Class : 2
ในห้อง15
เอกอรินกำลังแจกชีตงานให้นักเรียน ในขณะที่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาชะโงกเข้ามามองด้วยความแปลกใจ ห้อง15เงียบได้อย่างน่าอัศจรรย์และดูเหมือนจะเป็นเฉพาะชั่วโมงเรียนของเอกอรินเท่านั้น คงเป็นเพราะหัวโจก(หัวหน้าห้อง) สั่งไว้ล่ะมั้ง
จารย์เอก มันยากมากเลยนะเนี่ย แจกงานที่ง่ายกว่านี่หน่อยดิ่ครับ
.แต่ .ความเรียบร้อยคงไม่มีวันบังเกิดในห้องนี้เป็นแน่แท้
เงียบเลย เพื่อนลิง จารย์เอกคร๊าบ หมดชั่วโมงแล้วผมถือของให้คร๊าบ
โจถลาคว้ากองสมุดและไม่ลืมที่จะเรียกแกมบังคับ นพพล ธณ และภูมิมาช่วยกันถือ ซึ่งก็จะเป็นเช่นนี้เสมอ ตั้งแต่ได้รับคำสารภาพรัก(ที่เหมือนเป็นเวรกรรมอันใดที่ฉันได้กระทำมา)คราวนั้นจนถึงวันนี้อาจารย์ฝึกสอนตกเป็นเหยื่อให้หัวหน้าห้อง15 ไล่ล่าได้เกือบ2อาทิตย์แล้ว ไม่ว่าเวลา เช้า เอกอรินก็จะเห็นหน้าโจ ธณ ภูมิและนพพลที่มารอเขาที่หน้าปะตูโรงเรียนก่อนใคร กลางวันก็มักจะมาชวนไปทานข้าวที่โรงอาหารและพวกอีก3คนก็รออยู่ข้างนอก หรือแม้แต่ตอนจะกลับบ้าน และดูเหมือนว่าอาจารย์ผู้ตกเป็นเหยื่อก็เริ่มชินกับสภาพแบบนี้อย่างจำใจ
กลางวัน
จารย์เอกคร๊าบ ไปกินข้าวกันเหอะ
เสียงหัวหน้าห้อง 15 ตะโกนมาแต่ไกล เดินถือกล่องข้าวโท่งๆเข้ามาในห้องพักอาจารย์
มาอีกแล้วรึ นายโจ มาทุกวันเลยนะ อาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งในห้องทักทายนักเรียน
ครับมาทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ เพราะผมเป็นห่วงสุขภาพอาจารย์ประจำชั้นของผม เด็กหนุ่มพูดเสียงดังโดยเฉพาะคำว่า อาจารย์ประจำชั้นของผม
วันนี้คงไม่ได้หรอก งานยังไม่เสร็จเลย อาจารย์หนุ่มพูดพรางหยิบงานจากลิ้นชักขึ้นมาทำต่อหน้าตาเฉย
stop!!! จารย์ กินข้าวกับผมยังไม่ถึงครั้งเลยนะภายใน2อาทิตย์เนี้ย เพราะงั้นวันนี้ผมจึงมีบริการพิเศษ นี่ครับนายโจดิลิเวอรี่ ฝีมือ มามี้ผมเอง เด็กหนุ่มวางกล่องข้าว2กล่องบนโต๊ะอย่างมั่นใจเหมือนจะเสนอผลงาน ถึงอาจารย์หนุ่มจะปฏิเสธอย่างไรก็ต้านความดื้อดันของเด็กหนุ่มไม่ได้ ในที่สุดก็จำต้องรับข้าวกล่องมาทานที่ด้านนอก
ยังไงก็ฝากขอบคุณแม่ของเธอด้วยนะ แล้วก็วันหลังไม่ต้องทำมาหรอก เอกอรินรับแก้วน้ำดื่มจากมือของโจ
คงจะไม่ได้แล้วล่ะอาจารย์ เพราะแม่จะทำอาหารมาเผื่อคนที่ผมชอบเสมอแหละ ถ้าห้ามแกไม่ให้ทำล่ะก็ มีหวังผมจะโดนกะทะเคาะหัวแล้วแถมท้ายด้วยตะหลิว ตามมาด้วยทัพพีและฝาหม้อข้าวนะสิคร๊าบ เด็กหนุ่มทำท่าทางหลบหลีก เอกอรินถอนหายใจส่ายหัวอย่างเอือมระอาสุดๆแต่ก็หัวเราะท่าทางของโจ
แล้ววันนี้ พวกนพพลไม่มาด้วยรึไง ชายหนุ่มถามถึงเพื่อนในกลุ่มของโจที่มักจะไปไหนมาไหนกันเป็นก๊กเสมอ
มันไปซ้อมบาสนะคร๊าบ เห็นว่าจะแข่งแล้ว
สนามบาส
ธณ นพพล และภูมิ นั่งอยู่ที่ม้าหินข้างๆสนามบาสด้วยอาการเหนื่อยหอบ(ทำอะไรมาง่ะ)
ขาแกจะหายรึยังว่ะ ไอ้นพ ภูมิถามถึงอาการที่ขาของเพื่อนที่เกิดจากอุบัติเหตุการแข่งขันครั้งที่แล้ว ซึ่งมันก็เป็นเหตุให้เขาซ้อมบาสได้ไม่เต็มที่
แกจะแข่งได้เหรอเนี่ย หมอให้พักดันขัดคำสั่ง แล้วเมื่อไรมันจะหาย ธณส่งน้ำให้เพื่อน
นพพลใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อพรางเหล่ตามองเพื่อนทั้งสอง เหมือนจะบอกว่าเรื่องของข้า พวกเอ็งม่ายเกี่ยวเฟ้ย
ธณ เย็นนี้อยู่ซ้อมด้วยนะ อัสกร ผู้เป็นโค้ชประจำทีมบาสชายเดินเข้ามา
ไม่อยู่ได้ไหมครับ โค้ช ทีวันนี้ไอ้โจยังไม่มาช่วยซ้อมเลย ธณทำเสียงอ้อนวอนสุดฤทธิ์
โจ ไม่ได้เป็นนักกีฬา แต่เธอน่ะ ตัวจริงนะตัวจริง แล้วก็ฉันอยากให้เธอมาด้วย
โค้ชอัสกรมองหน้าอีกฝ่าย แล้วส่งผ้าขนหนูให้ธณก่อนเดินไป เด็กหนุ่มมองตามหลัง อยากให้มา เหรอ? คุณคงพูดมันออกมาได้ง่ายๆ โดยไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสินะ
บนรถเมล์
เธอไม่ไปซ้อมบาสบ้างเหรอ เอกอรินถามโจขณะที่ยืนเบียดเสียดอยู่บนรถเมล์
ผมไม่ใช่นักกีฬาหรอก ก็ไปช่วยซ้อมบางคราวโจส่งยิ้มหวานให้ผู้ที่มีรูปร่างเล็กกว่า
ยังงั้นก็ เล่นเก่งนะสิ เด็กหนุ่มพยักหน้าพรางยืดอกทำเอาเอกอรินอมยิ้ม แต่แล้วเขาก็เซถลาไปชนร่างของโจ (เฮ้อ ฉากนี้น้ำเสีย จริงๆน้ำเหม็นหึ่งเลย) เพราะรถเบรคอย่างกะทันหัน
โทษทีนพ เมื่อกี้ฉัน โดนขาแก..
โจก็เสียหลักไปโดนนพพลที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาไม่ได้อยู่ซ้อมบาสเพราะโค้ชให้พักอาการที่ขา
ไม่เป็นไร ดูอาจารย์เหอะ นพพลตอบเสียงเรียบๆ มองเอกอรินด้วยหางตา เหมือนจะมีความห่วงใยออกมาจากแววตาคู่นั้น
ไม่เป็นไรนะครับ จารย์ โจพยุงชายหนุ่มให้ตั้งตัว
สนามบาสเวลาเย็น
หลังจากผ่านการซ้อมที่หนักหน่วง นักกีฬาบาสส่วนใหญ่เริ่มทยอยกันกลับที่พัก
ติดรถข้าไป ก็ได้นะ เดินทำไมให้เมื่อยตุ้ม ภูมิพูดกับธณในขณะที่สตารท์รถมอเตอร์ไซค์
ไม่ละ อยากเดินคิดอะไรสักหน่อย ธณส่งหมวกกันน็อคให้เพื่อน
เออ เอาไงก็เอา แต่ว่าแกเริ่มเป็นตาแก่คิดมากตั้งแต่เมื่อไรว่ะเนี่ย
ไม่ทันที่ธณจะได้สวนกลับภูมิก็ออกรถแล่นฉิวไปซะแล้ว
ไง ไม่มีบ้านให้กลับรึไง ส่วนหนึ่งที่เด็กหนุ่มต้องคิด ก็คงมีเรื่องของเจ้าของเสียงนี้รวมอยู่ด้วย
ไหงพูดงั้นละ โค้ช ธณหันไปมองอัสกรที่อยู่บนรถกระบะคันงาม
ไปด้วยกันไหม ฉันก็ยังไม่กลับบ้านหรอก จะหาอะไรกินซะก่อน โค้ชชี้ไปที่เบาะข้างๆที่ว่างอยู่
งั้นก็ นั่งคิดบนรถกระบะก็ล่ะกันนะ
...
โค้ชไอ้นพมันจะได้ไปแข่งคราวนี้กับพวกเรารึเปล่า ธณพูดอย่างจริงจัง (อะโด่นึกว่าจะสารภาพรัก) อัสกรหันมามองนักเรียนชายแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง
งั้นพูดตรงๆนะว่า ตอบยาก ความจริงแล้ว มันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเพื่อนของเธอนั่นแหละ ถ้าเกิดเจ็บหนักมากกว่านี้ฉันก็คงให้ไปด้วยไม่ได้ นพพลก็รู้เรื่องนี้ดี แต่เขาก็ยังฝืนซ้อม แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้นหรือไม่แย่ไปกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ฉันก็คงช่วยได้แค่ให้เป็นตัวสำรองของทีม
ตัวสำรอง ผมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆ ถึงนพมันจะฝืนซ้อมหนักแค่ไหน มันก็กลับไปเป็นตัวจริงไม่ได้อยู่ดี แถมยังเสี่ยงต่ออาการที่แย่ลงกว่าเดิมอีก ธณหน้าเครียด
นพพล อาจจะรู้ตัวเองก็ได้ โค้ชหนุ่มพูดสั้นๆ ซึ่งธณไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง
โปรดติดตามตอนต่อไป
ถ้าหากอ่านนิยายแล้วท่านต้องการแนะนำวิจารณ์ติชมช่วยเหลือด่าว่า เชิญได้ที่ [email protected] คิดเห็นกันยังไงช่วยบอกหน่อยนะค่ะ