Chapter2: three days two nights
ถึงซักที เอ้าขนของลงได้แล้ว รถตู้สองคันจอดหน้าโรงแรมเล็กๆที่ตกแต่งอย่างดี มีดาวห้าดวงติดเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างป้ายชื่อโรงแรม
ยอดเยี่ยม เหมาะจริงๆ ประธานยูสุดสวยคนเดิมก้าวอย่างออกจากรถ เดินออกมาชมโรงแรมอย่างพึงพอใจ ในขณะที่บรรดาสภานร.ถ่ายเทสัมภาระกันยกใหญ่ ด้วยความเป็นคุณหนูจึงไม่เคยชินที่จะให้มืออันอ่อนนุ่มนั้นหยาบกระด้างด้วยการหิ้วของหนักๆ
หรูจริงๆ สมแล้วเป็นโรงแรมที่พักได้เฉพาะแขกVIP อากาศเสียทันตาเห็นเมื่อเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก
ไม่ยักทราบว่าประธานอากิระไม่เคยพักโรงแรมดีๆแบบนี้นะครับ
ก็ปกติมีบ้านพักตากอากาศส่วนตัวน่ะครับ เลยไม่ค่อยได้อยู่โรงแรม
เอ่อ คือ.. ไปเช็คอินก่อนเถอะครับ ซึซึเมะ รองประธานรูปหล่อน่ารักขอเข้าขัดจังหวะ เนื่องจากพวกข้างหลังผลักมาให้ทำหน้าที่ห้ามศึก
เรามาสัมนานอกสถานที่ที่บ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้สามวันสองคืนเรื่องของนโยบายรร.ทั้ง2 โดยวันสุดท้ายก็จะปล่อยให้พักผ่อนอย่างอิสระ แต่ แง้~ มันจะไปรอดไม่เนี่ย
ซึซึเมะ ผมช่วยถือของนะ เสียงทุ้มของหนุ่มหล่อล่ำ อดีตกัปตันบาส ปัจจุบันเป็นรองประธานรร.T นามว่าโคจิ
ขอบคุณ ซึซึเมะยิ้มหวาน อา.. รอยยิ้มของเทพธิดา
เอาหล่ะ เรามาจับฉลากกันเถอะ ซึซึเมะชูกล่องที่ข้างในมีเศษกระดาษไว้ให้รร.T เป็นผู้จับ เพราะห้องมีจำกัดเพียง12ห้อง จะแยกเดี่ยวก็ไม่พอ
ว้าว ได้คู่กับรองประธาน กรรมการนร.คนหนึ่งยิ้มหน้าบาน นายไม่รอดแน่ โคจิมาดเข้มแววตาอาฆาต ทำเอากรรมการนร.เหงื่อตก
ผิดใบครับ แหะๆ ว่าแล้วก็ส่งให้ ตัวเองก็เดินสั่นๆไปจับใหม่
อากิระเสียสละจับเป็นคนสุดท้าย หยิบขึ้นดู คิดว่าจะเป็นใครน้อ แล้วมันจะเป็นใครล่ะได้
มองอะไร ยูวีนนิดๆ เมื่อเห็นอากิระมองด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีแหะ อากิระวางกระดาษบนมือนุ่ม เมื่อเห็นก็แทบลมจับ
คืนนี้เราอยู่ด้วยกัน สองต่อสอง นะ ประธานสุดสวยรู้สึกสยิวทันทีทันใด ทำไมต้องเน้นคำนั้นด้วยฟะ ว่าแล้วก็เดินไปขอเปลี่ยนกับคนอื่นเงียบๆ ทุกคนก็อยากจะคู่กับประธานใจจะขาดแต่ก็ไม่กล้าง่ะ
เรามาตกลงกันก่อน นายห้ามเข้าใกล้ชั้นเกิน1เมตร ไม่งั้น ตาย! เมื่อเข้าห้องนี่คือบทสนทนาเริ่มแรก
บอบบางอย่างนี้จะทำอะไรชั้น ข้อมือทั้งถูกรวบทันที
ปล่อยนะ เจ้าบ้า ชั้นเกลียดนาย ยูโวยวาย
บอกตรงๆนะ ชั้นไม่ชอบคำๆนี้เลย พูดดีๆกับชั้นไม่ได้หรืองัย อากิระเริ่มอ่อนอกอ่อนใจ
ได้ ถ้านายไม่เข้าใกล้ชั้นเกิน1เมตร ภายใน3วันนี้ จะไม่พูดคำว่าเกลียดอีกเลย ยูกระหยิ่มยิ้มย่อง
อุตส่าห์มีโอกาสแล้วแท้ๆ เอาก้อได้วะ เพื่อผลในระยะยาว
ตกลง ความจริงเค้าก็ไม่ได้ต้องการที่จะล่วงเกินอะไรหรอก แต่เพียงอยากรุกบ่อยๆให้ยูรู้สึกตัวสักที
งานสมนาเริ่มขึ้นและจบอย่างสวยงามจนทุกคนนึกประหลาดใจ ไม่มีการต่อล้อต่อเถียง แถมยังนั่งห่างกันคนละโยชน์ ทำเอาบรรยากาศจืดชืดชอบกล อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ยูเองก็รู้สึกแปลกๆ เบื่อๆ เมื่อคนที่เคยปะทะฝีปากกันบ่อยๆเงียบหายไป ทำไมกันนะ
ประธานครับ มีความเห็นว่างัยครับ ซึซึเมะเรียก ยูละสายตาจากอากิระหันมางงๆ ไม่ได้ฟังอ่ะ
เอ่อ ก็ดี ตอบส่งเดชไป ทำเอาทุกคนนิ่งเงียบ
คือ ผมถามว่า งานวันวิชาการครั้งหน้า มีคนเสนอให้ประธานยูเป็นนางเอกของเรื่อง
อ๊าย~ไม่มีทาง ชั้นไม่เป็นเด็ดๆ จะบ้าหรอ ยูโวยวาย ปกติคงจะมีเสียงแทรกขึ้นมา แต่ทว่า
. นี่เจ้าอากิระมันจะไม่โต้ตอบอะไรจริงๆหรอเนี่ย
แล้วก็ . ซึซึเมะเห็นเงียบไป เลยรีบพูดเรื่องต่อไปต่อ ทำไมไม่สนุกเลยนะคราวนี้
สรุปวันนี้เลยไม่ค่อยได้ฟังที่ประชุมกันเลย ไม่รู้ทำไมตามันชอบหันไปมองเจ้าบ้านั่นอยู่เรื่อย ยูนั่งเซ็งๆบนเตียง คืนนี้พระจันทร์สวยจัง เจ้าอากิระไปไหนนะ
ครืด เสียงเปิดประตูทำเอายูสะดุ้ง จะ..จะอาบน้ำหรอ
อืม น้ำพุร้อนคงแช่พรุ่งนี้น่ะ วันนี้เหนื่อยอยากนอน ประชุมเลิกซะดึก อืม จริงสินะ รร.Tมีประชุมต่ออีกนี่ อากิระเหลือบมองนาฬิกาเกือบเที่ยงคืนแล้ว และก็มองหาผ้าเช็ดตัว
เอ้า อยู่นี่ ยูหยิบผ้าขนหนูที่ปลายเตียงยื่นให้ แต่อากิระหลบวูบ แถมยังบอกให้โยนมาซะอีก เล่นบ้าอะไรฟะ
ก็นายบอกเองว่าห้ามเข้าใกล้เกิน1เมตร กวนบาทาจริง
กะอีแค่ยื่นของให้ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกน่า จะบ้าหรืองัย
ประธานหนุ่มยิ้ม "เมื่อกี้บอกเองนะว่าไม่เป็นไร" ยูหน้าบึ้งรู้ตัวว่าหลุดปากไปซะแล้ว
ชั้นง่วงแล้ว ทำอะไรเงียบๆนะ นอนดีกว่า นึกว่าจะไม่ต้องเถียงกับหมอนี่แล้วเชียว
ใครจะรู้บ้างว่าลึกๆนั้น ยูสบายใจอย่างประหลาดที่ไม่รู้สึกห่างเหินอย่างที่คิด เขาจึงหลับไปอย่างง่ายดาย ดึกแล้ว ทุกคนทยอยหลับกันไป คงอีกคนที่หลับไม่ลง
โอ้ย ไม่ไหวแล้ว น่ารักเกินห้ามใจ โคจินอนม้วนกระดาษทิชชูอุดจมูก เมื่อหันไปเห็นท่านอนสุดเซ็กซี่ของรองประธาน เสื้อคอกว้างที่เผยให้เห็นไหล่ขาวนวล หน้าตายามหลับช่างน่ารักเสียเหลือเกิน น่าสงสารโดนสายตาโคจิทำมิดีมิร้ายไปเสียแล้ว ไม่รู้ตัวเลยนะซึซึเมะ
เช้าวันที่สอง ใบหน้าของเหล่าสภานร.ทั้งสองมีความสุขสุดๆ ก็วันนี้ฟรีนี่นา แต่ละคนก็คิดโปรแกรมจะไปเที่ยวบ้าง ทำอะไรต่อนี้อะไรบ้าง
ป่าด้านหลังสวยนะรับ ช่วงนี้ดอกไม้สีสันสดสวยขึ้นมาเต็มไปหมดเลยครับ บริกรแนะนำสถานที่เที่ยวให้เมื่อยูนั่งปรึกษาซึซึเมะว่าจะไปไหนต่อดีหลังจากที่วันนี้ไปเที่ยวมา ทุกคนเห็นด้วยที่จะไปชมดอกไม้ ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากเคลมท่านประธานท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกจัง
ตลอดวันนี้หมอนั่นไม่เข้าใกล้เราจริงๆด้วยแหะ รู้งี้บอกแค่เฉพาะตอนกลางคืนดีกว่า เหงาปากจัง หลายครั้งที่ยูเหลือบมองอากิระโดยไม่รู้ตัวจนตัวเองก็เริ่มแปลกใจ เจ้าหมอนั่นเรียกร้องความสนใจแหงๆ (เอ้า ไปโทษเค้าอีก)
เมื่อคนอื่นเห็นไร้บอดี้การ์ด การหาโอกาสเข้าประชิดตัวจึงเป็นเรื่องธรรมด๊าธรรมดา
ประธานครับเราไปดูตรงนั้นดีมั้ยครับ 1ในสภานร.เก๊กเสียงหล่อ
นี่ดีกว่าฮะ สวยจัง
ประธานครับ อย่าไปสนใจเลย มาทางนี้ดีกว่า
.
ขอบใจๆ ชั้นไปทางอื่นดีกว่า
ซึซึเมะ ไปทางนั้นกันมั้ย โคจิหันมาชวนบ้าง ในใจก็คิดแบบเดียวกับพวกเจ้านั้นแหละ ซึซึเมะเองก็รู้ว่าโคจิรู้สึกยังงัยก็เดินไปตามคำชวน เมื่อคืนก็อุตส่าห์เปิดทางไว้ให้แล้วเชียว แต่โคจิไม่เห็นทำอะไรเลย วันนี้จะมีอะไรคืบหน้ามั้ยน้อ
รองประธานรร.Tยื่นดอกไม้เล็กๆหลากสีสันให้อย่างเขินๆ ในใจซึซึเมะนั้นชักร้อนรุ่ม นี่ไม่คิดจะทำอะไรเลยหรืองัยนะ (เห็นเหนียมๆแต่ไวไฟไม่เบานะจ๊ะ ซึซึเมะ)
ซึซึเมะดูดอกนี่ซิสวยจัง โคจิก้มตัวลง ซึซึเมะเดินเข้ามาใกล้(มาก)
ไหน
กลิ่นแชมพูหอมชื่นใจจนเขาอยากจะคว้าร่างบางมากอดใจจะขาดแต่ก็กลัวว่าจะถูกเกลียดเสียก่อน จึงได้แต่ตอบเสียงตะกุกตะกัก
นะ..นี่ คิดแล้วเลือกกำเดาพาลจะไหล
โอ้ย ซึซึเมะ(แกล้ง)เซมาชน โคจิรีบรับเข้าสู่อ้อมกอดทันที เสียงนกร้องกันระงม(ร้องด่าป่าว) ลมพัดอ่อนๆ ท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้ ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากบาง โดยเจ้าตัวนั้นหลับตาพริ้มรอรับอยู่แล้ว
อืม เสียงครางอย่างพอใจดังขึ้น
ไป..ไปที่ห้องมั้ย โคจิถามเสียงหอบเล็กน้อย อีกฝ่ายกอดคอเขากระซิบเบาๆด้วยเสียงsexyเล็กน้อย
พาชั้นไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น เท่านี้โคจิไม่รีรออีกต่อไป หลบไปในที่ที่ไม่มีคนแล้วจูบอย่างอ่อนโยน มือก็ค่อยแกะกระดุมทีละเม็ดๆ
ผมรักซึซึเมะนะ โคจิพร่ำบอกราวกับต้องมนตร์สะกด จูบไซร้ไปทั่ว ทำเอาซึซึเมะอ่อนเปลี้ยไปหมด
คะ โคจิ อา เสียงร้องออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อถูกเล้าโลมเบื้องล่าง
ไม่มีคน ค่อยเงียบหน่อย ยูเดินๆมองดอกไม้เพลินจน ตุ๊บ!
โอ้ย มีทางลาดมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรฟะ (มันมีมานานแล้ว ตัวเองเดินไม่มองเองต่างหาก) แต่พอลุกขึ้นยืน ก็มีอันต้องลงไปนั่งต่อ
ไปนั่งเด็ดดอกไม้อะไรตรงนั้นน่ะ ยู อากิระส่งเสียงตามสายมา ทำให้ยูใจชื้นขึ้น แต่ความหมายนี่ซิ ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย
เท้าชั้นแพลงต่างหาก ช่วยหน่อยสิ ว่าแล้วก็ยื่นมือไปให้ แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉย รักษาระยะห่างไว้
เออ รู้แล้วๆ ชั้นขอยกเลิกสัญญาให้นายเข้าใกล้ชั้นได้ พอใจหรือยัง ประธานค้อนเขียวปั๊ด
อีกอย่าง ห้ามพูดว่าเกลียดชั้นด้วย อากิระนั่งก้มมองจากข้างบนทางลาด
ก็ได้
พูดดีหน่อยสิ ยูชักเริ่มหงุดหงิด สะบัดหน้าหนี อากิระเลยเดินหายไปเฉย
อากิระ เจ้าอากิระ เริ่มใจเสียนิดๆ นี่ก็เย็นแล้วด้วย เจ้าบ้าอากิระ ทิ้งชั้นไว้แบบนี้ได้งัย
อากิระ ยูตะโกนเรียก ไม่มีเสียงตอบกลับ น้ำเสียงที่ตะโกนเรียกเริ่มสั่นมากขึ้น น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ พยายามขยับตัวแต่ก็เจ็บเท้า จู่ๆก็มีมือยื่นมาคว้าร่างบางอุ้มขึ้นมา
ปล่อยเซ่ ยูมองตาเขียว นี่ถือโอกาสใช่มั้ยเนี่ย
พูดกับคนที่ช่วยดีๆหน่อย แล้วก็อย่าลืมรักษาสัญญาด้วยล่ะ หวังว่าพูดแล้วคงไม่คืนคำหรอกนะ อากิระยิ้มน้อยๆ ค่อยๆปล่อยร่างบางลงสู่พื้น แต่เมื่อเท้าแตะพื้นพี่แกก็ลงไปนั่งแปะกับพื้นอีกรอบ
ยูถอนหายใจ ลูบข้อเท้าป้อยๆ อากิระเห็นจึงอุ้มขึ้นมาแล้วรีบดักไว้ก่อน
อย่าโวยวายนะ ขืนไม่ทำแบบนี้ พรุ่งนี้ก็ไม่ถึงโรงแรม
ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ยูหลบตา นึกเขินๆอยู่เหมือนกัน อีกฝ่ายเห็นท่าทางที่อ่อนลงก็ยิ้มร่า ฮ่าๆๆชัยชนะอยู่แค่เอื้อม
อีกด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ เนื่องจากเสียง180เดซิเบลของประธานสุดสวย ทำให้บุคคลทั้งสองอารมณ์ดับไปทันที แต่ก็ยังอุตส่าห์หลบเฝ้าดูเหตุการณ์จนจบ ซึซึเมะอดยิ้มไม่ได้
ไม่นึกว่าสองคนนั้นจะมีช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกันนะโคจิ
อ่า ครับ กัดฟันตอบ ประธานยูนะประธานยู กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแท้ๆ
ซึซึเมะเหลือบเห็นคนรักถอนหายใจก็เข้าใจ เขาเองก็นึกเสียดายเหมือนกัน รอโอกาสเหมาะๆอย่างนี้มาตั้งนาน กว่าโคจิจะยอมทำอะไรให้มันคืบหน้ามากกว่านี้ จึงรั้งคอมาจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง
ต่อมั้ย ซึซึเมะยิ้มเชื้อเชิญ มีหรือจะปฏิเสธ ไม่พูดพร่ำทำเพลง โคจิไซร้ร่างบางต่อทันที มือก็พยายามแกะกระดุมกางเกง
รองประธานโคจิ ซึซึเมะ อยู่แถวนี้มั้ยครับ ทุกคนกลับถึงโรงแรมแล้วนะครับ หิวจนกินช้างได้ทั้งตัว แต่รอทั้งสองคนอยู่คร้าบ กรรมการนร.ชะตาขาด ตะโกนโหวกเหวกเรียกหา
ปะไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวพวกนั้นรอ โคจิหยิบเสื้อให้ซึซึเมะที่อารมณ์บูดหน่อยๆ ขัดจังหวะซะจริง
โคจิ คืนนี้.. เป็นอันรู้กันนะ ซึซึเมะชวนอายๆ โคจิยิ้มรับ คืนนี้แหละต้อง***ให้ได้ แต่ก่อนอื่น ไอ้เจ้านั่น มันตายแน่ เหอๆ
อาหารอร่อยสุดๆ ทุกคนลูบพุงกันอิ่มแปล้ จุดมุ่งหมายต่อไป คือ แช่น้ำร้อน ต่างก็รีบวิ่งไปที่บ่อน้ำร้อนกันยกใหญ่ ยูนั่งมองงงๆ วิ่งไม่ได้อ่ะ
อ้าว ประธานไม่ไปหรอครับ เดี๋ยวผมอุ้มไปให้ก็ได้
ยังล่ะ อันตรายสิขืนไปกับพวกนาย
ไม่ไปหรอครับ ว้า หลายคนบ่นเสียดาย อดเห็นผิวขาวเนียนเลย
ความจริงอยากแช่ใจจะขาด แต่ก็ห่วงพรหมจรรย์ของตัวเองเหมือนกัน น้ำร้อนทำให้คนหน้ามืดได้
อยากแช่ใช่มั้ยล่ะ อากิระเข้ามาแหย่ ค่อยยังชั่วหน่อย จะได้ไม่ต้องคอยฝืน ยูพยักหน้าหงึกหงัก มองตามตาละห้อย
งั้น คืนนี้ไปสิ เดี๋ยวพาไป
จริงหรอไปสิ
แต่มีข้อแม้ ชั้นต้องเข้าด้วย
ไอ้ลามก ยูปากไวโต้กลับทันที
ว่างั้นได้งัย หรือนายจะเข้าคนเดียว เกิดพวกนั้นรู้ตามเข้ามา ชั้นช่วยไม่ทันทำงัย เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบเพราะจำนนกับการชักแม่น้ำทั้ง5หว่านล้อมให้ตนเข้าไปอาบด้วยแล้ว ก็อุ้มกลับห้อง
เดี๋ยวให้ขี่หลังหรือประคองไปก็ได้นี่ ยูหน้าแดงซ่านก็อากิระเล่นอุ้มเขาแนบอกซะชิดขนาดนั้น เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องใจเต้นด้วย
แบบนี้ดีแล้วน่า ดีแบบไหนฟะ
ในห้องบ่อน้ำร้อน
โธ่ อดดูประธานยูเปลือยเลย
ไอ้จิตอกุศล ก่อนแกจะเห็นชั้นต้องเห็นก่อนซิวะ
เอากันเข้าไป เกรงใจประธานอากิระหน่อย
นั่นสิ ชั้นนะชอบเค้ามาตั้งนาน ยังต้องถอยเลย
ไม่เว้ย จะขอรักต่อไป สักวันเค้าคงเห็นใจชั้นแน่
เหล่าสมาชิกสภานร.ก็สนทนาเพ้อพกกันไปเรื่อยตามเคย แต่ทว่ายูรู้สึกเสียวสันหลังวาบจริงๆ
มีที่นี่ด้วยหรอเนี่ย ซึซึเมะมองบ่อน้ำร้อนกลางแจ้งที่เปิดให้เห็นท้องฟ้าที่สว่างไสวไปด้วยดวงดาว
รู้มาจากเจ้าของน่ะครับ อุตส่าห์ปิดเงียบเอาไว้
เจ้าเล่ห์จริงนะ สวยจัง
ที่สวยน่ะ ซึซึเมะมากกว่า โคจิจูบอย่างแผ่วเบาแต่ต้องสะดุ้งโหยงรีบผละออกจากกันเมื่อจู่ๆได้ยินเสียงฝีเท้านับสิบวิ่งตรงมาที่นี่
ครืด ประตูถูกกระชากออก
อ้าว ทำไมมาอยู่นี่ล่ะครับ
ก็จะมาแช่น่ะ โคจิตอบเขินๆ
ใจร้ายจังรู้ก็ไม่บอก พวกเราเพิ่งรู้มาเมื่อกี้เองว่ามีแบบเปิดโล่งด้วย ทั้งสองเหงื่อตก เฮ้อ แล้วมันจะไปถึงไหนมั้ยเนี่ย ว่าแล้วก็เดินคอตกลงไปแช่ร่วมกับคนอื่น
อากิระ พวกนั้นอะไรอยู่
เล่นไพ่กับนั่งคุยกันน่ะ (จริงๆอยากจะบอกว่ากินสาเกด้วยก็ไม่กล้า เดี๋ยวโรงแรมแตก)หรือนายจะรอดึกกว่านี้ เสียงกระซิบกระซาบของทั้งสองดังขึ้น
หนาวตายสิ
ชั้นจะช่วยทำให้อุ่นเอง ยูค้อน นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าเท้าเจ็บนะแล้วต้องพึ่งนายนะ นายไม่ได้กลับไปครบ32ประการแน่
เมื่อกี้ก็บอกไปว่านายนอนแล้ว ห้ามกวน คงไม่เข้ามาวุ่นวายแล้วมั้ง
ไปเหอะ
ยูนั่งลงตรงขอบบ่อ พลางหันไปชื่นชมทิวทัศน์รอบกาย
เอ้า เร็ว อากิระเดินเข้ามาจะถอดเสื้อให้
หวอ ไม่ต้อง ทำเองได้น่า ยูถอดเก้ๆกังเหลือบมองอากิระ นึกเปรียบเทียบร่างบางของตัวเอง กับร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้ อยากมีกล้ามมั่งจัง
สบายจังทั้งคู่แช่น้ำอย่างสบายใจ อากิระมองใบหน้าขาวนวลที่แดงขึ้นนิดเพราะความร้อน พยายามข่มอารมณ์นับหนึ่งสองสามในใจ นี่ยูอุตส่าห์ไว้ใจเขาให้เข้ามาด้วยแล้ว
เป็นอะไรไปนะ ยูเขยิบเข้ามาใกล้จนอากิระต้องเป็นฝ่ายถอยหนีเสียเอง แต่นี่มันอะไรกันความรู้สึกแปลกๆนี่
ยูยังคงไล่ตามเขามาเรื่อยๆ จนชิดขอบ ชั้นถามว่าเป็นอะไรทำไมต้องหนีด้วย ใบหน้าแดงๆน่ารักเอียงคอถาม มือก็ประกบหน้าให้หันมาจ้องหน้าตน
นายสิหน้าแดงๆเป็นไรหรือเปล่า อากิระเริ่มเป็นห่วง ความรู้สึกแปลกนั่น ใช่แน่
นี่ นายเมาน้ำร้อนหรอ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของยูดังขึ้น
เมารักต่างหาก ยูดึงใบหน้าคมเข้าใกล้ประทับริมฝีปาก แทรกลิ้นผ่านอย่างช่ำชอง(เพราะความเมา) ก่อนจะไซร้จูบที่ซอกคอ
เดี๋ยว.. อากิระเองก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้ คว้าร่างบางเข้ามากอดจูบหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม แล้วดึงผ้าขาวที่เอวออก
ยู เสียงเรียกขออนุญาต ร่างบางเพียงแต่ส่ายหัวอย่างเบลอๆ อากิระจูบอีกครั้ง มืออีกข้างเอือมไปที่ระหว่างขาช่วยกระตุ้นอารมณ์ยูให้คุกกรุ่นมากยิ่งขึ้น
อา อากิระ ร่างบางเกือบจะร้องสุดเสียงเมื่อได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่ท่วมท้นออกมา โชคดีที่รีบประกบปากได้ทัน
มันจะดีหรอ ชั้นไม่อยากให้นายเสียใจทีหลังนะ นายเมาอยู่
ดีสิ ชั้นต้องการนายนะอากิระ ยิ้มยั่ว รั้งคอลงมาจูบอีกครั้ง
อืม เสียงครางพอใจทำให้อากิระอารมณ์ยิ่งพลุ่งพล่านมากยิ่งขึ้น เขาลูบต้นขาเนียนเบาๆ จู่ๆใบหน้าหวานก็หงายไปข้างหลังเสียเฉยๆ
อะไรกันเนี่ย เฮ้!ยู แล้วชั้นจะทำงัยดีเนี่ย
สุดท้ายเขาก็ต้องแบกร่างไร้สติกลับห้องด้วยความเซ็ง
เฮ้อ ทิ้งให้ชั้นอารมณ์ค้างอยู่คนเดียวนะ แต่ก็ดีแล้ว ชั้นไม่อยากเอาเปรียบนายโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไร อากิระเอามือเกลี่ยผมที่ปรกลงมาด้วยความรักใคร่ ถ้ายูจำเรื่องเมื่อกี้ไม่ได้ก็คงดี ไม่งั้นที่เค้าเฝ้าเพียรพยายามมา2ปีกว่าต้องพังพินาศแน่ๆ จะว่าหมอนั่นจะเมาน้ำร้อนได้งัยหว่า ที่บ้านก็มีจากุซซี่ มีบ่อน้ำร้อนส่วนตัวอยู่แล้ว เขานั่งคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้ยูเร่าร้อนได้ขนาดนี้จนเค้าเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เหมือนกัน (ถ้ารู้นายก็ได้เปรียบสิ) แต่เอาเถอะ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้สัมผัสยูมากขนาดที่ไม่มีใครเคยได้สัมผัสแบบนี้แน่ๆ อากิระก้มลงจูบหน้าผากร่างบางบนเตียงอย่างแผ่วแล้วก็สะดุ้งตกใจเมื่อยอีกฝ่ายลืมตาขึ้นมากระทันหัน
นาย ทำอะไรน่ะ นี่ที่ไหนเนี่ย เมื่อกี้เราอยู่ที่บ่อน้ำร้อนไม่ใช่หรอ
นายเป็นลมไปน่ะ ชั้นเลยพามาที่ห้อง นายนอนพักไปแล้วกัน อากิระหันหน้าแดงซ่านหนี เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
เดี๋ยว นายยังไม่ได้ตอบคำถามชั้นเลย เมื่อกี้ทำอะไร เสียงเครียดนิดๆ
ชั้น เอ่อ แค่ จูบหน้าผากนาย พูดตะกุกตะกัก หวาย โกรธแน่
เจ้าลามก นี่นายพูดได้หน้าตาเฉยเลยนะ นี่ตอนชั้นสลบไปนายแอบทำอะไรชั้นหรือเปล่าเนี่ย ยูโวยวาย เอาสิ ตื่นมาก็เป็นเรื่องเลย นิสัยเก่าๆกลับมาแล้ว ตอนเมาน่ารักกว่าเยอะ อากิระนึกสนุกหลิ่วตาตอบหน้ากวนๆ
เราทำอะไรกันบ้างนะ อ้อ ใช่ จูบ อืม อะไรอีก อ้อ เรื่องอย่างว่าด้วย
ไอ้บ้าไอ้โรคจิตไอ้..
กว่าจะหลบออกมาได้ โคจิกับซึซึเมะเดินกลับมาด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากถูกเจ้าพวกนั้นรั้งตัวให้อยู่อยู่นาน เมื่อผ่านพ้นประตูห้อง โคจิก็คว้าร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดทันที หวังว่าคราวนี้คงไม่มีมารผจญนะ เชือกผูกยูทากะค่อยๆถูกปลดออก
ซึซึเมะ!เสียงเรียกดังลั่น ทำเอาหลุดออกจากภวังค์ ยูกระโดดเหยงๆขาเดียวถลาเข้ามาหา ซึซึเมะรีบรวบเสื้อก่อนทันที
ชั้นจะนอนกับซึซึเมะ ไม่มีทางยอมนอนกับเจ้าโรคจิตนั่นหรอก ยูโวยวาย โชคดีที่คนอื่นเมาหลับไปจึงไม่ได้ยินเสียง200เดซิเบล ว่าแล้วก็กระโดดล้มตัวลงนอนคลุมโปงบนเตียงทันที ปล่อยให้ซึซึเมะยืนสั่นพยายามระงับอารมณ์กับโคจิที่ถึงกับฝันค้าง โอกาสบินหนีไปเสียแล้ว โฮๆ โคจิจำใจเดินไปหาอากิระที่นอนสบายใจอยู่บนเตียง ด้วยสภาพแข็งทื่อ รุ่งเช้าทุกคนเดินทางกลับ ต่างก็แยกรถตามรร.กันไป แต่ทว่าบรรยากาศราวกับป่าช้างัยยังอย่างนั้น ออร่าแห่งความมืดมนเปล่งประกายทั่วไป ก็เมาค้างกันนี่นา ประจวบกับยูเองก็หงุดหงิดอากิระ เลยไม่ทันสนใจ ก็รู้อยู่หรอกว่าโดนแกล้งแต่ก็อดโมโหท่าทีของหมอนั่นไม่ได้ เมื่อรถรร.T แล่นผ่านนำไปก่อน อากิระหันมาส่งจูบให้ยิ่งทำให้ยูหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก จึงรูดผ้าม่านปิดทันที
ไอ้บ้าเอ้ย
ส่วนซึซึเมะนั้นก็รู้สึกปวดหัวหนึบๆอย่างกับโดนใครเอาท่อนเหล็กมาฟาดกับพฤติกรรมจอมเอาแต่ใจของประธานผู้นี้
เป็นเหมือนเก่าก็ดีเหมือนกันแหะ อากิระพึมพำ หันไปมองคนข้างๆด้วยความฉงน เจ้าโคจิมันเป็นอะไรของมันนะ ยังกับซากศพตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อืม..แล้วสรุปเจ้ายูเมาอะไรกันแน่นะถึงได้เป็นอย่างนั้น
นั่นก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไป
โปรดติดตามตอนต่อไป