The Story Of Love
By...Valentine kung

Step 2 How will I know.

หลังจากกลับมาจากย่านคริสโตเฟอร์แล้ว โจนาธานก็เอาแต่นั่งเหม่อลอย เขาคิดถึงภาพเด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยที่ช่วยดูแลเขาทั้งวันทั้งคืน ลักษณะโดยรวมของลอเรนซ์ตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดเวลา ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งถลำลึก ชายหนุ่มตบหน้าตัวเองเบาๆให้ตื่นจากถวังค์

" เมื่อคืนเธอเสียมารยาทมากนะ จู่ๆหนีออกไปจากงานเลี้ยงแบบนั้น ฉันเองยังอยู่รับหน้าแขกไม่ไหวจนต้องขอตัวกลับก่อน

แล้วอย่างนี้เอลอยก้าจะรู้สึกยังไง ? "

" เอลอยก้าคงไม่คิดอะไรมั้งครับ " โจนาธานสวนตอบรอล่าทันที แม่เลี้ยงของเขาคนนี้ยากจะเดาใจออกว่าคิดอะไรอยู่ เวลานี้ก็เช่นกัน หล่อนเข้ามาในห้องเขาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงซึ่งมันเป็นการถือวิสาสะอย่างมาก

" พูดอะไรออกมาน่ะ ? เอลอยก้าเป็นคู่หมั้นเธอนะ "

" เรื่องนั้นผมทราบดีครับ " โจนาธานขานรับไม่เต็มเสียงนัก

" อาทิตย์หน้าคุณท่านจะจัดงานแต่งงานให้เธอสองคน รีบเตรียมตัวได้แล้วนะ "

ประโยคที่เพิ่งหลุดออกจากปากรอล่าทำให้โจนาธานตกใจ อะไรกัน ? ทำไมไม่ถามความเห็นของเขาสักนิด โจนาธานพรวดพราดออกจากห้องทิ้งให้รอล่ายืนอยู่คนเดียว เขาจะต้องถามเรื่องนี้กับพ่อให้รู้เรื่อง การตัดสินใจกันเองแบบนี้มันไม่สมควร

ขณะเดียวกันของคฤหาสน์ออตโต้ ชายหนุ่มสองคนกำลังจิบกาแฟด้วยบรรยากาศอึดอัดและอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีการสนทนากันแม้แต่ประโยคเดียว หน้าก็แทบจะไม่มองกันด้วยซ้ำ พวกเขานั่งอยู่อย่างนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว

" ขนมมาแล้วค่ะ วันนี้เป็นวาฟเฟิลกีวีฟรุ้ตค่ะ " หญิงรับใช้กล่าวพร้อมกับวางจานขนมลงบนโต๊ะ

หลุยส์ทำหน้าผิดหวังสุดชีวิตเพราะที่เขาทนนั่งอยู่กับคู่กัดมาตลอดหนึ่งชั่วโมงก็เพื่อรอทานขนม ทว่าวันนี้กลับเป็นวาฟเฟิล หนำซ้ำยังมีกีวีอีก ให้ตายเถอะ เขาเกลียดกีวีที่สุด ถ้าโลกนี้มีแต่กีวีล่ะก็เขาจะยอมอดตาย

" คิก คิก "

เสียงหัวเราะเยาะของปิศาจดังขึ้น ( ในความคิดของหลุยส์ ) เขาหันไปมองหญิงรับใช้ก่อนจะสั่งให้หล่อนออกไป หลังจากนั้นจึงแหกปากตะโกนใส่หน้ามาร์ตินอย่างคนหัวเสีย

" ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะเลยนะ เชิญนายกินไปตามสบาย ! "

หลุยส์ลุกจากเก้าอี้ทำท่าจะเดินออกไป มาร์ตินรีบคว้าแขนเขาไว้

" ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดจนได้นะ ฉันล่ะดีใจจริงๆ คนเจ้าทิฐิแบบหลุยส์เนี่ยน่ารักจริงๆนะ " มาร์ตินลุกตาม เขารวบตัวหลุยส์มาอยู่ในอ้อมกอด ก้มหน้าประชิดแก้มขาวเนียนนั้นเรื่อยๆเพื่อประทับรอยจูบ

" เพี้ยะ ! "

หลุยส์ดิ้นรนจนหลุดจากอ้อมแขนนั้นแล้วตบหน้ามาร์ตินไปสุดแรง ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองเบาๆ มือที่เรียวเล็กกว่าเขาสามารถตบหน้าเขาได้เจ็บปวดขนาดนี้เชียวหรือ

" อย่ามาดูถูกกันนะ ที่นายจูบฉันคราวก่อนฉันยังไม่ทันยกโทษให้ด้วยซ้ำ วันนี้ก็คิดจะทำอีกรึ ? นายไม่เข้าใจความรู้สึกรังเกียจของฉันเลยรึไง ? " พูดจบก็เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป

มาร์ตินยืนอึ้งอยู่สักพักแต่ยังรีบตามหลุยส์ไปเช่นเคย ครั้งนี้เขารุกเด็กหนุ่มมากเกินไปจริงๆ หลุยส์เองก็แสดงท่าทางชิงชังออกมาชัดเจนเช่นกัน

" ถึงยังไงผมก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด ! "

หลุยส์สะดุดกึกเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกจากห้องทำงานของไมเคิล เขาชะโงกหน้ามองไปในห้อง โจนาธานยืนไม่พอใจอยู่ห่างๆผู้เป็นพ่อ หลุยส์เคาะประตูก่อนจะเดินเข้าไป

" มาก็ดีแล้ว แกช่วยเกลี้ยกล่อมพี่แกทีสิ ฉันเหนื่อยเต็มทีแล้ว "

เขาชำเลืองดูหน้าพี่ชายแล้วถอนใจ

" มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ ? "

" เรื่องงานแต่งงานของเอลอยก้ากับเจ้านั่นน่ะสิ ฉันอุตส่าห์เตรียมงานไว้เป็นดิบเป็นดี ไอ้ความหวังดีของฉันเนี่ยทำไมแกไม่ยอมรับฮึโจนาธาน ? " ตอบลูกชายคนรองแล้วย้อนถามโจนาธานอีกครั้ง

" บางทีผมอาจจะไม่ได้รักเอลอยก้า.... " คำตอบจากปากเขาทำเอาคนทั้งสองอึ้ง

" ผมไม่คิดจะปฏิเสธงานแต่งงานเสียทีเดียว เพียงแต่ว่าผมอยากจะยืดเวลาออกไปอีกสักหน่อย บอกตามตรงนะครับ ผมเจอคนๆนึงแล้วถูกชะตามาก เค้าตรงกับความรู้สึกผมทุกอย่างแล้วเค้าก็ช่วยผมไว้ด้วย ดังนั้นทำตามความต้องการของผมเถอะนะครับ "

หลุยส์แอบยิ้มตรงมุมปากพึงพอใจกับสิ่งที่พี่ชายพูดยิ่งนัก เขาไม่(ค่อย)ชอบหน้าเอลอยก้าสักเท่าไหร่ นิสัยโดยรวมใช่ว่าจะดี ทั้งเอาแต่ใจ ปากจัดจ้าน หยิ่งยะโส ไม่มีจุดไหนเข้าตาเขาสักนิด

" ตามใจแก แต่ภายในอาทิตย์นี้แกต้องพาผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันดูตัว ถ้าฉันเห็นว่าไม่เหมาะสมฉันก็จะคัดค้านความต้องการของแกชนิดตายกันไปข้างนึงเหมือนกัน! "

ทันทีที่โจนาธานได้ยินสิ่งที่ไมเคิลพูดออกมา เขาโผเข้ากอดพ่ออย่างดีใจจนไมเคิลตั้งรับไม่ทัน หลุยส์ส่ายหน้าแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องทว่าโจนาธานก็รีบผละจากพ่อหันมาคว้าแขนเข้าไว้แทน หลุยส์เลิกคิ้วถามพี่ชาย โจนาธานลากน้องชายคนเดียวออกมานอกห้อง

" พี่มีเรื่องจะขอร้อง "

" อะไรครับ ? "

" คือคนๆนั้นของพี่เป็นผู้ชายง่ะ... "

หลุยส์ช็อกพอๆกับมาร์ตินที่ตามหลุยส์มาทันได้ยินพอดี หลุยส์เดินหนีโจนาธานซะดื้อๆ โจนาธานก็พุ่งตัวมาขวางไว้เช่นกัน

" ช่วยหน่อยน๊าาา... "

" ถึงผมจะไม่ค่อยชอบเอลอยก้า แต่ก็ยังดีกว่าให้พี่ไปคบผู้ชาย ! "

" ใช่ๆ ฉันไม่อยากให้เพื่อนเป็นเกย์ " มาร์ตินพูดแทรก โจนาธานหน้าเจื่อนลงทันที

" แล้วผมก็เกลียดเกย์มากซะด้วย คุณมาร์ตินรู้ดีใช่มั้ยครับเรื่องนี้ ? " หลุยส์หันมาถามมาร์ตินที่ยืนยิ้มแห้งๆอยู่ข้างเขา โจนาธานมองน้องชายสายตาอ้อนวอน หลุยส์มองภาพนั้นขนลุกซู่ ผู้ชายตัวโตอย่างโจนาธานมาทำตาแบบนั้นให้เขาเห็นมันผิดปกติชัดๆ

" เลิกทำน่าเกลียดอย่างงั้นซะที ผมยอมช่วยก็ได้ " หลุยส์ออกปากแบบไม่มีทางเลือก

" เย้ ! " โจนาธานกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

มาร์ตินทำตาขมุบขมิบแต่ก็ไม่พ้นสายตาอันแหลมคมของหลุยส์ เด็กหนุ่มจ้องเขาเขม็งคล้ายจะจับผิดอยู่ตลอดเวลา

บ่ายแก่ๆ โจนาธานขับรถออกจากคฤหาสน์ออตโต้มุ่งหน้าสู่ G.Gesser โดยมีหลุยส์และมาร์ตินนั่งมาด้วย โจนาธานดูมีความสุขมากกว่าใครๆ เขาฮำเพลงตลอดทาง ทว่าหลุยส์กลับเคร่งเครียดคิดแก้ปัญหาให้พี่ชายท่าเดียว ทางแยกเข้าย่านคริสโตเฟอร์วันนี้ ดูวุ่นวายมากทั้งๆที่เป็นวันทำงาน (วันหยุดคนจะเยอะมากฮับ )โจนาธานชะโงกหน้าจากกระจกรถมองไปด้านนอก ผู้คนมากมายกำลังยืนมุงดูอะไรบางอย่าง ตำรวจหลายนายคุมกำลังเข้มคล้ายจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นข้างหน้า โจนาธานเปิดประตูรถแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับประชาชนพวกนั้น

" เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ? " โจนาธานเอ่ยถามคนข้างๆ ชายผู้นั้นมองเขาก่อนจะตอบด้วยท่าทางตื่นเต้น

" ก็คนแก่น่ะสิ จู่ๆก็วิ่งตัดหน้ารถ เลือดออกมากขนาดนั้นไม่น่าจะรอดแต่ผมสงสารเด็กที่นั่งอยู่ข้างๆนั่นมากกว่า ชื่ออะไรนะ ?" เล่าเหตุการณ์พลางหันไปถามอีกคน " อืม..ใช่ ชื่อลอเรนซ์ ทั้งที่เป็นเด็กดีแท้ๆ.... "

เขาตกใจรีบฝ่าฝูงคนเข้าไปใกล้ๆที่เกิดเหตุ โจนาธานหวังอยู่ลึกๆว่าขออย่าให้เป็นสองพ่อลูกคู่นั้นเลย พระเจ้า ! โชคไม่เข้าข้างเขาสักนิด เด็กหนุ่มที่เขากำลังจะไปพบนั่งร้องไห้ข้างร่างโชกเลือดของผู้เป็นพ่อ เหตุการณ์ที่เขาเห็นทำให้เขาเศร้าลงทันที มันเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก

End.

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : อามาซากิ ไควาตะ <[email protected]>