่ต้องพูดอะไร เขาก็รู้ดี ว่าเทพธิดาในฝันของเขาเป็นแค่ในความฝันเท่านั้น

“บ้าจริง เรานี่นะ”

ซึซึเมะกับโคจิวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง “เป็นงัยมั่งครับ ใครทำกับประธานขนาดนี้เนี่ย”

“ชั้นไม่เป็นไรการแข่งล่ะ”

“อีก10นาทีครับ โอกาดะขอเลื่อนเวลาให้ประธานเป็นคนสุดท้าย”

“ทำงัยดี เสื้อเละหมดเลย”

“ประธานยู มีอะไรเกิดขึ้นน่ะ” โอกาดะเดินมาหาด้วยสีหน้าตกใจ “ทาเคชิล่ะครับ”

“จัดการกับเจ้าวายร้ายนั่นอยู่” อากิระตอบแทน

“เอาเสื้อสำรองของผมไปใส่ก่อน อาจจะไม่พอดีนัก แต่ก็แก้ขัดนะครับ” ยูเหลือบมองนาฬิกาอีก7นาทีต้องรีบแล้ว ยูเปลี่ยนเสื้อเสร็จก็ได้เวลาเข้าสนาม

“ยู ไม่เป็นไรแน่นะ” ร่างบางหันมามอง

“อืม ไม่เป็นไร ขอบใจนะที่ช่วย” เป็นครั้งแรกที่จอมหยิ่งยะโส ยอมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อากิระ เขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาคว้าตัวเข้ามากอด

“วันหลังอย่าทำให้เป็นห่วงนะ นึกว่าจะแย่ซะแล้ว"

"อืม ขอบใจ"

"โชคดีนะ” อากิระมองตาอย่างมีความหมาย ยูหน้าแดงเล็กน้อย แต่ไม่มีเวลาแล้ว เขากับโอกาดะเดินออกไปสู่สนามแข่งทันทีโดยไม่ได้พูดอะไร

“กิ๊วๆ ประธานหน้าแดงแล้วครับ” โคจิแซว ซึซึเมะหัวเราะอย่างมีความสุข เฮ้อ เข้ากันได้สักที

“เจ้าโคจิ พูดมากมานี่ขอเตะที” ว่าแล้วก็ไล่เตะรองประธานอย่างสนุกสนาน

และแล้วชีวิตก็เข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ผลการแข่งขันเป็นไปตามที่คาดไว้ ยูชนะเลิศห่างเพียงไม่กี่แต้มกับอันดับสองซึ่งก็คือโอกาดะ ส่วนเจ้าตัวร้ายที่ลอบทำมิดีมิร้ายกับยูนั้น เจ้าแม่ก็ได้ประกาศิตให้เนรเทศออกไปนอกเมืองซะด้วยอิทธิพลของป่าป๊า แถมยังขู่ไว้อีก “ระวังว่าที่ลูกแอ๊ปเปิ้ลของนายให้ดี”

ส่วนอากิระหลังจบการแข่งขันก็เข้าไปแสดงความยินดี ท่ามกลางเสียงแซวของคนอื่นๆ แต่กลับถูกต่อยไปหนึ่งหมัด “เจ้าคนฉวยโอกาส” คือ… วิธีแก้เขินของคุณเธอค่อนข้างโหดและทำให้ผู้อื่นเจ็บตัวไปหน่อย เข้ากันได้ซะที่ไหน

ทางด้านทาเคชิของเราบ้าง โอกาดะยืนมองเหม่อถ้วยรางวัลชนะเลิศอันดับสองอย่างไม่ยินดียินร้ายเท่าไรนัก

ก๊อกๆ...

“เข้ามา อ้าว ทาเคชิ มีไร”

“เห็นนายท่าทางไม่ค่อยดี ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ไม่มีอะไรนี่” นัยน์ตาเริ่มแดงนิดๆ รีบหันหลังให้เพราะกลัวโดนจับได้

“ถึงแม้จะไม่ได้ชนะเลิศก็ไม่เป็นไรนี่นา”

“ชั้นก็ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นซะหน่อย” ทาเคชิมองอีกฝ่ายที่กำลังงอนเรื่องบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องอะไร จึงได้แต่พยายามเอาใจ

“ชั้นหิวจัง” ลูบท้องป้อยๆ

“บอกให้คนครัวทำให้สิ”

“ไม่เอา อยากกินฝีมือนายมากกว่า” โอกาดะหันมามองอย่างแปลกใจ” ก็กับข้าวที่นายทำมันอร่อยที่สุดที่ชั้นเคยกินนี่นา” เขาแพ้รอยยิ้มทะเล้นจนได้ ร่างโปร่งยิ้ม

“มาสิเดี๋ยวทำให้กิน” รางวัลอะไรน่ะเขาไม่สนหรอก ก็แค่อยากให้คนๆนี้ยอมรับเขาบ้างก็เท่านั้น แค่นั้นก็พอแล้ว “นี่ นายจะไปที่รร.Sอีกหรือเปล่า”

ทาเคชิคิดแป๊ปนึงก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น “ไม่ล่ะ พวกเขาคงมีความสุขกันอยู่แล้ว” แล้วทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันไป

“โอกาดะ อยากกินลาซานย่าน่ะ”

“อืมได้”

“อยากกินส้มตำด้วย”

“อะไรของนายน่ะ ไม่เข้ากันเลย”

“อยากกินชอคโกแลตพาเฟ่ต์”

“ไปซื้อกิน ไป๊”

ด้านอากิระเมื่อถึงกลับบ้าน

“ว้าย ลูกจ๋า โดนอะไรมาอีกเนี่ย ทุกวี่ทุกวันเลยเชียว” แม่จ๋าทักทายลูกชายที่แก้มเป็นรอยแดง

“โดนแรงรักน่ะฮะ” เจ้าตัวตอบยิ้มๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]