Dream 8.

จินได้พาเซธมาอยู่ที่ตำหนักของเขาโดยมีทิลท์ตามติดอยู่ไม่ยอมห่าง จินได้ตามหมอหลวงมารักษาอาการของเซธอย่างรีบด่วน

“เป็นยังไงบ้าง ท่านหมอ” ทิลท์ แทบจะกระโดดเข้าไปเกาะ หมอหลวงทันทีที่ดูอาการเซธเสร็จ

“ท่านทิลท์ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ อาการของท่านแม่ทัพข้าขอเรียนตามตรงว่า หนักหนาพอดู” เมื่อหมอหลวงพูดได้แค่นั้นสีหน้าของทิลท์ก็ซีดเผือดลงไปอีก ขาทั้งสองข้างแทบไม่มีแม้แต่แรงจะยืนอยู่ จนจินต้องเข้ามาประคองเอาไว้ไม่ให้ร่างบางทรุดลงไป

“มะ หมายความว่า เซธจะไม่รอดงั้นหรือท่านหมอ” ทิลท์ถามปากคอสั่น จิตใจกระตุกไหวอย่างแรง กลัวที่จะได้รับคำตอบอย่างที่ตนเองไม่ต้องการได้ยิน

“ทางรอดน่ะมีครับ เพียงแต่…”

“เพียงแต่อะไร ท่านหมอ ถ้าหากมันทำให้เซธรอดได้เราจะยอมทั้งนั้น” จินทำสีหน้าวิตก ขณะพูดกับหมอหลวง

“วิธีการมันค่อนข้างอันตรายไปสักนิด เพราะลูกธนูถึงแม้จะไม่มีพิษ แต่ว่าแทงทะลุไปถึงปอด หากดึงออกท่านแม่ทัพอาจทนพิษบาดแผลไม่ไหว แต่ถ้าหากไม่ดึงออกก็เหมือนกับเป็นการเร่งให้ท่านแม่ทัพตายเร็วขึ้นเท่านั้น” หมอหลวงชี้แจงสีหน้าเครียด ทิลท์ได้ฟังเช่นนั้นจึงวิ่งเข้าไปในห้องทันที เซธนอนอยู่บนเตียง ลูกธนูยังคงปักอยู่ที่อกของชายหนุ่ม โลหิตสีแดงสดยังคงไหลซึมออกมาอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดแทบไม่มีสีเลือด ริมฝีปากแห้งผากและมีรอยเลือดเป็นลิ่ม ๆ ติดอยู่ ทิลท์นั่งลงข้าง ๆ เอื้อมมือไปปัดปอยผมออกไปจากดวงหน้าชายหนุ่มพลางเรียกเบา ๆ ที่ข้างหู เซธค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามอง

“ทิลท์เองเหรอ ปลอดภัยใช่มั้ย” เซธถามด้วยความเป็นห่วงพลางยิ้มอ่อน ๆ แบบฝืนเต็มที

“บ้า จะตายอยู่แล้วยังจะมาห่วงคนอื่นเขาอยู่ได้ นายนี่มันบ้าจริง ๆ เอาตัวเองมากันชั้นทำไม” ทิลท์รู้สึกนัยน์ตาร้อนผ่าว น้ำตาใส ๆ เข้ามาคลออยู่ในดวงตาของเขาจนทำให้พร่าเลือนไปหมด

“ไม่รู้สิ พอรู้ว่านายกำลังมีอันตรายตัวของฉันมันก็ไม่ฟังคำสั่งอะไรทั้งนั้น คิดแต่จะต้องทำให้นายปลอดภัยเท่านั้นแหละ ทิลท์อย่าเกลียดชั้นเลยนะ อย่าหายไปจากชั้น ชั้นรักนาย รักมาตลอด รักมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถึงแม้ว่านายจะรักจินก็ตาม” เซธพูดอย่างเหนื่อยอ่อน ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ

“ชั้นรู้ ชั้นรู้แล้ว แล้วนายฟังให้ดีนะ ชั้นไม่ได้รักท่านจินหรอก ความรู้สึกที่ชั้นมีให้กับเค้ามันเป็นความรักแบบพี่กับน้อง กับความศรัทธาเท่านั้น แล้วถ้านายหายดีแล้วชั้นจะให้นายฟังคำตอบของชั้น นายห้ามตายเด็ดขาดรู้มั้ย” หยาดน้ำใสหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย ทิลท์เพิ่งจะรู้หัวใจของตัวเองต่อเมื่อเขากำลังจะเสียมันไป นี่เป็นเพราะพระเจ้าลงโทษเขาอย่างนั้นหรือ ลงโทษที่เขาไม่รู้หัวใจตัวเองและทำร้ายจิตใจคนที่เขารักมาตลอดอย่างนั้นหรือ

“อย่าร้องไห้เลยนะ ชั้นไม่อยากให้หน้าสวย ๆ ของนายต้องเปื้อนน้ำตาแบบนี้รู้มั้ย มันทำให้ชั้นรู้สึกผิดมาก” เซธเอื้อมมือมาปาดน้ำตาบนแก้มขาวนวลของทิลท์

“ก็ถ้าไม่อยากให้ชั้นร้องไห้ นายก็ห้ามเป็นอะไรไปรู้มั้ย” ทิลท์พยายามยิ้มให้ทั้งน้ำตา

ภายนอกห้อง หมอหลวงได้กำลังปรุงยาอยู่ในห้องที่จินได้จัดเตรียมไว้ให้ ส่วนตัวจินและอากาเนะได้มานั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องของเซธ

“จิน นี่ทิลท์เขาไม่ได้รักจินหรอกเหรอ” อากาเนะถามเพราะแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของทิลท์ที่ดูเป็นห่วงอาการของเซธมากที่สุด ทั้งที่ก่อนหน้านี้อากาเนะเห็นว่าทิลท์ออกจะทำท่าไม่ชอบเซธด้วยซ้ำ

“เซธน่ะเขารักทิลท์มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ทิลท์ก็คงจะรักเซธเหมือนกัน แต่ไม่รู้ใจตัวเอง กับชั้นน่ะความรู้สึกที่เค้ามีให้เป็นแค่ความรักแบบพี่ชายเท่านั้นแต่ทิลท์น่ะเหมารวมว่าเป็นความรักแบบอื่นแล้วก็ปฏิเสธใจตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้รักเซธ แต่สุดท้ายก็หนีหัวใจตัวเองไม่พ้นอยู่ดี” จินพูดพลางหัวเราะขำเมื่อนึกถึงอดีตสมัยเป็นเด็กที่เขา เซธ และทิลท์เป็นเพื่อนเล่นกันมา เซธได้แต่ตามง้อทิลท์ส่วนทิลท์ก็ตามก้นเขาต้อย ๆ พลอยทำให้เขาโดนเซธเขม่นเอาอยู่บ่อย ๆ ด้วยความอิจฉา

“ท่านจินครับ เราควรเริ่มกันสักที ปล่อยไว้แบบนี้ไม่นายท่านแม่ทัพคงจะแย่” ท่านหมอหลวงเข้ามาบอกกับจินถึงการตัดสินใจที่จะดึงลูกธนูออก เพื่อทำการรักษาเซธ

“มันจะไม่เสี่ยงเกินไปเหรอท่านหมอ หากดึงลูกธนูออกเลือดจะทะลักออกมาไม่หยุด แล้วไหนปอดจะได้รับความกระทบกระเทือนอีก” จินกล่าวสีหน้ากังวลไม่น้อย

“มันไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วล่ะครับ เพราะหากปล่อยไว้แบบนี้ท่านแม่ทัพคงจะไม่รอด”

“ทิลท์ ถอยออกมาก่อนเถอะทำแบบนี้ท่านหมอรักษาเซธไม่ได้นะ” จินเข้าไปประคองทิลท์ออกมาอย่างนุ่มนวล แต่ทิลท์ยังไม่ยอมละจากมือที่กุมมือเซธเอาไว้ จนจินต้องเตือน

“ท่านแม่ทัพครับ ข้าน้อยจำเป็นต้องดึงลูกธนูออกมา ทนเจ็บหน่อยนะครับ” ท่านหมอหลวงออกปากขออนุญาต

“ทิลท์ ทิลท์อยู่ที่ไหน” เซธเริ่มมีอาการเพ้อ ทิลท์ผวาเข้าไปหาเซธกุมมือเขาเอาไว้

“ทิลท์ ชั้นขอร้อง นายช่วยดึงลูกธนูออกให้ชั้นทีนะ”

“ตะ แต่ว่า ชั้น ชั้นไม่กล้าทำให้นายเจ็บ” ทิลท์ทำสีหน้าเจ็บปวดเมื่อคิดว่าเซธคงได้รับความเจ็บปวดมากหากต้องดึงลูกธนูออก

“ทิลท์ ชั้นกำลังจะทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับนายยังไงล่ะ ชั้นจะไม่ตาย แค่นายดึงลูกธนูนี่ออกเท่านั้นทิลท์ ทุกอย่างก็จบ นายคงไม่อยากให้ชั้นตายโดยลูกธนูยังปักอยู่กลางอกแบบนี้หรอกนะ มันคงไม่เท่ห์เท่าไหร่แน่ เพราะชั้นอยากตายในสนามรบมากกว่าตายเพราะลูกธนูของไอ้พวกขี้ขลาดที่คิดจะลอบสังหารองค์ราชินีและเพื่อนของชั้น” เซธทำสีหน้าเว้าวอน

“ทำอย่างที่เซธเขาต้องการเถอะนะ ทิลท์” จินเข้ามาแตะไหล่ทิลท์พลางให้กำลังใจ

มือของทิลท์ค่อย ๆ เอื้อมมือกำลูกธนูเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้มือสั่น เซธยิ้มให้กับเขาเป็นทำนองว่า “ชั้นไม่เป็นไร” ทิลท์เริ่มขยับลูกธนูทีละนิด อากาเนะคิดว่าเซธสมกับเป็นชายชาติทหารโดยแท้ เพราะแม้ทิลท์จะขยับลูกธนูออกมาเล็กน้อย ชายหนุ่มก็ไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาแม้สักนิด ทิลท์หลับตากำลูกธนูไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง เขาออกแรงดึงลูกธนูออกมาในคราวเดียว

“ซวบ ! “ “อึ๊ก ! “ เสียงลูกธนูผ่านเนื้อของเซธออกมา ชายหนุ่มกัดริมฝีปากกลั้นเสียงเอาไว้ เลือดพุ่งกระฉูดออกมาตามหัวลูกธนู กระเซ็นโดนหน้าของทิลท์หมอหลวงรีบหยิบผ้าออกมาซับเลือดเอาไว้แล้วทำการรักษาโดยด่วน ทิลท์จะเข้าไปหาชายหนุ่มแต่จินรีบดึงมือทิลท์ออกมาให้ห่าง พลางประคองพาทิลท์ออกมาข้างนอก

“ทะ ท่านหมอ” เสียงเซธแหบพร่า พยายามพูดอย่างเต็มที่

“ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พักก่อนเถิด”

“มะ ไม่ได้ ข้าต้องบอกกับท่านไว้ ให้ท่านเก็บธนูดอกนี้เอาไว้ให้ดี มันอาจเป็นหลักฐานในการมัดตัวผู้บงการใหญ่ก็ได้” เมื่อเห็นหมอหลวงพยักหน้ารับคำแล้ว เซธก็หลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน ชายหนุ่มจมอยู่ในห้วงนิทราที่มืดสนิท…

ในความฝันที่สวยงามนั้น เซธรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่อยลอยไปยังสถานที่ ๆ สวยงาม เขายืนอยู่ ณ ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง มันเป็นแม่น้ำกว้างน้ำไหลเอื่อย ๆ อีกฝากของแม่น้ำเป็นสถานที่สวยงามมาก มีทุ่งดอกไม้ส่งกลิ่นหอมหวล ผู้คนที่อยู่อีกฝากนั้นมีสีหน้าที่ดูมีความสุข และที่เขาประหลาดใจที่สุดเขาเห็นพ่อและแม่ของเขายืนยิ้มให้เขาอยู่ตรงนั้น

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านยังมีชีวิตอยู่เหรอเนี่ย นี่เราฝันไปรึเปล่า” เซธแปลกใจ ก็ในเมื่อพ่อกับแม่ของเขาตายไปตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อของเขาอดีตเป็นแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรนี้ ท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สุด ในฐานะแม่ทัพที่เก่งกล้าสามารถ แต่..พ่อของเขาก็ถูกคนชั่วลอบสังหาร เพียงเพราะว่าพวกมันเห็นว่าท่านพ่อของเขามีอำนาจเหนือพวกมัน และเป็นทหารคนสนิทของกษัตริย์องค์ก่อนเท่านั้น เพียงแค่คืนเดียว ครอบครัวของเขา พ่อ แม่ ข้าทาสบริวารทั้งหมดก็ถูกฆ่าทิ้ง มีเพียงเขากับนางกำนัลคนหนึ่งที่พาเขาหนีเท่านั้นที่รอดมาได้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ รอก่อนนะครับ ลูกจะไปหาเดี๋ยวนี้” เซธเดินข้ามไปถึงกลางแม่น้ำ พลันเขาก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยคนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านหลัง เซธหันกลับไปมอง เด็กน้อยคนนั้นนั่งร้องไห้อยู่

“หนู เป็นอะไรไป” เซธถามเด็กน้อยผู้นั้น แต่อีกใจหนึ่งเขาก็เป็นห่วงพ่อแม่ที่อยู่อีกฝากของแม่น้ำ

“นายโกหก” เด็กน้อยผู้นั้นตอบเบา ๆ

“อะไรนะ “ เซธถาม แปลกใจที่ทำไมเด็กน้อยคนนี้พูดอะไรแปลก ๆ

“นายโกหก ! “ คราวนี้เด็กน้อยลุกขึ้นตะโกนน้ำตานองหน้า เซธแปลกใจ เขาจำได้ว่าไม่เคยไปทำอะไรเด็กคนนี้อย่างแน่นอน แต่ใบหน้าของเด็กน้อยช่างคล้ายคลึงกับคน ๆ หนึ่งที่เขารู้จักเหลือเกิน แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

“พ่อหนูน้อย ชั้นเคยไปโกหกกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเธอเป็นใครกัน” เซธงงงันกับท่าทีของหนูน้อยคนนี้เหลือเกิน เขาหันกลับไปมองอีกฝากของแม่น้ำ พ่อแม่ของเขากำลังจะหายไป เซธเห็นเช่นนั้นรีบตะโกนเรียกพ่อแม่ของเขาเอาไว้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ รอลูกด้วย” เซธรีบลุยน้ำจะข้ามไปหาพ่อแม่

“เซธ นายโกหก นายเคยบอกว่าจะไม่ตาย ไม่จากชั้นไปไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังจะหนีไปจากชั้นอีกล่ะ” เซธสะดุ้งเฮือก มันเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขาค่อย ๆ หันหลังกลับไปมองเด็กน้อยอีกครั้ง เด็กน้อยผู้นั้นค่อย ๆ เปลี่ยนร่างกลายเป็นทิลท์ที่กำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

“ทิลท์” เซธครางออกมาเบา ๆ

“เซธ ได้โปรด อย่าจากชั้นไป” ทิลท์ค่อย ๆ ทรุดลงใบหน้าเปื้อนน้ำตาเต็มไปหมด เซธหันหน้ากลับไปมองพ่อแม่ตนเองอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจลึก ๆ พลางกล่าวกับวิญญาณของพ่อแม่

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญูที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพวกท่านได้เลย ลูกไม่สามารถปกป้องพวกท่านที่เป็นคนสำคัญของลูกได้ ลูกขอโทษที่ไม่สามารถไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านได้ในเวลานี้ เพราะตอนนี้ลูกมีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของลูก สำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ลูกอยากปกป้องเค้า อยากทำให้เค้ามีความสุข ลูกไม่อยากผิดสัญญากับเค้าทำให้เค้าต้องเสียใจ ท่านพ่อท่านแม่ ยกโทษให้ลูกด้วยเถิด แล้วลูกจะตามพวกท่านไป เมื่อถึงเวลา แต่ตอนนี้ขอให้ลูกได้อยู่กับคนสำคัญของลูกอีกสักครั้ง” เซธยิ้มให้กับพ่อแม่ของเค้าเป็นครั้งสุดท้าย พ่อแม่ของเขาก็ยิ้มตอบให้เค้าเช่นกันพลางชี้มือไปที่ทิลท์และกล่าวว่า “จงไปอยู่กับคนสำคัญของลูกเพื่อปกป้องดูแลเค้าเถิด” แล้ววิญญาณของพ่อแม่ของเขาก็หายลับไป เซธหันหลังกลับมาหาทิลท์พลางกอดร่างบางเอาไว้ เพียงแค่คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเท่านั้นที่เขาไม่อยากทำให้เสียใจเด็ดขาด

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]