ตอน 2
ดีนเดินกลับมาที่หมู่บ้านด้วยตัวที่เปื้อนเลือด
อ้าวเจ้าแฝดเป็นอะไรนะทำไม่เลือดเยอะเงี้ยะ เป็นอะไรรึเปล่า แล้วอีกคนไปไหนละเนี่ย คนในหมู่บ้านทัก
.. ไม่มีอะไรหรอกครับขอบคุณมากที่เป็นห่วง แล้วดีนก็เดินจากไป
เรื่องของดีนนั้นเป็นเรื่องที่คนในหมู่บ้านพูดถึงกันมาก และเมื่อวันเวลาเริ่มผ่านไป ดีนก็ออกมานอกบ้านน้อยลงจนทำให้ข่าวลือหายไปและ เกือบจะทำให้ทุกคนลืมไปว่า บ้านหลังนั้นมีคนอยู่ เพราะดีนได้แต่นั่งเฝ้าโทษตัวเอง อยู่ในห้องถึงความผิดที่ตนทำขึ้น เพราะเรา ..เพราะเรา เราทำให้มีนต้องตาย ดีนนั่งอยู่ตรงนั้นโดยลืมแม้กระทั้งสิ่งสุดท้ายที่เขาสัญญาไว้กับใครบางคน จนเมื่อเริ่มเข้าฤดูหนาวหนึ่ง
หนาวจัง หนาวจังเลยมีนเมื่อไรจะกลับมาหาข้าซะที่นะ เจ้ารู้ไมว่าเวลาอยู่คนเดียวมันช่างทรมานเหลือเกิน
ขอโทษข้าขอโทษนะมีน เพราะข้ามันเป็นเพราะข้าถ้าเจ้าอยู่ ต้อนนี้คงไม่หนาวขนาดนี้หรอกนะ ใช่ไม๊ มีน
ดีนได้แต่นั่งคิดโทษตัวเองและร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ปัง!
โถ่เว้ย! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้นะ วันนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้ากลับมาเลย ถ้ารู้ว่าเจ้าจะมานั่งร้องไห้กับเรื่องที่ผ่านมานานขนาดนี้อีก ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง แล้วปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มขาวๆ อยู่อย่างอ่อนโยน
ไม่เป็นไรนะ นับจากนี้ไป ข้าจะคอยอยู่เคียงข้างเจ้าจะคอยปกป้องเจ้าตลอดไป ชายหนุ่มกระซิบข้างหู
ใครนะ .. ทำไมคำพูดช่างเหมือนกับมีน มีน
. มีน เจ้ากลับมาแล้วเหรอ ดีนเงยหน้ามองคนตรงหน้า และโผ เข้ากอดคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความดีใจ
เฮ้ย ข้าไม่ใช่มีนของเจ้านะ ข้าชื่อโชเน็น เฮ้ตื่นเด้
ดีนหลับไปอย่างสบายใจในอ้อมกอดอันแข็งแรงของโชเน็น
อะไรกันวะเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะไงไง ข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับเจ้า เจ้าจะได้ไม่ต้องร้องไห้อีกไง
เช้าวันต่อมา
มีน มีนตื่นสิมีนสายแล้วนะ เดียวไปทำงานไม่ทันหรอก
ฮือ ใครมาเอะอะอยู่แถวนี้ฟะ โชเน็นตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย มองหนุ่มหน้าใสตรงหน้าอย่าง งงๆ
เจ้า.. โชเน็นตกใจเด้งขึ้นมานั่ง (ตกใจทำไมเป็นคนขึ้นไปนอนเอง แท้ๆ)
มีอะไรเหรอมีน หน้าข้ามีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ ดีนงง
เปล่าหรอกแล้วเจ้าละเป็นอะไรรึเปล่า
หือ.. แล้วข้าจะเป็นอะไรได้ละ ข้าก็ยังสบายดีอยู่ไม่เห็นรึไง
อืมนั้นสินะจริงด้วยเจ้าไม่ได้เป็นอะไร โชเน็น
อืมไม่เป็นอะไรแล้วก็ไปกินข้าวกันเถอะ ข้าหิวแล้ว ดีนดึงโชเน็นขึ้นมาจากเตียง
ทำไมเจ้านี่ถึงเรียกข้าว่ามีนนะ ทำไมกัน รึว่าเจ้าจะลืมเรื่องของข้าไปแล้วงั้นเหรอ ในความทรงจำของเจ้านั้นลืมข้าไปแล้วจริงๆ งั้นเหรอ ทั้งที่สัญญากับข้าว่าจะกลับมาหาข้าแต่ทำไมถึงลืมง่ายอย่างนี่ละ รึเราจะสวมรอยมีนของเจ้านี่ไปซะเลย .. ไม่ได้ข้านะ ข้า
น.. มีน มีน เจ้าเป็นอะไรรึเปล่านะ ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เมื่อกีแล้ว
ข้ารักเจ้านะ
ข้าก็รักเจ้าเหมือนกันมีน มีอะไรเหรอ โอย เจ็บนะมีนทำอะไรนะโชเน็นลุกขึ้นมาจากโต๊ะดึงแขนดีนลากไปที่เตียง
โชเน็นโยนดีนลงที่เตียงแล้วคร่อมไว้
ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่มีนของเจ้านะ ดูสิ ดูให้ดีข้านะชื่อโชเน็นต่างหาก
พูดอะไรนะมีนเจ้าแปลกไปนะ
มันช่างเป็นคำพูดที่เจ็บปวด ทำไมเจ้าถึงลืมมันไม่ได้งั้นเหรอ ทั้งที่ข้านะอยู่ข้างๆ เจ้าไม่เหมือนกับคนพวกนั้นที่ทิ้งเจ้าไปทำไม ทำไมกันทั้งที่ข้ารักเจ้ามากขนาดนี้แท้ๆ แต่เจ้ากลับจำข้าไม่ได้ ข้าไม่เคยมีความสำคัญกับเจ้างั้นเหรอ
มีน ร้องไห้ทำไมนะ..
ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่ อย่ามาเรียกข้าว่ามีนนะ ข้าไม่ใช่ ทำไมเจ้าถึงจำข้าไม่ได้ ทำไมมมม
ดีนยกมือขึ้นมา เช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มของโชเน็น ข้าไม่เข้าใจหรอกนะว่าที่เจ้าพูดหมายความว่ายังไง แต่ในเมื่อเจ้าไม่ใช่มีน แล้วเจ้าจะเป็นอะไรละ เพราะในสายตาของข้า เจ้าคือมีน
หึ ฮ่า ฮ่าฮ่า งั้นเหรอข้าคือมีนงั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษนะ ที่ข้าโง่ไปเองนึกว่าเจ้าจะกลับมาหาคนอย่างข้า คนที่โง่และ เห็นแก่ตัวอย่างข้า คงเป็นมีนที่แสนดี ของเจ้าไม่ได้หรอก โชเน็นพูดจบก็ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วก็เดินออกจากบ้านไป..
โปรดติดตามตอนต่อไป
แแนะนำติชมได้ที่ E-mail [email protected] เปลี่ยนแล้วนะคะ เพราะเลิกใช้อันเก่าไปแล้ว