finalmemory.gif (22672 bytes)

ตอน 4

3 วันผ่านไป

โชเน็นถูกใช้งานอย่างหนัก

“โช โช “เสียงใสๆของดีนดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า และทุกครั้งที่เสียงนี้ดังขึ้นต้องมีบางอย่างตามมาเสมอ

“เฮ้อ อะไรเหรอดีน” โชเน็นเดินเข้ามาถามคนที่ส่งเสียงเรียก

“คือว่าใกล้จะเย็นแล้วนะข้าจะต้องเตรียมข้าวเย็นแล้วแต่ว่า” ดีนไม่พูดต่อแต่กลับมองมาทางโชเน็นแล้วทำสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ร้องขออาหาร

“เออ อะไรเหรอ” พอโดนสายตาแบบนี้เข้าทำให้โชเน็นต้องหันหน้าหลบไปอีกทางทั้งๆที่ 3 วันมานี้เห็นสายตาแบบนี้ตั้งไม่รู้กี่ร้อยครั้งแล้ว

“ … ฟืนหมดนะโชเจ้าช่วยไปเก็บฟืนในป่าแล้วก็หาผักป่ามาให้ข้าด้วยนะข้าจะได้ทำอาหารซะที”

“อือ แล้วมีอะไรอีกไหม” ‘ เฮ้ยพูดอะไรออกไปวะเราเนี่ย’

โชเน็นพึ่งจะคิดได้หลังจากหลุดปากอะไรไป

“จริงเหรอออ”

“ อ.. อืม”

“ งั้นพอเจ้าเก็บฟืนมาแล้วช่วยจุดไฟให้ข้าด้วยนะ แล้วก็พอกินเสร็จ เจ้าก็ช่วยเก็บโต๊ะล้างจานให้ด้วยหละ จากนั้นก็เก็บผ้าที่ตากไว้ ปูที่นอนเออแล้วก็เตรียมน้ำอาบให้ข้าด้วยละกัน”

“อ..อืม” ‘ โธ่เว้ย ทำไม่เราต้องแพ้สายตาแบบนี้ทุกทีเลย นะ ’

แล้วโชเน็นก็เดินคอตกออกไปจากบ้าน(ไปเก็บฟืนนะไม่ได้ไปไหนหรอก)

“……”

“..คิ ว ท อ ส “

“ใครหนะ !” ดีนหันไปตามเสียง

“ ดี….น “

เสียงที่ถุ้มต่ำและไม่คุ้นหูนี้ทำไมถึงเข้าไปเสียดแทงความรู้สึกของดีนรู้สึกเหมือนสะกิดใจอะไรบางอย่างในตัว

“ดีน ดีน เฮ้ ดีน เป็นอะไรเหรอ”

“อ๊ะ อ้าวโช เหรอมีอะไร “ ดีนพึ่งจะรู้สึกตัว

“ห๊า ก็เปล่านี้แค่เห็นว่าเจ้ายืนเหม่อก็เลยเรียกดู ว่าแต่เจ้าเถอะเป็นอะไร รึเปล่า”

“ไม่ ไม่เป็นไรหรอกขอบใจนะ”

“ ไม่เป็นไร”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไปกินข้าวกัน

“เออ งั้นข้าไปอาบน้ำก่อนละกัน เจ้าก็ล้างจานทำความสะอาดไปนะ เออใช่เจ้าต้มน้ำอาบให้ข้ารึยัง”

“เรียบร้อยแล้วเชิญเจ้าหญิงอาบน้ำตามสบายเลยพะยะคะ”

“เหรองั้นก็ดีไปละ” หลังจากสั่งงานเสร็จดีนก็หยิบผ้าเดินตรงเข้าห้องน้ำไป ทิ้งไว้แต่เจ้าบ้าคนหนึ่งให้คอยทำความสะอาด

“เฮ้ออออ ..สบายจริงๆ ไม่ต้องมาคอยทำความสะอาดเองนี้มันดีจริงๆ”

ดีนแช่น้ำอย่างสบายอารมณ์โดยไม่รู้เลยว่าอะไรกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ

“คิ..ว..ท..อ..ส..” เสียงถุ้มต่ำนี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“ใครหนะ “

“คิ.ว.ท.อ.ส.”

“แอ๊ด” หน้าต่างในห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างๆหนึ่งที่ปรากฎขึ้นตรงหน้าของดีน

“เจ้าเป็นใคร”ดีนถาม

ปิศาจที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าดีนนั้นเฝ้าเรียกหาใครคนหนึ่ง “คิวทอส” คือชื่อของคนผู้นั้นงั้นเหรอ ปิศาจเข้ามาใกล้ดีนแล้วพูดว่า

“คิวทอส …… ข้าตามหาเจ้า…. ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน…… กลับมาเถอะกลับมาหาข้า …คิวทอส”

เสียงเรียกของปิศาจนั้นฟังดูช่างเศร้าสร้อยและแสนจะอบอุ่นเมื่อเขาเรียกคนที่ชื่อ คิวทอส

“ เออ ขอโทษนะคุณปิศาจ คุณพูดอยู่กับใครงั้นเหรอ” ดีนถาม (ถามทำไมฟะในห้องนี้ก็มีกันอยู่แค่สองคนเนี่ยจะให้พูดถึงผีที่ไหนกันเล่า บ้าจริงถามอะไรไม่ค่อยจะยอมคิดเลยนะดีนเนี่ย)

“ คิวทอส ข้าพูดอยู่กับเจ้านั้นแหละ เจ้าคือคนที่ข้าเฝ้าตามหามาตลอด 400 ปี ช่างยาวนานเหลือเกินแต่ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า .. คิวทอส”

“เออ ขอโทษนะข้าไม่ได้ชื่อคิวทอส หรอกข้าชื่อดีนต่างหาก เจ้าคงจะจำคนผิดแล้วหละ”

“ฮึ เจ้าพูดอะไรนะคิวทอส เจ้าคือคิวทอสอย่างแน่นอนเพราะจิตของเจ้านั้นอยู่ที่นี่ข้าตามจิตของเจ้ามายังไงละ”

ปิศาจนั่งสาธยายให้ดีนฟัง แต่ที่จริงแล้วดีนไม่ได้อยากรู้หรอกนะ

“เฮ้ เจ้าปิศาจข้าบอกไม่ใช่ก็ไม่ใช่ซิ ทำไมไม่เชื่อกันบ้างนะข้าชื่อ ดีน ดีนนะจำได้ไม” ดีนพูดอย่างเหลืออด

“ไม่จริง คิวทอสเจ้าลืมข้างั้นเหรอ เจ้าลืมข้า อ๊าาาาาา”ปิศาจกรีดร้องอย่างเจ็บปวดเสียงกรีดร้องนี้ช่างฟังดูแล้วเสียดแทงความรู้สึกยิ่งนัก

“ก็ใช่นะซิ ข้าไม่ใช่คิวทอส ซะหน่อยจะไปจำเรื่องของเจ้าได้ไงกันละขอโทษนะเจ้าคงจะจำคนผิดซะแล้วหละ เพราะฉะนั้นเจ้าก็ช่วยออกไปได้แล้วข้าจะได้อาบน้ำต่อซะที “ ดีนตอกกลับทั้งๆที่กลัวแต่ก็ยังปากกล้าไปทะเลาะกับปิศาจอีกนะ

“เจ้าลืมงั้นเหรอ เจ้าลืมแม้กระทั่งสัญญาที่ให้ข้าไว้งั้นเหรอ” ปิศาจเริ่มถวงถามเพื่อดีนจะนึกอะไรออกมั่ง

“สัญญาอะไรข้าไม่รู้หรอก” ดีนตอบแบบไม่มีเยื่อใยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าปิศาจตนนี้จะคิดยังไง

“ฮึ ไม่เป็นไรถ้าเจ้ากลับไปเห็นบ้านของเราเจ้าคงจะจำอะไรได้มากขึ้น” ปิศาจเลื่อตัวมาใกล้พร้อมกับเอื้อมมือมาจับแขนดีนไว้

“เฮ้ย จะทำอะไรนะ ข้าไม่ไปกับเจ้าหรอกนะ ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า ช่วยด้วย!! มีนนนนน”ดีนตะโกนเรียกเหมือนกับว่าเขายังมีชีวิตอยู่ “มีนนน” ‘ ทำไมละทำไมมีนไม่มาทำไมมมมมมม ‘

ดีนคิดพร้อมกับเกิดอาการปวดหัวอย่างรุนแรงและชื่อสุดท้ายที่มีนคิดออกคือ “โชชชช ช่วยด้วย!! “ ดีนตะโกนสุดเสียงและทันใดนั้น

“ปัง “ “ฉั๊วะ” ใครคนนั้นที่ดีนเรียกหาก็มาพร้อมกับฟันแขนของปิศาจ

“อ๊ากกกก ..เจ้าเป็นใคร” ปิศาจตะโกนถามผู้ที่พึ่งเข้ามาพร้อมกับฟันแขนเขาแทบขาด

“ข้าชื่อโชเน..” ‘ เกือบไปแล้วไมละ’ “ข้าชื่อโช เป็นนักล่าหัวปิศาจ แล้วเจ้าละเจ้าปิศาจชั้นต่ำเจ้าชื่ออะไร”

“ ฮึฮึ” ปิศาจหัวเราะในลำคอเหมือนต้องการจะเย้อหยัน

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าข้าชื่ออะไร เพราะอีกไม่นานเจ้าก็จะต้องตายด้วยน้ำมือของข้านี้แหละ ฮ่าๆๆ”

แล้วปิศาจก็หายไปในความมืดทิ้งไว้แต่เพียงปริศนาที่ทำให้ทั้ง สองคนสงสัยต่อไป

colorfulheart.gif (1721 bytes)

โปรดติดตามตอนต่อไป

แแนะนำติชมได้ที่ E-mail [email protected]

Hosted by www.Geocities.ws

1