Dream 7.

แสงแดดสีทองอันอบอุ่นค่อย ๆ คืบคลานเล็ดลอดผ่านม่านสีขาวเข้ามาในห้องอย่างช้า ๆ และค่อย ๆ สว่างไสวขึ้นจนสามารถมองเห็นร่าง 2 ร่างที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง แสงแดดค่อย ๆ แรงขึ้นและตกกระทบบนใบหน้าของหนุ่มน้อย อากาเนะหยีตาและค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตากลมใสกระพริบปริบ ๆ ด้วยความมึนงงเล็กน้อย เด็กหนุ่มจะขยับตัวแต่ก็ต้องร้องออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วสันหลัง ผ้าปูเตียงมีรอยเลือดสีแดงเข้มเปื้อนอยู่เป็นวงกว้าง ทำให้อากาเนะหน้าแดงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น เบื้องหลังของเขามีอีกร่างนอนอยู่ อากาเนะหันกลับมามอง เด็กหนุ่มจ้องมองใบหน้างดงามของจินเนิ่นนาน ขนตายาวเป็นแพล้อมกรอบอยู่ภายนอกปิดบังดวงตาสีเทาเงินที่งดงามเอาไว้ เส้นผมสีเงินแผ่สยายลงมาปรกหน้า อากาเนะค่อย ๆ บรรจงเกลี่ยเส้นผมของเขาออกอย่างเบามือ ขณะที่เขากำลังมองจินเพลิน ๆ อยู่นั้น ข้อมือเล็กก็ถูกรวบเอาไว้โดยคนที่เขาคิดว่ากำลังหลับอยู่

“จะ จิน ไม่ได้หลับอยู่เหรอ” อากาเนะพยายามจะดึงมือออกแต่ชายหนุ่มกลับยึดมันไว้แน่นกว่าเดิมพร้อมทั้งจุมพิตเบา ๆ ที่หลังมือ และหน้าผากอย่างทะนุถนอม

“ทีแรกก็หลับอยู่หรอก แต่ใครก็ไม่รู้เล่นซนจนฉันตื่น” จินพูดพลางซุกไซ้จมูกลงกับซอกคอขาวเนียน

"อาบน้ำด้วยกันนะ" ไม่รอฟังคำตอบ จินอุ้มอากาเนะตรงไปยังห้องอาบน้ำทันที โดยไม่ฟังเสียงประท้วงโวยวายของร่างเล็กในอ้อมแขน

"เฮ้ย ! ไม่ต้องฉันอาบเองได้" อากาเนะร้องโวยวายพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของจิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะปกติเขาก็สู้แรงจินไม่ได้อยู่แล้ว แล้วนี่ยังเจอเรื่องเมื่อคืนเข้าไปอีก ตอนนี้อากาเนะแทบไม่มีแรงต่อล้อต่อเถียงจินด้วยซ้ำ

"แค่ลุกเธอยังจะลุกไม่ไหวเลย แล้วเธอจะอาบน้ำเองได้ยังไงกัน หึ ๆ แล้วที่เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันไม่ใช่รึ เอาน่าอาบด้วยกันน่ะแหละดีแล้ว" จินยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอาอากาเนะเสียวสันหลังวาบราวกับจะรู้ชะตากรรมตอนต่อไปของตนเอง

"ว้ากก ไม่ต้อง" อากาเนะทำได้แค่เพียงร้องเสียงหลงเท่านั้น ไม่สามารถทำอะไรชายที่อยู่ตรงหน้าได้ จึงได้แต่ยอมรับชะตากรรม (ฮุ ๆ ๆ )

***********************************

"เป็นอะไรไปหรือคะ หน้าซีดเชียว" อานิสถามด้วยความเป็นห่วง เพราะปกติแล้วใบหน้าของอากาเนะมักจะมีเลือดฝาดสีชมพูอยู่เสมอ ผิดกับเช้านี้ที่ซีดผิดปกติ

"มะ ไม่มีอะไรหรอก" ก็จะให้ตอบได้ยังไงล่ะ เรื่องแบบนี้น่ะ

"ทานอาหารเช้าก่อนสิคะ ท่านจินรออยู่ก่อนแล้วล่ะค่ะ" อานิสรีบดึงอากาเนะมาที่โต๊ะอาหาร จินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"ทานเยอะ ๆ นะอากาเนะ" จินยิ้มหวานตามแบบฉบับของเขา พลางตักโน่นตักนี่ให้

"ฉันไม่ค่อยหิวหรอก นายทานกับอานิสสองคนเถอะ" ตอนนี้อากาเนะรู้สึกเพลียเป็นที่สุด อยากจะรีบกลับเข้าห้องแล้วล้มตัวนอนซะจริง ๆ

"ทานเข้าไปให้หมดนั่นแหละ อ๊ะ ๆ ห้ามโต้แย้งอะไรทั้งสิน" จินสั่งเฉียบขาด

"เมื่อคืนเสียพลังงานไปมากไม่ใช่รึ" จินยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหู ทำเอาอากาเนะแทบสำลักน้ำ

"เป็นอะไรรึเปล่าคะ" อานิสรีบเข้ามาลูบหลังให้ จินนั่งขำกับท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้า

"ไม่เป็นไรหรอกอานิส ไม่เป็นไร" อากาเนะฝืนยิ้มให้ หันมามองจินทำตาดุใส่เป็นทำนองว่า ฝากไว้ก่อนเถอะ

******************************

"ท่านจินคะ มีพระราชโองการมาจากองค์ราชินีค่ะ" อานิสนำหนังสือฉบับหนึ่งเข้ามาให้จิน ชายหนุ่มนิ่วหน้า พี่สาวของเขามีเรื่องอะไรกันอีกนะ จินรับจดหมายฉบับนั้นมาคลี่ออกอ่าน

"พี่อยากให้เธอมางานเลี้ยงฉลองของพี่หน่อย วันที่ x เดือน xxx เวลา xx.xx ที่อุทยานในตำหนักของพี่ ป.ล. พาอากาเนะมาด้วยนะ ป.ล. (อีกที) ถ้าไม่มาเจอปลดออกจากราชการ จากพี่สาวคนสวย" จินอ่านไปถอนหายใจไป เฮ้อ! นี่พี่สาวเขาจะเล่นอะไรอีกเนี่ย

วันงาน

"แล้วนายก็เลยต้องลากฉันไปด้วยงั้นสิ" อากาเนะยืนกอดอกพร้อมทำสีหน้าเซ็งจัด

"เถอะน่า อากาเนะ ช่วยฉันหน่อย โซเฟียน่าเขาก็คงอยากพบเธอเหมือนกัน" จินพูดพลางทำหน้าเชิงขอร้อง

อากาเนะยิ้มมุมปากพลางคิดแผนการณ์ร้าย (มั้ง)

"ก้อด้ายยย ถือว่าเห็นแก่โซเฟียน่าก็แล้วกัน"

ที่อุทยานในพระราชวังหลวง

"แหมมาจนได้นะ พ่อน้องชายสุดที่รัก ไงจ๊ะอากาเนะ พ่อน้องชายของฉันเขารังแกเธอบ้างรึเปล่า" โซเฟียน่ายิ้มหวานทักทายอากาเนะ

"ปะเปล่าเลยฮะ" ฮึ่ม ในใจอยากจะบอกจะแย่แล้วว่าน้องชายของฝ่าบาทน่ะแกล้งหม่อมฉันทุกวันเล้ย

"ง้านเหรอ" โซเฟียน่าหรี่ตามองทั้งจินและอากาเนะพยายามจะจับผิดให้ได้ โดยที่อากาเนะพยายามกลบเกลื่อนพิรุธอย่างเต็มที่ ส่วนจินน่ะรึ พ่อนี่เขาเจ้าชายน้ำแข็งอยู่แล้วนี่ ไอ้การทำหน้าเฉยชาอยู่ตลอดเวลาน่ะเป็นงานประจำของเขาอยู่แล้วแหละ

"อ้าว จิน ไม่เห็นพูดอะไรกับพี่เลย เป็นอะไรไปรึเปล่า หรือว่าไม่อยากมางานของพี่" โซเฟียน่าหันมาสนทนากับจินแทน

"ก็แล้วใครล่ะที่ขู่ว่าถ้าไม่มาจะปลดออกจากราชการน่ะ" จินทำเสียงเข้มใส่

"ก็แหม ถ้าไม่ใช่เสาวนีย์ขององค์ราชินี เธอก็ไม่มาน่ะสิ อ๊ะไปดีกว่าอยู่นานเดี๋ยวจะโดนบ่นยิ่งกว่านี้ ไปนะจ๊ะอากาเนะ ขอให้สนุกนะไม่ต้องเกรงใจล่ะ" โซเฟียน่าเลี่ยงไปทักทายกับผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าจินขยับปากเตรียมจะบ่นอีก

"ท่านจิน" เสียงเรียกจินดังมาจากทางด้านหลัง เจ้าของเสียงเป็นชายหนุ่มหน้าสวย รูปร่างบาง

"ว่าไง ทิลท์ งานหัวหน้าราชองค์รักษ์ประจำพระองค์หนักมากไหม" จินยิ้มทักทายตอบ

"หามิได้ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง" ทิลท์ก้มศรีษะขอบคุณ ในแววตาของทิลท์ฉายแววอะไรอยู่ถึงไม่บอกอากาเนะก็รู้ ทิลท์ก็คงชอบจินเหมือนกัน มันเป็นแววตาที่แสดงถึงความรักและศรัทธาอย่างเปี่ยมล้น อากาเนะกระชับแขนของร่างสูงแน่นยิ่งขึ้น ตอนนี้เขารู้สึกหวั่นไหวจริง ๆ เมื่อเห็นแววตาของทิลท์ที่มองมายังเขา มันช่างเย็นชาและไม่เป็นมิตรนัก

"โอ้โหเฮะ ท่านเสนาธิการใหญ่ก็มากับเขาด้วยเหรอเนี่ย เหลือเชื่อเลยแฮะ ปกตินายชอบเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนักไม่ใช่รึ จิน" ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาหาจิน เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม ผิวสีน้ำผึ้งทำให้ดูสมชายชาตรี และชุดเกราะสำหรับนายทหารชั้นสูงในอาณาจักรขับให้ร่างสูงนั้นสง่างามยิ่งขึ้น

"ก็ขนาดท่านแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ไกลถึงชายแดนยังมาได้ล่ะก็ แล้วทำไมชั้นจะมาไม่ได้ล่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ เซธ" จินเข้าไปสวมกอดชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งอย่างดีใจราวกับบุคคลทั้งสองไม่ได้พบกันมานาน

"โฮ่ นี่เรอะหวานใจของนายน่ะ แบบนี้สาว ๆ ทั้งอาณาจักรได้ร้องไห้กันระงมแน่ อืม น่ารักดีนี่นา รสนิยมของนายก็ใช้ได้นี่ แต่ยังไงที่ 1 ในใจฉันก็ยังเป็นทิลท์ไม่เปลี่ยนหรอก ว่าไงจ๊ะทิลท์จ๋า" เซธหันมาทำตาหวานใส่ทิลท์แต่โดนเชิดใส่

"แหม ใจร้ายจังเลยนะ ชั้นอุตส่าห์เดินทางจากชายแดนมาตั้งไกลเพื่อมาพบหน้าเธอนะ" เซธโอดครวญเมื่อเห็นท่าทางของทิลท์

"คราวนี้ก็ไม่สำเร็จอีกตามเคยสินะ เซธ" จินหัวเราะกับท่าทางของคนทั้งสอง

"ก็ทิลท์เขาใจแข็งเหลือเกินนี่นา ไม่เป็นไร ไว้กลับมาคราวหน้าชั้นจะต้องทำให้ใจอ่อนให้ได้เลย" เซธทำท่าฮึดขึ้นมาอีก

"กรี๊ดดดดด !" บทสนทนาของคนทั้งหมดถูกตัดลงเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนในงาน ลูกธนูที่ตกลงมาราวห่าฝนจากทุกทิศทาง และเป้าหมายของลูกธนูก็ไม่ใช่ใครอื่นเป็นจินกับโซเฟียน่านั่นเอง

"พี่ !" จินรีบวิ่งไปทางที่พี่สาวของเขายืนหลบอยู่และพาไปยังที่ปลอดภัย อากาเนะรู้สึกอื้ออึงหน้ามืดตาลายไปหมด จนเมื่อจินวิ่งมาคว้าแขนให้หลบให้พ้นลูกธนูนั่นแหละอากาเนะจึงได้รู้สึกตัว

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ !" เสียงทิลท์ไล่ตามมือสังหารคนหนึ่งอย่างไม่ลดละทั้งสองต่อสู้กันและดาบในมือของเจ้าวายร้ายถูกทิลท์ปัดกระเด็นไป ดาบในมือของทิลท์เข้าจ่อคอหอยมันทันที

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ใครใช้ให้พวกแกมาลอบสังหารองค์ราชินีกับท่านจิน" ทิลท์ถามโดยที่ยังมีอาการหอบอยู่เล็กน้อย แต่โดยฉับพลันเจ้าวายร้ายก็กัดลิ้นตัวเองชิงตายไปซะก่อน ทิลท์ทั้งตกใจและเสียดายที่ไม่สามารถเค้นคอมันให้บอกถึงตัวผู้บงการใหญ่ได้ แต่แล้ว ! ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งตรงมายังทิลท์ โดยที่เขายังไม่ทันรู้สึกตัว

"ทิลท์ ระวัง !" เสียงเซธตะโกนก้องมาแต่ไกล ทิลท์หันกลับมามองตามเสียงนั้นจังหวะเดียวกับที่เซธใช้ตัวเองบังทิลท์เอาไว้ ลูกธนูจึงปักเขากลางหลังเขาอย่างแม่นยำ

"ฉึก ! " เสียงหัวธนูพุ่งผ่านเนื้อของเซธแล่นผ่านโสตประสาทของทิลท์พร้อม ๆ กับที่ร่างสีน้ำผึ้งค่อย ๆ ทรุดลง ทิลท์ยังคงยืนแข็งทื่อตกใจ ความรู้สึกบางอย่างเข้ารุมเร้าจนเขาทำอะไรไม่ถูก

"เซธ ! " เสียงของจินแว่วมา ชายหนุ่มรีบเข้ามาประคองร่างของเพื่อนรักเอาไว้

"เซธ เซธ เป็นไงบ้าง" จินตบหน้าซีดเผือดของเซธเบา ๆ แต่ร่างสีน้ำผึ้งไม่ไหวติง

"ทิลท์ ตามหมอเร็ว ! " เสียงของจินปลุกทิลท์จากภวังค์ เขาสะดุ้งทันที พลางมองดูร่างสีน้ำผึ้งตรงหน้า ทิลท์รู้สึกว่าแขนขาของตัวเองชาไปหมด เขาไม่มีแม้แต่เสียงที่จะเปล่งออกมาแม้แต่น้อย ทิลท์ค่อย ๆ ทรุดลงนั่งพลางเอื้อมมือมาแตะใบหน้าของเซธเบา ๆ ร่างของเซธเริ่มเย็นขึ้น พร้อม ๆ กับโลหิตที่หลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย

"ซะ...เซธ" เสียงที่ออกมาจากปากของทิลท์ไม่ต่างจากเสียงกระซิบ

"เซธ ลืมตาสิเซธ ไหนนายว่าจะทำให้ชั้นใจอ่อนรักนายให้ได้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็รีบลุกขึ้นมาสิ อย่ามัวนอนอยู่อย่างนี้นะ" ทิลท์ช้อนร่างของเซธเข้ามาไว้ในอ้อมกอด น้ำตกเริ่มพร่างพรูออกมา

"รีบลืมตาขึ้นมาสิเซธ ลืมตาขึ้นมามองดูชั้นสิ ตอนนี้ชั้นกำลังใจอ่อนอยู่นะ ถ้านายไม่ลืมตาขึ้นมาฉันจะไม่ยกโทษให้นายอีกเลย ได้ยินมั้ยเล่า เซธ ! ชั้นบอกให้นายลืมตาไงเล่า อย่ามัวแต่นอนสิเจ้าบ้า ! " หยาดน้ำใสหลั่งรินลงมากระทบใบหน้าคมเข้มสีน้ำผึ้งนั้นไม่ขาดสาย จินมองภาพตรงหน้าอย่างสะเทือนใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]