The Story Of Love
By...Valentine kung

Step 1 Come As You Are.

พลบค่ำของฟากฟ้ามหานคร แสงสว่างบางส่วนถูกกลืนหายไปกับความมืด ผู้คนมากมายจอแจอยู่ตามทางเท้า ฝูงรถต่างๆคราคร่ำในท้องถนน ความวุ่นวายนี้ยังไม่จางหาย แม้ความมืดจะมาเยือน

ตรอกถนนเล็กๆ ย่านคริสโตเฟอร์หรือที่คนกลางคืนเรียกกันติดปากว่า "G.Gesser " วันนี้ดูเงียบและวังเวงกว่าทุกวัน G.Gesser เป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยจะมีคนอาศัยอยู่มากนักด้วยความที่มีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ แต่จะมีสักกี่คนที่รู้จักตัวตนแท้จริงของที่นี่ ?

เสียงฝีเท้าหนักเบาดังสลับกันพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ แขนเรียวเล็กกอดถุงขนมปังที่เพิ่งได้รับมาจากเบอร์เกอรี่แน่น

ใบหน้าขาวเกลี้ยงนั้นแสดงอาการตื่นตกใจออกมาอย่างชัดเจนแม้ในความมืด มีใครบางคนตามเขาอยู่

" โครม ! "

ถุงขนมปังตกลงกับพื้น ร่างเล็กกระแทกกับร่างที่ใหญ่กว่าอย่างจังคงเพราะเขาไม่ได้มองทางข้างหน้าเลยกระมัง

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ยืนโงนเงนอยู่ท่าทางตระหนก

" ขอโทษครับ... "

ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากเขาคนนั้น เด็กหนุ่มก้มลงเก็บถุงขนมปังใส่ถุงดังเดิม มือสั่นเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าก้าวเท้ามาทางเขาก่อนจะล้มตึงลงไป เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือกพลางชำเลืองมองชายคนนั้น

" ลอเรนซ์ ! "

น้ำเสียงนั้นชัดเจนและดังพอจะทำให้เจ้าของชื่อตกใจ ร่างท้วมๆ วิ่งมาหาลอเรนซ์ทีท่ากระหืดกระหอบ ตาสีฟ้าจ้องคนที่นอนแน่นิ่งข้างๆ ลูกชายอย่างเฉลียวใจ

" ทำไมไม่เข้าไปในแมนชั่น ? แล้วหมอนี่เป็นใคร ? "

" ชู่ว์... " พูดพลางชูนิ้วชี้ขึ้นติดปากบางได้รูป " กาเตียนเบาๆสิครับ "

" เฮ้อ....จริงๆเลยนะเธอเนี่ย จะไปสนใจทำไม ก็แค่คนเมาธรรมดาๆ รีบเข้าไปข้างในได้แล้ว ขืนอยู่แถวนี้นานๆอาจจะมีพวกโรคจิตโผล่มาก็ได้ "

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ลอเรนซ์ก็ไม่ยอมขยับหนีไปไหน กาเตียนเหลียวซ้ายและขวาพักใหญ่พอไม่มีใครจึงตัดสินใจพยุงร่างที่หมดสตินั้นขึ้นมาตัดปัญหา ลอเรนซ์มองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก ทุกทีกาเตียนจะไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยใครเลยแท้ๆ

" ทีนี้ก็รีบไปเปิดประตูสิ ฉันจะได้แบกตัวปัญหานี่เข้าไป "

" ขอบคุณครับ..... "

" จะมาขอบคุณอะไรเล่า ? ฉันไม่คิดจะช่วยมันสักนิดถ้าไม่เห็นว่าเธอทำหน้าจะเป็นจะตายแบบนั้น เร็วเข้า !

ไปเปิดประตูซะ เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้าซะก่อน "

ลอเรนซ์พยักหน้าหงึกๆ แล้ววิ่งไปเปิดประตูให้ G.Gesser ถึงแม้จะมีพวกมิจฉาชีพและฆาตกรมาป้วนเปี้ยนบ่อยๆ

แต่ที่นี่ก็มีตำรวจสืบสวนวนเวียนรอบๆเหมือนกัน สำหรับพวกกาเตียน การรับมือกับตำรวจนั้นยากเย็นกว่าการต่อสู้กับเหล่ามิจฉาชีพมาก เพราะตำรวจมักจะรีดไถเงินและทรัพย์สินจากพวกเขาที่ไม่ได้มีรายได้มากมายอะไร และปัญหาใหญ่ของกาเตียนก็คือ พวกเขาเป็นคนเถื่อน ไม่มีบัตรประชาชนและสำเนาทะเบียนบ้านเหมือนคนอื่นๆ ทำให้กาเตียน ลอเรนซ์หรือแม้กระทั่งใครอีกหลายคนใน G.Gesser ต้องอาศัยอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ ตึกสามชั้นที่ตั้งชื่อตามเจ้าของว่า " Owasra " เปิดให้คนเช่าห้องอยู่มานานเกือบสามสิบปีแล้ว สภาพทั้งภายนอกและภายในดูโทรมลงจากเมื่อก่อนมาก สีขาวนวลของตัวตึกซีดจนไม่เหลือเค้าเดิม อุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่างๆ ก็เก่าไปตามกาลเวลากาเตียนผลักร่างหมดสติที่เขากึ่งลากกึ่งพยุงลงบนฟูกที่ลอเรนซ์เตรียมไว้ให้ เขามองดูเวลาแล้วหันมาสั่งลูกชายคนเดียวสีหน้าจริงจัง ลอเรนซ์นั่งนิ่งอยู่สักพักก่อนจะลงมือค้นข้าวของในตัวชายผู้นั้น กาเตียนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ครู่หนึ่งก็เดินออกมาพร้อมอ่างน้ำใบเล็กๆกับผ้าขนหนู เขาวางของเหล่านั้นข้างๆตัวลอเรนซ์ แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ มองลูกชายค้นโน่นค้นนี่แววตาเรียบเฉย ไม่คิดว่านั่นเป็นการกระทำที่ผิดสักนิด

" กระเป๋าตังค์ครับกาเตียน.... "

" อย่างเดียวรึ ? "

ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วถาม ลอเรนซ์พยักหน้าแทนคำตอบ

" ส่งมานี่ "

เด็กหนุ่มยื่นกระเป๋าสีน้ำตาลใบกะทัดรัดให้เขา กาเตียนเปิดดูด้านในแล้วทำตาโต เงินสดมากมาย เครดิตการ์ดอีกหลายใบ

เงินพวกนี้มากพอจะทำให้เขาสุขสบายไปตลอดชีวิตเลยก็ว่าได้ กาเตียนละสายตาจากเงินหันมาสนใจบัตรที่ถูกเคลือบอย่างดีจำนวนหลายใบแทน ถึงแม้การศึกษาของเขาจะน้อยแต่เขาก็พอเข้าใจความหมายในบัตรเหล่านั้นดี

" โจนาธาน ออตโต้รึ ? "

เขางึมงำแต่ลอเรนซ์ยังอุตส่าห์ได้ยิน เด็กหนุ่มขยับไปนั่งใกล้ๆกาเตียนอย่างสนใจ กาเตียนเขกหัวลอเรนซ์ด้วยความเอ็นดู

ท่าทางอยากรู้อยากเห็นของลูกชายทำให้กาเตียนใจอ่อนยอมยื่นบัตรมากมายให้ลอเรนซ์ดู แม้เขาจะรู้ดีว่ามันไม่มีค่าอะไรที่จะทำเช่นนั้น

" มันคืออะไรเหรอครับ ? "

ลอเรนซ์ส่งบัตรคืนให้กาเตียน แน่นอนว่าเด็กหนุ่มอ่านตัวหนังสือนั้นไม่ออกจึงไม่เข้าใจ กาเตียนเก็บบัตรทั้งหมดไว้ที่เดิมแล้วหันมาตอบคำถาม

" ก็พวกบัตรประชาชนอะไรทำนองนี้แหละ "

ทันทีที่ลอเรนซ์ได้ยินคำตอบ เด็กหนุ่มไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มเล็กๆ นี่น่ะหรือ ? ตัวชี้ว่าพวกเขาเป็นคนเถื่อน กะอีแค่บัตรใบเดียวถึงกับทำให้เขาถูกสังคมรังเกียจ จะทำงานที่ไหนก็ยากเย็นแสนเข็ญกว่าเจ้าของจะรับเข้าทำงาน เวลาไม่มีเงินจะไปขอกู้กับใครก็ไม่ได้หรือแม้จะมีเงินก็เปิดบัญชีธนาคารไม่ได้ ยามเจ็บป่วยต้องไปหาหมอที่โรงพยาบาลพวกเขาก็ทำไม่ได้ ใครกันที่เป็นคนกำหนดกฏบ้าๆนี่ขึ้นมา ? ลอเรนซ์บิดผ้าขนหนูหมาดๆแล้ววางลงบนหน้าผากของโจนาธานหลังจากที่เช็ดตัวเสร็จแล้ว กาเตียนมองหน้าเด็กหนุ่มพลางถอนหายใจ ที่ผ่านมาเขาเคยให้สิ่งดีๆกับลอเรนซ์บ้างหรือป่าวเขาเองยังไม่แน่ใจ บางเวลาเขามักจะเห็นลอเรนซ์นั่งเหม่อเพียงลำพัง ดวงตาเหงาหงอยนั้นทำให้หัวอกคนเป็นพ่อเจ็บปวดยิ่งนัก

" อยากเรียนหนังสือมั้ย ? ลอเรนซ์ "

คำถามนั้นทำเอาคนตอบอึ้ง กาเตียนส่ายหน้าในความซื่อตรงของลอเรนซ์ เมื่อเด็กหนุ่มรู้สึกยังไงก็จะแสดงออกทางสีหน้าทันที มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่กาเตียนรู้จักดี ไม่มีอะไรเป็นความลับระหว่างเขากับลอเรนซ์ ทุกอย่างถูกถ่ายทอดให้เขารับรู้จากใบหน้านั้นเสมอ

" ฉันเสียใจที่ส่งเสียเธอไม่ได้ แค่ตัวหนังสือเธอก็ยังอ่านไม่ออก ฉันนี่แย่จริงๆ"

" อย่าโทษตัวเองสิครับ ผมเป็นแบบนี้ผมก็มีความสุขดีแล้วก็ไม่คิดที่จะตำหนิกาเตียนเลย ผมรู้ว่ากาเตียนพยายามที่สุดแล้วที่จะเลี้ยงดูผม... "

คำพูดของลอเรนซ์ประทับใจกาเตียนอย่างมากเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขามักจะได้ยินลอเรนซ์พูดแบบนี้เสมอ คำพูดที่ออกมาจากใจจริงๆทำให้เขามีกำลังใจที่จะยืนหยัดต่อไป

" อือ... "

โจนาธานค่อยๆลืมตาขึ้น สภาพรอบๆตัวไม่คุ้นเคยกับเขาเลยสักนิด ชายหนุ่มพลิกตัวไปอีกด้านแล้วสะดุ้งเฮือก เด็กคนนี้มานั่งข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?

" สร่างเมาแล้วเหรอครับ ? "

เสียงอ่อนโยนเอ่ยถามเขา ริมฝีปากบางยิ้มเล็กน้อย โจนาธานมองลอเรนซ์นิ่งไม่คิดจะตอบคำถามนั้น เขายังมึนๆอยู่หากนอนต่อได้เขาก็จะนอน

" ตุ้บ ! "

กระเป๋าสตางค์ตกอยู่ตรงหน้าเขา กาเตียนจงใจโยนให้โจนาธาน เขาชันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับหยิบมันขึ้นมา ของภายในยังคงอยู่ครบ โจนาธานถอนใจยิ้มๆ

" ฉันไม่ขโมยของๆใครหรอก คุณเองควรจะกลับไปได้แล้ว ที่นี่มันไม่ปลอดภัยสำหรับคนแปลกหน้า " กาเตียนพูดขึ้นแทรกความเงียบ

" เอ่อ....งั้นก็ได้ครับ " โจนาธานจัดแจงกับเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย " ขอบคุณนะครับที่กรุณาช่วยผม นี่เงินเล็กน้อยถือเป็นของตอบแทนนะครับ "

ชายหนุ่มควักเงินบางส่วนยื่นให้ลอเรนซ์

" ผมรับไม่ได้หรอกครับเพราะผมไม่หวังสิ่งตอบแทนอะไร คุณโจนาธาน... "

นั่นเป็นครั้งแรกที่ลอเรนซ์เรียกชื่อเขาต่อหน้า โจนาธานเย็นวาบไปทั้งตัว ถึงแม้จะเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่ท่าทางอ่อนโยนนั้นทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากลอเรนซ์ไปได้

End

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : อามาซากิ ไควาตะ <[email protected]>