aiboy

Chapter1: sport day

“ได้เวลาตรวจรอบๆรร.แล้ว ไปเหอะ ซึซึเมะ” ประธานรร. ถอดแว่นตาใสออก ลุกขึ้นเรียกรองประธานสุดหล่อแต่ออกจะเหนียมๆนิดๆ ก่อนที่ร่างบางทั้งสองจะก้าวถึงประตู สมาชิกภายในห้องรีบลุกครืนกันไปที่หน้าประตูก่อน

“เชิญครับ” ประธานหนุ่มเสยผมเขินๆ ขอบอกขอบใจแล้วเดินออกไป ทุกคนมองตามละห้อย ในใจก็คิดอยากตามไปด้วยจังเลย ต่างก็เป็นแฟนคลับของประธานไปเสียหมดดังนั้นการที่ใครคิดจะครอบครองคงต้องผ่านหลายศพหน่อย

โรงเรียนมัธยมปลายS เป็นรร.เอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อทั้งด้านความสามารถทางด้างการเรียนและกีฬา รวมทั้งชาติตระกูล สภานักเรียนเป็นที่ที่มีอำนาจมากที่สุดขนาดอาจารย์ยังต้องพากันเกรงใจ ที่นี่ยึดหลักประชาธิปไตยเป็นหลักอำนาจการปกครองเป็นของนร.ซึ่งผ่านทางสภานักเรียน แต่ถึงกระนั้นพลังของวัยรุ่นย่อมมีมากกว่า ดังเช่นเหตุการณ์การประท้วงของนร.เพื่อให้ประธานหนุ่มหน้าสวยไอด้อลอันดับหนึ่งของรร.Sยอมใส่คอนแทคเลนส์แทนแว่นตา ที่เบื้องหลังแว่นกรอบดำนั้นมีเพียงสมาชิกสภานร.เท่านั้นที่ได้เห็น จนในที่สุดก็มีมติให้ทำตามข้อเรียกร้อง (Zax รายงาน) ตามหลักแล้วเมื่อมีผู้เก่งก็ย่อมมีผู้เก่งพอๆกัน เพื่อนรร.ของรร.S ที่มีพื้นที่อยู่บนผืนแผ่นดินเดียวกัน ว่ากันว่าอดีตผู้อำนวยการของรร.ทั้งสองเป็นพี่น้องที่รักกันมาก ต่อมาเกิดไปรักคนๆเดียวกันเข้า จึงเกิดการแตกแยกแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย มรดกที่ดินที่ถูกแบ่งกันคนละครึ่งต่างก็สร้างเป็นรร.ชายล้วนที่มีชื่อเสียง ช่างเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง มีเพียงพุ่มไม้เตี้ยระดับเอวเท่านั้น ที่เป็นสิ่งกั้นรร.ทั้งสอง พอเริ่มแก่ตัวคาดว่าคงเริ่มคิดได้ แต่อะไรจะเกิดขึ้นคงต้องรอดูกันต่อไป

“รู้สึกจะเจอของดีเข้าซะแล้วซึซึเมะ” ประธานนร.หนุ่มมองไปที่พุ่มไม้หลังรร.

“งัย ไม่มีเรียนหรอ” ประธานสวมวิญญาณโฉดเข้าขัดขวางการพรอดรักของกระทาชายนายหนึ่งเข้า

“หวอ ประธาน”

“เอาล่ะ บอกชื่อแล้วก็ชั้นปีมาสิ เอะ นาย” สายตาอันแหลมคมแม้จะสั้น แต่ก็ใส่คอนแทคเลนส์อยู่นี่นา พลันเหลือบไปเห็นเครื่องแบบของรร.ข้างเคียงเข้า ถึงแม้จะคล้ายกันแต่สัญลักษณ์ที่ปลายเนคไทนั้น… อีกฝ่ายเป็นรร.Tหรอเนี่ย

“ส่วนนาย ไปให้ประธานของนายจัดการเอาละกัน ซึซึเมะจดชื่อที” เด็กหนุ่มถึงหน้าถอดสี อีกฝ่ายรีบเข้ามาปกป้องเหมือนกับนิยายเน่าๆทั่วๆไป

“อย่าทำอะไรเขาเลยครับ จะลงโทษก็ลงโทษผมเถอะ”

ถึงแม้ทั้งสองรร.จะเป็นศัตรูกันแต่รักต้องห้าม โรมิโอกับจูเลียต ก็มักเกิดขึ้นในสถานการณ์นี้เสมอ

“ชั้นไม่มีสิทธิ์ทำอะไรหรอก นายไม่ได้อยู่ที่นี่นี” เด็กหนุ่มทำหน้าวิงวอน เขาเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ แต่…กฎก็ต้องเป็นกฎ โทษทีละกัน

“ใจร้ายจังนะประธานยู ขัดขวางความรักของคนอื่นน่ะ กรรมจะตามสนองนะ” ยูเหลือบมองด้วยสายตาแกมด่า

“นี่มันเวลาเรียนนี่”

“ความรักออกจะเป็นสิ่งสวยงาม”

“การเรียนก็สำคัญ” ทั้งสองต่อล้อต่อเถียงกันสักพัก เมื่อหันไปอีกที เชลยทั้งสองก็ดำดินหายไปแล้ว

“อ๊า~ ซึซึเมะนายจดชื่อไว้ยัง”

“ยะ..ยังเลยครับ มัวแต่ฟังประธานทั้งสองเถียงกัน” ก็มันหนุกกว่านี่นาเวลาสองคนนี้เจอกันอ่ะ

“แก เจ้าอากิระเห็นมั้ย เสียกฎกันพอดี” ยูกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย ถึงมีพุ่มไม้ขวางอยู่ก็ไม่สนเฟ้ย

“สวย”

“หา อะไร” ยูมองงงๆ

“ชั้นบอกว่านายสวย” สิ้นคำประธานหนุ่มหน้าสวยก็ซัดเปรี้ยงเข้าให้

“ขนลุกเฟ้ย ไม่ดีใจหรอกนะอย่างนั้น” ยูหน้าแดงก่ำ ฝ่ายที่จุ้มปุ๊กอยู่กับพื้นลูบหน้าบริเวณที่ถูกชกเบาๆ โชคดีที่ไม่แรงนักไม่งั้นหวิดเสียโฉม

“หน้าแดงอย่างนี้น่ารักดีนะ” ประธานรร.Tอดแซวไม่ได้ ก็น่ารักจริงๆนี่นา

“ไอ้..” ซึซึเมะรีบคว้าตัวไว้ก่อนที่จะกระโดดไปฝั่งนู้น

“ว่างๆชั้นว่านายพาประธานไปฉีดยามั่งนะซึซึเมะ”

“โคจิ นายก็พาประธานนายไปหาหมอฟันผ่าเอาของเน่าๆออกมาจากปากด้วยล่ะ”

ทั้งซึซึเมะกับโคจิส่ายหน้าระอา เมื่อสบสายตาซึซึเมะก็หน้าแดงหันหนีไปทางอื่นทันที โคจิยิ้มกว้างดีใจ

กว่าจะสงบปากสงบคำทั้งคู่ รองประธานผู้โชคร้ายที่ทุกคนคิดว่าโชคดีก็ต้องใช้สังขารเข้าลากแยกออกจากกัน

“นี่คือจุดประสงค์ที่ประธานตรวจรร.เวลานี้หรอครับ”

“ฉลาดนี่” อากิระยิ้มอารมณ์ดี ทุกครั้งที่เจอมักได้บริหารปากเสมอ สนุกดี

“ไม่ดีหรอ นายได้เจอสุดที่รักด้วยนะ” คำนี้ทำเอารองประธานเขินไปหลายตลบเลยทีเดียว

“พวกในรร. เสียใจแย่เลย”

“ผมน่ะไม่เท่าไรหรอก ประธานน่ะสิ ถ้ารู้กันว่ามีหวานใจแล้วมีหวังน้ำตาท่วมรร.”

“นายนี่ ทำไมชอบเข้าข้างฝ่ายนั้นเรื่องเลย เราเป็นศัตรูกันนะ” ตัวเองเป็นคนเดียวน่ะสิ คนอื่นเค้าพบรัก ง่า..ไม่ใช่ ปรองดองต่างหาก กับรร.ข้างๆกันไปถึงไหนแล้ว

“เป็นเรื่องอดีตของผู้ใหญ่เค้า เราไปเกี่ยวอะไรล่ะครับ” รองประธานเสียงเริ่มบ่จอย

“ผู้ใหญ่ที่ว่าก็ลุงชั้นนะ”

“ผู้อำนวยการรร.Tก็ลุงของประธานเหมือนกันนะครับ” ประธานหน้าสวยเงียบเถียงไม่ออก

“ยกเว้นเจ้าประธานเวรนั่น” อากิระสักวันชั้นจะให้นายหมอบแทบเท้าชั้นให้ได้ เกลียดนายที่สุด

ทุกวันพุธจะมีการประชุมสภานักเรียนของรร.ทั้งสอง จากนโยบายของรร.เพื่อความสัมพันธ์ที่ดี ที่เพิ่งเริ่มมาได้สามเดือนกว่า การประชุมแต่ละครั้งประสบผลสำเร็จเพียงน้อยนิด สาเหตุไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเพราะใคร

“อาทิตย์นี้ประชุมที่รร.Tครับ นี่ก็8.58แล้ว เริ่มประชุมตอน9โมงนะคับ” กรรมการนร.พูดเสียงอ่อย เมื่อเห็นประธานสุดสวยนั่งดื่มชาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เพื่อความเด่น เราต้องไปเลทหน่อย ไม่เห็นเป็นไรเลย ใกล้นิดเดียวเอง”

“ประธานอย่าเอาแต่ใจทำให้คนอื่นเดือดร้อนซิครับ” ซึซึเมะทำหน้าดุ

“ก็ได้ โธ่เอ้ย” ยูลุกอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะกอบโกยคุกกี้ข้างหน้ามาด้วย

“สายนะครับ” โคจิตินิดๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก ก็ผู้ทรงอิทธิพลนี่นา ยูมองนาฬิกาข้อมือสีเงินสุดหรู เลทมาสองนาทีเองเฟ้ย ยุ่งยากชะมัด

“หัวข้อการประชุมวันนี้ เรื่องงานกีฬาสีที่จะมีขึ้นในเดือนหน้า ท่านผู้อำนวยการทั้งสองอยากให้รร.เราจัดงานร่วมกัน สถานที่คือรร.S” อากิระพูดขึ้น

กรรมการนร.ต่างก็เสนอความคิดเห็นไปเรื่อยๆ ในเวลานี้ คนเอาจริงเอาจังอย่างยูก็ดูจะเป็นปกติธรรมดา แต่ถ้าเมื่อไหร่ต้องปะทะคารมกับประธานรร.Tเข้า ก๊อดซิลล่าดีๆนี่เอง

“ประชุมคราวนี้ผ่านฉลุย” เหล่ากรรมการนร.โล่งอกกันเป็นแถบจนยูค้อน

“นี่จะว่าทุกทีเป็นความผิดชั้นงั้นหรอ” ก็จริงนี่ ทุกคนได้แต่คิดไม่มีใครกล้าพูด

“ถ้าหมอนั่นไม่เริ่มก่อน ชั้นก็ไม่โต้ตอบหรอก เห็นมั้ยล่ะวันนี้หมอนั่นคงจะสำนึกแล้วล่ะสิถึงไม่กล้า” ท่าทางภูมิใจทำเอาคันปากกันยุบยิบอยากบอกว่าเพราะไปขอร้องเขาต่างหาก

“ไม่หนุกเลย “

“ประธานเป็นไซโคหรืองัย”

“เจ้าบ้า นี่เค้าเรียกกลยุทธ์เผด็จศึกสาว ไม่งั้นเค้าจะคิดถึงเรื่องเราตลอดเหรอะ” หวังว่ากับหนุ่มหน้าสวยคงได้ผลนะ

“อยากให้ซึซึเมะคิดถึงผมตลอดบ้างจัง”

“ของนายใช้ทฤษฎีเดียวกับชั้นไม่ได้หรอก ต้องเผชิญตรงๆ เขาเป็นคนเรียบร้อยใจเย็น คงพูดรู้เรื่องมากกว่าลิงทะโมนแน่ๆ” ชักคิดถึงยูเวลาเต้นแร้งเต้นกาเสียแล้ว

และแล้วงานกีฬาสีก็มาถึง

“นี่รร.เราสนิทกับรร.Tขนาดนี้เชียวหรอ” ประธานหนุ่มพึมพำ เมื่อมองผ่านหน้าต่างเห็นเด็กนร.ทั้งสองรร.พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ตั้งแต่มีนโยบายใหม่ที่ทำให้ทั้งสองรร.ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม แสดงว่าผู้อำนวยการทั้งสองคนคงคิดที่จะคืนดีกันแน่ๆ

“ประธาน ได้เวลาเปิดงานแล้วครับ ประธานอากิระรออยู่”

“ไปแล้วๆ”

งานเปิดพิธีเป็นไปอย่างราบรื่น เพราะสภาฝ่ายSขอร้อง(อีกครั้ง)ไม่ให้อากิระราดน้ำมันใส่ไฟ การแข่งขันกีฬาเริ่มขึ้น ถึงแม้เหล่านร.จะเริ่มมีความปรองดองกัน แต่ทว่าเพื่อรร.และประธานขวัญใจต่างก็ชิ่งตำแหน่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

“นะ..น่ากลัวจัง คราวหน้าผมว่าจับคู่รร.Sกับรร.T ดีกว่านะครับ” โคจิเอ่ยขึ้น เมื่อครู่เขาลงแข่งบาสเจอกัปตันยักษ์ฝ่ายตรงข้างรุมซะแทบแย่ แต่ก็ยังดีอย่างน้อยซึซึเมะก็มานั่งทำแผลให้เขาอย่างตั้งอกตั้งใจ มีความสุขจังกีฬาสีปีนี้

“แฮ่กๆ” ยูวิ่งกระหืดกระหอบหลบบรรดาแฟนคลับที่ต้องการให้เขาชมที่ได้รับรางวัลหรือเหตุผลอะไรก็แล้วแต่

“เดี๋ยวครับประธาน”

“ประธาน ผมขอเปลี่ยนจากคำชมเป็นจูบได้มั้ยครับ”

“ประธาน”

“หายไปไหนเนี่ย เร็วจัง”

“โอกาสแบบนี้หาไม่ได้แล้ว พวกการ์ดก็ไปลงแข่งกีฬาเหลือตัวคนเดียวแบบนี้ เราต้องเข้าถึงให้ได้”

“โอ้ย เหนื่อย ไม่น่าออกมาซื้อน้ำเองเลย” ยูบ่นกระปอดประแปด นั่งพักที่พุ่มไม้หลังรร.

“งัย” เสียงหอบทักขึ้น เมื่อหันไปมองยูก็แทบหัวเราะ คงเจอสถานการณ์เดียวกันล่ะสิเนี่ย ประธานรูปหล่อหมดมาดก็คราวนี้ เอ๊ะ เมื่อกี้เราชมเค้าหรอ เค้าป่าวนะ

“sexyดีนะ เวลาประธานยูเหงื่อออกแบบนี้” ปากดีจริ๊ง อยากต่อยซักเปรี้ยงแต่แรงเจ้ากรรมหายไปหมดจึงได้แต่ค้อน

“แต่นายนี่ดูไม่ได้เลย”

“นั่น ประธานรรS/Tนี่”

“ไหนว่าไม่ถูกกันงัย”

“ข่าวลือมั้ง” พวกแฟนคลับต่างแอบสังเกตการณ์อยู่หลังพุ่มไม้

“ก็ดี จะได้รู้กันก่อนว่าเวลาเหนื่อยกับเหงื่อออกต่างคนต่างเป็นยังงัย” ว่าพลางส่งสายตาเจ้าชู้ใส่ จากที่หน้าแดงเพราะความเหนื่อยแล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก

“ทุเรศ สมองนายไม่มีเรื่องสร้างสรรค์บ้างหรองัย ดูท่านอกจากจะต้องผ่าของเน่าออกจากปากคงต้องผ่าสมองด้วยมั้ง”

“เรื่องไม่สร้างสรรค์ของผมคิดกับประธานยูคนเดียวแหละครับ”

เอ… ที่เค้าลือกัน คงเป็นความจริงแหละ - - ‘

“ไอ้..” ยังไม่ทันต่อความยาวสาวความยืด ก็มีอันที่ทั้งคู่วิ่งหนีตะลีตะเหลือกเพราะเสียงซุบซิบของพวกที่แอบอยู่ให้ก้มต่ำมั่ง มองไม่เห็นมั่ง อากิระคว้าข้อมือยูวิ่งหนีกันยกใหญ่

“ว๊าก ประธานอย่าพึ่งไป”

“เดี๋ยวพวกเรา คงต้องมีเรื่องคุยกันหน่อยล่ะ” เด็กรร.T คนหนึ่งเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกัน

“ชั้นว่านะ ถ้าประธานอากิระจะคบกับใครคนนั้นควรจะเป็นประธานยู ถ้าเป็นคนอื่นชั้นไม่ยอมยกให้เด็ดขาด”

“นั่นสิ ใครจะมาวุ่นวายกับประธานยู ชั้นก็ไม่ยอมหรอก อ่า.. ยกเว้นตัวชั้น”

“อืม คงไม่มีใครเหมาะสมอีกแล้ว”

“เป็นคู่ที่เพอร์เฟคจริงๆ พวกเราจะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าไอ้หน้าไหนมันจะได้สุดที่รักเราไป” ต่างคนต่างเพ้อพกกันไปเรื่อย สุดท้ายก็นั่งประชุมตกลงวางแผนกันเพื่อจับคู่คนทั้งสองอย่างมีความสุข แต่ดูท่ายูคงจะไม่มีความสุขด้วยล่ะมั้ง

“ฮัดเช้ย ๆ (อยากรู้จังเลยว่าใครเอ่ยถึงฉัน)”

“เอ้า เอาไปเปลี่ยนซะ เดี๋ยวเป็นหวัด” อากิระยื่นเสื้อยืดไปให้ประธานสุดสวยที่บัดนี้โทรมเพราะเหงื่อราวกับลูกหมาตกน้ำ

“ทำไรน่ะ” ยูตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆอากิระถอดเสื้อออก หน้าก็พลันแดงอย่างช่วยไม่ได้ ก็เพิ่งได้เห็นคนโป๊นี่นา เขินๆพิกล

“หน้าแดงแล้ว ยู” อากิระเชยคางขึ้น ยิ้มอย่างผู้ชนะ

“จะไปไหนก็ไปไกลๆเลย” ยูใช้เสื้อตบหน้าอากิระ ตัวเองก็เดินหลบมุมไปเปลี่ยนเสื้ออย่างเก้ๆกังๆ เพราะรู้ตัวว่ามีสายตามองอยู่

“จะมองไปถึงไหนฟะ” ด้วยความเหลืออด จึงหันมาตวาดใส่ แต่ทว่าใบหน้าคมเข้มกับอยู่ห่างออกไปพียงแค่คืบ

ยูได้ยินเสียงหัวใจเต้นดังมาก ร่างกายก็แข็งทื่อ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆใกล้ใบหน้าเข้ามาเรื่อยๆ..เรื่อยๆ…

“โครม” จู่ๆขาของประธานสุดสวยก็หมดแรงไปซะเฉยๆ พี่แกเลยล้มก้นจ้ำเบ้าไปกองกับพื้น แต่หน้าก็ยังแดงจัดไม่หาย อากิระซึ่งมีมู้ดอยู่เมื่อกี้ถึงกับปล่อยก๊ากที่เห็นหน้าตื่นๆ เอ๋อๆ จากปกติที่เห็นแต่มาดขรึมกับโมโห

“ไปเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะตกใจที่เราหายไปนาน” อากิระฉุดข้อมือเล็กขึ้นอย่างง่ายดาย แล้วลากไปโดยที่ใบหน้ายังยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เอาเถอะ แค่นี้ก็ดีแล้ว

“อ้าว ประธานไปไหนมาครับ” โคจิถามเมื่อเห็นใบหน้าอารมณ์ดี แต่คนข้างหลังนี่สิ หน้าแปลกๆ อ่า..ประธานยูจอมเฮี้ยบทำไมทำหน้าอย่างงั้นหว่า

“ประธานยู อ้าว เอ่อ..ประธานอากิระก็ได้ครับ ช่วยไปห้ามพวกฟุตบอลหน่อย ทะเลาะกันใหญ่เลย” สภานร.คนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา แต่ท่าทางแปลกๆเอ๋อๆของยูทำเอาคนเห็นงงไปเล็กน้อย

เมื่อกี้มันอะไรกันเนี่ย ตายแล้ว เราเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปได้งัย

“ประธานเป็นไรหรือเปล่าครับ” ซึซึเมะเห็นหน้าแดงๆก็รีบถามอย่างเป็นห่วง กว่ายูจะเรียกสติสตังกลับมาก็ใช้เวลาอยู่นานโข

“นี่ผมว่าถ้าประธานทั้งสองลงแข่งด้วยคงแย่แน่ มีหวังไม่มีใครดูกีฬาอย่างอื่น ไม่ก็โดนรุม แค่นี้ยังเป็นเรื่องเป็นราวทะเลาะกันเพื่อประธานเลยนะครับ”

“แย่แฮะ” ว่าแล้วก็เดิมดุ่มๆตามอากิระไปห้ามทัพจับศึกด้วยคน

“วอ1เรียกวอ2 สถานการณ์แย่สุดๆ เปลี่ยน” ยูเองก็อึ้งไปเหมือนกัน เนื่องจากสนามฟุตบอลกลางแจ้งนั้น ไม่ได้มีแค่นักฟุตบอลที่ทะเลาะกัน เหล่ากองเชียร์เกือบทั้ง2รร.ก็ร่วมเอี่ยวกับเค้าด้วย

“เดี๋ยวๆ หยุดก่อน” ยูวิ่งขึ้นเวทีคว้าไมค์ร้องเพลง อ้า~ไม่จ้าย ห้ามทัพต่างหาก แต่ไม่ได้ผล อากิระยืนอยู่ตรงนั้นก็คว้าไมค์ร้องคู่ทันที

“หยุด ถ้าหยุดแล้วจะขออะไรประธานยูก็ได้” เอ้า ไอ้บ้าอากิระ ไหงมาลงที่ชั้น

“ถ้าหยุดแล้ว ประธานอากิระจะแจกจูบนะ เด็กๆ” ยูยิ้มหวานราวกับเทพธิดาก็ไม่ปาน(ข้างหลังอ่ะ มีหางชี้ขึ้นมา)

มุขนี้ได้ผลดีแฮะ เหล่าเด็กๆที่ว่าหยุดหันมามองกันตาเดียวประมาณว่าสรุปใครจะให้รางวัล

“ประธานยู จูบที่ผมจะให้น่ะมีคนเดียวนะครับ” พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นนัยๆว่าเมื่อกี้ จำได้มั้ย เราเกือบทำอะไรกัน เท่านี้ยูก็เบรกแตก

“อากิระ นาย…เจ้าบ้า” เสือ สิงห์ กระทิงแรด ก็ห้ามไม่อยู่แล้วก็ต่อยปากหมอนี่หน่อยเหอะ

“ประธานที่เคารพครับ” กองเชียร์ใจกล้ายกมือขอเวลานอก

“ถ้าประธานเลิกทะเลาะเราก็จะเลิกเหมือนกันฮะ”

“ไม่มีทาง ให้ชั้นญาติดีกับหมอนี่น่ะหรอ” ยูเดือดจัด มือข้างนึงถือไมค์ อีกข้างคว้าขอเสื้อประธานหนุ่มอารมณ์ดีไม่ยอมปล่อย

ราวกับเตี๊ยมกันมาเรียบร้อย จบประโยคปุ๊ป ทุกคนก็เข้าละเลงสงครามกันต่อ ถ้าจะสังเกตให้ดีสักนิด ไม่มีการบาดเจ็บกันเลย (ลืมใส่เลนส์อ่ะ)

“แย่ล่ะ นายไม่น่าพูดเลย ถอนคำพูดซะเหอะ” อากิระกระซิบกระซาบยูที่ยืนอึ้ง

“ก็ได้ แค่วันนี้เท่านั้นนะ อ๊า~..ทุกคนชั้นไม่ได้หมายความว่าง้าน.. ฟังก่อน คือ..”

ทุกคนหยุดอย่างพร้อมเพรียงกัน หันมาจ้องจะเอาคำตอบ

“เห็นมั้ย เราออกจะรักกัน” ยูกัดฟัดพูด พลางเดินเข้าไปกอดคออย่างสมบทบาท

“ไม่เชื่ออ่ะ” เสียงระงมเซ็งแซ่ จนยูมองหน้าอากิระเลิ่กลั่ก

“งั้นชั้นจะพิสูจน์ให้ดู” ประธานรร.T ไม่พูดเปล่าจับหมับเข้าที่เอวข้าง ใบหน้าสวยอีกข้าง แล้วโน้มตัวประทับริมฝีปากทันที

“ไอ้..อ้า...” ยูกำลังจะเงื้อมือขึ้นต่อยแต่อากิระคว้าไว้ได้ทัน พลางกระซิบ

“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวก็มีเรื่องอีกหรอก” คราวนี้เขาบดริมฝีปากบางแน่น แทรกลิ้นผ่านเข้าไปควานหาบางสิ่งบางอย่าง ทำเอาร่างบางถึงกับช๊อคเป็นหิน ด้วยความไม่เค้ยไม่เคยมาก่อน เขาเหลือบไปมองที่สนาม ทุกคนยืนจ้องด้วยสีหน้าต่างๆกัน แต่ที่แน่ๆสงครามยุติแล้ว

ผ่านไปนานเท่าไร่ไม่รู้ อากิระถอนริมฝีปากหายใจหอบเล็กน้อย ก่อนหันมาพูดใส่ไมค์

“เห็นแล้วใช่มั้ย เพราะฉะนั้น อย่าทำให้เราลำบากใจเลยนะ รร.ก็อยู่ข้างๆกัน สามัคคีกันไว้เถอะ” เสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานเกิดขึ้นดังกันเซ็งแซ่ราวกับไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น อากิระรู้สึกเอะใจที่เห็นรอยยิ้มพิกลบนสีหน้าของนร.แต่ละคน ก็เริ่มจะเข้าใจอะไรมากขึ้น งานนี้เราได้กำไรไปเต็มๆ แต่..

“ว๊าก..ประธานยู” ซึซึเมะวิ่งเข้ามารับก่อนที่ร่างบางจะเป็นลมหงายตึงลงไป

และแล้วงานกีฬาสีก็จบลงด้วยดี แผนการคืนดีของเหล่านร.ก็ประสบความสำเร็จ ถึงแม้จะบ่นเสียดายประธานสุดที่รักแต่ก็ยังดีกว่าให้คนอื่นได้ไปละกัน

ณ ห้องพักสภานร.

ชายหนุ่มรูปงามนอนไข้ขึ้นเนื่องจากถูกจูบเป็นครั้งแรก แต่ก็ยังฝากแรงพยาบาทไปกับสายลม ซักวันชั้นจะเอาคืน??

catndog.gif (3077 bytes)

โปรดติดตามตอนต่อไป

Hosted by www.Geocities.ws

1