Dream 1.

"เร็ว ๆ หน่อยซิ อากาเนะ!" เสียงตะโกนร้องเรียกนั้นทำให้อากาเนะรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์

"รู้แล้วน่า จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ" อากาเนะตะโกนตอบโคจิเจ้าของเสียงเรียกนั้น ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นเก็บของบนโต๊ะเรียนของตัวเอง โคจิยืนรออากาเนะอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าบึ้งตึงและเซ็งสุด ๆ

"นายมัวทำอะไรอยู่หา ปล่อยให้ฉันยืนรออยู่ได้เป็นครึ่งค่อนชั่วโมง" โคจิเริ่มบ่นอากาเนะทันทีที่อากาเนะมาถึงตัว

"โทษที ฉันมัวคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่น่ะ น่านะ เดี๋ยวจะเลี้ยงน้ำผลไม้นายละกัน" อากาเนะรีบเอาใจเพราะรู้ว่าเวลาโคจิอารมณ์ไม่ดีต้องหาเรื่องกินมาล่อ

"แล้วนายมัวทำอะไรอยู่"

"ก็มัวคิดเรื่องเดิม ๆ นั่นแหละ" อากาเนะตอบพร้อมกับเริ่มใช้ความคิดอีก

"เรื่องความฝันของนายนั่นน่ะเหรอ นี่นายยังฝันถึงมันอยู่อีกเหรอเนี่ย" โคจิถามด้วยความแปลกใจ

"อืม "อากาเนะตอบสั้น ๆ ช่วงเวลา 2-3 อาทิตย์มานี้ ชายหนุ่มฝันถึงเรื่องเดิมซ้ำ ๆ กันจนจำได้ติดตา

"ฉันฝันเห็นแต่โลกนั้นจนฉันติดตาแล้วนะโคจิ ที่นั่นแตกต่างกับโลกเราอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ มีนกสีขาวที่คล้ายกับหงษ์บินเต็มไปหมดแล้วยังมีสัตว์รูปร่างประหลาดอยู่เยอะแยะเลย ทิวทัศน์รอบ ๆ ก็มีแต่ป่าเขียวขจีเต็มไปหมด อ๊ะ! แต่ว่าที่แปลกที่สุดก็คือแผ่นดินที่มีลักษณะเป็นเกาะ แต่ว่ามันไม่ใช่เกาะธรรมดานะ มันลอยอยู่สูงเหนือพื้นดิน แถมยังมีผลึกหรือคริสตัลสีขาวลักษณะเป็นรูปร่างคล้ายกับปราสาทยังไงยังงั้นเลยล่ะ คล้าย ๆ ว่าที่นั่นเป็นสถานที่สำคัญที่สุดในโลกนั้นเลยล่ะ ยังกับเป็นโลกในเทพนิยายยังงั้นแหละ" อากาเนะเล่าพลางทำตาเหมือนกำลังฝันอยู่

"นายจะบ้าเรอะ อยู่ตั้งม.ปลายปี 2 อายุก็ตั้ง 17 แล้วยังมัวคิดฝันอะไรเด็ก ๆ อยู่อีก"

"มันไม่ใช่ความฝันธรรมดานะ โคจิ ฉันรู้สึกว่ามันเหมือนจริงมากเลย แล้วเมื่อไหร่ที่ฝันมันก็เหมือนจะฝันต่อจากเดิมไปเรื่อย ๆ ด้วย"

"เอาล่ะ ๆ ถึงมันจะเหมือนจริงแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็นความฝันอยู่ดีนั่นแหละนายอย่าไปคิดถึงมันมากเลยดีกว่า เอ้าถึงบ้านแล้ว นายรีบเข้าบ้านเถอะ ยังมีรายงานของอ.ฟูจิซาวะ ที่นายยังไม่ได้ทำไม่ใช่รึ”

"อ๊า จริงด้วยสิ ลืมไปซะสนิทเลย งั้นฉันไปก่อนนะโคจิ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

**************************

Dream 2.

"เฮ้อ กว่าจะทำเสร็จ รีบอาบน้ำนอนดีกว่า" อากาเนะพูดพร้อมกับหาวเพราะอาการง่วงนอน ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย และฝันถึงความฝันนั้นอีกครั้ง

'เอ๋เราฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย แต่ไหน ๆ ก็เป็นความฝันแล้วขอเที่ยวในฝันก็ยังดีแฮะ อ๊ะ นั่นปราสาทแก้วลอยฟ้านี่นา ลองเข้าไปดูใกล้ ๆ หน่อยดีกว่าแฮะ'

ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเบาจนสามารถลอยเข้าไปใกล้ปราสาทได้และหยุดลงที่สถานที่ดูเหมือนเป็นประตูของปราสาท น่าแปลกที่เพียงแค่อากาเนะแตะประตูเพียงเบา ๆ ประตูที่ดูทั้งใหญ่และหนาหนักนั้นก็เปิดออกอย่างง่ายดาย แสงสีขาวสว่างจ้าจนชายหนุ่มต้องหยีตา

'ขอโทษครับ มีใครอยู่รึเปล่า เอ๊ะ ท่าทางจะไม่มีใครอยู่แฮะ อ๊ะ ก็นี่มันความฝันของเราเองนี่หว่า ทำไมต้องขอโทษคนอื่นด้วยล่ะ เข้าไปเลยดีกว่า'

อากาเนะสาวเท้าเดินไปตามทางเดิน ที่ที่อากาเนะกำลังเดินผ่านมีลักษณะคล้ายกับสวนดอกไม้

'อืม ในนี้สวยดีแฮะ เราก็ฝันใช้ได้นะเนี่ย' อากาเนะพูดพลางมองไปรอบ ๆ บริเวณแล้วสายตาของอากาเนะก็ต้องสะดุดอยู่ที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นแอปเปิ้ลที่ออกลูกสีแดงสดมากมาย เหมือนกับชายคนนั้นรู้สึกตัวเขาจึงหันมามองอากาเนะแล้วจึงเดินมาทางชายหนุ่ม เส้นผมของเขาทอประกายเป็นสีเงิน อากาเนะคิดว่าตัวเองมองไม่ผิด เขามีเส้นผมเป็นสีเงิน!

อาภรณ์สีดำสนิทที่เขาสวมใส่ตัดกับผิวสีขาวอย่างสิ้นเชิง ลักษณะราวกับเป็นเจ้าชายของประเทศไหนสักแห่งหนึ่ง อากาเนะยืนนิ่งมองอย่างตะลึง

'ไม่เคยเห็นใครมีผมสีเงินเลยแฮะ มองหน้าไม่เห็นมันย้อนแสงอยู่'

อากาเนะพยายามเพ่งมองสู้แสงสีขาวจ้าที่ส่องสว่างอยู่รอบบริเวณ

"เจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงเข้ามาในนี้ได้"

เสียงของเขาช่างฟังนุ่มนวลแต่ก็แฝงไว้ซึ่งอำนาจ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่า หน้าตาไม่ได้บ่งบอกว่าเป็นคนเอเชียหรือคนตะวันตกแต่สีหน้าเรียบเฉยปนสงสัยที่มองมายังอากาเนะทำให้อากาเนะต้องรีบตอบคำถามชายหนุ่มคนนั้น

"อะ เอ่อ คือว่าผมแค่อยากเข้ามาดูเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่แล้วประตูก็ไม่ได้ใส่กุญแจ ผมเลยถือวิสาสะเปิดเข้ามา ต้องขอโทษด้วย" อากาเนะพูดพลางในใจคิดว่า

'นี่เป็นความฝันของเราไม่ใช่รึ ทำไมต้องขอโทษเขาด้วยแล้วทำไมเราถึงได้ฝันเป็นเรื่องเป็นราวอย่างนี้นะ'

"เปิดเข้ามารึ ทำไมถึงเข้ามาในนี้ได้ข่ายอาคมไม่มีทางยอมให้คนนอกเข้ามาอย่างเด็ดขาดนี่นาเจ้าสารภาพมาดีกว่าว่าเข้ามาในนี้ได้ยังไงกัน"

"เอ๊ะ ก็บอกแล้วนี่นาว่าเปิดเข้ามาเฉย ๆ ไม่ได้โกหกสักหน่อยนายต่างหากที่ถือวิสาสะมามีตัวตนอยู่ในความฝันของคนอื่นเขา รีบ ๆ หายไปเลยนะ" อากาเนะฉุนจัดที่ชายหนุ่มแปลกหน้าทำราวกับว่าเขาเป็นผู้บุกรุก

"ความฝันของเจ้า? ถามดี ๆ ไม่ยอมตอบสินะ ก็ได้ เจ้าต้องไปกับข้าเดี๋ยวนี้ข้าจะต้องเค้นคอให้เจ้าพูดให้ได้"

ชายหนุ่มที่ราวกับเทพบุตรพูดพลางเดินเข้ามาหาอากาเนะและคว้าขอมือเขาจะลากให้ไปด้วยกัน

"เปรี๊ยะ!" ทันทีที่ชายหนุ่มถูกตัวของอากาเนะก็ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างของชายหนุ่ม

"โอ๊ะ" ชายหนุ่มปล่อยมืออากาเนะ ทันทีที่เป็นอิสระอากาเนะรีบวิ่งหนีทีนที

"เดี๋ยว! หยุดเดี๋ยวนี้นะ" ชายหนุ่มร้องเรียกพลางสั่งให้อากาเนะหยุด

"ใครเขาจะหยุดให้โง่ล่ะเฟ้ย" อากาเนะรีบโกยอ้าวทันที

"เฮ้ย! อากาเนะตื่นได้แล้วโว้ย" สุ้มเสียงที่คุ้นหูแว่วมาให้ได้ยินใกล้ ๆ หู

อากาเนะรู้สึกตัวทันที

"ฝันเหรอเนี่ย" อากาเนะพูดพลางปาดเหงื่อพร้อมกันหอบหายใจอย่างแรงด้วยความเหนื่อย

"ก็ฝันน่ะสิฟะ รู้มั้ยว่านี่มันกี่โมงแล้วหา"

"โค โคจิฉันฝันแปลกมากเลย มีคนจะจับฉันแต่โชคดีฉันหนีมาได้"

"เอาเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง แต่ตอนนี้นายดูนาฬิกาก่อนดีกว่า ว่ามันกี่โมงแล้ว"

"หา จะแปดโมงแล้วเรอะตายแน่เรา" อากาเนะรีบกระวีกระวาดลุกขึ้นเพื่อไปโรงเรียนให้ทันเข้าเรียนโดยมีสายตาของโคจิมองตามอย่างหนักใจ

ตลอดเวลาที่อยู่ที่โรงเรียนอากาเนะคิดอยู่ตลอดว่าเมื่อคืนนี้มันคือความฝันหรือความจริงกันแน่? และชายหนุ่มที่ราวกับเทพบุตรที่เขาพบเมื่อคืนนี้เป็นใครกัน เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเป็นเพียงเจ้าชายในฝันที่เขาอุปโลกน์ขึ้นกันแน่ แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามอากาเนะก็หลงเสน่ห์เทพบุตรคนนั้นเข้าเสียแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมที่ e-mail : [email protected]