Dream 3.

"...เนะ อากาเนะ" สึคาสะเพื่อนรักอีกคนของอากาเนะเข้ามาเรียกที่โต๊ะเรียน

"มีอะไรเหรอ สึคาสะ"

"ฉันควรจะถามนายมากกว่ามั้ง หลายวันมานี้นายเอาแต่นั่งเหม่อไม่ค่อยพูดค่อยจา นายเป็นอะไรไปหา" สึคาสะเป็นเด็กหนุ่มอัจฉริยะไอคิว 180 ใบหน้าอ่อนโยนนั้นมักอยู่ใต้แว่นตาหนาเตอะ และเป็นคนมีบุคลิกค่อนข้างเย็นชาไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครนอกจากอากาเนะและโคจิเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กเท่านั้น

"สึคาสะ ฉันมีเรื่องอยากปรึกษานายอยู่เหมือนกัน อัจฉริยะอย่างนายคงให้คำปรึกษาฉันได้นะ"

"นายมีเรื่องอะไรเหรอ ไหนลองเล่ามาซิ"

แล้วอากาเนะก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดในความฝันของเขาให้สึคาสะฟัง

"นายคิดว่าไงล่ะ สึคาสะ" อากาเนะถามเพื่อขอความเห็น

"อืม ตามที่นายว่ามาน่ะ ฉันว่ามันเป็นปรากฏการณ์ถอดวิญญาณหรือไม่ก็เกิดการเหลื่อมล้ำของมิติล่ะมั้ง เพราะที่ฟังดูแล้วตอนที่ผู้ชายคนนั้นแตะตัวนาย ก็เหมือนมีไฟฟ้าช็อตใช่มั้ย เท่าที่ฉันเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มา อาการที่นายรู้สึกตอนถูกตัวผู้ชายคนนั้นเป็นสิ่งยืนยันอย่างดีว่านายหลงเข้าไปยังโลกอื่นหรือมิติอื่น เพราะนายไม่ใช่คนหรือสิ่งของในโลกนั้นทันทีที่นายถูกตัวเขามันจึงแสดงอาการต่อต้านกันยังไงล่ะ แต่ฉันก็แปลกใจนะที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้กับนายได้น่ะเพราะความเป็นไปได้ที่จะเกิดปรากฎการณ์พิเศษแบบนี้มันมีความเป็นไปได้แค่ 1 ในล้านเปอร์เซ็นต์ก็คือแทบไม่มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับเราเลยยังไงล่ะ"

สึคาสะสรุปออกมาอย่างรวดเร็ว (ก็แน่ล่ะซิคะอัจฉริยะอยู่แล้วนี่+คนเขียน)

"งั้นแสดงว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วใช่มั้ย" อากาเนะถามด้วยความอยากรู้เมื่อเขาคิดถึงชายหนุ่มรูปงามคนนั้น ด้วยความอาวรณ์

"มันก็ไม่แน่ เหตุการณ์แบบนี้จะเอาแน่นอนกับมันคงไม่ได้ ไม่แน่นะนายอาจจะได้ไปเที่ยวต่างมิติอีกก็ได้ถึงตอนนั้นแล้วกลับมาเล่าให้ฉันฟังด้วยแล้วกันว่าโลกนั้นเป็นไงบ้านน่ะ ฮะ ๆ เอาเถอะตอนนี้รีบไปเรียนก่อนละกัน แล้วค่อยคุยกันใหม่ คาบต่อไปเรียนที่ห้องวิทย์นะ"

สองหนุ่มพากันเดินขึ้นอาคารเรียนตรงไปยังห้องวิทย์

"เฮ้ พวกนายไปไหนกันมาน่ะ" โคจิถาม

"ไม่มีอะไรหรอกน่า" สึคาสะกับอากาเนะตอบเกือบจะพร้อมกันเพราะรู้ว่าขืนเล่าไปโคจิต้องหาว่าบ้าแหง

"วันนี้เราจะทำการทดลองเรื่องสนามแม่เหล็กไฟฟ้ากันนะคะทุกกลุ่มช่วยกันยกอุปกรณ์ไปทำด้วยนะคะ"

เสียงหวานใสของอาจารย์สาวตัดบทการสนทนาของทั้งสามลง แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อนักเรียนสาวคนหนึ่งเดินไปสะดุดสายไฟที่ใช้ในการทดลองจนทำให้สนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทดลองเกิดการแปรปรวน ไฟฟ้าทั้งอาคารเรียนเกิดช็อตและมีบางจุดเกิดการระเบิดด้วย

"เฮ้ย ! อากาเนะ" สึคาสะตะโกนเรียกอากาเนะที่ล้มหมดสติอยู่กลางห้องแต่ที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือร่างของอากาเนะที่โปร่งแสงและกำลังจะหายไป! สติสัมปชัญญะของอากาเนะค่อย ๆ เลือนลางจนหลับไปในที่สุด

อากาเนะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด

"อูย นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย เฮ้ย ! แล้วที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย" อากาเนะตกใจกับสภาพรอบตัวที่เห็น เขากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงาม อากาเนะค่อย ๆ ลุกขึ้นและเดินไปทางหน้าต่างที่ติดม่านลูกไม้สีขาวโปร่งและเปิดหน้าต่างเดินออกไปที่ระเบียงที่ยื่นออกมาจากตัวห้อง

"เฮ้ย ! ที่นี่มันโลกที่เรามาเมื่อตอนนั้นนี่หว่า ซวยแล้วเรากลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย" อากาเนะได้ยินเสียงคนเดินมาทางด้านหลัง

เขารีบหันกลับไปมองทันที สิ่งที่เขาเห็นคือสาวน้อยนางหนึ่งผมสีดำถูกเกล้าไว้อย่างเรียบร้อย หน้าตาหมดจดน่ารัก

กำลังเดินมาทางเขา

"ฟื้นแล้วหรือคะ รีบเข้ามาก่อนเถอะค่ะยืนตากลมข้างนอกอย่างนั้นเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะคะ" สาวน้อยเปิดฉากเจรจาขึ้นก่อนพร้อมกับบอกให้เขาปิดหน้าต่างแล้วเข้ามาในห้อง

"อะ..เอ่อ คุณเป็นใคร แล้วผมมาที่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน" อากาเนะรีบถามเป็นชุด

"ฉันชื่ออานิสค่ะ เป็นนางกำนัลในวังของท่านเสนาธิการ ส่วนคุณ จู่ ๆ ก็ปรากฎตัวกลางห้องโถงพระราชวัง ทำเอาทุกคนตกใจกันหมดเลยค่ะ ท่านเสนาธิการเป็นคนอุ้มคุณมาที่นี่ค่ะ" สาวน้อยนามอานิสกล่าวพลางยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร

"แล้วโลกนี้ เอ่อ นี่ไม่ใช่โลกของผมใช่มั้ย" อากาเนะถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

"เกรงว่าคงไม่ใช่โลกของคุณแน่ค่ะ ท่านจินบอกว่าคุณคงมาจากต่างมิติค่ะ"

"แล้วคนที่ชื่อจินนี่ใครเหรอ"

"ก็ท่านเสนาธิการนั่นแหละค่ะ เอาล่ะค่ะท่านจินบอกว่าถ้าคุณฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ให้พาคุณไปพบท่านค่ะคุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ เด็ก ๆ จ๊ะ มาช่วยคุณคนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยเร้ว" อานิสเรียกนางกำนัลอีก 3-4 คนมาช่วยกันมะรุมมะตุ้มถอดเสื้อผ้าของอากาเนะแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของคนที่นี่โดยไม่ฟังเสียงห้ามของอากาเนะที่บอกว่าจะเปลี่ยนเอง

"แหม ผิวคุณอากาเนะนี่ทั้งขาวทั้งเนียนเลยนะคะ หน้าก็หวานยังกับผู้หญิงแน่ะนี่ถ้าไม่มีใครบอกว่าเป็นผู้ชาย ฉันก็คงนึกว่าคุณเป็นผู้หญิงแน่ ๆ เลยค่ะ" อานิสชมเปาะ แต่อากาเนะไม่รู้สึกยินดีเท่าไหร่ที่ได้รับคำชมอย่างนี้

อานิสจับเขาหมุนซ้ายทีขวาที เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ตอนนี้อากาเนะอยู่ในชุดสีขาวยาวคล้าย ๆ ชุดจีนแตกต่างก็ตรงไม่มีกระดุมแบบจีนเท่านั้น

"อืม สวย"

"โธ่ อานิส เธออย่าชมฉันแบบนี้ได้ไหม ฉันเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะ"

"ค่ะ ๆ ไม่พูดแล้วค่ะ เรารีบไปพบท่านจินกันดีกว่านะคะ เดี๋ยวท่านจะรอนาน รู้มั้ยคะตั้งแต่พาคุณมาเมื่อคืนนี้ท่านก็ไม่นอนเลยค่ะ เดินเข้ามาดูคุณบ่อย ๆ ว่าคุณฟื้นหรือยัง ท่าทางท่านเป็นห่วงคุณมาก ฉันยังแปลกใจเลยค่ะเพราะท่านไม่เคยสนใจใครแบบนี้มาก่อนเลย ท่านอาจจะชอบคุณก็ได้นะ" อานิสพูดขณะเดินนำหน้าอากาเนะไปพบกับ "ท่านจิน" ของเธอ ขณะเดียวกันอากาเนะคิดว่าท่านจินคนนี้คงเป็นคนแก่หง่อมเป็นแน่เพราะมีตำแหน่งถึงเสนาธิการซึ่งหมายถึงเป็นผู้บังคับบัญชาทหารทั้งหมด

"ถึงแล้วค่ะ คุณเข้าไปในห้องนี้นะคะ" อานิสพูดพลางดุนหลังอากาเนะให้เข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง

"แล้วอานิสไม่เข้าไปกับฉันเหรอ" อากาเนะถามอย่างกลัว ๆ กล้า ๆ เพราะไม่อยากอยู่ตามลำพังกับชายที่ชื่อจินคนนั้น

"ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ท่านไม่ทำอะไรคุณหรอกค่ะ ท่านใจดีจะตายไปค่ะ" พูดแล้วอากาเนะก็เดินจากไป ทิ้งให้อากาเนะเข้าไปในห้องคนเดียว

อากาเนะเดินเข้ามาจนถึงส่วนในสุดของห้อง ที่หน้าต่างบานใหญ่ติดผ้าม่านสีขาว มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ และผมของเขาเป็นสีเงิน ! ไม่ผิดแน่เขาคือผู้ชายคนนั้น อากาเนะคิด

"หลับสบายดีไหม อากาเนะ" ชายหนุ่มผมเงินเป็นฝ่ายเจรจาก่อน อากาเนะงงไปชั่วครู่ ก่อนจะถามว่า

"นายรู้จักชื่อของฉันได้ยังไง แล้วนายเป็นใคร"

"ฉันก็เป็นคนที่นายกำลังอยากพบไงล่ะ ส่วนชื่อกับข้อมูลเรื่องต่าง ๆ ของนายรวมทั้งเรื่องราวเกี่ยวกับโลกของนายน่ะ ฉันใช้วิธีสะกดจิตเอา " ตอบเหมือนไม่แยแสนัก แต่อากาเนะรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที ที่เขาล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัว

"นี่หมายความว่านายคือท่านเสนาธิการที่ชื่อจิน ที่อานิสบอกฉันสินะ นายมีสิทธิ์อะไรมาสะกดจิตฉัน รู้มั้ยนายละเมิดสิทธิของฉันนะเฟ้ย ถึงนายจะเป็นคนใหญ่คนโตของที่นี่ แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรฉัน เพราะฉันไม่ใช่คนของที่นี่" อากาเนะพูดอย่างฉุนจัด

"ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ เพราะฉันไม่สามารถรู้ได้เลยว่านายเป็นมิตรหรือศัตรู คราวที่แล้ว อยู่ดี ๆ นายก็มาแล้วก็หายตัวไปเฉย ๆ นี่คราวนี้นายก็โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ฉันจึงจำเป็นต้องตรวจสอบก่อนว่าสมควรจะช่วยนายรึเปล่า หรือว่าจะฆ่าทิ้ง เพราะนายอาจจะเป็นคนร้ายหรือสายลับของคนที่คิดจะปองร้ายฉันก็ได้" ประโยคสุดท้ายของเขาทำเอาอากาเนะหนาวสันหลังวาบ

"นายมีความสำคัญถึงขนาดมีคนจะฆ่าแกงกันเชียวรึ นี่แสดงว่านายก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรนักหนาสิท่า ถึงได้มีคนคิดจะฆ่านายน่ะ"

"ปากดีจริงนะ อย่างนี้มันน่าจูบปิดปากซะให้เข็ด" พูดพลางเดินเข้ามาหาอากาเนะ

"ยะ อย่าเข้ามานะเฟ้ย ไม่กลัวถูกช็อตอย่างคราวก่อนรึไง" อากาเนะขู่ฟ่อ แต่เร็วกว่าในความคิดของอากาเนะ จินรวบร่างบางของอากาเนะมาไว้ในอ้อมกอด แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของอากาเนะอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งปลดกระดุมเสื้อของอากาเนะพลางลูบไล้ไปทั่วร่าง มืออีกข้างกดศรีษะของอากาเนะไว้เพื่อไม่ให้หันหน้าหนีไปไหนได้ อากาเนะสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืนได้ จนเมื่อจินถอนริมฝีปากออกนั่นแหละ อากาเนะจึงผลักเขาออกห่าง

"เป็นไง ไม่เห็นเหมือนเมื่อคราวก่อนเลยนี่ หึ ๆ " จินพูดพลางยิ้มขำอากาเนะที่ยืนหน้าแดงหลบมุมอยู่

"จูบเมื่อครู่..." จินพูดพลางยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูอากาเนะ

"รสชาติเยี่ยมเป็นที่สุด หึ ๆ " เพียงแค่นี้ หน้าที่แดงอยู่แล้วของอากาเนะยิ่งแดงเข้าไปอีก แต่อากาเนะก็ไม่รู้จะทำอย่างไร นอกจากโมโหอยู่คนเดียว ที่ไม่สามารถทำอะไรจินได้

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]