The Killer Joker/Special part II
ข้ามารับเจ้า โจคเกอร์ ไปอยู่กับข้าเถอะนะ ข้ารักเจ้า คำพูดที่ข้ายังจำได้ดีถึงแม้ว่ามันจะผ่านมานับร้อย ๆ ปีแล้วก็ตาม ความรู้สึกที่ข้าต้องรอคอยคนที่ข้ารักจะได้จบสิ้นเสียที ความรู้สึกเศร้าที่มีอยู่ไม่รู้จบในใจข้า คงจะอันตรธานหายไปได้ซักทีโจคเกอร์ ท่านโจคเกอร์ ท่านมิวเลอร์ !!
หะ หา? อะไร มีอะไรหรือ ยาร์จ? ข้าแทบจะตกเก้าอี้เพราะเจ้าหนูหน้าหวานตัวนี้แท้ ๆ เชียว ให้ตายเหอะ ! จะปล่อยให้ข้างีบพักผ่อนเอาแรงซักหน่อยไม่ได้รึไงนะ ฟังแต่วิชาประวัติศาสตร์ตั้งกะเช้ายันเย็นเกือบทุกวันเป็นใคร ใครก็ต้องง่วงเหมือนกับข้าแหง ๆ ชักจะเข้าใจหัวอกของพวกทหารชั้นต่ำที่เรียนประวัติศาสตร์กับไลลาร์มากขึ้นแล้วสิ
แย่ที่สุด ! ทำไมท่านถึงชอบหลับสัปหงกในเวลาที่ข้าสอนท่านซะเหลือเกิน?
ก็มันน่าเบื่อนี่นา โลกปิศาจที่ไลลาร์อยู่น่ะ จะเป็นยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับข้าอีกต่อไปแล้วนี่ ถ้าเจ้าจะสอนก็สอนเรื่องเกี่ยวกับโลกหลังความตายนี่ดีกว่านะ หึ ! อยากจะหัวเราะให้ท้องแข็งที่สุด เห็นหน้าตาของยาร์จเวลาโมโหแล้วรู้สึกสนุกจัง
ดี ถ้าอย่างนั้น คราวหน้าข้าจะเอาเรื่องของโลกนี้มาสอนท่าน แล้วห้ามบ่นว่าน่าเบื่ออยากนอนอีกล่ะ ข้าสะอึก เถียงไม่ออกเลย แหย่เล่นไม่ได้จริง ๆ แฮะ เจ้านี่
เออ ! ข้ารู้แล้ว ยอมเรียนก็ได้ ว่าแต่ ว่าแต่ โลกปิศาจจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ มันผ่านไปตั้ง 800 ปีแล้วนี่ จะมีใครพูดถึงเราอีกไหมนะ พูดว่าไม่ใส่ใจ แต่ก็คิดถึงอยู่เสมอ โดยเฉพาะ ท่านหญิงน้อย ๆ ป่านนี้จะโตเป็นสาวหรือยัง? มีพระสวามีหรือยัง? เวสต์ ไลลาร์ด้วย คิดถึงจัง ข้าคิดถึงพวกเจ้าเหลือเกิน
ว่าแต่อะไรพะย่ะค่ะ? ท่านเหม่ออีกแล้วนะ ท่านมิวเลอร์
เปล่าหรอก เจ้ากลับไปได้แล้วล่ะ ยังเหลือเอกสารที่ต้องเก็บรวบรวมอีกไม่ใช่หรือไง?
ถ้าท่านต้องการเช่นนั้น ข้าก็ขอตัวพะย่ะค่ะ จนกว่าท่านไนท์จะกลับมาจากอีกด้านของฝั่งลำน้ำเลเต้ขอท่านได้โปรดอย่าทำอะไรผลีผลามให้เป็นกังวลด้วยเถอะ
รู้แล้วล่ะ ข้าอยากนอนพักเอาแรงแล้ว ไปเถอะ ยาร์จผงกหน้าแล้วเดินหายลับเข้าไปในประตูมิติ แต่ข้าคิดว่าตาของตัวเองไม่ฝาดแน่ ๆ เพราะข้าเห็นเขาเหมือนจะหันหน้ามาถามอะไรบางอย่างจากข้า แต่ในที่สุดก็ไม่ถาม จากไปอย่างเงียบ ๆ
กลางดึก
มิวเลอร์ มิวเลอร์ ตื่นเถอะ อืม ใครน่ะ ไนท์ มาแล้วเหรอ? ข้าอยากจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่ก็ต้องล้มลงไปนอนบนเตียงอีกรอบ อะไร? ข้าไม่ใช่คนเย็นชาขนาดที่ว่าสุดที่รักมาแล้วไม่ทักตอบหรอกนะ แต่นี่มันดึกมากถึงมากที่สุดแล้ว !! ยังอุตส่าห์มาปลุกข้าให้ตื่นมาอย่างงัวเงียอีก
อะไรอีกล่ะ? นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว? เจ้าสัญญาว่าจะกลับมาก่อนค่ำแล้วนี่อะไร? ดาวเต็มฟ้าหมดแล้วเจ้าค่อยโผล่หัวมา ข้ารอจนเหนื่อยแล้วรู้มั้ย? ไนท์ทำตาโตเหมือนกับตกใจสุด ๆ ก่อนจะถอนใจแรง ๆ ดังเฮ้อแล้วตอบข้าว่า
ก็ทำไงได้ล่ะ แม่น้ำฝั่งนั้นมีปิศาจคอยรุกรานอยู่ตลอดเลยนี่นา ถ้าไม่ฆ่า พวกมันก็มารบกวนความสงบสุขของพวกเราสิ จริงไหม? ข้าสบสายตาไนท์เหมือนกับคนไร้เดียงสา
ก็จริงของเจ้า แต่ ข้าอยากให้เจ้าอยู่กับข้าตลอดเวลานะ ข้ารอให้เจ้ามาหาตลอด รอให้เจ้าทวงสัญญากับข้า รอ อืม หวาน จูบของเจ้ายังหวานเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย กอดข้าให้มันแน่กว่านี้สิ ไนท์ ข้าอยากได้ไออุ่นมากกว่านี้นะข้าเองก็รอเหมือนกัน แล้วมันก็สมปรารถนาข้าแล้วด้วย นอนพักผ่อนเถอะ ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วล่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่นา มิวเลอร์ของข้า นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ข้าได้ยินก่อนจะจมดิ่งลึกลงสู่ ห้วงแห่งความฝัน ความฝัน ใช่ ฝันเห็นตัวเองถือดาบกวัดแกว่งไปมาบนกองซากศพและช่วงชิงวิญญาณของผู้อื่นเอามาไว้ในครอบครอง เอามาเป็นเครื่องประดับ ข้าฝันซ้ำ ๆ ซาก ๆ เหมือนเดิมอย่างนี้ทุกวันแทบจะไม่เปลี่ยน แต่ ถึงแม้จะเป็นแค่ฝัน มันก็เป็นเสมือนความจริงเช่นกัน เพราะตั้งแต่มาที่นี่ข้ากับไนท์ก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคนานาประการกว่าจะได้ช่วงเวลาที่มีความสุขสงบเช่นนี้ แค่มาใช้ชีวิตวันแรก ก็เจอกับฝูงปิศาจแห่งความตายฝูงใหญ่ที่ข้ากับไนท์เคยฆ่าทิ้งไปตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงเข้ามาทำร้ายพวกเรา สิ่งนี้ทำให้พวกเราต่างคิดกันว่าแรงแค้นนี่มันมีอยู่ทุกที่ทุกเวลา
ชีวิตเป็นอย่างนี้แทบทุกวันจนทำให้ข้าคิดว่าโลกหลังความตายมันไม่เห็นมีอะไรดีเลยนอกจากสงคราม ที่เห็นจนชินตา แต่ไนท์ เจ้าก็พูดให้กำลังใจข้าเสมอมาว่า ตอนนี้ลำบากแต่อีกหน่อยก็สบาย จริงอย่างที่เจ้าพูด ตอนแรกก็ลำบากเพราะศัตรูมามีมากยิ่งกว่าฝูงผึ้ง แต่ตอนนี้ข้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรนอกจากนอนพักผ่อน เรียนหนังสือ และรอคอยช่วงเวลาที่เจ้าจะกลับมาอยู่กับข้าเท่านั้น ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาแสนสั้น แต่ข้าก็มีความสุข สุขที่ได้อยู่ที่กับเจ้ามากกว่าตอนที่ข้ามีชีวิตอยู่
วันรุ่งขึ้น
นี่ ยาร์จ ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าซักหน่อย
เชิญพะย่ะค่ะ ถ้ามันไม่เหนือบ่ากว่าแรง ข้าเต็มใจตอบท่านแน่นอน
เจ้าเป็นเพื่อนกับข้ามากี่ปีแล้ว?
300 ปี ทำไมพะย่ะค่ะ?
แล้วเจ้ายังจำคำทำนายตอนนั้นได้ไหม? คำทำนายที่ข้าเคยพูดเอาไว้ว่าเขาจะต้องตายเพราะความละโมบและริษยาของเหล่าขุนนางชั้นต่ำ
ข้ายังจำได้ดีพะย่ะค่ะ เพราะท่านมิวเลอร์เป็นแก้วแห่งดารานี่นา มันก็ต้องถูกต้องแม่นยำอยู่แล้วล่ะ แก้วแห่งดารา เพราะข้ามีอำนาจของเผ่ามายาติดตัวมาก็เลยสามารถใช้พลังนั้นทำนายโชคชะตาให้กับใครต่อใครได้ แต่ไม่ชอบเลยที่ถูกเรียกว่าแก้วแห่งดารา คำนั้นน่าจะพูดให้ไลลาร์ฟังซะมากกว่า เพราะเจ้าหล่อนคือนักโหราศาสตร์ตัวยงเลยล่ะ
รู้ทั้งรู้อย่างนั้นอย่างเจ้าก็ยังอยากมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?
ใช่ ! ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่แน่ ๆ เพราะชีวิตของข้ามีเพียงชีวิตเดียว ข้ายังอยากอยู่กับคนที่ข้ารักนาน ๆ นี่นา อีกอย่าง
อีกอย่าง? อะไรอีกนะ? อยากรู้จัง
ข้ายังตายไม่ได้ถ้าหากข้าไม่ได้เห็น ท่านกับท่านไนท์เป็นจ้าวแห่งความตาย ว่าอะไรนะ? ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม? จ้าวแห่งความตาย ข้ากับไนท์ พูดเป็นเล่นไป ใครมันจะเป็นกันได้ง่าย ๆ อย่างกับเลื่อนขั้นทหารล่ะ
ยาร์จ เจ้าอย่ามาพูดล้อเล่นกับข้าดีกว่าน่า การเป็นจ้าวใช่ว่าจะเป็นกันได้ง่าย ๆ เหมือนกับทหารสอบเลื่อนขั้นนะ ถ้าไนท์มาได้ยินเข้าคงหัวเราะตายเลย
ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ !! ท่านมิวเลอร์ ข้าพูดจริงสาบานด้วยความสัตย์แห่งชีพเลยก็ได้ พวกท่านมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้นำแห่งโลกหลังความตายนี่จริง ๆ โลกนี้มันยุ่งเหยิงมากเกินพอแล้ว ถ้าหากไม่มีใครลุกขึ้นมาทำหน้าที่เป็นผู้นำมันก็จะเป็นเช่นนี้ตลอดไปไม่รู้จบพะย่ะค่ะแต่ข้าไม่ต้องการที่จะเป็นจ้าวนี่นา การเป็นกษัตริย์หรือผู้นำมันยากกว่าอะไรทั้งหมดนะ ใช่ว่าเจ้าจะพูดว่าข้าจะเป็นวันนี้แล้วจะต้องเป็นให้ได้ มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เจ้าไม่รู้ว่าการที่เป็นผู้นำมันต้องแบกรับภาระความรับผิดชอบอะไรบ้าง มันหนักหนาสาหัสมากถึงขนาดที่เจ้าแทบจะพูดว่าอยากตายเชียวล่ะ ข้าพูดแค่นี้แต่ยาร์จกลับตาโตอย่างกับเห็นผี
ขอประทานอภัย ข้าเองก็ลืมไปว่าท่านเองก็เคยเป็นกษัตริย์มาก่อน แต่ข้าก็อยากให้ท่านคิดให้ดีไปปรึกษากับท่านไนท์ให้รอบคอบ ข้าจะรอคำตอบจากพวกท่านนะ พูดเสร็จก็เดินจากไปดื้อ ๆ ให้ตายเถอะ ! เขาน่าจะรู้นะว่าพูดมันยากกว่าทำ ข้าไม่เคยคิดอยากจะเป็นจ้าวแห่งความตายเลยซักนิด ข้าไม่เคยเลย
คิดอะไรอยู่? ไนท์ ตกใจหมดเลย มาเงียบ ๆ ทุกที ถึงจะเห็นทุกวันแต่ก็ไม่ชินเลย
เจ้าคิดว่าการเป็นจ้าวแห่งความตายมันดีไหม? ดูเหมือนเจ้าไม่ค่อยจะตกใจซักเท่าไรเลยนะ ไนท์
ได้ยินเรื่องมาจากเจ้าหนูนั่นล่ะสิ ข้าพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้พลางปลดดาบออกจากเอวของตัวเองเอาขึ้นไปแขวนไว้ที่เดิม
แล้วเจ้าคิดว่ามันดีไหมล่ะ? เท่าที่ข้าเห็นก็มีบางพวกแล้วที่ยอมเข้ากลุ่มมาอยู่ข้างพวกเรา ที่เหลือก็แค่พวกปลาซิวปลาสร้อยเท่านั้น เจ้าจะเอายังไงมันก็ขึ้นอยู่กับเจ้า ข้าไม่อยากเอาแต่ใจตัวเองให้เจ้าเดือดร้อนหรอก
ถ้าให้ข้าเป็นคนตัดสินใจล่ะก็ ข้าอยากเป็น
ไม่โลภเกินไปหน่อยเหรอ ไนท์? สำหรับข้าแค่นี้มันก็ดีอยู่แล้วนะ
ก็มันจะได้จบปัญหาทุกอย่างไปจริง ๆ ซะที ข้าเหนื่อยที่จะต้องลงมือทำร้ายพวกเดียวกันแล้วล่ะ ไปนอนกันเถอะ คงเพลียล่ะสิ
อืม เฮ้ ! ปล่อยสิ มาอุ้มข้าทำไม? ข้าเดินเองได้ ไนท์ ! อย่ามาทำเป็นหูทวนลมนะ บอกให้ปล่อยก็ปล่อยสิ ปล่อย
ไม่เอาหรอก ขืนปล่อยเจ้าเดินเดี๋ยวก็วิ่งหนีข้าอีกน่ะสิ อุตส่าห์ทนมาตั้งนาน ขอข้าซักหน่อยน่า มิวเลอร์
อย่าดีกว่า ไอ้ปากหวาน ๆ อย่างเจ้าเนี่ย ทำให้ข้าเกือบตายหลายครั้งแล้ว อึก ข้ายังไม่เข้าใจเลยว่าข้ารอเจ้ามารับทำไม ถ้ารู้ว่ามาแล้วเป็นอาหารให้เจ้าอย่างนี้ไม่มายังจะดีกว่า ความรักทำคนตาบอดจริง ๆ นั่นล่ะ
มิวเลอร์ ถ้าพรุ่งนี้ยาร์จมาเจ้าก็บอกเจ้านั่นด้วยละกันว่าข้าตกลงรับข้อเสนอ
เพราะ? ไนท์ลูบหัวข้าอย่างอ่อนโยนแล้วตอบเสียงต่ำนุ่ม อยากฟังเสียงของเจ้าเหลือเกิน
เพราะอยากให้เจ้าสบายน่ะสิ เจ้าเหนื่อยมามากพอแล้ว ถึงตอนนี้ ก็อยากให้เจ้าได้พักผ่อนซะบ้าง ข้าเคยสัญญากับเจ้าแล้วนี่ว่าจะทำให้เจ้ามีความสุข มีทุก ๆ อย่างที่เจ้าต้องการ อย่าปฏิเสธความรู้สึกของข้าเลยนะ มิวเลอร์
แล้วข้าเคยไหมล่ะที่จะพูดว่าไม่? ก็ตามใจเจ้าทุกอย่างอยู่แล้วนี่ พูดยังไม่ทันขาดคำพวกเราก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
งั้นเจ้าก็ตกลงแล้วนะ
ใช่ นี่ ไนท์ ข้า ข้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ไนท์แล้วกระซิบเสียงเบา คงไม่จำเป็นต้องบอกนะว่าข้าพูดอะไรออกไปเพราะสีหน้าของไนท์ดูมีความสุขเอามาก ๆ เลยล่ะ และตัวข้าเองก็มีความสุขด้วยเหมือนกันที่จะได้ยินคำหวานคำนั้น
ข้าเองก็จะรักเจ้าจากนี้และตลอดไปเช่นกัน มิวเลอร์
รุ่งขึ้นข้าก็เอาคำตอบของไนท์ไปบอกกับยาร์จซึ่งเจ้าหนูน้อยดูท่าทางดีใจมากทีเดียว เขาบอกว่าจะจัดเตรียมพิธีให้อย่างสมเกียรติและจะเชิญเหล่ากษัตริย์และมิตรสหายเก่าของพวกเรามาด้วย พยานและแขกเหรื่อที่เหลือก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากพวกปิศาจที่อยู่ที่โลกหลังความตายด้วยกัน พอถึงวันงานข้าก็แทบจะปล่อยโฮออกมาเพราะเห็นหน้าเพื่อน ๆ กับพวกพี่ ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันเก่า ๆ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ยังดีที่ไนท์กับท่านพี่เฟอร์โลร์ช่วยกันปลอบใจ ข้าก็เลยหยุดร้องไห้ได้ ระหว่างการทำพิธีก็มีแต่ความเงียบและสมาธิ พอกล่าวคำสาบานเสร็จก็เป็นอับจบพิธี หลังจากนี้ข้ากับไนท์ก็จะเป็นจ้าวแห่งความตายและต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดสมกับที่ทุก ๆ คนให้ความนับถือและไว้วางใจพวกเรา จริงอยู่ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ข้าก็อยากจะทำและจะพยายามยืนต่อสู้เคียงข้างเจ้าด้วย ไนท์ ขอแค่เจ้ายังเป็นกำลังใจให้ข้า ยังรักข้า ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้า จากนี้ และตลอดไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]