+DESTINY OF LOVE (You're domineer)
By...K3

Episode II (Episode 2)

"ที่นี่มันที่ไหนกัน" Alex ค่อยๆ ยันตัวเองจากที่นอนขึ้นอย่างมึนๆ พยายามปรับสายตา ที่ไร้ซึ่งแว่นประจำกาย แต่ยังดีที่ยังสามารถมองเห็นแม้จะไม่ชัดเจนเท่าไหร่ก็ตาม พลางคิดว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง Alex มองไปรอบๆ ตัว เดินสำรวจไปทั่วห้อง ผนังหรืออาจจะทั้งบ้านหลังนี้ทำด้วยหินทรายทรงสี่เหลี่ยมที่นำมาวางเรียงเป็นชั้นๆ โดยไม่ใช้ปูนหรือสิ่งใดยึดแต่ละก้อนไว้ ภายในห้องไม่ได้ประดับประดาสิ่งสวยงามอะไร มีเพียงโต๊ะ เก้าอี้ เตียง และสิ่งอื่นๆที่ควรจะมี

Alex มองไปยังหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อยก็ถึงได้รู้ว่าตนอยู่ชั้นบน Alex เดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อดูบรรยากาศภายนอก หมู่บ้านนี้คงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ เพราะแค่มองจากที่นี่ก็สามารถมองเห็นเขตตัดระหว่างประตูของหมู่บ้านกับดินแดนทะเลทรายภายนอก บ้านแต่ละหลังมีลักษณะคล้ายๆ กันเป็นบ้านชั้นเดียว ยกเว้นแต่บ้านหลังนี้เท่านั้นที่มี 2 ชั้น หมู่บ้านนี้ดูสงบเงียบเชียบ คงอาจเป็นเพราะยังเช้าอยู่ Alex มองไปเรื่อยๆจนมาพบกับลานกว้างที่อยู่ห่างจากบ้านหลังนี้ไม่ไกลนัก

"คงมีงานเลี้ยงอะไรละมั้ง" Alex พิจารณาสภาพทั่วๆไปที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ กองไฟที่ยังคงติดอยู่เล็กน้อย แถมยังมีคนนอนหลับคาโต๊ะอีก จนเมื่อสายตาได้มาหยุดที่แท่นๆหนึ่ง Alex พยายามเพ่งดูว่าสิ่งที่อยู่บนแท่นนั้นคืออะไร

"อะไรหว่า? มีสีแดงๆด้วย" แต่ด้วยความที่มีประสบการณ์เห็นภาพแบบนี้มาแล้ว ก็พอจะเดาออกว่าสิ่งนั้นคืออะไร แม้จะไม่ชัดเจนนักก็ตาม

"นั่น…นั่นมันซี่โครงนี่ ห….หัวคน!!!" Alexใจหายใจคว่ำตกไปอยู่ตาตุ่ม เพราะสิ่งที่ Alex เห็น (บวกเดา) ก็คือ คนที่มีแต่ศรีษะ ส่วนตัวเหลือแต่ซี่โครง (คิดสภาพความน่ากลัวกันเองละกัน)

Alex กุมท้องตัวเองวิ่งโผไปยังหน้าต่างอีกด้าน อาเจียนออกมา ถ้าใครไม่รู้แล้วมาได้ยินคงคิดว่าบ้านนี้มีคนท้องแหง โชคดีที่ด้านนี้บ้านอื่นอยู่ห่างออกไปซักหน่อย ไม่งั้นคงได้เฉียดหัวใครแน่ๆ

ถึง Alex จะเคยเจอเลือด คนบาดเจ็บมาพอสมควร (บ้านเป็นคลีนิค) แต่ก็ไม่เคยต้องมาเจอภาพของคนที่มีแต่หัวส่วนตัวมีแต่ซี่โครงติดเลือดแบบนี้ Alex คิดอีกก็อ้วกอีก พยายามฝืนตัวเอง หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาเช็ดปากของตน

"เรามาอยู่ที่ไหนกันเนี้ยะ หรือว่า…" Alex คิดถึงเรื่องที่ Nick บอกพลางทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นระหว่างที่ Alex คิดไปคิดมา

ซักพักก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาอยู่ข้างหลัง Alex ค่อยๆ หันไปมองอย่างช้าๆ

"ว้าก!!!!!!" Alex แหกปากตะโกนสุดเสียง ว่าแล้วก็สลบไป

กลิ่นฉุนๆ ของยาสมุนไพรแปลกๆ ทำให้ Alex ตื่นจากนิทรา และต้องสะดุ้งเมื่อพบกับสายตาที่น่าเกรงขามของชายร่างสูงคมเข้ม ผมยาวสีดำขลับผู้หนึ่งที่กำลังเดินมาทางเขา

"เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" เสียงสำเนียงอาหรับโบราณดังกังวาลขึ้น Alex พอจะฟังออกเพราะก็ไม่ต่างจากภาษาปัจจุบันซักเท่า ใดนัก พร้อมตอบอย่างหวั่นๆ

" ไม่…ไม่เป็นไร วะ…ว่าแต่ผมอยู่ที่ไหนกันเนี่ยะ"

"อัลบาเคียส"

"แล้วอัลบาเคียสมันคือที่ไหนล่ะ"

"หมู่บ้านของข้า ว่าแต่เจ้าไม่เป็นเช่นไรแล้วแน่รึ"

"ครับ"

"เอ้า! นี่ยาของเจ้ากินซะ!" Alex ช็อคเล็กน้อย ก็ไอ้คนน่ากลัวนี่น่ะแหละที่ทำเอาเขาเป็นลมล้มพับไป พร้อมซดยาที่ขมปิ้ดปี๋ ชายร่างสูงทำท่าว่าจะเดินออกไปจากห้อง Alex จึงร้องเรียกยั้งไว้ก่อน

"เอ่อ!…คุณ!!คุณชื่ออะไรน่ะจะได้เรียกถูก"

"ซีอัส"

"ผม Alex ครับ" ยังไม่ทันที่ Alex จะพูดจบ ชายร่างสูงก็ทำท่าทีว่าจะเดินออกไปอีกครั้ง แต่พ่อหนุ่มนี่ยังไม่หมดคำถามเลยต้องร้องเรียกอีกตามเคย

"เดี๋ยวก่อน! คุณ เอ่อ…ซีอัส" ได้ผลชายหนุ่มหันกลับมาทันที และเดินตรงรี่เข้ามาหาเขา จน Alex ต้องร้องปราม

"ผมจะไม่รบกวนแล้ว ถามอีกข้อ2ข้อเท่านั้น คือว่าผมมาที่นี่ได้ยังไง"

"ข้าเป็นคนพาเจ้ามาเอง" อ้าว Alex งงเล็กๆ ว่าแล้วก็รีบถามต่อ

"แล้วผู้ชายตัวสูงๆอีกคนที่มากับผมล่ะ คุณพบเขามั้ย" Alex ถามถึงมาซีฟด้วยความเป็นห่วง (เพื่อเจอสถานการณ์เดียวกันจะได้มีเพื่อน)

"เจ้านั่นคงมากับเจ้าซินะ" ใบหน้าของ Alex ประกายแห่งความหวังส่องแสงเจิดจ้าทันที

"มันอยู่ที่ลานนั่นไง" Alex หน้าเหวอเล็กน้อย ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะออกไปจากห้อง แถมก่อนออกไปเขายังได้ทิ้งท้ายไว้อีกหนึ่งประโยค

"อ้อ อีกอย่างเนื้อเจ้านั่นอร่อยมาก ถ้ายังไงจะเลาะหนังหัวมาให้กิน" สิ่งที่อยู่ในความทรงจำของ Alex ก่อนสลบ(อีกรอบ) ก็คือใบหน้าที่แสยะยิ้มอย่างน่ากลัวของชายร่างสูงผู้นั้นน่ะเอง

***************************************************************

"ท่านซาห์ รีบไปยังที่ประชุมเถิด ท่านคาลต้องการพบ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับและรีบมุ่งตรงไปยังบ้านของพี่ชายตน

"มาแล้วรึ เร็วเข้าเถอะผู้เฒ่ายามูมีเรื่องจะพูดเกี่ยวกับคนๆนั้น" ทั้งคาลและซีอัสเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่ถือเป็นห้องประชุมระหว่างคนวงในเท่านั้น เมื่อไปถึงก็พบกับชายชรากับหญิงสาวรูปร่างคล่องแคล่วแข็งแรงพร้อมคัมภีร์โบราณเล่มหนึ่ง

"ฮาน่า ท่านผู้เฒ่าว่าอย่างไรบ้าง" คาลผู้เป็นสามีเอ่ยถาม

"ก็ไม่ยังหรอกเพียงแต่ให้อ่านบันทึกในคัมภีร์ให้พวกเจ้าฟัง"

"รีบว่ามาซิ ข้าจะได้รู้ว่าเจ้านั้นมันมีประโยชน์ซักแค่ไหน" ซีอัสกล่าวพลางกอดอก ส่วนฮาน่าเองก็รู้สึกไม่พอใจกับอาการของน้องชายสามีจอมเถื่อนเท่าใดนัก

"ตามตำนานหน้าที่ 1,809 วรรคที่ 22 บรรทัดที่ 550"

"ชักช้าอยู่ได้ เร็วๆ เข้าสิ" ซีอัสสบถ

"ก็จะบอกอยู่นี่ไงล่ะ ใจร้อนจริงจริ้ง" ว่าแล้วฮาน่าก็อ่านต่อ

"วันในวันบูชาเทพเจ้า ครบรอบ 1,000 ปี หากพบเจอผู้ใดที่นอกเหนือไปจากที่เทพเจ้าทรงประทานมาให้ อาจถือได้ว่าเป็นของขวัญจากเทพเจ้า ให้กระทำการอันใดก็ได้ แล้วแต่ซาห์จะตัดสิน"

"ดี งั้นจัดการเลย" ซีอัสยิ้มออกนอกหน้าทำท่าน้ำลายสอ

"เฮ้ย! เดี๋ยวยังไม่จบ แต่หากผู้นั้นมีลักษณะผิดแผกไปจากเรา มีความรู้และสิ่งอื่นๆ เหมือนเช่นเราไม่ ให้ถือว่าคนๆนั้นคือผู้ช่วยเหลือ ผู้คอยดูแลและรับใช้ซาห์…อ้าวและมันยังไงเนี้ยะท่านผู้เฒ่า" ฮาน่าทำหน้างงเล็กน้อย เสียงชายชราเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ

"ก็อย่างที่..ในตะ..ตำนานบอกไว้น่ะแหละ…อืม..เจ้าลองบอกลักษณะหรือสิ่งใดที่เขาแตกต่างไปจากเราสิ…"

"เป็นคนขาว นัยตาสีฟ้า ผมสีเปลือกไม้อ่อน เอ…?"

"หน้าเหมือนอิสตรี!!" ข้อนี้ท่าทางท่านซาห์ จะไม่ค่อยชอบซักเท่าไหร่ ส่วนฮาน่าก็เสียอารมณ์กับการขัดคอเล็กน้อย

"แค่นี้…ยังไม่พอหรอก" ผู้เฒ่าชราเอ่ย

"ฮาน่าเจ้าลองอ่านต่อสิว่าในคัมภีร์กล่าวอะไรไว้อีก" สามีสุดที่รักเร่ง

"เอ่อ…คุณสมบัติของผู้ช่วยเหลือ ต้องเป็นผู้ค้ำจุนเผ่า ช่วยส่งเสริมเผ่าพันธ์ของเราเจริญ และที่สำคัญยังต้องมีดวงสมพงศ์กับซาห์ "

"ต้องมีดวงสมพงศ์กับข้างั้นรึ บ้าน่า"

"อ้าว ถ้าไม่สมพงศ์ แล้วจะช่วยกันได้ยังไงล่ะว่ะ" ฮาน่าขึ้นเสียง

"ไม่ล่ะข้าอยากกินเจ้านั้นมากกว่า ถ้าทางเนื้อคงแปลกดี งั้นข้าไปล่ะ"

"ซีอัส เจ้าจะสรุปแบบนี้ไม่ได้ รอผู้เฒ่าพูดก่อนสิ" คาลเอ่ยอย่างหน่ายๆ

"ก็เทพเจ้าประทานมาให้ข้าไม่ใช่รึ งั้นข้าก็มีสิทธิ์ทำอะไรกับเจ้านั้นก็ได้น่ะสิ เมื่อคืนข้าเป็นถึงซาห์แท้ๆแต่ได้กินแค่นิดเดียว อีกตั้งหลายปีกว่าจะได้กินอีก รู้งี้ให้คาลเป็นซาร์ซะก็ดี" ซีอัสทำท่าจะเดินออกไป แต่ถูกคาลรั้งไว้ซะก่อน

"ซีอัส เอาเถอะน่า… ทำตัวให้สมเป็นซาห์หน่อย" คาลปรามน้องชาย

"ถ้าเช่นนั้น ต้องรอข้าทำนายดวงชะตาเสียก่อน" ผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน

"สรุปข้าก็ยังทำอะไรเจ้านั้นไม่ได้อยู่ดี"

"ก็น่าจะรู้นี่ หน้าที่เค้าไม่ได้เป็นอาหารของเจ้า" ฮาน่าทำท่าเยาะเย้ยเล็กๆ

"คนใช้…"

"ผิดเลย"

"ก็นั่นแหละเหมือนก็ไม่ต่างกันนักไม่ใช่เรอะ"

ก่อนที่จะเกิดศึกน้องสามี VS พี่สะใภ้ ก็มีชาวบ้านวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานสถานการณ์ภายนอก

"พวกท่านเร็วเถิด เจ้าคนแปลกหน้านั่น กำลังปีนประตูหมู่บ้านหนีออกไปแล้ว"

"เจ้าพาผู้เฒ่ายามูกลับไปก่อน" ซีอัสสั่งเสร็จ ทั้งหมดต่างพากันไปยังที่เกิดเหตุ เมื่อไปถึงก็พบกับอาหรับมุงประมาณ 10-20 คน พร้อมผู้ก่อเหตุที่กำลังปีนป่ายอยู่ที่ประตูใหญ่ของหมู่บ้าน

"เจ้าบ้านั่นคิดจะทำอะไรของมัน" ซีอัสบ่นงึมงำ

เห็นท่าขืนปล่อยไว้คงได้ตกลงมาคอหักสมใจซีอัสแน่ ฮาน่าจึงร้องห้าม

"นี่เจ้าลงมาเถอะ ฟังที่ท่านซาห์พูดก่อนอย่าเพิ่งคิดวู่วาม"

Alex ส่ายหน้ายิก "ผมไม่ฟัง อยู่ไปให้พวกคุณกินเรอะ ให้ออกไปตายกลางทะเลทราย ยังจะดีกว่าถูกกินตายอยู่ที่นี่ซะอีก"

Alex ทำท่าจะปีนต่อ แต่แล้ว…

"ว้าก!!!!!!!!!" ด้วยความรีบร้อนทำให้เขาเหยียบพลาดไป

"ตุ๊บ!" Alex หลับตาปี๋ กะว่าถ้าตัวเองหลังไม่หัก ไม่ก็ต้องมีส่วนอื่นๆ หักแน่ๆ

"เจ้าจะลงได้รึยัง" Alex ค่อยๆลืมตาขึ้น พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็รีบโดดลงจากแขนอันแข็งแกร่งของซีอัสอย่างรวดเร็ว

"ข…ขอบใจ" เขายืนนิ่งไปชั่วครู่ ก็นึกถึงจุดประสงค์ของตนขึ้นมาได้

"พวกคุณไม่ต้องมาทำดีกับผมหรอก พวกคุณก็อยากกินของผมใช่มั้ยล่ะเหมือนกับผู้ชายคนนั้นไงที่พวกคุณกินเมื่อคืน ตะ…แต่ผมจะไม่ยอมตายอย่างเสียศักดิ์ศรีแบบนั้นหรอกนะ" Alex ทำเสียงเครือๆ เหมือนคนจะร้องไห้ ที่จริงเขาเองไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอออกมา แต่ทำไงได้ใครไม่เจอแบบเขาก็คงไม่รู้หรอก(เนอะ)

"เจ้าฟังก่อนเถิด อย่าเพิ่งคิดเอาเองเช่นนั้น" คาลเอ่ย

ฮาน่าเห็นท่าจะไม่ได้การถ้าท่านซาห์จอมงี่เง่ายังไม่ยอมบอกเรื่องที่คุยเมื่อครู่ เลยเดินเข้าไปสะกิดๆๆๆแรงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดซีอัสก็หมดความอดทนจนต้องปริปากออกมา

"พวกเจ้าทุกคน ณ. ที่นี้จงฟังข้า ข้าขอสั่งทุกคนห้ามทำร้าย หรือคิดไม่ดีกับชายผู้นี้เด็ดขาด (พลางชี้มือไปที่ Alex) เพราะเขา…เป็นผู้ช่วยเหลือในตำนาน หากพวกเจ้าขัดขืนคงน่าจะรู้โทษฐานที่ควรได้รับนะว่าต้องเป็นเช่นไร"

เสียงวิพากวิจารณ์ของผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นดังขึ้นเรื่อยๆ

"ท่านแน่ใจแล้วรึว่าเขาเป็นผู้ช่วยเหลือในตำนานจริงๆ" ซีอัสหันมองหาต้นเสียง ก็พบกับชายหนุ่มรูปร่างสันทัดไม่ต่างจากตัวเขาเท่าไหร่ เดินฝ่าฝูงชนออกมาพร้อมพรรคพวกอีก 3-4 คน

"ข้าได้ให้ผู้เฒ่ายามูทำนายแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก เรนเซ็ค"

"งั้นรึ ก็ดีแต่ข้าอยากเตือนท่านไว้นะ การคงอยู่ของเค้าอาจนำพาเรื่องร้ายมาสู่หมู่บ้านเราก็เป็นได้ เพราะถ้าหากไม่ใช่อย่างที่ท่านว่าบางทีเทพเจ้า อาจไม่พอใจลงโทษพวกเรา ท่านจะรับผิดชอบไม่ไหวนะ"

"อย่ากังวลนักเลยเรนเซ็ค หมู่บ้านนี้อยู่ในความรับผิดชอบของข้า ข้าเป็นผู้ปกครองที่นี่ หากเกิดอะไรขึ้นข้าต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เพราะถ้า 'ซาห์' ทำไม่ได้ แล้วใครจะทำได้ล่ะ"

ซีอัสกล่าวด้วยเสียงที่ฟังดูแล้วน่าเกรงขามยิ่งนัก นี่ก็เป็นข้อดีข้อหนึ่งของเขา แม้ในเวลาอื่น เขาอาจจะทำตัวไม่สมกับตำแหน่งที่ได้รับไปบ้าง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาจำเป็นต้องสร้างอำนาจ และความไว้เนื้อเชื่อใจต่อคนในปกครองทุกคนให้ได้ แม้สิ่งนั้นหรือตำแหน่งที่ค้ำคอตัวเองอยู่อาจตรงกันข้ามกับความคิดก็ตาม…

ป.ล.จากผู้แต่ง

ก็แบบว่าหายไปนานอ่ะ ขนาดตัวเองยังลืมไปแล้วเลยว่าทำเรื่องนี้อยู่ พอดีว่าช่วงนั้น(ก่อนปิดเทอม) เรียนหนักพอดู รายงานท่วมหัวเลย พอปิดเทอมเลยมีเวลาแต่งต่อ หวังว่าคงมีคนรอผลงานเราอยู่นะ(ขอให้มีทีเถอะ) มีข้อติชมอะไรก็ส่งเมลล์มานะคะ หรือจะไปที่บอร์ดก็ได้ ช่วยติๆหรือชมๆ มาหน่อยนะคะ คนแต่งจะได้มีกำลังจายยยยย… และจะได้แก้ไขได้อย่างถูกต้องตามที่คุณๆต้องการ

อีกอย่างก็มีการเปลี่ยนชื่อด้วยจาก You're domineer เป็น Destiny of Love ก็อย่างงงกันนะคะ เพราะเรื่องเดียวกัน

แถมท้ายนิดหน่อย…

คือช่วงที่แต่งยังมึนๆอยู่ อาจจะใช้ทั้งคำเก่า คำใหม่ให้มั่วไปหมด (ก็พระเอกเขาเป็นคนโบราณ แต่นายเอกเป็นคนสมัยปัจจุบันนี่เลยงง) ก็ต้องขออภัยไว้นะที่นี้ด้วยนะคะ…

ติชม : [email protected]