Dream 5.

เช้าวันรุ่งขึ้น จินนั่งดื่มน้ำชาอยู่ที่โต๊ะอาหารในวังของตน พลันสายตาเหลือบมองเห็นอากาเนะเดินออกมาจากห้อง

"อรุณสวัสดิ์อากาเนะ"

"อรุณสวัสดิ์จิน อะ..เอ่อจินเรื่องเมื่อคืนนี้ คือ.." อากาเนะพูดกระท่อนกระแท่นไม่ได้ใจความนักเพราะกระดากที่จะพูด แต่จินเข้าใจจิตใจของเด็กหนุ่มดีจึงพยายามตัดบทเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น

"อากาเนะ ฉันพาบุคคลผู้หนึ่งมาพบเธอ ทานอาหารเช้าแล้วเธอตามฉันมาที่ห้องรับแขกนะ" จินลุกเดินออกไปเพราะไม่อยากให้อากาเนะรู้สึกอึดอัด แต่ตรงข้ามกับอากาเนะที่คิดว่าจินคงเกลียดตนเข้าแล้ว เพราะเรื่องเมื่อคืน

"อากาเนะ เข้ามาสิ" จินเรียกเมื่อเห็นอากาเนะยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าประตูห้อง ภายในห้องมีหญิงสาวค่อนข้างมีอายุคนหนึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ในห้อง เธอสวมชุดคล้ายกับนักบวชชุดของเธอเป็นสีขาวเหลือบดำให้ความรู้สึกสงบและเคร่งขรึม

"อากาเนะ นี่คือโดเรีย นางเป็นโซลิเมอร์สูงสุดของอาณาจักรเรา" จินเรียกหญิงมีอายุผู้นั้นว่าโดเรีย

"สวัสดีครับ โดเรียผมทาจิบานะ อากาเนะ เรียกอากาเนะก็ได้ครับ ว่าแต่โซลิเมอร์คืออะไรเหรอจิน" อากาเนะแนะนำตัวเองบ้างพร้อมกับถามจิน

"อ้อ! เธอคงยังไม่รู้โซลิเมอร์มีความหมายคล้ายกับพวกแม่มดหรือผู้พยากรณ์ในโลกของเธอนั่นแหละ โดเรียเป็นโซลิเมอร์สูงสุดในอาณาจักร โซเฟียน่าส่งนางมาเพื่อช่วยเธอให้กลับโลกเดิมยังไงล่ะ" จินอธิบายให้อากาเนะฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ในใจกลับเศร้าหมองเมื่อคิดว่าอากาเนะอาจจะกำลังจากตนไป

"ส่งผมกลับโลกเดิม?" อากาเนะพูดออกมาเบา ๆ ในใจกระตุกไหวอย่างรุนแรง พลางมองหน้าจิน เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะรังเกียจตนเองมากขนาดอยากจะรีบส่งตนกลับโลกเดิม

"ใช่แล้วค่ะ องค์ราชินีส่งหม่อมฉันมาหาเจ้าชายเพราะทรงรับปากไว้แล้วว่าจะทรงช่วยเหลือท่าน" โดเรียกล่าวพลางยิ้มให้อากาเนะอย่างละมุนละไม

"เจ้าชายอย่างงั้นเหรอ" อากาเนะมองจินอย่างงง ๆ นี่จินเป็นเจ้าชายหรือนี่ จริงสินะ ก็เขาเป็นน้องชายขององค์ราชินีนี่นา ทำไมเราไม่นึกถึงมาก่อนนะ

"เราสละตำแหน่งนั่นนานมาแล้วน่าโดเรีย เลิกเรียกเราว่าเจ้าชายสักที แล้วก็ไม่ต้องสุภาพนักก็ได้เวลานี้เราเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาเท่านั้นน่า" จินพูดค้านพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นุ่ม ๆ ตัวหนึ่ง

"มิได้เพคะ ถึงฝ่าบาทจะลาออกจากฐานันดรศักดิ์แล้ว แต่สายเลือดที่อยู่ในพระวรกายก็เป็นสายเลือดกษัตริย์ หม่อมฉันไม่บังอาจหรอกเพคะ แล้วทุก ๆ คนในอาณาจักรนี้ก็ไม่มีใครถือว่าเจ้าชายเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาหรอกเพคะ ทุกคนยังคงให้ความเคารพรักฝ่าบาทอยู่เช่นเดิมนะเพคะ" โดเรียพูดพลางมองจินอย่างเคารพนับถือ

"จิน ทำไมนายไม่ยอมบอกฉันว่านายเป็นเจ้าชาย" อากาเนะรู้สึกเหมือนตนเองถูกหลอก

"ไม่ใช่ว่าเจ้าชายอยากจะหลอกท่านหรอกค่ะ เพียงแต่นับตั้งแต่กษัตริย์องค์ก่อนซึ่งเป็นพระบิดาของเจ้าชายทรงสวรรคต พระภคินีก็ทรงขึ้นครองราชย์ แต่มีผู้ไม่หวังดีต่อราชบัลลังค์กล่าวใส่ร้ายเจ้าชายว่าจะทรงยึดราชบัลลังค์จากพระพี่นาง แน่นอนว่าองค์ราชินีทรงเข้าพระทัยดีอยู่แล้วว่าเจ้าชายไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้ แต่เจ้าชายทรงเห็นว่ามันจะเป็นที่ครหาของเหล่าขุนนางต่าง ๆ ในราชสำนักได้ว่าองค์ราชินีทรงปกป้องพระองค์ เจ้าชายจึงทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากได้น่ะค่ะ ทุกวันนี้ก็ล้วนแต่มีผู้หวังจะปองร้ายเจ้าชายและองค์ราชินีมากมาย เพราะหวังที่จะยึดราชบัลลังก์.."

"โดเรีย เธอพูดมากไปแล้ว" จินปรามไม่ให้โดเรียพูดมากกว่านี้ ขณะที่อากาเนะเพิ่งเข้าใจความหมายที่จินพูดตอนที่คุยกันเมื่อคืนนั้นว่าสงสัยอากาเนะจะเป็นผู้ที่มาลอบสังหารเขาเอาตอนนี้นี่เอง นี่ชีวิตของจินกับองค์ราชินีตกอยู่ในอันตรายขนาดนี้เชียวหรือนี่

"เอาล่ะ เราพักเรื่องไม่เป็นเรื่องเอาไว้ก่อนดีกว่านะ เวลานี้เราอยากให้ท่านช่วยเหลือหนุ่มน้อยผู้นี้ โดเรียท่านสามารถส่งเขากลับไปยังโลกเดิมได้หรือไม่" จินตัดบทการสนทนาเรื่องเดิม และเปลี่ยนมาถามโดเรียเรื่องการส่งอากาเนะกลับแทน

"ถ้าจะถามว่าทำได้หรือไม่ หม่อมฉันก็ขอตอบเลยว่าได้เพคะ เพียงแต่ว่าเวลานี้พลังของหม่อมฉันยังไม่พร้อมนัก และด้วยหม่อมฉันก็อายุมากแล้ว จึงอยากจะขอเวลาอีกสักพักเพื่อฟื้นฟูพลังให้เต็มที่เพคะ"

"อืมม์ ไม่เป็นไรหรอก เราจะรอจนกว่าท่านจะพร้อมเสียก่อน แล้วท่านจะพร้อมเมื่อไหร่ล่ะ"

"คิดว่าคงประมาณสักครึ่งเดือนเพคะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ระหว่างเวลาครึ่งเดือนนี้ท่านจงเตรียมตัวให้พร้อมในการทำพิธีก็แล้วกัน จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด"

จินปรึกษากับโดเรียจนไม่ได้สังเกตว่าอากาเนะเดินออกไปอย่างเงียบเชียบและเศร้าสร้อย อากาเนะมานั่งอยู่คนเดียวบนพื้นหญ้าใต้ร่มไม้ใหญ่ติดกับทะเลสาบ ยามอัสดงเช่นนี้ทิวทัศน์ช่างสวยงามเหลือเกิน แต่มันตรงข้ามกับจิตใจของอากาเนะที่ทั้งน้อยใจ เสียใจ เพราะการแสดงออกของจินดูราวกับว่าอยากจะส่งเขากลับไปเสียเหลือเกิน

"อากาเนะ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวเงียบ ๆ แบบนี้ล่ะ" เสียงอันอ่อนโยนของจินอยู่ด้านหลัง แต่อากาเนะไม่ยอมหันกลับไปมองเจ้าของเสียงแม้แต่น้อย

"นายอยากจะให้ฉันกลับไปมากขนาดนั้นเชียวเหรอ" อากาเนะถามขึ้นมาลอย ๆ

"ไม่..ฉันไม่อยากให้เธอกลับไปหรอก อยากให้เธออยู่กับฉันตลอดไปต่างหาก" จินพูดเสียงเศร้าสร้อยไม่แพ้กัน

"แล้วทำไม ถึงได้ทำตรงกันข้ามกับที่พูดแบบนี้ล่ะ" เสียงอากาเนะเริ่มรุนแรงขึ้น งุนงงกับคำพูดของจิน

"อากาเนะ ตอนแรกเธอเป็นคนบอกกับฉันเองไม่ใช่หรือว่าอยากจะกลับไปโลกเดิมของตัวเองให้เร็วที่สุดน่ะ"

อากาเนะหน้าซีดลงไป นึกถึงคำพูดของตัวเองขึ้นมาได้ จริงอยู่ว่าตอนแรกเขาอยากจะกลับไปที่โลกเดิมโดยเร็วที่สุด แต่..เวลานี้เขาจึงอยากจะยืดเวลาออกไปเพื่อที่จะอยู่กับจินให้นานที่สุด แต่เขาก็อายเกินกว่าจะพูดออกมาจากปากของตัวเอง

จินก้มลงมาโอบกอดอากาเนะจากด้านหลัง สัมผัสที่อบอุ่น อ่อนโยน ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อากาเนะตัดสินใจพูดความในใจออกไป

"เอ่อ..จิน คือเรื่องที่จะส่งฉันกลับน่ะ ฉันคิดว่า.."

"มีอะไรเหรอ หรือว่าเธออยากจะให้เร็วกว่านี้ แต่คงจะไม่ได้หรอกโดเรียเองก็คงต้องใช้เวลาเตรียมตัวเหมือนกัน" ได้ยินเพียงเท่านี้ อากาเนะก็แทบลมออกหู ทำไมน๊า ทำไมจินถึงได้ซื่อบื้อกับความรู้สึกของเขานัก ด้วยความโมโหปนน้อยใจ อากาเนะจึงโพล่งออกไป

"โธ่เอ๊ย ! นายไม่เคยเข้าใจจิตใจของฉันเลย ว่าความจริงแล้วฉันน่ะไม่อยาก..ไม่อยากจากนายไป !" เฮ้อ ! พูดออกมาเองก็อายเอง อากาเนะซุกหน้าที่แดงแจ๋กับอกของจิน ขณะที่จินยังอึ้งกิมกี่อยู่พักใหญ่

"อากาเนะ" จินยิ้มออกมาอย่างยินดี ใบหน้าตอนนี้ของเขาไม่ผิดอะไรกับเด็กหนุ่มที่กำลังมีความสุข ตอนนี้อากาเนะตัดสินใจแล้วว่าเขาอยากจะอยู่กับจิน แม้ว่าจะต้องจากเพื่อน ๆ จากผู้คนที่เขารักหรือโลกที่เขาเกิดและเติบโตมา เพียงเพื่ออยู่กับคนที่เขารัก..สุดหัวใจ

ทั้งสองคนยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุข โดยที่ยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร...

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]