Dream 4.

เช้าวันต่อมา

"เป็นอะไรไปเหรอคะ ทำไมนั่งเหม่ออยู่คนเดียวแบบนี้" อานิสเข้ามาในห้องของอากาเนะพลางถามเพราะเห็นหนุ่มน้อยนั่งเหม่ออยู่นาน

"อานิสเองเหรอ ไม่มีอะไรหรอกคิดเรื่องอะไรเพลิน ๆ อยู่น่ะ"

"ท่านจินให้มาเชิญคุณไปพบที่สวนค่ะ"

"หา ! เค้าให้ฉันไปหาเรื่องอะไรเหรอ" อากาเนะรีบถามเพราะไม่ค่อยอยากพบจินสักเท่าไหร่นัก ด้วยกลัวว่าจะโดนแบบเมื่อคืนนี้อีก

"ไม่ทราบซิคะ คุณต้องไปถามท่านเองแล้วล่ะ"

ภายในสวนอันกว้างใหญ่ อากาเนะเดินมาตามทางที่ปูด้วยหินสี เจ้ากระต่ายกระโดดกระหยองกระแหยงอยู่ข้าง ๆ พุ่มดอกไม้ข้างต้นไม้ใหญ่ และจินยืนรออยู่ที่นั่น เส้นผมของเขาต้องลมปลิวสยายกระทบกับแสงแดดอ่อน ๆ จนเป็นประกายเหมือนกับเส้นไหมสีเงินที่สวยงาม เมื่อเทียบกับเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของอากาเนะ

"มีอะไร" อากาเนะเดินมาถึงตัวชายหนุ่มและยิงคำถามก่อนทันที

"เมื่อคืนหลับสบายดีไหม" จินถามเสียงนุ่ม

"ก็คงจะสบายดีหรอก" อากาเนะตอบแบบห้วนเต็มที่ เพราะยังโกรธเรื่องที่จินทำกับตนเมื่อคืนอยู่

"งั้นเหรอ นึกว่ามัวแต่ติดใจรสจูบของฉันซะจนนอนไม่หลับซะอีก" จินพูดพลางส่งรอยยิ้มให้ ทำเอาอากาเนะหัวใจสั่นกับรอยยิ้มนั้น แน่ล่ะเขาไม่ปฏิเสธว่าจินหล่อจริง ๆ แต่ยังไงเขากับจินก็เป็นผู้ชายนะ เมื่อคืนจินคงแค่ล้อเขาเล่นเท่านั้นแหละ

"หยุดพูดเรื่องนี้ซักทีเถอะ นายเรียกฉันมาเพื่อพูดเรื่องแค่นี้น่ะรึ"

"ไม่ใช่หรอก ฉันเรียกเธอมาเพราะอยากจะพาเธอไปพบกับคน ๆ หนึ่ง เขาอาจจะสามารถช่วยส่งเธอกลับไปยังโลกเดิมของเธอได้"

"จริงเหรอ เขาเป็นใคร"

"เดี๋ยวเธอพบแล้วก็รู้เองนั่นแหละ แต่รู้สึกว่าเธออยากกลับโลกของเธอมากเลยนะ"

"ก็แน่ล่ะ นี่มันไม่ใช่โลกของฉัน ไม่ใช่ที่ ๆ ฉันควรอยู่ แล้วก็ไม่อยากอยู่กับนายนาน ๆ ด้วย" คำพูดนี้ทำเอาจินเงียบไป แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลยได้แต่ให้อากาเนะเดินตามเขาไปเท่านั้น

"ที่นี่ที่ไหนเหรอ" อากาเนะถามขณะหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่ของสถานที่ ๆ มีลักษณะคล้ายกับพระราชวัง

"พระราชวังหลวง" จินตอบสั้น ๆ

"เออนี่จิน ประเทศนี้ชื่อประเทศอะไร แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่ญี่ปุ่นแน่นอนล่ะ"

"ที่นี่คืออาณาจักรเอลก้า โซเฟียน่า เราจะไปพบกับองค์ราชินีกัน"

"องค์ราชินี ไปพบเธอทำไมกันเหรอ และจินพบเธอได้ด้วยเหรอ"

"หึ ๆ เธอคิดว่าฉันเป็นใครกัน แล้วที่พาเธอมาพบราชินีก็เพราะว่านางจะช่วยเธอได้น่ะสิ ถามได้ว่าพามาทำไม"

"ก็ใครเขาจะไปตรัสรู้ได้ล่ะ ไม่ได้เก่งเหมือนนายนี่ได้เป็นเสนาธิการตั้งแต่อายุแค่นี้" พูดไปอากาเนะก็ไม่รู้หรอกว่าจินอายุเท่าไหร่แล้ว แต่ที่สันนิษฐานคร่าว ๆ จากลักษณะที่ดูหนุ่มขนาดนี้น่าจะอายุซัก 23-24 ได้

จินพาอากาเนะมายังห้องที่อยู่ลึกที่สุดในปราสาท เมื่อทหารเห็นจินเข้าก็รีบทำความเคารพทันทีพร้อมกับเปิดประตูให้ เมื่อเข้าไปภายใน อากาเนะก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังค์และมีม่านบางกั้นเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นใบหน้าของเธอ เมื่อเธอหันมาเห็นจินก็รีบเข้ามาสวมกอดทันที ทำเอาอากาเนะรู้สึกวูบไหวในใจชอบกล

"จิน คิดถึงแทบแย่แน่ะ" สาวสวยนางนั้นกล่าวเสียงหวาน เธอเป็นหญิงสาวสวยมากทีเดียว เส้นผมสีดำขลับเป็นเงางาม ดูท่าทางจะสนิทกับจินมาก อากาเนะเดาว่าคงเป็นคนรักของจินแน่ ๆ แต่ทำไมนะ ในใจถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้

"กระหม่อมขออภัยที่ไม่ได้มาเข้าเฝ้าเมื่อเช้านี้ นี่คือบุคคลที่กระหม่อมอยากให้ทรงช่วย" จินกล่าวกับหญิงสาวนางนั้น พลางผายมือมาทางอากาเนะ

"นี่น่ะเหรอ เทวดาตัวน้อยที่ตกมาจากสวรรค์" หญิงสาวหันมามองอากาเนะพลางยิ้มให้ แต่อากาเนะไม่มีกะจิตกะใจจะยิ้มตอบเพราะมัวแต่คิดว่าหญิงสาวคนนี้เป็นอะไรกับจิน

"อากาเนะ นี่คือองค์ราชินีของอาณาจักรเรา ราชินีโซเฟียน่า" จินแนะนำหญิงสาวให้อากาเนะรู้จักเช่นกัน

'งั้นเหรอ เธอคนนี้คือราชินีของที่นี่เองเหรอเนี่ย มิน่าล่ะดูสวยสง่าสมกับที่เป็นราชินีจริง ๆ แล้วก็ดูเหมาะสมกับจินด้วย ไม่เหมือนเรา อ๊ะ! ทำไมเราต้องคิดเปรียบเทียบกับตัวเองด้วยนะ จินไม่ใช่คนรักของเราซักหน่อย แต่ทำไมเราต้องเศร้าขนาดนี้ด้วยนะ' อากาเนะคิดอยู่ในใจ

"ไม่ต้องห่วงหรอกนะจ๊ะ เราจะพยายามช่วยเธออย่างเต็มที่เลยล่ะ" พูดขณะที่ยังคลอเคลียอยู่กับจินไม่ห่าง

"ขอบพระทัย" อากาเนะกล่าวขอบคุณเสียงอ้อมแอ้ม

"กระหม่อมคงจะต้องพาเขากลับสักที อยากให้พักผ่อนมาก ๆ เมื่อคืน...ก็ท่าทางจะนอนไม่ค่อยหลับ" จินพูดพลางหันมายิ้มยียวนใส่อากาเนะ แต่อากาเนะไม่ยิ้มด้วย เกลียดที่เขารู้ทันจนได้

"แหม เอาใจกันจริงนะจ๊ะ คนนี้คงเป็นตัวจริงล่ะซิท่า" องค์ราชินีกระซิบข้างหูจิน พลางยิ้มล้อเลียน

"หึ ๆ ก็คงจะใช่ หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะ" จินยอมรับโดยดุษฎี พลางหันมามองอากาเนะด้วยสายตาอ่อนโยน แต่อากาเนะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

++++++++++++++++++++++++++

"เฮ้ อากาเนะเป็นอะไรไปน่ะ" จินพูดพลางเดินตามอากาเนะที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินหนีจินอย่างเต็มที่

"นี่เธอเป็นอะไรไปกันแน่น่ะ" จินคว้าข้อมือขณะอากาเนะกำลังจะเดินเข้าห้องส่วนตัว

"ปล่อยฉันนะ อย่ามาแตะต้อง" อากาเนะแหวใส่

"ก็บอกมาก่อนสิว่าฉันทำอะไรให้เธอโกรธน่ะ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมปล่อยหรอก"

"ไม่มีอะไร ฉันไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว อยากจับนักก็ไปหาองค์ราชินีหรือพวกผู้หญิงของนายสิ" อากาเนะระเบิดอารมณ์ใส่จิน

"บอกให้ฉันไปหาองค์ราชินี นายหมายความว่าไง อ้อ ! นี่นายคงคิดว่าฉันกับโซเฟียน่าเป็นคนรักกันสินะ" จินยิ้มกริ่ม

"ก็ไม่ใช่รึไงล่ะ ออกจะสนิทสนมกันปานนั้น ต่อไปนี้ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉันอีกแล้วนะ ปล่อย!" อากาเนะพูดพลางน้ำตาจะไหลเสียให้ได้

"ไม่ปล่อย เธอกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วนะ โซเฟียน่ากับฉันไม่ได้เป็นคนรักกันอย่างที่เธอเข้าใจนะอากาเนะ"

"ไม่ใช่อะไรกัน ฉันเห็นนายกับโซเฟียน่ากอดจูบกันขนาดนั้นยังจะมาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันอีกงั้นรึ" ไม่ไหวแล้ว น้ำตามันจะไหล ไม่อยากให้จินเห็นว่าเขากำลังจะร้องไห้

"โซเฟียน่ากับฉันเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่คนรัก แต่เอ๊ะ! ที่เธอมาโวยวายใส่อารมณ์กับฉันขนาดนี้หรือว่า...เธอหึงฉัน หึงที่โซเฟียน่ากอดฉัน"

"ใครบอก ทำไมฉันจะต้องหึงนายด้วย" ได้ยินความจริงแล้วอากาเนะก็รู้สึกโล่งใจที่จินกับโซเฟียน่าไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจ

"ก็เพราะว่าเธอรักฉันไงล่ะ อากาเนะเธอกำลังหลงรักฉัน"

"นะ นี่นายอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยน่า ฉะ ฉันไม่ได้รักนายสักหน่อย" ถึงขนาดนี้แล้วอากาเนะก็ยังปากแข็งอยู่ดี ก็รู้สึกเสียฟอร์มนี่นา ตอนนั้นก็บอกแล้วว่าจะไม่รักจินเด็ดขาดแต่ก็เผลอใจจนได้

"อากาเนะ ฉันรักเธอนะ" จินสารภาพความในใจออกมาพร้อมกับแววตาที่แสดงถึงความรักที่มีต่ออากาเนะ

"อะไรนะ จิน" อากาเนะไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่นัก

"ฉันรักเธอ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเธอ รักตั้งแต่ได้เห็นหน้าเพียงแว่บแรก น่าแปลกนะฉันไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบเลย แต่มาคราวนี้สงสัยจะต้องเปลี่ยนความคิดซะใหม่แล้ว" จินพูดพลางดึงตัวอากาเนะเข้ามากอดอย่างนุ่มนวล

อากาเนะรู้สึกอื้ออึงไปหมด ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามาทั้ง ดีใจ สุขใจ อบอุ่นเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่ง และเศร้าใจเมื่อคิดว่าสักวันอาจจะต้องจากชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไป

"แล้วเธอล่ะ อากาเนะเธอรักฉันรึเปล่า" คำถามนี้เล่นเอาอากาเนะก้มหน้างุดเพราะเดาได้ว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองคงแดงแจ๋เป็นมะเขือเทศเป็นแน่

"เอาเถอะ ถึงเธอไม่บอกฉันก็รู้ ถ้าปากแข็งนักสักวันฉันจะทำให้เธอบอกรักฉันให้ได้ และถ้าเป็นเสียงกระซิบตอนอยู่บนเตียงด้วยยิ่งดี" จินยิ้มเจ้าเล่ห์

"บ้า...อุ๊บ" ก่อนอากาเนะจะได้เถียงอะไรออกมาจินก็จูบปิดปากซะก่อน ปลายลิ้นอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายทำเอาอากาเนะร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง ราวกับว่าตัวเองกำลังจะละลายลงตรงหน้าชายหนุ่ม เนิ่นนานจนกว่าจินจะยอมถอนริมฝีปากออก เพราะกลัวว่าอากาเนะจะขาดอากาศตายซะก่อน

"ไปที่เตียงมั้ย" ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากอากาเนะ จินก็อุ้มร่างบางไปที่เตียงซะแล้ว (แหมใจร้อนจริงจริ๊ง+คนเขียน)

อากาเนะกำลังมึนงงกับรสจูบเมื่อครู่จึงยังไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่ออีกฝ่ายโถมทับขึ้นมาบนร่างของตน

"นะ..นายจะทำอะไรน่ะ ยะ..อย่านะ"

"ก็ทำแบบที่คนรักกันเค้าทำกันน่ะซิ ไม่ต้องห่วงหรอกตอนแรกจะเจ็บนิดหน่อยแต่เดี๋ยวเธอจะติดใจจนไม่ยอมให้ฉันถอนออกเลยล่ะ หึ ๆ " จินพูดพลางปลดเสื้อผ้าของอากาเนะออกโดยไม่สนใจกับเสียงห้ามของอีกฝ่าย

ตอนนี้อากาเนะเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า จินขบใบหูอากาเนะเบา ๆ ทำให้อากาเนะสั่นไปทั้งร่าง

"จิน ได้โปรดอย่า" อากาเนะรู้สึกกลัวจนร้องไห้ออกมาเบา ๆ

"อากาเนะ ร้องไห้ทำไม" จินถามตกใจที่เห็นน้ำตาของอากาเนะ

"เฮ้อ ถ้าเธอยังไม่พร้อมตอนนี้ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันขอโทษที่รวบรัดเกินไปไม่ให้เธอตั้งตัว พักผ่อนเถอะนะ ฉันไม่ทำอะไรเธอแล้วล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะ ลูกแมวน้อยของฉัน" จินจูบแผ่วเบา ราวกับไม่ต้องการให้ร่างบางกลัวมากไปกว่านี้

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]