Class: 3
โรงอาหาร
" ผมอยากกินอาหารฝีมืออาจารย์ง่ะ ทำให้ผมหน่อยนะ นะครับ" โจทำตาละห้อยหน้าสงสาร
"เอ่อ คือฉันทำอาหารเป็นไม่กี่อย่างเอง แล้วก็ทำไม่เก่งด้วย คือ" เอกอรินตอบตะกุกตะกัก
"ไม่เห็นเกี่ยวเลย ผมก็แค่อยากกินอาหารที่คนรักของผมทำ"
เกือบทำเอาคนในโรงอาหารอ้วกแตกอ้วกแตนไปตามๆกัน
"เฮ้ย โจ ขอร้องล่ะวะ ข้าซ้อมมาบาสมาเหนื่อยๆจะแข่งอีกไม่กี่วันแล้วด้วย ขอกระเดือกข้าวให้ลงสักคำสองคำก็ยังดี หยุดพูดซักที ยิ่งเอ็งพูดข้าก็ยิ่งกินไม่ลง" ภูมิเคาะช้อนกับจานข้าวผัดกระเพราของตัวเอง ธณกับนพพลก็นั่งพยักหน้าว่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
"อิโด่ แค่นี้ก็ต้องประชด ไปซื้อน้ำก็ได้ฟะ" โจลุกไปพร้อมกับธณ ส่วนภูมิก็ขอตัวไปเติมกับข้าว ปล่อยให้เอกอรินนั่งอยู่กับนพพล
" เอ่อ โจเค้าเป็นคนสนุกร่าเริงดีนะ ทุกคนในห้องคงชอบเค้ากัน เพราะดูจะเชื่อฟังกันเป็นอย่างดี" อาจารย์ฝึกสอนหาเรื่องคุยเพื่อทำลายความเงียบ
" เชื่อฟัง?? ห้อง15 ชอบโจน่ะใช่ครับ แต่ทำไมอาจารย์ถึงคิดว่าพวกเราเชื่อฟังโจ" นพพลหันมามองหน้าอาจารย์
" ก็ อย่างเรื่องคาบเรียนของฉันไงล่ะ เพราะโจสั่งไว้ไม่ให้คุยกันไม่ใช่เหรอ ฉันยังคิดเลยว่าน่าจะสั่งให้เงียบทุกคาบเรียน โดยเฉพาะคาบของ อ.รวิชิตพวกเธอเล่นกันมาก" นพพลเงียบไปครู่หนึ่ง
"ไม่ได้สั่งหรอก โจไม่เคยออกคำสั่งกับคนในห้อง" คำตอบของนพพล ทำให้เอกอรินงงเข้าไปใหญ่
"แล้วทำไม ??"
"อาจารย์ คิดว่าฝูงลิงจะรู้สึกยังไงถ้าถูกล่ามโซ่จับมัดรวมกันไว้ในกรงเล็กๆแคบ แล้วยังบังคับให้พวกมันแสดงโน่นแสดงนี่ แน่นอนพวกมันต้องอาละวาด" เด็กหนุ่มเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ
"ส่วนอาจารย์คงเหมือนป่ากว้างสำหรับพวกเรา มีอะไรหลายๆอย่างดึงดูดพวกเราตั้งแต่วันแรก ที่พวกเราเชื่อฟังไม่ใช่โจแต่เป็นอาจารย์ เราศรัทธา ไว้ใจ ผมก็ด้วย "
"คุยไรกัน น้ำมาแล้ว จารย์เอาน้ำอะไรครับ" ธณกับโจวางแก้วน้ำก่อนนั่งลงประจำที่
เอกอรินมองนพพล 'ผมก็ด้วย' เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มพูดประโยคนี้ออกมาเบาๆเหมือนกับไม่ได้ตั้งใจที่จะพูด เหมือนกับมันหลุดปากออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ บางทีอาจจะลืมตัว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเอกอรินกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกจนต้องยิ้มออกมา
..
"ไอ้โจส่งมาเด่ะ ให้มาช่วยซ้อมนะโว้ย ไม่ใช่ให้เอ็งมาแย่งพวกเราเล่น" ธณตะโกนโวกเวกอยู่กลางสนามบาส "ไม่ต้องมาสั่ง ถ้าขืนข้าส่งให้เอ็งแล้ว จะชู้ตลงไหมเล่า"
"เลิกทะเลาะกันได้แล้ว โจ!! นพพลก็ยังว่างอยู่ ดูให้มันรอบๆสนามสิ แล้วก็ธณวิ่งตามลูกให้มันเร็วกว่านี้หน่อย กันอีกฝ่ายไว้อย่าเอาแต่จะชู้ตอย่างเดียว จะไปแข่งจริงอยู่ไม่กี่วันแล้วยังทะเลาะกันอยู่อีก" อัสกรส่งเสียงควบคุมการเล่นอยู่ข้างสนาม ก่อนเดินมานั่งข้างเอกอริน
วันนี้ถึงจะเป็นวันหยุด ชมรมบาสก็ยังมาซ้อมเพราะอีก2-3วันนี้จะไปแข่งกันแล้ว ท่าทางจะเหนื่อยกันน่าดู เอกอรินว่างๆก็เลยมาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีม คอยหาน้ำหาท่า หาผ้าขนหนู หาของกิน หาไม้จิ้มฟันยันเรือรบ คอยดูแลพวกนักกีฬา ซึ่งส่วนใหญ่ก็เด็กห้อง 15ทั้งนั้น
"เด็กห้องคุณนี่ บ้าบิ่นกันจริงๆ" อัสกรยิ้มแล้วส่ายหัวอย่างเอือมระอา
"แต่ก็เล่นกันเก่งใช่ไหมล่ะครับ" ผู้จัดการทีมจำเป็นหัวเราะเบาๆ โค้ชหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"นั่นสิ บ้าบิ่นแต่เล่นเก่งกันจริงๆ ผมยอมรับเลยนะไอ้เด็กพวกนี้ แต่จะเก่งจริงอย่างที่เราคิดกันก็ต้องรอดูผลการแข่งขันอีกทีล่ะ" อัสกรมองดูนักเรียนที่เล่นกันอยู่กลางสนามอย่างภูมิใจ
" แล้วนพพล ขาเค้าหายดีแล้วเหรอครับ" เอกอรินถามอย่างห่วงๆ
"คุณรู้ด้วยเหรอ ยังไม่หายหรอก แต่ไม่ดีขึ้น"
"แล้วเรื่องแข่ง..??"
"ผมไม่บังคับ นพพลคงจะไปแข่ง แต่ไม่รู้ว่าถ้าหากมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น บางทีอาจจะเล่นบาสไม่ได้อีก ผมเคยพูดกับเค้าเรื่องนี้แล้ว แต่ ไม่รู้นะ นพพลเลือกแล้ว"
ในที่สุดวันที่แข่งก็มาถึง เอกอรินมาส่งพวกโจที่รถบัส แต่ดูเหมือนว่าจะเกิดปัญหา ..
"อะไรนะ!!! ไอ้นพไม่มา โทรไปที่บ้านรึยัง"
"อะไรของมัน ซ้อมเอาเป็นเอาตายจนขาจะเดี้ยงก่อนแข่ง แต่ไม่ไปแข่ง" ธณกับภูมิโวยวายกันใหญ่ หลังจากที่รู้จากเอกอรินว่านพพลไม่มาโรงเรียน และรู้จากอัสกรว่านพพลตัดสินใจไม่ไปแข่ง
"ข้าว่าดีแล้ว ไอ้นพจะได้พักขา" โจพูดในขณะที่ขนกระเป๋าขึ้นรถ แข่งคราวนี้โจขอไปแข่งด้วย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ความจริงเขาน่าจะเป็นคนที่โวยวายมากที่สุดแท้ๆ แต่ทำไมถึงเงียบและดูเหมือนจะเข้าใจ ได้มากกว่าทุกคน
"ก็ใช่ แต่อย่างน้อยมันน่าจะบอกกันมั่งนี่หว่า" ธณกับภูมิหน้าหงิก
"เอ้าๆ ขึ้นรถกันได้แล้ว นพพลไม่มา ได้โจมาแทนก็ดีแล้ว" อาจารย์วิชาพละเรียกอยู่บนรถ
"จารย์เอกคร๊าบ ผมไม่อยู่ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อยากจะแข่งแพ้จริงๆจะได้รีบกลับมาหาจารย์ ถ้าชนะก็ยิ่งต้องอยู่นาน ผมคิดถึงอาจารย์น่าดูเลย" โจจับมือเอกอริน
"อ้าวๆ ไหงพูดงั้นฟะ จารย์เอกไม่ต้องคิดถึงมันหรอกนะครับ ดัดนิสัยปากเสีย" ภูมิตบป้าบเข้าให้ที่หลังของโจ
" ยังไงก็ชนะกลับมานะ โชคดีละทุกคน อาจารย์อัสกรด้วยนะครับ" เอกอรินตบบ่าโจเบาๆ
แล้วรถบัสที่บรรทุกนักกีฬาชมรมบาสก็แล่นออกไป
"นพพล นพ ไม่มาใช่ไหม.." รองหัวหน้าชั้นห้อง15ตะโกนเช็คชื่อ
นพพลไม่มาเรียน2วันแล้วนับแต่วันที่ชมรมบาสไปแข่ง เป็นอะไรรึเปล่านะ??
"เอ่อ นี่ พวกเธอมีใครรู้จักบ้านของนพพลบ้าง" เอกอรินถามนักเรียนในชั้น
..
"เชิญค่ะ นพอยู่ข้างหลังบ้าน เชิญตามสบายนะค่ะ" คุณแม่ของนพพล ออกมาต้อนรับเอกอรินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ได้ยินมาว่ากำพร้าพ่อ แต่ท่าทางไม่มีปัญหาทางครอบครัว
เอกอรินเดินตามหญิงสาวจนถึงหลังบ้านซึ่งมีต้นไม้หลายพันธุ์หลายต้นร่มรื่น ลมพัดเย็นสบาย มีแป้นบาสอยู่ใกล้ๆ ถัดเข้ามาเป็นบ่อปลาเล็กๆอยู่หน้าระเบียงห้องที่ยื่นออกมา นพพลนอนอยู่บนเตียงหวายท่าทางกำลังหลับสบาย
"นพ ๆ อาจารย์ที่โรงเรียนมาหาน่ะลูก" หญิงสาวผู้เป็นแม่เขย่าตัวลูกชายเบาๆ เมื่อเห็นว่าตื่นแล้วก็เลยขอตัวออกไป นพพลยกมือไหว้เอกอรินตามมารยาทแล้วลากเก้าอี้มาให้นั่ง
"มีธุระอะไรด่วนเหรอครับมาหาผมถึงบ้านเลย" เด็กหนุ่มส่งแก้วน้ำเย็นๆให้อาจารย์
"ก็ ไม่มีอะไรหรอก เห็นว่าเธอไม่ได้ไปโรงเรียน คิดว่าคงไม่สบาย แล้วก็เห็นว่าไม่ได้ไปแข่งบาส"
" อาจารย์ก็เห็นสภาพผม ถึงไปแข่งก็เป็นภาระให้ทีมเปล่าๆ" นพพลจับขาข้างขวาของตนเองที่มีผ้าพันแผลจากข้อเท้าเลยหัวเข่าขึ้นไป
"..แต่เธอก็อยู่ซ้อมเตรียมแข่งทุกวัน" เอกอรินพูดอย่างสงสัย
" .."
"ธณ กับภูมิโกรธเธอกันใหญ่เลย คงน้อยใจที่เธอไม่บอกกล่าวอะไรเลย แต่ฉันยังแปลกใจท่าทางของโจ เค้าทำเหมือนว่ารู้เล้วว่าเธอต้องไม่มา" อาจารย์หนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ
" ความจริงโจเป็นคนขอร้องให้ผมไม่ไปแข่ง คงกลัวว่าพอแข่งเสร็จผมจะเดินไม่ได้ไปเลยมั้ง " เด็กหนุ่มพูดอย่างขันๆ แต่ท่าทางของเขามันเศร้าสร้อยเกินกว่าจะทำให้อีกฝ่ายหัวเราะตาม
" อย่าถือว่าฉันวุ่นวายเลยนะ แต่ถ้าเธอทำตามที่หมอบอกว่าให้หยุดเล่นบาสสักพัก ป่านนี้อาการเธอคงจะดีขึ้น อาจจะดีจนกลับไปเล่นบาสได้ปกติ"
" มันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่จะกลับไปปกติเหมือนเดิม หมอบอกผมนะว่าโชคดีขนาดไหนแล้วที่เดินได้เป็นปกติยังวิ่งได้ แต่ผมว่าแบบนี้มันก็เหมือนรออะไรสักอย่าง รอวันที่ผมจะวิ่งไม่ได้ เล่นบาสไม่ได้อีก" เด็กหนุ่มเดินไปหยิบลูกบาสภายในห้องแล้วเดินลงไปที่แป้นบาส
"แต่ถ้าเธอรักษา เธอก็หายได้นี่นา"
นพพลโยนลูกบาสหวังจะให้มันลงห่วงแต่ มันกลับโดนขอบห่วงแล้วก็ตกลงสู่พื้น
"ผมบอกให้เลยก็ได้นะอาจารย์ ผมก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าถ้ารักษามันอย่างดี พอกลับไปวิ่งบนสนาม ถ้าผมเกิดล้มลง แล้วผมจะรักษามันทำไม ค่าเท่ากัน เหมือนกับตอนนี้ มันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ วันไหนกันที่ผมจะเหมือนลูกบาสลูกนั้น ไม่ลงห่วงแล้วตกสู่พื้น" นพพลหันมายิ้มด้วยสีหน้าเศร้า เดินเข้ามานั่งลงข้างๆเอกอริน
"ทำไมเธอคิดแบบนั้นล่ะ นพพล ขาเธอไม่ได้พิการสักหน่อย คนที่แย่กว่าเธอมีถมไป เรื่องแค่นี้เองเธอก็ท้อ คิดแบบนี้คงไม่มีวันหายหรอกนะ" ร่างที่เล็กกว่าเดินไปหยิบลูกบาส
"อาจารย์ พูดเหมือนโจเลยนะ"
เอกอรินโยนลูกบาสลงห่วง
"นี่ไง ลงห่วงแต่ก็ตกสู่พื้นเหมือนกัน ลองคิดดูสิ เธออยากเป็นลูกบาสลูกไหนล่ะ"
" ผมยังมีโอกาสเลือกอีกเหรอ"
เอกอรินมองนักเรียนของตัวเอง ถึงตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมนพพลถึงมีความเศร้าสร้อยอยู่ในแววตา โดยบางทีก็ปกปิดมันไว้ด้วยท่าทีที่เย็นชา นพพลท้อถอยและคงไม่มีแรงสู้ บางทีอาจมีปัญหาที่หนักกว่านี้ แต่แค่นี้ก็เกินพอที่นักเรียนมัธยมปลายจะรับไหว อาจารย์หนุ่มเดินไปยืนตรงหน้านักเรียนชาย
" ได้สิ เธอยังเลือกได้ ถ้าเธอไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ทุกคนก็อยู่ข้างๆเธอ โจ ธณ ภูมิ โค้ชอัสกร เพื่อนๆของเธอ เพื่อนห้อง15ทุกคน แล้วก็ฉันอีกคน" เอกอรินตบบ่าร่างที่นั่งอยู่เบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ เด็กหนุ่มมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
"ผมขอกอดอาจารย์ได้ไหม" นพพลพูดอย่างจริงจัง
เอกอรินมองเด็กหนุ่มอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไร นพพลคงต้องการกำลังใจ ร่างบางกอดเด็กหนุ่มหลวมๆ ใช้มือที่เรียวสวยนั้นลูบหลังเด็กหนุ่มเหมือนเป็นการปลอบประโลมและให้กำลังใจ เด็กหนุ่มตอบรับการกอดที่เหมือนพ่อกอดลูกของเอกอริน
"ความจริงผมขอกอดอาจารย์ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ขอให้อาจารย์กอดผม" นพพลพูดยิ้มๆ
พอเอกอรินรู้ตัวก็หน้าแดง ทำตัวไม่ถูก คลายอ้อมแขนจากนักเรียนชายเดินถอยหลังออกมาอย่างเก้ๆกังๆ สะดุดเอาก่อนอิฐบล็อกที่โผล่ขึ้นมาจากพื้น หกล้มหัวทิ่มคะมำไปแล้วเป็นแน่ ถ้านพพลมาเข้ามาช่วยประคองช้ากว่านี้
"ระวังครับ" เอกอรินอยู่ในอ้อมแขนเด็กหนุ่ม หน้าแดงจัดเข้าไปอีก (ฉากน้ำเน่าไปหน่อย แหะๆ)
" เอ่อ พรุ่งนี้ผมจะไปโรงเรียนตามปกตินะครับ รอเช็คชื่อผมด้วย" นพพลเดินไปเก็บลูกบาส
"ถ้า ถ้างั้น ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ" เอกอรินจ้ำอ้าว
"อาจารย์ เดี๋ยวครับ " เด็กหนุ่มจับแขนเอกอรินไว้
" ยังไงผมก็ขอบคุณอาจารย์มากนะครับ"
"ไม่ ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างเป็นหน้าที่ของอาจารย์นี่นา" เอกอรินพูดแก้เขิน แต่ดูเหมือนนพพลสีหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินว่า 'หน้าที่ของอาจารย์'
โปรดติดตามตอนต่อไป
ถ้าหากอ่านนิยายแล้วท่านต้องการแนะนำวิจารณ์ติชมช่วยเหลือด่าว่า เชิญได้ที่ [email protected] คิดเห็นกันยังไงช่วยบอกหน่อยนะค่ะ