~AKUMA no Melody~

By…AKAI~TORI (dieu)

[เคยสนใจเรื่องการ "ทำสัญญากับปีศาจ" บ้างมั๊ย? ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการ… ความฝันที่เป็นเพียงวิมานกลางอากาศอาจเปลี่ยนเป็นจริงได้อย่างไม่คาดคิด... แล้วทีนี้จะไม่ลองคิดแลกวิณญาณของตัวเองกับความสุขในเสี้ยวหนึ่งของความเป็นมนุษย์ดูบ้างเหรอ?]

******************************************************************

คืนนี้ดูเหมือนดวงจันทร์จะกลมโตผิดปกติ มองจากทางหน้าต่างในห้องของผมแล้วราวกับว่ามันจะสามารถจับต้องได้ง่ายๆอย่างนั้นแหละ ผมนั่งมองความประหลาดของดวงจันทร์อยู่นานก่อนจะหันไปสนใจกับกระเป๋าเป้ใบเก่ง วันนี้ไปเดินเตร่ที่ตลาดมืดมาดูซิว่าได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง? อุปกรณ์อะไหล่ของเล่นที่ผมกำลังคลั่ง...เยอะแฮะ!ซื้อเข้าไปได้ไงขนาดนี้เนี่ย? ...เอ๋...นี่อะไรน่ะ?

"หนังสือเล่มหนาเตอะนี่มันอะไรหว่า?"จำได้ว่าวันนี้ผมไม่ได้เดินเข้าร้านหนังสือเลยนะ แล้วไอ้เจ้านี่มันโผล่มาได้ยังไงกัน ขณะที่ยังงงๆอยู่นั่นลองพิจารณาจากภายนอกแล้วมันก็น่าสนใจทีเดียว หนังสือปกแดงหุ้มกำมะหยี่อย่างดี ที่ปกมีลายขอบสีเงิน ขนาดของมันประมาณA3 พับครึ่งหนาราวๆ200-300หน้า แล้วผมแบกมันมาจากไหนล่ะเนี่ย!?

"Makotoทานข้าวได้แล้วลูก" คุณแม่นี่นา เสียงเรียกนี้ทำให้ผมละความสนใจเจ้าของประหลาดนั่นทันที บ้านผมเป็นบ้านที่ค่อนข้างเข้มงวดเรื่องเวลาในบ้าน ถ้าไม่อยากผิดใจกับเจ้าบ้านอย่างคุณพ่อล่ะก็ไม่ควรให้เค้าต้องรอแม้แต่นาทีเดียว...หนังสือเล่มเก่าคร่ำคระนั่นถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างไม่แยแสนัก ทันทีที่ชายหนุ่มเดินพ้นประตูออกไปนอกห้อง... ก็ปรากฏร่างเล็กๆภายใต้ชุดกำมะหยี่สีแดงเหลือบเงินขึ้น

" โอ๊ย!ไ อ้บ้-านี่...ฮึ่ม!มันเจ็บนะเฟ้ย!" เจ้าของร่างที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับพื้นค่อยๆดันตัวขึ้นยืนอย่างช้าๆ ใบหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ดูจะไม่ยินดีกับการกระทำของชายหนุ่มซักเท่าไหร่ ร่างเล็กสอดส่องสายตาสำรวจห้องของอีกฝ่ายอย่างไร้มารยาท ก่อนถือวิสาสะกระโดดขึ้นนอนเกลือกกลิ้งไปมาบนฟูกนุ่มอย่างสบายใจ

"นี่คงจะเป็นนักดนตรีสินะ ไ อ้คนไร้มารยาทนั่นน่ะ"

...(แล้วที่ตัวเองทำล่ะท่าน?…ผู้แต่ง)บ่นงึมงำพลางบิดตัวไปมาด้วยอาการอ่อนล้า เค้าเป็นปีศาจที่เพิ่งหลุดออกมาจากหนังสือเล่มหนาเมื่อครู่

"เตียงขนาด king zine...ไอ้หมอนี่มันคุณหนูนี่หว่า...แหม!ดูท่าเหยื่อรายใหม่ที่ท่านพ่อเลือกให้จะน่าอร่อยแล้วสิ"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างพอใจก่อนนอนคิดวางแผนการขั้นต่อไปเพื่อต้อนเหยื่ออันโอชะ...

" เงียบซะที! เอาเวลาว่างที่จะมาตีกรอบผมไปดูแลไอ้เงินพันล้านของพวกคุณดีกว่า...ชิ!" น้ำเสียงกร้าวของเด็กหนุ่มดังขึ้นก่อนปิดประตูห้องเข้าอย่างแรง ร่างเล็กสะดุ้งโหยง!ด้วยความตกใจ ก่อนที่จะกุลีกุจอกระเถิบตัวเข้าไปจนสุดด้านในของเตียง ชายหนุ่มไม่ได้เอะใจกับสิ่งแปลกปลอมในห้องของเค้าเลย เวลานี้เรื่องที่ทำให้หงุดหงิดและเป็นเดือดร้อนที่สุดก็ไอ้การที่ทั้งพ่อและแม่ต่างต้องการขีดเส้นชีวิตให้เค้านั่นเอง

" เอะอะๆก็ดีแต่อ้างว่าทำเพื่ออนาคตของเรา คิดว่าเงินมันวิเศษที่สุดรึไงฟะ? นี่น่ะเหรอพ่อกับแม่ที่ดีน่ะ?" Makotoน้ำเสียงขุ่น เค้าเกลียดการถูกบังคับ เกลียดโลกของผู้ใหญ่ที่ดีแต่ปั้นหน้าใส่กันไปวันๆ แค่ดนตรีเท่านั้นที่เค้าต้องการในเวลานี้ ทำไมคนทั้งคู่ต้องอ้างสิทธิ์การเป็นผู้ปกครองมาจำกัดความฝันของเค้าด้วย...ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาทั้งคู่จ้องมองเพดานพลางคิดหาคำตอบให้กับชีวิตของตัวเอง เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง เวลานี้มันล้าจนเกินพอแล้ว เค้าเริ่มหรี่ตาลงอย่างช้าๆแต่ทว่า...

" เน่!...มีอะไรให้ช่วยมั๊ยจ๊ะหนุ่มน้อย?" (ดูพูดเข้า) น้ำเสียงใสที่ดังแว่วอยู่ข้างหูเป็นเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน...?ใครกัน? นี่ฝันทั้งที่ยังไม่หลับเหรอเนี่ย?!

" ฟู่!!!..." เสียงเป่าลมใส่ที่ใบหน้าเข้าอย่างจัง ทั้งที่คิดว่าจะไม่ใส่ใจเพราะคงเป็นแค่ความฝันแต่ว่า...นี่มัน...!?!

" เหว๋อ!!!..." Makoto ร้องอุทานเสียงหลง ก่อนกระโดดออกจากเตียงทันควัน นี่มันอะไรกันน่ะ?ตัวอะไร? เค้าเพ่งมองดูสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าด้วยความสงสัยระคนอาการตกใจ(สุดขีด) สัญชาติญาณบอกกับเค้าว่าร่างเล็กๆที่นั่งทำตาปริบๆอยู่นั่นต้องไม่ใช่มนุษย์เช่นเดียวกับเค้าเป็นแน่

" อะไรเล่า!...ถามดีๆทำยังกับเห็นผี เสียมารยาทจริงเชียว...อย่างนี้ล่ะน๊าผมถึงได้เกลียดมนุษย์" ร่างเล็กบุ้ยปากก่อนทำทีว่าจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

" อย่าเข้ามานะ! ตัวอะไรน่ะ เธอเป็นตัวอะไรกันแน่?!" Makotoถามตะกุกตะกักก่อนถอยร่นไปจนสุดอีกด้านของมุมห้อง

" เอ๊! เลิกกลัวแบบปัญญาอ่อนได้แล้ว ผมไม่ใช่ผีรึตัวประหลาดนะ" พูดพลางทำหน้ามุ่ ยอย่างไม่สบอารมณ์

"และ...แล้วเธอเป็นอะไรน่ะ? มนุษย์ต่างดาวรึเทวดา?" ร่างเล็กแทบระเบิดหัวเราะออกมา นี่เจ้ามนุษย์คนนี้ท่าจะประสาทกลับมาเห็นปีศาจอย่างเราเป็นเทวดาพวกนั้นได้ ร่างเล็กยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนถอยกลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง

" ก็แล้วจะคุยกันดีๆได้รึยังล่ะ ?จะได้แนะนำตัวซักที"ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเป็นการเรียกสติทั้งหมดกลับคืนมาอีกครั้ง...เอาวะ!เป็นไงเป็นกัน เค้าค่อยๆลากเก้าอี้จากโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งในระยะห่างเกือบ3เมตร(เผื่อเกิดอะไรฉุกเฉิน) นัยน์ตายังคงลอกแลกลุกลนอย่างเห็นได้ชัด ปีศาจน้อยระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ...ไอ้หมอนี่ท่าทางจะเพี้ยนจริงๆแฮะ

" ตลกมากรึไงฟะ?...ตกลงเธอเป็นใครแล้วมาทำอะไรในห้องผู้ชายดึกๆดื่นๆห๋าาา!" Makoto ถามเสียงแข็งในเวลานี้ทั้งอยากรู้และงุนงงกับผู้บุกรุกยามวิกาลตรงหน้า

" ก็นะ...นายมันตลกนี่หว่า ทำท่าทางปัญญาอ่อนอยู่ได้ตัวก็ออกจะโตใจเสาะชะมัด" ร่างเล็กตอบพลางหัวเราะคิกคักต่อ ทำให้อีกฝ่ายโกรธพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

" นี่ยัยเปี๊ยก!แล้วเธอมันดีนักรึงัยเข้ามาในห้องคนอื่นค่ำๆมืดๆ ถ้าไม่รีบตอบคำถามมาเดี๋ยวพ่อก็จับโยนออกนอกหน้าต่างซะหรอก" Makoto ชักเลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโห เวลานี้ไม่เหลือความกลัวหรือหวาดระแวงอีกแล้ว

" หุบปาก! นายนี่มัน...กล้ามากนะมาขึ้นเสียง กับผมแบบนี้ ขอโทษผมเดี๋ยวนี้นะ! " ร่างเล็กแผดเสียงร้องอย่างไม่พอใจก่อนที่...ก๊อกๆๆ

" คุณ Makotoคะ! คุยกับใครอยู่คะ?" เสียงของแม่บ้านทำให้Makoto รีบคว้าตัวเจ้าของเสียงแหลมเมื่อครู่มาปิดปากไว้ทันที

" เปล่า...เสียงวิทยุน่ะอย่าใส่ใจเลย" ชายหนุ่มปฏิเสธพลางยื้อกระชากร่างเล็กไว้แน่น

" งั้น...ดิฉันไม่รบกวนนะคะ" แม่บ้านคนเดิมบอกก่อนเดินเลยประตูห้องไป ร่างเล็กสะบัดไปมาอย่างไม่ลดละ

" ครับ!...อะ...อ๊าก!!!" ทันทีที่ชายหนุ่มตั้งใจจะตอบรับ

"ทำอะไรน่ะ!" Makoto กระชากมือกลับเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รอยเขี้ยวเจาะเป็นแผลลึกจนเลือดไหลออกมาแดงฉาดไปทั่วมือ ตัวต้นเหตุยืนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

"สมน้ำหน้า...นายเสียมารยาทกับผมมากเกินไปแล้วเจ้ามนุษย์..." ยังไม่ทันที่จะพูดจบ

" เงียบไปเลย!เป็นหมาบ้ารึไงว ะ ? รู้มั๊ยว่ามันเจ็บน่ะ คนรึอุตส่าห์ปกป้องแทนที่จะขอบคุณซักคำนี่อะไร???"

Makoto แย้งขึ้นทันควันก่อนทรุดตัวลงนั่งซับเลือดที่กำลังไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

" ก็...ก็…มันช่วยไม่ได้นี่!แล้วผมก็ไม่ใช่ไอ้หมาบงหมาบ้าอะไรนั่นด้วย" ร่างเล็กปัดความรับผิดชอบหน้าตาเฉย

Makoto พยายามข่มอารมณ์โกรธไว้ให้เย็นลง...นี่ถ้ามัวแต่เถียงกับเจ้านี่คงไม่จบง่ายๆแน่

" เอาล่ะๆแล้วตกลงเธอเป็นใคร?ไหนว่าจะแนะนำตัวไง" ชายหนุ่มเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ...อย่างนี้ค่อยน่าสนทนาด้วยหน่อย...ปีศาจน้อยคิดพลางนั่งกระดิกเท้า แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็เริ่มคลี่คลายออกมาตามที่Makotoต้องการ

" ปีศาจ!เธอเนี่ยนะเป็นปีศาจ...บ้ารึเปล่า?" Markoto พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเป็นนัยๆ ขณะที่อีกฝ่ายนั่งหน้าหงิก ร่างเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจนัก

" เออ! ผมนี่ล่ะปีศาจขนานแท้เลย" ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ท่าทีเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มเริ่มฉุกคิดอีกรอบ...ผมสีอ่อนๆแบบนี้...ผิวขาวซีดยังกับไม่มีเลือด กับดวงตากลมโตที่มีสีม่วงประหลาด แม้ใบหน้าจะดูหมดจดต่างจากปีศาจที่เค้าเคยพบเห็นตามสมุดภาพแต่มันก็ชักจะยังไงๆแล้วสิ

" Ciel ชื่อสินะ..." Makoto พูดขึ้นลอยๆก่อนทบทวนซ้ำอีกครั้ง ...หมอนี่บอกว่าเป็นปีศาจชั้นสูงที่มีอำนาจในการซื้อขาย

วิญญาณกับมนุษย์...แล้วไอ้ที่บอกว่าหลุดออกมาจากช่องมิติของหนังสือโสโครกเล่มนั้นล่ะ...อะไรๆดูจะลงตัวไปหมด ถ้าสมมุติหมอนี่ไม่ได้ออกมาจากหนังสือจริงๆแล้วจะมาจากไหน?

" เชื่อเหอะน่า...ปีศาจถึงจะชอบโกหกแต่ว่านี่เรื่องจริงนะ" ปีศาจน้อยแทรกขึ้นมา

" แล้วเวทย์ของปีศาจที่เค้าว่ากันล่ะ?อย่างนายฝีมือคงไม่ใช่เล่นๆสิ" ซักต่อเพื่อความแน่ใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับชักสีหน้าเศร้า

" ตอนนี้...ไม่มีอ่ะ!..." น้ำเสียงอ่อยพลางก้มหน้าก้มตามองที่พื้น

" ไม่เห็นเข้าใจ" ...ยิ่งถามยิ่งน่าสงสัย เรื่องราวซับซ้อนจนนักอ่านนิยายแนวสอบสวนอย่างเค้าเริ่มสนใจมากขึ้น

" ก็...ผมกำลังถูกลงโทษ โดนยึดอำนาจกลับคืนหมดเลย ท่านพ่อบอกว่าผมจะต้องเอาวิญญาณของมนุษย์ไปให้ท่านดูให้ได้ ไม่อย่างงั้น..." ร่างเล็กพยายามอธิบาย สีหน้าหดหู่กับทีท่าขณะนี้ต่างจากวายร้ายเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

" แล้วนายก็ต้องพยายามให้เราทำสัญญากับนาย?"Ciel พยักหน้ารับหงึกๆ

" งั้นจะเอาอะไรมาช่วยให้สิ่งที่เราต้องการสมหวังล่ะ?"ชายหนุ่มรีบถามต่อ

" คงต้องลงมือทำเอง...คิดว่าต้องอยู่ในฐานะมนุษย์ซักระยะ" ร่างเล็กตอบเสียงแผ่ว

" เงื่อนไขล่ะ?" Makoto เริ่มมีทีท่าสนใจ

" เมื่ออายุครบ33ปี เป็นอันสิ้นสุดชีวิตของนาย วิญญาณของนายจะต้องตกเป็นของผมทันที...ถ้า...ถ้าทำสำเร็จอ่ะนะ"

Ciel สีหน้าค่อยๆดีขึ้นมาทีละนิด...ดูท่าจะเริ่มมีหวังแล้วสิ

" ถ้าทำไม่ได้ก็ถือว่าสัญญาเป็นโมฆะ?" ถามต่อ...นี่ถ้าเจ้านี่ไม่สามารถทำได้เราก็ไม่ต้องตกเป็นทาส

...สัญญาได้เปรียบเป็นบ้า

" ใช่...ถ้าผมทำไม่ได้กฎก็ต้องเป็นกฎ" ร่างเล็กตอบเสียงใส

" มีเวลาอีก16ปีสินะชีวิตของเรา...อืม...งั้นขอคิดก่อนได้มั๊ยว่าเราต้องการอะไร?" ชายหนุ่มสังเกตมานานแล้ว สีหน้าที่เปลี่ยนไปมารวดเร็วดูไร้เดียงสาของปีศาจน้อยนั้นน่าสนใจเหลือเกิน นึกสนุกขึ้นมาอีกเรื่อง...นี่ถ้าเลือกขออะไรที่ยากๆเจ้านี่อาจจะทำไม่ได้ด้วยซ้ำ อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเค้าจะได้ของเล่นชิ้นใหม่มาฟรีๆน่ะสิ ...มีของเล่นเป็นถึงปีศาจเชียวนะเป็นใครจะปฏิเสธให้โง่เล่า...คอยดูเหอะท่าทางยโสแบบเมื่อทีแรกน่ะจะทำให้หัวปั่นไปเลย...ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ

" 3วันนะ...ตกลงมั๊ย?" ร่างเล็กยื่นข้อเสนอเสียงใส ดูไม่มีพิษมีภัยซักนิด...ยังกับหมาป่าจะเขมือบลูกแกะแน่ะ...Makoto

คิดในใจ

" 3วันเป็นอันตกลง" เค้าตอบอย่างไม่ลังเล...อีกไม่นานคงได้มีเรื่องสนุกแน่...

" ใช่!สนุกแน่ เจ้ามนุษย์หน้าโง่" ร่างเล็กพึมพรำเบาๆ ดูท่าชายหนุ่มจะกำลังวางแผนร้ายกาจเพลินจนลืมสนใจอีกฝ่ายไปเสียแล้ว...ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างพอใจ

" มาดูกันซิว่ามนุษย์รึปีศาจจะเป็นผู้มีชัยกับการพนันครั้งนี้"...

end…Part 1.

โปรดติดตามตอนต่อไป

จากผู้เขียน : ขอบคุณเพื่อนๆที่mailมาให้กำลังใจทุกคนมากๆเลยนะคะ ต่อไป AKAI~TORi จะไม่ปล่อยให้รอกันนานขนาดนี้อีกแล้วล่ะค่ะ...ขอโทษนะคะ*ยอมรับผิดโดยดี* ยังไงก็mail มาติ-ชมได้ตลอดนะคะ [email protected]