4 ทุ่ม การผ่าตัดผ่านไปกว่า 6 ชม.แล้ว แต่ยุทธนาก็ยังคงต้องนั่งรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น ยุทธนาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นทั้งที่ในใจของเขาคิดว่าใม่มีอารมณ์จะรับมันแม้แต่น้อย

" ฮัลโหล"

" ฮัลโหล"

พื้นเสียงๆนี้ถึงไม่แน่ใจ แต่มันก็สร้างความตกใจให้กับยุทธนาได้มากที่เดียว

" คนที่รับสายอยู่คงเป็นไวโอเล็ทใช่มั้ย"

" ใช่…คุณคือ"

"ไม่ต้องทำเสียงเบาขนาดนั้นหรอกครับ ผม บอสไงล่ะครับ"

" เป็นคุณจริงๆด้วย แล้ว…คุณโทรมาหาผมทำไม"

เสียงหัวเราะเป็นจังหวะที่คุ้นหูสร้างความเสียวสันหลังให้ยุทธนาเป็นอย่างดี

"ผมจะโทรมาแสดงความเสียใจเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดกับคุณ นฤบดินทร์ ในวันนี้น่ะครับ"

"อะไรนะนี่ฝีมือคุณอย่างนั้นรึ?"

"ครับ"

"ครับ? หมายความว่าอย่างไรในเมื่อคุณบอกจะปล่อยผมไงเมื่อผมเป็นพวกของคุณ"

"ครับ และผมก็ทราบว่าคุณเป็นพวกของผมแล้วจริงๆ ด้วยเข็มเล่มนั้น"

ยุทธนาเมื่อได้ฟังก็ยังลังเลไม่แน่ใจว่าบอส รู้แน่ริเปล่าเรื่องเข็มฉีดยา

" งั้น ทำไมคุณถึงต้องเล่นงานคุณพ่อของผม"

" เพราะว่าคุณพ่อของคุณเป็นตัวเกะกะน่ะสิครับ ถ้ามีท่านอยู่คุณจะต้องทำงานให้เรา ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยแน่ๆ เราเลยต้องจัดการแบบกรณีของ เอ็กซ์ "

"เอ็กซ์? หมายความว่าคุณก็เคยทำแบบนี้กับเอ็กซ์"

" ผมคงพูดมากเกินไปแล้ว อย่างไรก็ตามผมขอแสดงความเสียใจเรื่องพ่อของคุณนะครับ สวัสดีครับ"

" ฮัลโหล อย่าเพิ่งวางสิ บอส บอส " เสียงโทรศัพท์ถูกตัดลง " โธ่เอ๊ย " ยุทธนารู้สึกสับสนไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนดี ขณะเดียวกันประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก ยุทธนารีบลุกไปดูร่างของพ่อที่ถูกเข็นออกมา "พ่อครับ"

"คุณคะ เบาหน่อยค่ะคนไข้ต้องการพักผ่อนนะคะ"

"เอ่อ…แล้ว ถ้างั้นอาการของท่านเป็นอย่างไรบ้างล่ะครับ"

"ยังรับรองไม่ได้ค่ะ เพราะได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองด้วย แต่ถ้าท่านฟื้นในเวลา 2-3 วันนี้ละก็ก็มีสิทธิ์หายดีค่ะ"

"งั้นถ้าไม่ล่ะครับ"

"ท่านอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราก็ได้ค่ะ"

"เจ้าชายนิทรา…."

" ค่ะ..ขอทางด้วยค่ะ" นางพยาบาลช่วยกันเข็นเตียงไปยังห้องพิเศษ ยุทธนาก้มหน้ามองพื้นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเงยหน้าพร้อมกับก็บน้ำตาของเขา บัดนี้ที่พึ่งพิงของเขากำลังจะถูกกำจัดไป นี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมัวมาร้องไห้ เพราะถ้าร้องไห้ออกมาก็ไม่มีใครให้พึ่งอีกแล้วแม้แต่ตัวของเขาเอง " ถ้า บอส เคลื่อนไหวแบบนี้อาจเป็นเพราะคุณพ่อกำลังจะทำอะไรบางอย่างก็ได้" ยุทธนายกมือถือของเขาและกดเบอร์ด้วยนิ้วที่สั่นระริก ถ้าสันนิษฐานของเขาไม่ผิดล่ะก็…เสียงต่อสายดังขึ้นเป็นระยะ "ได้โปรดเถิดใครก็ได้ช่วยรับสายที" ใจของยุทธนาภาวนาเช่นนั้นตลอด เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ ระหว่างที่ยุทธนากำลังกังวล โทรศัพท์ก็ถูกรับขึ้น

" ฮัลโหล พลกิจพูดครับ"

"สวัสดีครับ คุณอา"

" อ้าว ยุทธนาเหรอ?มีธุระอะไรกับอาล่ะ"

"ตอนนี้คุณอาอยู่ที่ไหนครับ"

"ที่แมนชั่น ทำไมรึ?"

"คุณอามาหาผมที่บ้านได้ไหมครับ"

"เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนช้าๆสิยุทธนารีบร้อนทำไม ตอนนี้อายังต้องหาข้อมูลที่พ่อเธอวานให้อาหาให้อยู่นะ"

"ข้อมูล? คุณอาครับผมว่าคุณอาวางมือก่อนดีกว่าครับ"

"หมายความว่าไง อาไม่เข้าใจ…"

"วันนี้คุณพ่อประสบอุบัติเหตุครับ"

"อะไรนะ?"

"ตอนนี้ผมมีเวลาไม่มากครับคุณอาขอให้คุณอามาหาผมที่บ้านก่อนเถอะครับ"

"เข้าใจแล้วอาจะไป"

"อ๋อ..เดี๋ยวครับคุณอา คุณอาเอาข้อมูลที่พ่อให้หามาด้วยนะครับ"

"อืม เข้าใจล่ะ สวัสดีนะ"

"สวัสดีครับ" เสียงโทรศัพท์ถูกวางลง กระนั้นมือของยุทธนาก็ยังไม่หายสั่น "ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอก บอส " ยุทธนารีบเก็บโทรศัพท์ของเขาแล้วรีบเดินลงไปที่จอดรถด้านล่างทันที

"ในดิสก์นี้ผมเก็บรวบรวมข้อมูลของมารุตเท่าที่จะรวบรวมได้"

"มีแค่นี้รึครับคุณอา"

"ไม่หรอก จริงๆมีมากกว่านี้แต่ที่รวบรวมทันมีแค่นี้"

"คุณอาไปค้นข้อมูลพวกนี้มาจากไหนกันครับ"

"ก็เรียกดูชื่อที่มีอยู่ในfileที่เป็นข้อมูลลับน่ะ"

"แปลว่าคุณอาถอดพาสเวิส ถูก"

"ก็ไม่ได้ยากอะไรนี่"

"แล้วทำไมคุณอาไม่ลองโยงไปที่แฟ้มอื่นๆล่ะครับ"

"เธอน่ะยังเด็กคงยังไม่รู้จักคำว่าเหนือฟ้าหรอก อาจะเปิดอะไรให้เธอดู" พลกิจเอาดิสก์ออกจากไดรฟ์และกดแป้นคีย์พิมพ์บางอย่าง "ดูนะ" เมื่อเขากดตกลง ชื่อการเรียกข้อมูลถูกดึงขึ้นมามากกว่า 1 แสนชื่อ "ข้อมูลพวกนี้ถูกตั้งไว้ป่วนประสาทผู้รุกรานนะครับคุณหนู ชื่อทุกแฟ้มจะเหมือนกันหมดข้อมูลข้างในก็จะขึ้นตรงตามที่ผมเซฟไว้ในส่วนแรกๆ แต่พวกครึ่งหลังจะค่อยๆต่างขึ้นๆ แต่ทว่าที่แสดงออกมาทุกแฟ้มในนี้จะเป็นของปลอม"

"งั้นทำไมคุณอาไม่ลองหาจากแฟ้มทะเบียนประชาชนดูล่ะครับ"

"อาไม่แน่ใจว่าชื่อนี้จะมีจริงรึเปล่า แล้วการทำแบบนั้นก็ผิดกฎหมายซะด้วย" พลกิจตอบยิ้มๆ ยุทธนาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างไม่พอใจนัก "ฮะ ฮะ ฮะ อย่าหัวเสียสิ ยังมีวิธีอีกมากที่จะเจาะข้อมูลนั้น"

"คุณอาครับ คุณอาทำงานอยู่ในนี้ได้ไหม"

"อืม..อาก็ว่าดีเหมือนกัน แต่อาก็จำเป็นต้องกลับไปที่แมนขั่นเพราะเครื่องมีออะไรๆของอาก็อยู่ที่นั่นหมดแล้วก็ยังมีแฟนของอาอีก ไม่ต้องห่วงหรอกอาจะไม่ทำอะไรให้เธอเป็นห่วงหรอก เธอน่ะรักษาตัวดีๆละกัน" พลกิจยิ้มให้พลางเก็บของ

"ผมเสียคุณพ่อไปแล้ว ผมไม่อยากเสียคุณอาไปอีกคน"

"ไม่เอาน่า ขี้แยจริงๆนะเรา พ่อของเธอยังไม่เป็นไรสักหน่อย" พลกิจบีบไหล่ยุทธนาเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

"คุณอาครับผมจะไปส่ง"

"อย่าเลยตาแดงๆแบบนี้รีบไปนอนจะดีกว่านะ อาไปล่ะ"

" ครับ สวัสดีครับ" พลกิจหิ้วกระเป๋าและออกจากบ้านกฤตยานนท์ไปในคืนนั้นเอง

เสียงมอเตอร์ไซค์มาหยุดลงที่หน้าบ้านกฤตยานนท์ ยุทธนารีบเดินลงมาเปิดประตูรับ "มาตรงเวลาจังนะ มารุต"

"ให้คนอื่นรอนานๆมันไม่น่าสนุกนี่"

"เข้ามาสิ"

"อืม" มารุตเข็นรถตามไปจอดไว้ที่ที่จอดรถ "เอ๋ รถคันนี้คุณนฤบดินทร์ใช้บ่อยไม่ใช่เหรอ? ฉันเคยเห็นในทีวี"

"ก็ใช่พ่อชอบรถคันนี้มาก" ยุทธนารีบเช็ดน้ำตาออกจากเบ้า

"นายร้องไห้ทำไม?"มารุตก้มหน้าลงถาม

"เปล่านี่ ฝุ่นในโรงรถมันเยอะจังเลยสงสัยว่าคงเข้าตาล่ะมั๊ง"

"เหรอ? ไหนดูซิ" มารุตจับหน้ายุทธนาขึ้นเพื่อหาฝุ่นในตา ใจของยุทธนาเต้นแรง เขากลัวว่ามารุตจะจับโกหกของเขาได้เหลือเกิน "ไม่เห็นมี คงออกแล้วมั๊ง"

"ขะ ขอบใจ" ยุทธนาเอาแขนมารุตออกช้าๆ "ไปขึ้นตึกกันเถอะจะได้หาอย่างอื่นทำกันบ้างไงล่ะ"

"นั่นสินะ"มารุตตามยุทธนาไป ในบ้านมารุตเหลือบเห็นเปียโนสีดำที่ถูกขัดไว้อย่างดีหลังหนึ่ง เงาจนเห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้ามัน

"สนใจเหรอมารุต"

"อืม ที่บ้านเก่าเคยมี"

"จะเล่นไหม?"

"อ๋อไม่ดีกว่า ตั้งแต่ไปที่คลับฉันก็ไม่…"

"แต่ฉันอยากฟังนี่นา นะ"

มารุตยืนตัดสินใจอยู่ครู่หนึ่ง "แค่นิดเดียวนะ" เขาขยับเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงโดยมียุทธนาอยู่ข้างๆ เพลงที่บรรเลงโดยไม่กางโน๊ตที่มารุตเล่นมีท่วงทำนองที่ขัดๆบ้างแม้ฟังเผินๆอาจจะไม่เพราะแต่ยุทธนาฟังแล้วก็รู้สึกชอบทันที

"แต๊ง"

"พอเถอะยุทธ ฉันไม่อยากเล่นแล้วล่ะ" สีหน้าของมารุตดูไม่เปลี่ยนนักก็จริง แต่ยุทธนาก็พอเข้าใจแล้วว่าเขาคงไม่อยากเล่นต่อ แถมดูท่าเขาจะอารมณ์เสียแล้วด้วยสิ

"เพราะจังเลย เอ้อ ว่าแต่มารุต นายจะขึ้นไปนั่งเล่นที่ห้องฉันก่อนไหม?"

"อืม"มารุตตามยุทธนาขึ้นไปที่ชั้นสอง ในห้องของยุทธเป็นสีฟ้าอ่อนราวกับท้องฟ้าต่างกับห้องของเขาที่เป็นสีน้ำเงิน ขาว ดำ และม่วงอ่อน บรรยากาศอ่อนโยน พื้นที่ปูพรมมาอย่างดีทำให้เขาหวนนึกถึงอะไรบางอย่าง

"นั่งสิ" ยุทธนาหยิบน้ำมาวางให้ "นายชอบห้องนี้หรือเปล่า มารุต"

"อ๋อ" "ชอบสิ"

"งั้นก็ดี" ยุทธนายิ้มกริ่มอย่างไม่รู้ว่าทำไมต้องดีใจ "เอ้อ มาต่อตัวต่อกันไหม?"ยุทธชวน

"อืม" เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างไม่มีสาระนัก ชั่วอึดใจก็ผ่านไป 4 ชั่วโมง "เสร็จสักที"มารุตเอ่ย

"นายนี่เก่งแฮะ ของฉันยังไม่เสร็จเลย"

มารุตยิ้มรับคำชม แล้วก็ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "เที่ยงแล้วนี่"

ยุทธนามองไปที่นาฬิกาซึ่งแขวนอยู่ "มารุตนายพาฉันไปที่คลับตอนนี้ได้ไหม?"

"ได้ แต่นายจะไปทำไม?"

"อยากพบเบต้า รึว่าไม่อยากให้ไป หึงหรือไง?" ยุทธแกล้งยั่ว

"บ้า"มารุตทำตาดุ "พานายไปมันไม่ดีหรอกน่าทั้งกับนายและฉัน"

"นะ"

มารุตถอนใจกับการขอร้องราวเด็กเล็กของยุทธ "เออ เอาเหอะไป"มารุตตัดสินใจง่ายๆเพราะเขาไม่รู้ว่ามีบางสิ่งกำลังรอพวกเขาอยู่

"บอส" เดต้าอุทานขึ้นอย่างตกใจ "ลมอะไรพัดมาครับ บอส"

"ไม่มีลมอะไรพัดมาหรอก แล้วคนอื่นล่ะ"

"เบต้านั่งเช็คคอมอยู่ ส่วนเซตกับซิกม่านอนอยู่ครับ"

"แล้วเอ็กซ์ล่ะ"

"ออกไปหาไวโอเล็ทครับ"

"ก็ดีจะได้สนิทกับเจ้านั่นด้วย"บอสหันไปกวักมือ"ไนท์ พาเค๊าลงมาจากรถซิ"

"เค๊าๆไหนครับ"

"นายอย่ายุ่งเลยดีกว่ามั๊ง"บอสทำตาดุ เดต้าเห็นแล้วก็ให้ขนลุกซู่ทั้งตัว เพราะความเกรงหรือไรก็ไม่รู้ บอสนี้ก็เป็นอีกคนที่ยากแก่การเล่นด้วย เขาเดินไป 2-3 ก้าว แล้วก็หัวเราะ เขาเดินกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ล้อเล่นน่า เค๊าที่ว่า

น่ะคือจีระไงล่ะครับ"

"คุณจีระ? วันนี้ไปรพ.มาหรือครับ"

"ใช่ เห็นว่าเขาทำท่าไม่ดีคงจะนั่งรถต่อไม่ไหวแล้วล่ะ ก็เลยให้แวะมาที่นี่ก่อน"

ไนท์เปิดประตูเข้ามาโดยมีจีระตามหลังมา ผมสีน้ำตาล ตาสีน้ำตาล ผิวขาว และดูเหมือนทั้งหมดจะอ่อนลงกว่าครั้งแรกที่เห็น

"เดต้านายจะเปิดห้องในโถงให้สักห้องได้ไหม?"

"ครับ"เดต้าเดินไปเปิดห้องให้ โดยมีอีกสามคนตามหลังมา "จะไม่เดินเข้าไปส่งหรือครับบอส"

"ไม่หรอก ให้ไนท์บอส เขายังยอมฟังมากกว่าฉันเลย" แววตาที่เศร้าสร้อยหลังแว่นแบบนี้เดต้าคิดว่าคงจะเห็นได้เฉพาะยามที่บอสมองจีระเท่านั้น

"คุณนั่งเล่นหรือจะนอนพักในห้องนี้ก็ได้นะครับ อย่าออกไปไหนนะครับ" จีระพยักหน้าที่เฉยชาของเขาขึ้นลง ไนท์ค่อยๆปิดประตูและออกไปหาบอสซึ่งยืนอยู่กับเดต้า "เรียบร้อยแล้วครับบอส"

"ดี เดต้าไปคุยกันข้างบนเถอะ"

"แล้วไม่กลัวเขาจะหนีหรือครับ ปล่อยเขาทิ้งไว้แบบนี้"

"ไม่หรอกที่นี่ยังไงก็ล็อคไว้หมดไม่ใช่หรือ แถมรอบๆคลับนี่ก็เป็นที่ร้าง ถ้าจะมีคนก็เป็น คนของเราทั้งนั้น ถ้าหนีก็คงแย่หน่อยนะ"

"จริงของคุณนะ" เดต้ายิ้มแล้วก็เดินนำทั้ง2ขึ้นไป ราว30 นาทีให้หลัง เอ็กซ์และยุทธก็มาถึง

"ยุทธนาขึ้นไปก่อนถูกใช่ไหม?"

"อืม ประตูหน้าทางห้องโถงแบบนี้เข้าตั้งหลายครั้งแล้วนี่นา"

"ว่าแต่นายเถอะมารุต ทำไมไล่ฉันลงเร็วจัง"

"ก็นายไม่ใช่ไม่ชอบรอระไรหรอกเหรอ? ตัวฉันต้องเอาเจ้าหนูนี่ไปเก็บที่ๆของมันก่อนนะ หรือนายจะไปด้วย"

"ไม่ล่ะฉันขึ้นข้างบนดีกว่า" ยุทธนารีบก้าวขึ้นไปที่ประตูแล้วรีบเปิดเข้าไปทันที มารุตมองและส่ายหน้าไปมา

"เพราะอย่างนี้สิฉันถึงไล่นายไง" พูดจบมารุตก็เร่งเครื่องออกไป ยุทธนาเดินเข้าไปเรื่อยๆ แล้วเขาก็สังเกตุอะไรบางอย่างประตูบานหนึ่งถูกล็อคไว้แต่หลวมมากจนเปิดได้ง่ายๆ

"ทำไมบานนี้เอาคีย์การ์ดเสียบไว้อย่างนี้นะ" ยุทธนาเอื้อมมือไปเปิดมันออกช้าๆ ห้องนี้ก็สวยแฮะ สีเขียวใบไม้สดใส ดูร่มรื่นเย็นสบายดี เมื่อยุทธนาก้าวเท้าเข้ามาเขาก็พบกับความประหลาดใจ ใครบางคนกำลังหลับอยู่บนเตียงเชิ้ตกับกางเกงที่ดูสุภาพผมสีน้ำตาลอ่อน ดูไม่เหมาะกับที่แบบนี้เลยสักนิด เขาไม่น่าจะเป็นคนที่นี่นะยุทธนาคิด ขนตายาวเรียงเป็นระเบียบ เสียงหายใจแผ่วๆนี้ดูน่าทนุถนอม จะจับได้ไหมนะ ยุทธค่อยๆเอื้อมมือไปลูบผมเขา "นิ่มจังเลย"ฟูๆนุ่มๆยิ่งกว่าขนลูกหมา แต่ว่ามันก็ยังเรียงเป็นเส้นลื่นๆ ยิ่งลูบยิ่งเพลิน เมื่อลูบผมและหน้าอยู่สักพักยุทธนาก็เริ่มนึกขึ้นได้ เขารีบชักมือออก นี่ นี่เรากำลังลวนลามผู้ชายอยู่หรือเปล่านะ? ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็พลิกตัวมามองยุทธนา "ขะ ขอโทษนะ"ยุทธนาตกใจรีบถอยจนพลาดตกเตียงที่นั่งอยู่

"ยืนไหวไหม?" ชายที่อยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่งถาม แล้วค่อยๆเลื่อนตัวลุกขึ้นยืนข้างๆยุทธนา

"เอ่อ ไม่เป็นไรไม่ต้องช่วยหรอกครับ"

แต่ชายหนุ่มนั้นไม่ฟังกลับดึงจนยุทธลุกขึ้นจนได้

"เอ่อ ขอบคุณฮะ"

ชายผมสีน้ำตาลยิ้มให้ยุทธนา

"คุณชื่ออะไร?" ยุทธนารีบถามแก้เขิน

"ชื่อ? ..ชื่อจีระ"

ยุทธนาค่อยๆนั่งลงบนเตียงข้างๆจีระ "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ?"

"ไม่รู้สิ"จีระนิ่งแล้วก็ยกมือขึ้นกุมศรีษะตนเอง "ฉันไม่รู้" เสียงเขาดังขึ้นคล้ายจะคลั่งอะไรบางอย่าง

"ไม่เป็นไร ไม่รู้ก็ไม่ต้องตอบหรอก"ยุทธนาจับมือทั้งสองข้างของเขาลง เหงื่อของเขาไหลออกเป็นเม็ดๆมากพอดู ยุทธนาค่อยๆกอดและลูบหลังจีระเบาๆยุทธนารู้สึกสงสารเขาเหลือเกิน เสียงสะอื้นที่แสดงความตื่นกลัวก้องอยู่ข้างหูของยุทธนาจีระโถมตัวมาเรื่อยๆจนยุทธนารับไม่ไหว

"นายชื่ออะไร?"

"เอ่อ…ไวโอเล็ท"

"เหรอ? ไวโอเล็ท ช่วยนอนเป็นเพื่อหน่อยได้ไหม?"

"อึ…อืม"ยุทธนาตอบอย่างปฏิเสธรอยยิ้มนั้นไม่ได้

"ขอบคุณนะ"จีระยิ้มหวานแล้วก็ซบลงที่หมอนข้างตัวยุทธนา เตียงเดี่ยวแม้จะใหญ่ก็จริง แต่เมื่อมีคนนอนอยู่สองคนมันก็ย่อมจะแคบเป็นธรรมดา หน้าของยุทธแทบจะชนกับจีระทีเดียว ตอนที่หลับแล้วเขาค่อยลุกไปที่หลังแล้วกันยุทธนาคิดแล้วก็ปล่อยเลยตามเลย นอนข้างๆจีระต่อไป เสียงเปิดประตูดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนา ทุกคนมองเอ็กซ์เป็นตาเดียว

"กลับมาแล้วเหรอเอ็กซ์? สนุกไหม? แต่ว่า … เอ…ทำไมกลับเร็วจังล่ะ"บอสทักยิ้มๆคล้ายๆจะเหน็บแนม

"บอส? ทำไมคุณมาอยู่นี่ล่ะ?"เอ็กซ์กล่าวแบบตระหนกนิดๆ

"อย่าตกใจนักเลยน่าเอ็กซ์ ผมมาทานน้ำชาเท่านั้นเอง"พูดจบก็ยกน้ำชามะนาวขึ้นดื่ม

"นั่นสินะ"เอ็กซ์พูดเบาๆแล้วก็เลี่ยงสายตา

"เอ๋ นี่นายเลี่ยงสายเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณยุทธนามาด้วยใช่ไหม? อยู่ไหนล่ะผมอยากพบ"

เอ็กซ์นิ่งไม่ตอบอะไร เขาเงียบไปเรื่อยจนซิกม่าต้องสะกิดเตือน "อะ..เอ่อ…ผมก็ยังหาไม่เจอ"

"พูดเป็นเล่น"เซตกล่าวเสียงเครียดๆ บอสยกมือขวาขึ้นขยับขาแว่น

"แต่ผมว่าผมพอจะเดาแล้วได้นะ"บอสกล่าวขึ้นลอยๆ

"เห็นไหมครับอยู่ที่นี่จริงๆเสียด้วย"บอสกล่าวให้ผู้ที่ค่อยๆเดินตามมาทุกคนฟัง

"จะให้ผมปลุกไหมครับบอส"เดต้าถาม บอสโบกมือไปมา

"อย่าดีกว่าภาพนี้มันน่ารักดีออก" ซิกม่าคุยกันอีกพักหนึ่ง แล้วค่อยๆเดินตามกันไป

"นายจะไปไหน?"เอ็กซ์ถามเบาๆ

"ฉันจะไปเอาน้ำมาให้พวกเขา"

"ส่วนฉันจะไปเรียกเบต้าน่ะ เพราะดูท่าไนท์เขาคงอยากที่จะคุยด้วย"

"อืม"พูดจบเอ็กซ์ก็หันกลับมามองที่เตียง สักพักไวโอเล็ทก็รู้สึกตัว

"บอส?"เขาอุทานและรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ซึ่งมันก็ทำให้จีระพลอยรู้สึกตัวตามไปด้วย

"อืม"จีระจับมือไวโอเล็ทไว้ข้างหนึ่งและยกอีกข้างขึ้นมาขยี้ตา

"ขอโทษทีที่ทำให้ตื่น ความจริงน่าจะหลับกันต่ออีกหน่อยนะ" บอสหัวเราะยิ้มๆ จีระกำมือไวโอเล็ทไว้แน่นและทำท่าหลบไปข้างหลัง เห็นได้ชัดว่าเขาพยามหลบสายตาบอส "นี่เห็นคนแปลกหน้าดีกว่าผมเชียวหรือนี่?" บอสบึ้งเล็กๆ

"ไนท์ เบต้าลงมาแล้วนะ"ซิกม่ากระซิบข้างๆ

"อืมขอบใจมากนะซิกม่า" ไนท์หันมาหาบอสแทน

"บอสครับผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ก็ไปสิแล้วรีบกลับมานะ"

"ครับบอส" ไนท์โค้งรับแล้วรีบเดินออกไป บอสค่อยๆนั่งลงที่ปลายเตียง ยุทธนากับจีระค่อยๆถอยไปอยู่ที่หัวเตียง เดต้ามองตามไนท์ที่เดินออกไป เขายืนนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็ทำท่าจะเดินออกไปอีกคน

"เดต้า"เอ็กซ์ทักเบาๆ

"ไม่มีอะไรหรอกน่า ฉันแค่จะตามไปดูเบต้าเฉยๆ"แล้วก็เดินสวนกับเซตที่ยกน้ำเข้ามา เซตวางน้ำลงและและนั่งที่โซฟาข้างๆซิกม่า

"มีอะไรกันหรือ?" เซตถามเสียงกระซิบๆ

"ไม่รู้สิแต่ดูท่าพายุคงกำลังมาแล้วล่ะมั๊ง"ซิกม่าปั้นหน้าเครียด

ทันทีที่เดต้าเดินออกจากห้องนั่นมา เขาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ จนเห็นไนท์กับเบต้ากำลังนั่งคุยกันที่เก้าอี้กลุ่มหนึ่งซึ่งห่างจากห้องพอควร

เดต้ารีบสาวเท้าตรงไปทันที เสียงสนทนาเริ่มได้ยินชัดขึ้น

"เบต้านายแน่ใจนะว่าข่าวจากทางนี้ไม่มีไหลไปไหน?"

"เอ๋ ทำไมคุณมาถามผมล่ะ ไนท์คุณก็รู้นี่นาว่าคนที่เช็คเรื่องพวกนี้ส่วนใหญ่ก็คือเดต้า แล้วเขาก็ดูมาตลอดด้วย มันก็ไม่เคยมีอะไรผิดพลาดนี่ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือไง?"

"จริงอย่างที่นายพูดทุกอย่าง แต่ว่าคนที่ดูแลในช่วงสองสามวันมานี้ ไม่ใช่เขาแต่เป็นนายไม่ใช่หรือ? อย่าโยกโย้ดีกว่าตอบมา"

"ไม่มีหรอก"เบต้ารู้สึกกดดันมากจนในที่สุดเขาก็เผลอลืมตัวและเบือนหน้าหนี ในนาทีนั้นเองไนท์ก็มั่นใจทันทีกับพิรุธนี้ "ถ้าหมดธุระแล้วผมก็ขอตัวล่ะนะ"

"เดี๋ยว"ไนท์กดเสียงเข้มพร้อมกับคว้าต้นแขนเบต้าไว้ "ตอบมาเสียดีๆดีกว่า"เขาออกแรงบีบจนเบต้าเจ็บเหมือนจะหักเสียอย่างนั้น

"ก็ผมตอบคุณไปแล้วนี่นา"

"ร่างกายบอบบางแบบนี้ยังจะปากแข็งอีกเหรอ?"

เบต้ารู้ดีว่านี่เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งของไนท์ ถ้าเขาร้องมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย นอกจากจะทำให้เขาพ่ายแพ้

"ไนท์ คุณจะทำอะไรปล่อยเขาเถอะครับ"

"เดต้า?"ไนท์จับเบต้าเหวี่ยงจนไปเซล้มกระแทกเก้าอี้ข้างๆจนล้มหมด

"ไนท์ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย? "

"ไม่ต้องทำตื่นเต้นอะไรนักหรอกแค่เหวี่ยงเบาๆเท่านั้นเอง ฉันถามดีๆแล้วนะ แต่เขาเลือกที่จะโกหกฉันเอง" เดต้าที่นั่งพยุงเบต้ารีบหันหน้าเข้าถามเบต้า

"เรื่องคอมที่คุยกันเมื่อกี้นายไม่ไดโกหกใช่ไหม?" เบต้ามองหน้าน้องชายและยิ้มขึ้นนิดๆ

"ฉัน…"

"ไนท์ เบต้าเขาไม่ได้โกหกคุณหรอกนะ"

"หึ ตลกพูดง่ายๆ แล้วการเลี่ยงสายตาล่ะ มันแปลว่าอะไร?"

"เขาคงตกใจมากกว่ามั๊งครับที่ต้องคุยกับคนอื่นโดยไม่มีผมอยู่"เดต้ายืนขึ้นคู่กับไนท์อย่างไม่หวาดหวั่น

"โกหก"

"ไม่ได้โกหกครับ"เดต้าเงยหน้าขึ้นจ้องไนท์ ภาพบาดตาเสียดแทงเข้ามาจนเบต้าต้องเบือนหน้าหลบ

"ริมฝีปากที่พูดจาราวกับคมมีด ไม่นึกเลยว่าจะนุ่มขนาดนี้"

"ถ้าเบต้าทรยศจริงๆผมจะจัดการเอง ไม่ต้องให้ถึงมือคุณหรอกครับไนท์"

"พูดได้ดี"ไนท์ยิ้มอย่างพอใจแล้วก็หันหลังให้กับทั้งคู่ "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไรขออย่าให้มีครั้งที่สองแล้วกัน เพราะไม่เพียงแค่ปากของนายเท่านั้นที่ต้องให้ฉันๆจะเอาชีวิตของพวกนายทีเดียว จำเอาไว้ให้ดีล่ะ"

"ครับไนท์" เดต้ารับคำด้วยเสียงที่หนักแน่นแล้วค่อยหันกลับมาหาเบต้าที่นั่งอยู่บนพื้นหลังตัวเขา เดต้ายื่นมือหมายจะช่วยฉุดขึ้นแต่เบต้าก็เบือนหน้าหนีทำไม่สนใจ ซ้ำยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ด้วย

"นายเคยสอนฉันไม่ให้ร้องไห้ไม่ใช่เหรอ? เบต้า"เดต้ามองด้วยแววตาแสนเศร้า "นายจะมาร้องคนเดียวแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ" เดต้าค่อยๆนั่งลงข้างๆเบต้า เสียงเรียบๆที่ฟังดูเหมือนแดกดันเล็กๆนี้ เบต้ารู้ดีว่าเดต้าหมายความว่าอย่างไร แต่ว่าจิตใจของเบต้ากลับรู้สึกขัดแย้งขึ้นมาในใจทำให้เขาไม่อยากที่จะยอมรับทั้งที่รู้แก่ใจดี "เบต้า"เดต้าเอ่ยคล้ายกะซิบ เบต้าค่อยๆลุกขึ้น

"นั่นสิการที่ฉันจะมานั่งร้องไห้คนเดียวมันไม่ยุติธรรมจริงๆนะ" เบต้าหันกลับมาฝืนยิ้ม

"ไม่เป็นไรแล้วแน่นะ?" เดต้าถามด้วยเสียงเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอก"เบต้ายิ้มดีขึ้นและส่งมือให้เดต้าเพื่อดึงตัวขึ้น

"ขอให้จริงเถอะนะ"เดต้ายิ้มตอบและดึงตัวขึ้น "จะไปหาพวกเอ็กซ์ไหม? เบต้า"

"ไปสิ" ทั้งสองยิ้มและหัวเราะให้กันก่อนที่จะเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องๆนั้น

"นี่จีระ อย่าพูดไม่รู้เรื่องสิ" เสียงดังที่ฟังดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจดังลอดออกมาหน้าห้อง

"มีอะไรหรือครับ บอส" ไนท์รีบชะโงกหน้าเข้ามา

"ไนท์ ช่วยพูดกับจีระหน่อยสิ"

"ทำไมครับ บอส"

"จีระไม่ยอมกลับน่ะสิ"

"เอ๋ไม่น่าจะนี่ครับ" ไนท์รีบหันมองบนเตียง จีระกำลังกอดไวโอเล็ทไว้แน่น แทบไม่ให้กระดิกตัว

"เป็นแบบนี้นานแล้วครับ"เอ็กซ์กล่าวลอยๆ

"คุณจีระครับ" ไนท์พยามพูดเบาๆเพื่อไม่ให้เขาตื่นมากกว่านี้ แต่ดูท่าความพยายามจะไร้ผล และดูๆไปเขาอาจจะกอดแน่นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ บอสเริ่มทำท่าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

"ไนท์ ผมจะรอคุณจัดการแล้วกันนะ"พูดจบบอสก็เดินไปนั่งที่โซฟาอีกคน ไนท์มองแล้วก็ถอนหายใจให้ตัวเอง

"เอ่อ คุณจีระอย่าทำให้ผมลำบากใจสิครับ"ไนท์เอื้อมมือไปจับแขนจีระ

"ไม่นะ"จีระรีบปัดออกอย่างลนลาน ตาที่หวาดกลัวกับร่างที่สั่นเทาทำให้ยุทธนาที่ถูกกอดสงสารอย่างบอกไม่ถูก

"อย่าดื้อสิครับ คุณจีระ" แม้ว่าไนท์จะส่งยิ้มให้ก็จริงแต่ทว่า แววตาของเขากลับแสดงความดุดัน ใช่ยุทธแน่ใจว่าเขาเห็นเช่นนั้น

"คุณ…กำลังไม่พอใจจีระ"ไวโอเล็ทกล่าวลอยๆ

"เอ๋ ไม่นี่คุณมองผิดแล้ว"เขายิ้มตอบยุทธนาอย่างใจเย็น

"คุณกำลังทำให้เขากลัว ถึงคุณจะพยายาม แต่คุณก็ซ่อนแววตาไม่ได้หรอกการที่คุณจะทำให้ใครสักคนเชื่อคุณ คุณต้องเข้าใจ ทำให้เขาไว้ใจ ไม่ใช่บีบบังคับ"

"นี่นายกำลังสั่งหรือสอนฉันงั้นหรือไวโอเล็ท"

"ไม่ใช่ทั้งสั่งและสอนแต่มันเป็นการออกความเห็น"

ไนท์จ้องไวโอเล็ทเขม็งอยู่พักหนึ่งแล้วก็ก้มหน้าพร้อมระเบิดหัวเราะขึ้น "น่าสนใจ น่าสนใจมาก ที่นี่นอกจากบอสแล้วก็ไม่มีใครกล้าต่อปากกับฉันขนาดนี้ นะไม่กลัวบ้างรึไง?"

"คุณแน่ใจหรือว่าที่พวกเขาไม่กล้าทำ เป็นเพราะพวกเขาเกรงกลัวคุณ"

"แล้วคุณคิดว่าอะไรล่ะคุณหนู"

"เพราะเขารู้กันดีน่ะสิว่านอกจากบอสแล้วคุณจะไม่ฟังเลย แม้จะแค่ผ่านเข้าหูก็ตาม"ไวโอเล็ทพูดอย่างจริงจัง

" ปากเก่งไม่เหมือนหน้าตาเลยนะ"ไนท์เอื้อมมือไปจับคอไวโอเล็ท ถึงอยากหลบอย่างไรไวโอเล็ทเองก็คงทำไม่ได้เพราะถูกจีระกอดอยู่ มือของไนท์ที่เย็นราวน้ำแข็งราวกับจิตใจของเขาชวนให้เสียวสันหลังยิ่งนัก

"ไว.."เบต้าที่กำลังจะเข้าไปขวางถูกเดต้าจับปิดปากและล็อดออกนอกห้องที่เพิ่งจะเข้ามา

เบต้าพยายามดิ้นแต่เดต้ายังคงปิดปากเขาไว้แน่นเช่นเดิมหากแต่มืออีกข้างของเดต้ากลับเปลี่ยนไปจับที่ผมของเบต้าที่ถูกรวบไว้แบบหางม้าแทน

"ฟังให้ดีนะเบต้า เดี๋ยวฉันจะปล่อยนายแต่อย่าเข้าไปยุ่งกับไนท์อีกนะ" เดต้าค่อยๆปล่อยมือออกทีละข้าง ในห้อง มือของไนท์ยังคงจับอยู่ที่คอของไวโอเล็ทเช่นเดิม

"ลองพูดอีกทีสิ ไวโอเล็ท" มือที่เค้นที่อยู่เริ่มบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย เอ็กซ์ที่ยืนข้างๆเริ่มมองจริงจังมาที่ไนท์ บอสเองก็เริ่งสังเกตุแล้วเหมือนกัน

"ว่าไงล่ะ"ไนท์ย้ำด้วยเสียงเรียบๆแต่กดดันเหมือนเดิม

"อย่าทำเขา" คนที่ไม่คิดว่าจะพูดเอ่ยปากออกมา

"จีระ"ไวโอเล็ทอุทาน

"คุณจีระ"ไนท์รีบปล่อยมือ จีระเองก็ค่อยๆปล่อยมือที่กอดไวโอเล็ทออก

"ผมไม่อยากกลับ ขอร้องล่ะ " จีระยกมือทั้งสองขึ้นกุมศรีษะอีก

"คุณจีระ"

"พอได้แล้วไนท์"บอสลุกขึ้นช้าๆด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก "ถ้าดึงดันให้กลับต่อไป ไม่นานคุณต้องไม่ฟังผมแน่"

"แต่…"

"กลับ ไนท์ผมเหนื่อยแล้ว"ไนท์ได้เมื่อฟังก็จำยอมต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ไวโอเล็ท"บอสเรียกยุทธนา "พรุ่งนี้วันอาทิตย์นี่ คุณมีธุระที่ไหนหรือเปล่า?"

"มะ..ไม่ครับ ทำไม?"

"เปล่า ผมแค่อยากขอร้องให้คุณดูแลจีระของผมให้สักคืนหนึ่งเท่านั้น แล้วคืนพรุ่งนี้ผมจะไปรับที่บ้านของคุณเอง"

คำกล่าวของบอสช่างสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนที่ฟังเป็นอย่างมาก

"จะดีหรือครับ บอส?"

"ผมตัดสินใจแน่นอนแล้วนะ ไนท์อย่ามายุ่งให้ผมอารมณ์เสียดีกว่าน่า"แววตาของบอสที่ปรกติดูใสๆน่ารักตอนนี้กลับส่อแววน่ากลัว เด็ดขาดในตัวของมันเอง

"จะ…ดีหรือครับที่จะฝากจีระไว้ให้คนที่คุณไม่รู้จักดีอย่างผม" ไวโอเล็ทถามเสียงสั่นเล็กน้อย

"ดีสิ" บอสหันกลับมายิ้มหวานให้ไวโอเล็ท และนั่งลงที่เตียงข้างหน้าไวโอเล็ทกับจีระ "การที่จีระยอมรับคุณ นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นข้อยืนยันความไว้ใจที่คุณควรจะได้รับ ผมแน่ใจว่าสามารถฝากเขาไว้กับคนอย่างคุณได้ และ.." "ไม่แน่ ความคิดของคุณอาจจะถูกก็ได้ที่ว่า ไนท์บีบบังคับจีระของผมมมากเกินไป"บอสลุกขึ้น "ไปกันเถอะ ไนท์" ไนท์ผงกหน้ารับแล้วเดินตามไปเงิยบๆ

"ผมส่งนะครับ"เดต้ารีบตามออกไป ทิ้งให้พวกที่เหลืออยู่ในห้อง

"ทุ่มกว่าแล้ว? จะกลับหรือยัง?"

"อย่าเพิ่งเลยเอ็กซ์ ขอเวลาอีกหน่อย" ไวโอเล็ทจับมือจีระทั้งสองข้าง และมองอย่างอ่อนโยน "ตามใจเถอะนะ"

เอ็กซ์ยีนพิงกำแพงอย่าใจเย็น

"งั้นฉันจะไปหาอะไรรองท้องให้พวกนายก่อนแล้วกันนะ"ซิกม่าลุกขึ้นเก็บแก้วโดยมีเซตลุกขึ้นตามไปด้วย

"งั้นฉันช่วยนะ"เบต้ารีบทำท่าจะเดินตามไป ซิกม่ารีบหันมายิ้ม

"เบต้า นายยังเพลียอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"เอ๊ะ"

"ไม่ต้องมาเอ๊ะหรอก ท่าทางฟ้องขนาดนี้ไม่รู้ก็แปลกแล้ว นั่งไปเถอะเดี๋ยวก็มา"พูดจบซิกม่าก็รีบจ้ำตามออกไป

"หึ หึ"เบต้าหัวเราะแปลกๆให้ตัวเองแล้วก็เดินไปนั่งที่โซฟาแทนที่ของซิกม่า "เอ็กซ์มานั่งด้วยกันไหม?" เบต้าชวน

"อือ"

"นายว่า…พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่?" เบต้าถามเบาๆพลางมองไวโอเล็ทกับจีระ

"ไม่รู้สิ นายถามทำไม? รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่มีความคิดกับอารมณ์เทือกนั้น"เอ็กซ์ยิ้มยะเยือก

"หึ นายเองอาจไม่รู้ว่านายกำลังหลอกตัวเองอย่างร้ายกาจ ตั้งแต่ที่นายพบไวโอเล็ทแล้ว"

"ทำไม?"

"เคยได้ยินไหม? คำว่าคนเรามักจะเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว"

"นายว่าฉันเปลี่ยนหรือ?"เอ็กซ์ยิ้มและหัวเราะอย่างไม่เชื่อ พลางมองไปที่ไวโอเล็ทและจีระ

"จะเชื่อหรีอไม่ตัวนายก็รู้ดีแล้วอย่างนี้นายยังจะไม่ยอมทำตามใจตัวเองอีกหรือ? นายจะขังใจของนายจนถึงเมื่อ

ไหร่กัน สองปี หรือตลอดไปดีล่ะ"

"มาพูดอะไรป่านนี้ล่ะเบต้า"

เบต้ามองดูก็รู้ว่าเอ็กซ์ตั้งใจว่าอะไร

"หัวเราะอีกแล้วนายเองก็ไม่ได้ต่างไปจากฉันนักหรอก ถ้าจะต่างก็แค่นายทำได้ดีกว่าแนบเนียนกว่าเท่านั้นเอง"

"หึ"

"หึ หึ" จู่ๆทั้งคู่ก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ฉันเข้าใจแล้วน่าเบต้า ว่าแต่นายอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ?"

"ก็หวังแค่คำนี้แหล่ะเอ็กซ์"

เอ็กซลุกขึ้นหลังจากสนทนากับเบต้าจบ

"เอ็กซ์"

"หืม?"

"ปืนของเดต้า อยู่ในห้องที่ลิ้นชักชั้นสองของโต๊ะคอมนะ นี่กุญแจสำรองรับไป"เดต้าโยนให้เอ็กซ์

"ขอบใจเบต้า"

"มิได้"การแก้แค้นก็ดี กรรมก็ช่างความจริงถ้าเราต่างคนต่างเดินเราก็คงไม่ต้องทำแบบนี้กันใช่ไหมนะ อโนชา เอ็กซ์กำกุญแจไว้แน่นราวกับตั้งใจรับชะตากรรมของตน

"อ้าว ไวโอเล็ทเป็นอะไรไม่ทานเหรอ?" ซิกม่าถามไวโอเล็ทที่นั่งเขี่ยไส้กรอกไปมา

"ทางฝีมือนายจะห่วยล่ะสิ ถ้าฉันทำรับรองแป๊บเดียวก็หมด" เบต้าสอดเสียงเข้าแทรก

"เสร่อ"

"ว่าใครเสร่อห๋า ไอ้หรั่ง"

"ก็แกแหละไอ้เบ๊"

"ใครเบ๊ คนเขาชื่อเบต้าตะหากเฟ้ย" ซิกม่าและเบต้าเถียงกันกลางวง

"จีระ ทานไม๊" ไวโอเล็ทพยายามป้อนจีระที่นั่งเป๋ออยู่ข้างๆแต่ดูเหมือนว่าจีระจะไม่สนใจเลย

"อย่าเลยดีกว่า หมอนั่นมันไม่สนหรอก" เซตกล่าวเสียงรำคาญๆไวโอเล็ทหันมาค้อน

"ฉันไม่เชื่อหรอก" ไวโอเล็ทหันไปพยายามป้อนอยู่อีกพักหนึ่ง และแล้วจีระก็ยอมทานในที่สุด

"เผ็ดจังเลย ไวโอเล็ท" จีระเอ่ยเบาๆ

"เหรอ? เดี๋ยวนะน้ำ" ขณะที่ไวโอเล็ทกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบน้ำ เอ็กซ์ก็ยื่นส่งให้ทันที "เอ่อ ขอบคุณนะเอ็กซ์"

"เอ็กซ์?" จีระเหลือบตามองแว่บหนึ่ง แล้วก็หันไปดื่มน้ำแทน หลังจากดื่มน้ำจีระก็ทำท่าง่วงนอนคล้ายเด็กๆ

"ง่วงแล้วหรือ? เอ็กซ์" ไวโอเล็ทหันมามองเอ็กซ์ แม้จะรู้ดีว่าทั้งเขาและจีระคงจะซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปพร้อมเอ็กซ์ไม่ได้ แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าจะหันไปมองคนอื่นในที่นั้น

"อ้าว ยังไม่ไปกันอีกเหรอ?" เดต้าจู่ๆก็เดินเข้ามาถาม และแหวกวงมานั่งที่พื้นข้างๆเบต้า

"เดต้าแล้วบอสล่ะ…?"

"กลับไปแล้ว อ้อไวโอเล็ทนี่บอสฝากมาให้นายจัดการนะ"เดต้าโยนถุงยา2-3ชนิดให้แบบยิ้มๆ"อ่านที่ฉลากแล้วก็ต้องให้กินให้ตรงเวลานะ" เดต้ากำชับ

"เดต้า ไวโอเล็ทเขาจะกลับแล้ว ให้ซิกม่าไปส่งได้ไหม" เบต้ามองอ้อนๆ

"เฮ้ย ทำไมต้องฉันล่ะ?" ซิกม่าโวยแต่เบต้าซึ่งนั่งข้างๆก็ยังไม่สนใจและยังพูดกับเดต้าต่อไปอีก

"ถ้าให้ดีคืนนี้ให้เอ็กซ์ไปค้างด้วยอีกคนจะได้ไหม?เดต้า"

"ทำไมเหรอ?"

"ก็จีระเขาเป็นคนสำคัญนะ แล้วนาย…"

"เข้าใจแล้วล่ะ คงจะเป็นไรมั้ง แต่เอ็กซ์นายจะไปจริงๆรึ?" เดต้าหันถามเอ็กซ์ เอ็กซ์มองไปที่เบต้าแป๊บนึงแล้วก็หันกลับมามองเดต้า

"ไปสิ"

"เอ๋" ไวโอเล็ทหันมามองอย่างไม่ค่อยเชื่อแต่เขาก็ดีใจ

"ก็ตามใจ ซิกม่ารบกวนนายด้วยนะ"

"อึ อืม" ซิกม่าตอบรับแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

"งั้นฉันไปนะ" ไวโอเล็ทกล่าวลา พร้อมกับฉุดจีระขึ้น เอ็กซ์ค่อยๆลุกช้าๆ

"งั้นฉันไปเตรียมเสื้อผ้าก่อนนะ"

"เอ๋ นายไม่ต้องเตรียมก็ได้นี่เอ็กซ์ ที่บ้านฉันก็มีเสื้อผ้าที่ฉันใส่ของนายไปงวดที่แล้วไง"

"อ๋อ นั่นน่ะไม่ใช่ของฉันหรอก เพราะนายใส่เบอร์ของฉันไม่ได้ พวกนั้นน่ะของเซตมัน"

"เฮ้ย เอ็กซ์หยิบกุญแจรถด้วยนะ"

"อืม"

ในห้องสีคราม เอ็กซ์กำลังนั่งรื้อเสื้อออกจากกระเป๋า

"ก๊อก ก็อก" ไวโอเล็ทหรือยุทธนาเปิดประตูแง้มออกช้าๆ

"เอ็กซ์ กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?"

"ก็จัดของไง"

" เสื้อเยอะขนาดนี้เชียว"

"หึ หึ ก็ของจีระด้วย ฉันเองไม่อยากให้เขาต้องยืมเสื้อพ่อนายหรอกนะ"

"ก็จริงนะ" ยุทธนาหัวเราะตามมารุต

"แล้วคุณจีระล่ะ"

"อ๋อ ให้อาบน้ำอยู่น่ะ"

"เหรอ? แล้วห้องนี้ปรกติเป็นของใครล่ะ?" มารุตก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าต่อ

"ของฉันเองแหละ"

"อ้าว แล้ววันนี้.." มารุตถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ยุทธนายิ้มตอบด้วยหน้าทะเล้นๆมีเลศนัยนิดๆ

"ก็…นอนด้วยกันไง" มารุตนั่งนิ่งเป็นตอไม้อยู่ครู่หนึ่ง

"อะ..ไรนะ"

"เฮ้อ..อย่าแหยงนักเลยน่ามารุต ห้องนี้มันไม่ใหญ่พอหรือไง"

"เปล่าหรอกแค่ไม่คิดว่านายจะชวนนอนห้องเดียวกันจริงๆเท่านั้น"

"แปลว่านาย คิดไว้แล้วว่านี่เป็นห้องฉันเหรอ?"

"ใช่ เพราะลักษณะห้องนี้มันน่าจะมีคนใช้ตลอดมากกว่ามีให้แขกพักอย่างเดียว"

"ฉลาดซะจริง"

"หึ ไม่ต้องชมหรอก" "

ฉันเองเป็นลูกโทน แล้วก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย วันนี้ฉันดีใจนะที่มีนายกับจีระมา" ยุทธนายิ้มและค่อยๆก้มหยิบเสื้อจากมารุตไปเก็บในตู้ใบหนึ่ง เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ

"อ้าว จีระเสร็จแล้วเหรอ เดินมาถูกได้ยังไง" ยุทธนารีบเดินไปหาจีระที่สวมเสื้อทับอยู่ตัวเดียว

"มารุตเสื้อนอนจีระล่ะ?"

"อยู่นี่" มารุตยื่นให้ยุทธนา "แล้วห้องน้ำไปทางไหนล่ะ"

"เดินออกไปทางซ้ายจนสุดทางแล้วก็ไปทางขวานะแล้วจะเจอ"

"อืม ขอบใจ" มารุตคว้าเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวออกไปทันที ยุทธนามองไปที่ประตูอีกพักหนึ่ง แล้วค่อยหันกลับมามองจีระ ท่าทางของจีระดูแปลกไปเล็กน้อย

"เปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเหรอ"

"อืม"

"เป็นอะไรไปหรือเปล่า หน้าซีดเชียว"

"หายใจไม่ออก" จีระทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

"ยา" ยุทธนารีบค้นหายาที่รับมาจากเดต้า "เอ อยู่ไหนนะ?" ยุทธนายังคงหาอย่างร้อนรนแต่ก็ยังหาไม่พบ

"ไม่ต้องหาแล้วล่ะ" เสียงจีระเบามากแต่ก็ยังพอฟังออก

"อ้าว..แล้วนาย.."

"ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ"

"งั้นก็ดีสิ" ยุทธนารีบเก็บข้าวของที่รื้อกระจายทันที แล้วเขาก็รู้สึกอะไรบางอย่าง "เดี๋ยวก่อน จีระ…" "เหงื่อออกมากขนาดนั้น"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็หาย"

น่าแปลกจริงๆทั้งที่ก่อนหน้านี้จีระแทบจะพูดไม่รู้เรื่องแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับสามารถตอบได้เหมือนคนปกติทั่วๆไป จีระค่อยๆลุกขึ้นจากจุดที่เขาคุกเข่า

"แปลกใจอะไรเหรอ?" จีระยิ้มเจื่อนๆให้ยุทธนา

"ทำไมทั้งที่คุณพูดไม่รู้เรื่องมาตลอด แล้วทำไม.."

"นั่นสินะ นายคงจะงงมากล่ะสิ นายยุทธนาใช่มั้ย?"

"คุณรู้ชื่อจริงผมด้วย"

"ก็บอสเคยพูดถึงนายให้ฉันฟังน่ะสิ" จีระยิ้มให้แต่ยุทธนากลับทำท่าถอยห่างและส่งสายตาที่ดูไม่วางใจให้จีระอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว

"กลัวฉันหรือเนี่ย ฉันไม่ใช่คนอย่างบอส"

"แต่คุณก็เป็นพวกเดียวกัน"

"ไม่ใช่หรอก" จีระยิ้มขณะเดียวกันก็หอบไปด้วย

"ผมไม่เชื่อคุณหรอก ที่ผ่านๆมาตั้งแต่อยู่ที่คลับ คุณแกล้งทำมาตลอดชัดๆ แล้วจะให้ผมเชื่ออะไรคุณอีก"

"ฉันไม่ได้.."

"ผมไม่เชื่อ"

" แต่นายต้องเชื่อ" ชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาโดยที่ยุทธนาไม่รู้ตัว

"มารุต" อะไรกันจีระ ทำไมถึงเรียกชื่อจริงของเอ็กซ์ถูก ถ้าเป็นแค่คนที่เคยไปที่คลับหรือคนของบอสถัาไม่เกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งก็ไม่น่าจะรู้นี่นา ยุทธนาเริ่มสับสนอย่างมาก

"มารุต …ทำไม.."

"อย่าห่วงเลยยุทธคนที่อยู่เบื้องหน้านายเขาไม่ใช่คนที่นายจะวางใจไม่ได้หรอก" มารุตตบไหล่ยุทธนา แล้วก็เดินไปจับหน้าผากของจีระ

"ความร้อนสูงขึ้นมากนะ จะเอายามั้ย"

"ไม่ล่ะฉันไม่อยากจะใช้มันอีกแล้ว"

"เหรอ?" มารุตวางเสื้อผ้าที่เขาใส่และพับอย่างเรียบร้อยไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือของยุทธนา

"ยาพวกนั้นอยู่กับนายตลอดเลยเหรอ มารุต" ยุทธนาถามขึ้น

"ใช่ ถ้าตอนมีสติจีระคงไม่เลือกทานยาหรอกนะ ฉันคิดว่า"

"ตอนมีสติ?"

"ใช่ ที่นายเห็นมาตลอดเวลาเขาเองก็ไม่ได้แกล้ง แต่ฤทธิ์ยามันแรงน่ะ"

"ยาเสพย์ติด?"

"ใกล้เคียง แต่ไม่ใช่มันเป็นแค่ยาราคาแพงที่มีค่ามาก ผลข้างเคียงน้อยก็เท่านั้น" ยุทธนามองกลับมาที่จีระที่นั่งหอบอยู่บนเตียง "ถ้าทนได้สักพักก็จะหาย" มารุตพูดเสริม

"นายทำไมถึงรู้"

"ฉันขอไม่ตอบได้ไหม?ยุทธ"

ยุทธนาถอนหายใจลงเฮือกใหญ่ๆ "นายมันก็งี้ทุกทีสิน่า"

มารุตยิ้มให้ยุทธนาแล้วก็เดินไปนั่งข้างๆจีระที่เตียง ซักพักจีระก็มีสีหน้าดีขึ้นพอสมควร

"วันนี้ ดูท่าทางร่างกายนายจะไม่ไหวแล้วนะจีระ"

"ยุทธนา นายช่วย…"

"เข้าใจแล้วล่ะ จะนอนแล้วใช่มั้ยล่ะ?"

"อืม"

"เฮ้อไม่ไหวเลยอุตส่าห์คิดว่าคืนนี้จะอยู่กันจนเช้าเลยแท้ๆ"

"พูดเป็นเด็กๆเชียวนะ" มารุตหัวเราะแล้วยุทธนาก็ปิดไฟลง ในห้องมืดสนิทไม่มีเสียง พูดคุยกันอีกจนถึงเช้า

"ตื่นแล้วเหรอ? ขอโทษนะคือฉันเองยังไม่อยากปลุกนายเลย" ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่อยู่ข้างตัวมารุตกล่าว

"ไม่เห็นต้องพูดแบบนั้นเลยนี่นา" มารุตขยับตัวช้าๆออกจากเตียงเพื่อไม่ให้ยุทธนาตื่น

"ลงไปข้างล่างกันไหม" ชายตาคมถามพลางยื่นเสื้อผ้าให้ จีระรับมันตามมารุตออกไป หลังจากเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำแล้ว จีระกับมารุตก็ตามกันไปที่สวนข้างล่าง พวกเขาหยุดลงนั่งที่ข้างน้ำตก

"เมื่อคืนหลับสบายดีหรือเปล่า"จีระฟังแล้วก็หัวเราะนิดๆ

"สบายดี ฉันไม่ได้นอนอย่างสบายใจแบบนี้มานานแล้ว"

"งั้นก็ดีนะ" ลมเย็นๆพัดมา จีระเสยผมของเขาขึ้นช้าๆ

"ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอกับนายในเวลา กับสถานที่แบบนี้"

"ฉันเองก็ไม่คิด" มารุตนั่งลงข้างจีระ

"นายอยู่ที่บ้านนั้นแล้วเป็นไงบ้าง"

"หึ หึ ความจริงนายน่าจะรู้นี่นา ว่าอยู่ที่นั่นฉันจะเป็นอย่างไรได้"

"นายยังคงต้องทานยานั่นทุกวันอีกเหรอ?"

"บางวันเท่านั้น บางวันก็ถูกเล่นราวกับเป็นตุ๊กตา อย่างดีบางวันก็แค่ถูกขังในห้อง"

"แต่นายก็มีชีวิตแบบสุขสบายดีไม่ใช่เหรอ" มารุตส่งยิ้มเป็นแนวหยอกๆให้จีระไม่คิดมาก

"พูดเล่นน่ามารุต นายเองก็ยังเลือกที่จะออกจากกรงทองนี้ไม่ใช่หรือไง" จีระยิ้มตอบด้วยท่าทีไม่ต่างกันนัก สีหน้าที่แสดงออกของจีระทำให้มารุตที่นั่งดูอยู่ได้สังเกตุเห็นบางอย่าง

"จีระ"

"หืม?"

"นายไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง"

"จะให้ฉันรู้สึกอย่างไรงั้นเหรอ? นกอย่างฉันไม่มีสิทธิ์แม้จะบินในกรงด้วยซ้ำไปนะ หลายครั้งที่ฉันพยายามจะหนี แต่แค่ออกจากรั้วฉันก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ" แววตากร้าวแข็งของเขาสื่อได้ถึงความในใจเป็นอย่างดี "ฉันอิจฉานายนะ อย่างน้อยก็ตรงความอิสระของนายในขณะนี้" จีระกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วแล้วชวนให้คล้อยตามนัก

"แล้วนายคิดจะเป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ?"

"คนเรามันไม่ใช่จะเลือกทางกันได้นะเอ็กซ์ นายถือว่าโชคดีที่ได้เลือก แต่ฉัน…สำหรับฉันแล้วทางเลือกยังไม่ถึงโชคยังไม่มาหรอก"

"อย่างนั้นเหรอ? แล้วเขาสบายดีหรือเปล่า?"

"เขา? สบายดี ก็ยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เลือดเย็น ไม่สนใจอะไร และทำงานเหมือนเดิมๆที่ผ่านมา "

" งั้นเหรอ?"มารุตทำตาเหมือนโกรธแค้นและอยากที่จะร้องไห้ จีระเห็นแล้วก็ถอนหายใจยิ้มๆ เพราะเขาเองก็เข้าใจดี

"ความจริงถ้าเขารู้ว่านายยังอยู่ ทุกอย่างอาจดีขึ้นก็ได้"

"ไม่ เป็นไปไม่ได้หรอก คนที่โลภมักจะห้ามหรือรั้งไม่ได้ ความอยากของเขามันไม่ได้ลดลงเลย"

"แม้ว่านายจะเป็นทายาทคนโตของตระกูลอย่างนี้นะหรือ?"ใบหน้ายิ้มเรียบๆของจีระกล่าวออกมาอย่างจริงจัง

มารุตได้แต่มองทอดไปที่น้ำตกอย่าเหม่อลอย

"ลูกชายที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ รึจะสู้ลูกชายที่ถูกต้องตามกฎหมายได้ นายคิดอย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่มั่นใจเอาเสียเลยนะ ตอนที่ข่าวไฟไหม้นั่นออกตอนนั้นนายไม่รู้หรอกว่าเขาว่าอย่างไรบ้าง"

"หึ หึ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ทิ้งแม่ไป จะแคร์กับชีวิตที่เพิ่มมาจากเดนของเขา" มารุตหัวเราะคล้ายจะร้องไห้ ประกายน้ำตาที่ซ่อนเร้นมันแวววับไปมา

"อย่างไร ฉันก็ว่าทั้งนายทั้งเขาดีกว่าบอส เด็กคนนั้นไม่มีอะไรสักอย่างที่แน่นอน ทั้งตัวเอง และรอบๆ"จีระลุกขึ้นยืน

"กำลังสงสารคนที่ทำกับนายแบบนี้งั้นเหรอ? จีระ"

"เปล่า "จีระตอบลอยๆแล้วก็เดินขึ้นบ้านไปอย่างไม่สนใจอีกเลย

"พ่อคนขี้สงสารเอ๊ย" มารุตเอ่ยและลุกตามไปอีกคน เมื่อเข้ามาในตัวบ้าน เสียงเอะอะก็ดังมาจากเด็กหนุ่มอีกคน

"จีระ ทำไมคุณไม่ปลุกผม" "เอ้อ มารุตนายด้วยนะ" ถ้ามองเผินๆยุทธนาก็คงคล้ายกับบอส มารุตคิด

"ไปทานอาหารเช้ากันเถอะน่าฉันรออยู่นานแล้วนะ" ยุทธนารีบลากทั้งสองตามไปที่ห้องนั่งเล่น ไข่ดาว เบคอน แซนวิซ อาหารง่ายๆแค 2-3 อย่างแต่มีรอยไหม้เต็มไปหมด

"อย่าทำหน้าแหย๋อย่างนั้นสิ มารุต"

"นาย… ทำเองใช่ไหม?"

"ใช่สิ วันนี้วันอาทิตย์ คนอื่นเขาไม่อยู่กันหรอก ปรกติก็สั่งอาหารมารวบเที่ยง แต่วันนี้ว่าไม่ดีกว่า เอ้า" ยุทธส่งจานให้จีระกับมารุต พร้อมทั้งยิ้มเชื้อเชิญ

"อร่อยดีนะ"จีระชม ขณะที่มารุตนั่งกินไปเรื่อย

"เอ่อ จะดูทีวีหรืออะไรไหม?"

"อะ เอาสิ"จีระยิ้มรับ แต่มารุตก็ยังเฉยจนยุทธนาเริ่มหงุดหงิด

"คิดว่าการปั้นหน้ามันหล่อนักหรือไง?"จีระฟังคำกระทบของยุทธนาแล้วก็มองยิ้มๆ

"ขำอะไรหรือ คุณจีระ"มารุตพูดและมองขวางๆ

"ทานเสร็จแล้ว ฉันเก็บจานนะ"

มารุตรอจนยุทธนาเดินเอาจานไปเก็บแล้วจึงค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ๆจีระ "ว่าไง ขำอะไรของนาย?"

"เปล่านี่ เพียงแต่คิดว่าถ้าบอสได้สักครึ่งของยุทธนาก็คงจะดีไม่น้อย"

"นายจะได้เต็มใจสนองเขาหรือไง?"

"หึ เปล่าหรอกอย่าล้อเล่นในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ดีกว่า ฉันแค่อยากให้เขายอมรับบางอย่าแล้วก็กล้าที่จะลองทำอะไรเองบ้าง"

ยุทธนาเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำที่ยกมา "คุยกันเข้าคุยกันเข้าไป ทีกับฉันล่ะไม่คุย"

"งอนเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกทีระวังจะเบี่ยงเบนนะ"จีระแซว

"ตลกร้ายนะครับ หรือว่าคุณรู้ดี"คำพูดเชิงเย้าแหย่นี้ มารุตได้ฟังก็สะดุ้งทันที เพราะมันเป็นคำที่เกือบจะโดยใจจีระมากทีเดียว

"เห็นฉันเป็นอย่างพวกนั้นงั้นเหรอ? ถ้างั้นคิดว่าฉันเหมาะกับมารุตไหม?"จีระกล่าวเหมือนไม่สนใจถ้อยความเมื่อครู่ทำให้ยุทธนาไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

"จีระ ตกลงนี่คุณไม่ต้องทานยาแล้วหรือครับ?"ยุทธถามพลางยื่นแก้วน้ำให้

"ความจริงฉันไม่ได้เป็นอะไรนี่ ยานั่นต่างหากที่ทำให้ฉันเป็น"

"เอ๋ อย่าบอกนะครับว่า…"

"ใช่ บอสนั่นแหล่ะ"พูดจบจีระก็หัวเราะราวกับเขาชินชา ไม่รู้สึกอะไร

"ตกใจอะไรทำหน้าอย่างนั้นทำไมหรือ?ยุทธนา เรื่องอย่างนี้ฉันชินแล้วจริงๆ"

"หรือนายรังเกียจหรือยุทธ?"มารุตรีบถามตัดบท

"เปล่า ไม่นี่จีระเป็นคนดี"

จู่ๆขณะที่วงสนทนากำลังเริ่มจะเครียด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"ยุทธรีบเดินไปไม่รอให้มันดังขึ้นซ้ำสอง ทั้งจีระและมารุตรู้ดีทั้งคู่ว่ายุทธนาปากบอกรับได้ก็จริงแต่ไม่ว่าใครๆ ถ้าปุบปับบอกก็คงรับไม่ทันแน่

"ไม่รู้นะ ว่าบอสคิดอย่างไรถึงให้นายมากับยุทธ"มารุตพูดเสียงเครียดๆ จีระหันมามองและหลับตาลงช้าๆ

"บอสไม่ได้คิดอะไรหรอก"

"มั่นใจ?" จีระลืมตาขึ้นมองมารุตอย่างเซื่องๆและอ่อนใจ

"เด็กคนนั้นเป็นอย่างนั้นจริงๆนะ"

"เด็ก? ดูท่านายคงเริ่มเอ็นดูคนที่มาทำไม่ดีกับนายเสียแล้วนะ"

"ฮะ ฮะ อาจจะเป็นอย่างนั้นมั๊ง"

"ถ้างั้น.. ถ้าหากว่าสักวันฉันกับเบต้าทำอะไรไปนายจะว่าอย่างไรบ้าง?"

"เกี่ยวกับบอส?"

"ใช่"

"ฉัน… อา ไม่รู้สินะ ฉันไม่ห้ามหรอก"

"หึ หึ ไหนว่าเอ็นดูเด็กนั่นไง?"

"เอ็นดูส่วนเอ็นดู ถ้าจะว่าไปแล้ว ฉันเห็นเขาเป็นแค่เด็กเล็กๆเท่านั้นเอง แต่ในแง่ของคนอื่นเขาคงน่ากลัวเกินกว่าจะปล่อยไว้"

"ไม่เสียใจแน่นะ จีระ"

"พูดเป็นเล่นอีกแล้ว นายก็รู้ว่าคนอย่างฉันมันไม่มีอะไรเหลือให้เสียใจตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ ..ครั้งแรกที่เจอเด็กคนนี้โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว" จีระก้มหน้าลงค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ห้ามไม่ได้ของเขา มารุตก็ได้แต่เบือนหน้าหลบไม่มอง

"ฉัน ….ขอโทษที่พูดออกไป"เสียงของมารุตแผ่วเบาเหมือนกระซิบ นั่นสินะ นอกจากจีระจะมีตราบาปที่ติดตัวแล้ว เขาก็เหมือนคนที่ไร้ญาติขาดมิตร เพราะใครต่อใครก็คงจะนึกว่าเขาได้จากไปจากโลกนี้แล้ว ใครจะรู้บ้างว่าศพที่ใครๆ ก็พิสูจน์ว่าใช่เขานั่นเป็นเพียงร่างโคลนที่ไม่มีวิญญาณที่ทำเพื่อกลบเกลื่อนความจริง และถึงแม้ว่าจะหนีออกไปบอสก็จะต้องหาทางให้เขากลับมาอีก

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป เวลาสิ้นสุดลง แขกที่รอคอยได้มาถึงบ้านกฤตยานนท์แล้ว

"มาเร็วจังนะ"

"แน่นอนสิครับ แค่จีระไม่อยู่คืนเดียวผมเองก็แทบจะนอนไม่หลับอยู่แล้ว"บอสลงจากรถและเดินเข้าหายุทธนา

"จีระจะกลับกับคุณเลย?"

"อ๋อ ยังหรอกครับ ผมอยากที่จะนั่งดูพวกคุณก่อน" บอสตามยุทธนาไปเรื่อยๆ

"เรื่องคุณพ่อ ขอให้คุณอย่าพูดอะไรนะครับ "ยุทธนากล่าวลอยๆ

"ตั้งใจจะปิดเอ็กซ์?"

ยุทธนาตั้งตาเดินต่อไปไม่ตอบอะไรไปอีกพักใหญ่

"ใช่" เขาตอบก่อนที่จะเปิดประตูเข้าห้องนั่งเล่นนั้น บอสค่อยๆตามเข้าไปเงียบๆ ในห้องจีระกำลังนั่งพิงเอ็กซ์อยู่

"บอส?" สีหน้าของจีระตกใจเล็กน้อยเมื่อเหลือบมาเห็นบอส บอสนั่งลงที่โซฟาที่ใกล้ที่สุด

"เป็นอะไรไปหรือจีระ เอ๊ะ นี่… เดี๋ยวนี่คุณไม่ได้ให้ยาเขาสินะ" บอสหันขวับมองยุทธนา

"ฉันแนะนำเขาเองแหล่ะ"คำพูดของมารุตทำให้ยุทธนาฉงน

"งั้นเหรอ? แปลกจังปรกติไม่เห็นอยากจะยุ่งนี่นา"

มารุตยิ้มให้กับสีหน้างงงันของบอส "นานๆทีอยากทำน่ะ ว่าแต่ ไนท์ล่ะปรกติต้องอยู่ข้างๆคุณไม่ใช่เหรอ?"

"เดี๋ยวเขาก็ตามมา ตอนนี้เขาเอารถไปจอด"

"เหรอ? "มารุตกลับไปมองที่ทีวีที่เปิดค้างอยู่

"แล้วบอสจะกลับกี่โมง?"ยุทธถาม

"อีกซัก1-2ชั่วโมงหลังจากนี้"

"ราวสามทุ่มเหรอ?"จีระพูดขึ้นมาบ้าง

"ใช่ ว่าแต่จีระไม่คิดจะมานั่งใกล้ผมบ้างหรือไง? "

จีระมองไปที่ผู้ชักชวนและส่ายหน้ายิ้มๆให้ "อีกประเดี๋ยวก็จะกลับอยู่แล้วนะ"

"ใจร้าย" บอสหันหน้าหนีเหมือนคนงอนไม่มีผิดเพี้ยน สักครู่ไนท์ก็เดินเข้ามาในห้องนั้น เวลาค่อยๆผ่านไปโดยที่ไม่มีเสียงสนทนาใดๆจนกระทั่ง 3 ทุ่ม 15 นาที บอส ลุกขึ้นยืน

"จีระได้เวลากลับแล้ว ถึงตอนนี้นายจะทำเหมือนเมื่อวานฉันก็คงไม่อนุญาตแน่นอน"

"หึ หึ ครับผมเข้าใจ ยาพวกนั้นมีบางส่วนอยู่ที่คุณใช่มั้ย" จีระ ยื่นมือรับยาจาก บอส

"จีระ ทำไม?ก็ยานั่น …"จีระฟังยุทธนาแล้วก็ส่งยิ้มพร้อมกับสายตาเศร้าให้ยุทธนา ไม่มีคำพูดแม้สักคำหลุดจากปากเขา เขาค่อยๆกลืนยาเหล่านั้นลงช้าๆ

"เอ็กซ์นายก็ด้วยขึ้นไปเก็บของข้างบน ครั้งนี้ผมจะไปส่ง"

เอ็กซ์ ไม่พูดอะไร เดินขึ้นชั้นบนไปเพื่อเก็บของ

"บอส แล้วคุณจะไปส่งที่คลับอีกเมื่อไหร่" ยุทธนาตัดสินใจถามมันออกมา

"พรุ่งนี้" บอสตอบแบบไม่ลังเลด้วยท่าทางยิ้มแย้ม

"บอสครับ " ไนท์ เอ่ยขึ้นคล้ายจะเตือนสติอะไรบางอย่างแก่บอส แต่บอสก็ไม่สนใจจะฟัง

"เวลาสักเที่ยงคืน ถ้าคุณจะมาก็มานะยุทธนา"

ยุทธนายิ้มอย่างพอใจกับคำตอบ "ผมไปแน่" เขารับคำ และตามไปส่งแขกของเขาจนจากไป เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นยุทธนารีบวิ่งไปรับมันอีกที "ฮัลโหล"

"ฮัลโหล ยุทธหรือ? นี่อานะ"

"ครับ มีอะไรหรือครับ?"

"อาเช็คได้แล้วว่าที่นั่นจะต้องมีคนร่วมมือกับเราแน่นอน"

"เอ๋? หมายความว่าอย่างไรครับ อาจะบอกว่าที่คลับนั่นมีสายของเราหรือครับ"

"อาคิดว่าใช่ เพราะเขาส่งข้อมูลและรายละเอียดทั้งหมดของคลับนั่น"

"อาจเป็นแผนของ บอส ก็ได้นะครับ คุณอา"

"เธอไม่ต้องมาแสร้งทำใจเย็นกับอาหรอก อาตรวจข้อมูลมาหมดแล้ว และอาคิดว่าอาควรไว้ใจเขาด้วย"

"ทำไมล่ะครับ"

"เรื่องแบบนี้ยิ่งเร็วยิ่งดี ช่วงนี้เธอบอกอาเองใช่มั้ยว่าพวกนั้นยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร"

"ครับ"

"ใช่ไหมล่ะ"

ยุทธนาฟังแล้วก็เงียบไป พลกิจจึงพูดต่อไป

"ยุทธนา เธอไม่ต้องห่วงอาหรอก ตอนนี้ในมืออามีรายชื่อของคนในคลับทั้งหมด ข้อมูลในการใช้บริการต่างๆในนั้นอาก็มีหมดแล้ว เพียงแต่อาอยากบอกให้เธอรู้และเช็คกับเธอก่อนที่อาจะทำอะไรลงไป" พลกิจเว้นช่วงก่อนที่เขาจะพูดต่อ "เธอรู้ชื่อกับนามสกุลของเพื่อนเธอรึเปล่า?"

"มารุตรึครับ? รู้ครับ มารุต อินทรสถิต ครับ"

"อยากรู้ชื่อจริงๆไหมล่ะ?"

"เอ๋ คุณอาจะบอกว่า…"

"ใช่ ชื่อที่เธอรู้จักไม่ใช่ชื่อเดิมของเขา ชื่อจริงๆของเขาคือ สุจศัน อมรไพรสัณฑ์"

"อะไรกันคุณอา นี่คุณอาสืบรู้ขนาดว่าเขามีชื่อเดิม นามสกุลเดิมได้เลยหรือครับ"

"อาไม่ได้สืบ แต่ข้อมูลที่มันได้มามันถูกส่งมาจากคอมพ์ในคลับนั่นด้วย และเมื่ออาไปตรวจดูบางอย่างก็พบว่ามันมีข่าวเกี่ยวกับไฟไหม้เมื่อ 4 ปีที่แล้ว และข่าวนั้นก็เกี่ยวกับเด็กคนนี้ด้วย" พลกิจทิ้งช่วงอีก "คนอื่นๆในคลับก็เหมือนกัน ข้อมูลที่อามีทั้งหมดโดยมากทุกคนจะมีภูมิหลังเกี่ยวกับเรื่องไม่ดี และมักมีข่าวลือเกี่ยวกับ อมรไพรสัณฑ์ เธอเองก็คงเคยได้ยินชื่อนี้บ้าง"

"ครับ กลุ่มธุรกิจกลุ่มใหญ่" ยุทธนาและพลกิจ นิ่งกันไปอีกพักหนึ่ง ยุทธนาจึงเอ่ยปากขึ้นมาอีก "อาครับ แล้วอาได้ข้อมูลมากขนาดนี้อาจะทำอะไรต่อครับ?"

"ก็คงจะใช้เวลาอีกพักหนึ่งแจ้งตำรวจ ทำไมรึ?"

"ผมกำลังคิดว่าใครเป็นคนส่งข่าวให้คุณอา แต่ช่างมันเถอะครับถ้าข่าวมันออกมาจริงใครจะให้ก็เหมือนกัน" ยุทธนาเว้นช่วงบ้าง "คุณอาครับ พรุ่งนี้ผมจะไปที่คลับนั่นอีกนะครับ"

"ใจเย็นเถอะน่า ยุทธ เธออย่าเพิ่งไปยุ่งกับมันก่อนดีกว่ามั้ง รอให้อาแจ้งตำรวจและหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ 100% ก่อนจะดีกว่านะ"

"คุณอาครับ ผมเองทนใจเย็นไม่ไหวแล้วนะครับ ผมขอร้องครับคุณอาขอให้คุณอาช่วยจัดการให้ตำรวจไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้ด้วยเถอะครับ เพราะว่า….ผมอยากให้มันจบลงโดยเร็วที่สุด" เสียงสะอื้นดังลอดสายโทรศัพท์ พลกิจได้ยินเข้าจึงใจอ่อน

"ได้ อาจะทำตามที่เธอว่า แต่..อย่าให้ตัวเองเป็นอะไรไปล่ะ"

"ครับคุณอา สวัสดีครับ"

พลกิจวางโทรศัพท์ลงและมองไปยังคอมพิวเตอร์ของเขาที่เปิดอยู่

"ไม่ว่าจะเป็นใครก็คงต้องขอขอบคุณสำหรับข้อมูล" เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าคอมพ์ "ดรีม คลับ จะต้องถูกปิดพรุ่งนี้แน่ ไม่ว่าจะเกี่ยวกับ อมรไพรสัณฑ์หรือไม่ มันต้องถูกปิด"

เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ไม่ทันไรก็ถึงเวลาแล้ว ยุทธนามองไปที่ภาพที่แขวนอยู่เบื้องหน้าภายในห้องโถง ทุกสิ่งที่เคยเห็น ทั้งความรู้สึกที่ดีหรือไม่ดี ทั้งหมดกำลังจะจบลงด้วยมือของเขา

"กำลังคิดอะไรอยู่รึ ไวโอเล็ท" เอ็กซ์ เดินเข้ามาข้างหลังเงียบๆ

"เอ็กซ์ นายจะโกรธไหมถ้า…ฉันจะทำลายมันลง" เสียงของไวโอเล็ทฟังดูเลื่อนลอย เหมือนเขาไม่ตั้งใจจะเอ่ยมัน

"ถ้านายจะทำลายมัน..ฉันจะช่วย"

"เอ็กซ์" ไวโอเล็ทมองเอ็กซ์อย่างไม่เข้าใจนัก

เบต้าได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขารู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เดต้า เดินเข้ามาข้างหลัง เบต้าหันไปหาเดต้า

"รัน..ชุดสีขาวนี่เหมาะกับนายดีนะ" เดต้าทำหน้าแปลกใจที่เบต้าทักเขาเช่นนั้น

"จะดีใจดีมั้ยนะ ฉันใส่มันอยู่ทุกวันแต่..นายกลับชมแค่วันนี้" เดต้าส่งยิ้มให้เบต้า รอยยิ้มนั้นทำให้เบต้ารู้สึกละอายใจ

"เดต้า ฉันขอโทษนะ"

"ขอโทษ?..เรื่องอะไรกัน?"

"ทุกอย่าง.."

"อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นสิ เบต้า ฉันไม่ อยากเห็นนายเป็นแบบนี้เลยนะ"

"ฉันรู้.." พูดจบเบต้าก็เดินสวนเดต้าไป

เดต้าที่มองตามได้แต่เอ่ยเบาๆ "เบต้า"

บอสได้มาถึงแล้ว ท่าทางของเขายังคงร่าเริงเดินคุยกับแขกคนอื่นๆตามปรกติ

"ไง? ไวโอเล็ท ในที่สุดนายก็มาจนได้นะ" บอสทักทายไวโอเล็ทพร้อมรอยยิ้ม

"ครับ ก็ผมอยากเจอคุณนี่นา ว่าแต่คุณจีระล่ะครับ?"

"จีระ? ก็เหมือนเดิม มีอะไรรึ?"

"คงยังต้องกินยาบ้าๆนั่นอยู่สินะ น่าสงสารจริงๆ" ยุทธนาคิดในใจ เมื่อมองมาอีกครั้ง บอสกำลังยืนกอดอกและจ้องไปที่ เอ็กซ์

"เขากำลังคิดจะทำอะไรกันนะ?" ยุทธนาคิด

"เอ็กซ์ เมื่อคืนวานกับเมื่อวาน นายคุยอะไรกับจีระ?" บอสเป็นฝ่ายเปิดฉากสนทนา

"ทำไมหรือครับบอส จีระดื้อขึ้นรึไงครับ?"

"เปล่า.." บอสหลบสายตามารุตด้วยท่าทีไม่พอใจนัก ไนท์ ค่อยๆเดินเข้ามาข้างหลังไวโอเล็ทโดยที่เขาไม่รู้ตัว

"เป็นภาพที่ตลกดีจริงๆเนอะ ไวโอเล็ท" ไนท์ก้มลงกระซิบข้างๆหู ไวโอเล็ท

"ไนท์" ไวโอเล็ทหันไปหาชายที่อยู่ด้านหลัง

"อารมณ์ของคนพวกนี้ก็แบบนี้แหละ อ่อนไหวง่าย ไม่ต่างอะไรกับเด็กสาวเพราะจิตใจของพวกเขายังไม่โตเต็มที่" ไนท์พูดพลางมองไปที่ทั้ง 2 คน

"คุณกล้าพูดเหรอ? บอสคือเจ้านายของคุณนะ"

"ผิดแล้ว เขาไม่ใช่เจ้านาย แต่เขาเป็นหัวใจของฉันต่างหาก"

"ที่แท้ก็คุณนี่เองที่มีจิตใจเบี่ยงเบน" ตาของไวโอเล็ทเหมือนจะแสดงความเหยียดหยามออกมา

"เดต้า เบต้า จีระ และบอส ไม่ว่าเขาจะเป็นคนอย่างไร นั่นก็เป็นตัวของเขานะครับ"

"น่าสนใจมากสำหรับนิสัยของนาย แต่นายก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี" ไนท์กล่าวด้วยท่าทีหยิ่งๆเหมือนไม่สนใจกับคำพูดของไวโอเล็ท

"ผมรู้ดี" ยุทธนากล่าวเบาๆในลำคอและเดินเข้าไปร่วมวงสนทนากับ บอส และ เอ็กซ์ แทน สูงขึ้นไปในห้อง เบต้ายืนมองจากกระจกลงมา

"ข้างล่างสวยจริงๆเลยนะ" ซิกม่าเดินเข้ามาและยื่นแก้วน้ำส้มให้

"นายชอบภาพข้างล่างเหรอ?ซิกม่า"

"ชอบสิ เอ้อ แล้ววันนี้บอสก็มา แขกก็เยอะ ทำไมนายไม่ลงไปล่ะ?" ซิกม่าถามกลับบ้าง เบต้ายิ้มแล้วก็หลับตาลงพร้อมๆกับส่ายหน้าไปมา

"นายกำลังคิดอะไรอยู่ใช่มั้ย? เบต้า"

เบต้ามองมาที่ซิกม่า "นายนี่เก่งจริงๆที่ดูออก" เบต้าหัวเราะ

"แปลกจังเลยทุกทีนายจะต้องว่า เปล่า หรือไม่ก็ ไม่เป็นไร แต่วันนี้กลับยอมรับออกมาตรงๆ?"

"หึ หึ ก็เพราะครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้ตอบนายน่ะสิ" บรรยากาศของการสนทนาดูเศร้าลงโดยที่คนทั้งสองไม่ทันรู้ตัว

"พูด..พูดอะไรบ้าๆ อย่าลืมสิว่าเราต้องอยู่ด้วยกันอีกนานนะเบต้า "

"นายแน่ใจขนาดนั้นเชียวหรือ..ซิกม่า?"

ซิกม่ายืนนิ่งได้แต่กรอกตาไปมา "หรือว่านายจะบอกว่านายตั้งใจจะตาย.."

"หึ หึ ฉันไม่ได้บ้าหนังจีนนะ"

"ถ้างั้นนาย…"

"ซิกม่า อย่าถามอะไรฉันอีกเลย ขอให้ฉันได้เป็นฝ่ายถามนายบ้างดีกว่า นาย..อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปไหม?"

"เบต้า หรือว่านาย…"

"อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปมั้ย?" ขนตางอนยาวของเบต้าดูราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ มองดูเบต้าในขณะนี้ช่างดูเศร้าสร้อยอย่างเหลือเกิน

"อยากสิ แต่ว่พวกเซตล่ะ"

"หึ หึ หึ อย่าห่วงพวกเขาเลย ห่วงตัวเองจะดีกว่านะ ฉันอยากช่วยนายกับพวกเอ็กซ์ เท่านั้น"

"แล้ว เดต้าล่ะ อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะให้เขารอดด้วยนะ"

"เดต้า…เขาทำผิดมากเกินไป ถ้ายังปล่อยเขาไว้ก็จะเป็นการทรมานเปล่าๆ"

"งั้นเหรอ?" สีหน้าที่แสนเศร้าของเบต้าทำให้ซิกม่าพูดอะไรไม่ออก

"ลงไปข้างล่างแล้วอยู่ใกล้ๆประตไว้นะ" แล้วฝากนี่ให้เอ็กซ์ด้วย" เบต้าโยนห่อผ้าบางอย่างให้ซิกม่า จากน้ำหนักทำให้สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร

"นี่มัน…"

"ของฉันเองน่ะ เดต้าเป็นคนให้กับฉันแต่ฉันยังไม่เคยใช้มันเลย อยู่กับเอ็กซ์ อาจมีประโยชน์มากกว่า" เบต้ามองลงไปที่แผ่นกระจกอีกครั้ง "ช่วย..ส่งให้ถึงมือเขาด้วยนะ"

"อืม" ซิกม่ารับปากและเดินออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไร เมื่อถึงห้องโถงซิกม่าเดินสวนกับเซต

"เอ่อ เซตนายเห็น เอ็กซ์ หรือเปล่า?" ท่าทางของซิกม่าดูลนลานจนผิดสังเกต

"อยู่แถวโซนEน่ะ จะหาไปทำไมรึ"

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก จะไปปรึกษาเรื่องการรับแขกคืนนี้น่ะ เพราะวันนี้คนมาเยอะกว่าที่เคยเฉลี่ยได้"

"ก็ไปสิ"

"อืม..ม" ซิกม่ารีบผละจากไปในทันที

น่าสงสัยจริงๆ " เซตค่อยๆเดินตามซิกม่าไป เพื่อดูพฤติกรรม "แค่ส่งเสื้อคลุมให้กันแค่นั้นหรอกหรือ?" เซตรู้สึกแย้งขึ้นมาในใจทันที "ใช่..ยังวางใจไม่ได้หรอก" เซตเตือนตนเอง และตัดสินใจยืนอยู่แถวๆนั้นเพื่อรอดูสถานการณ์ต่อไป 2.45 น. โทรศัพท์มือถือของไนท์ดังขึ้น

"บอสผมขอตัวนะครับ"

"ไปเถอะ"ไนท์ปลีกตัวไปเงียบๆ

"ไม่รู้ว่ามีอะไรกันนักหนา"บอสบ่นขมุบขมิบนิดหน่อย

"บอส"

"อะไร ไวโอเล็ท"

"คลับนี้มีค่ากับคุณแค่ไหน?"

"เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข ผมสนุกกับมันมาก ถามทำไมหรือครับ?"

"เปล่าหรอกครับ"ขณะที่บอสยืนงงอยู่นั้น ไนท์ก็รีบเดินเข้ามากลางวงและกระซิบข้างหูบอส ข้อความเหล่านั้นสร้างความโมโหให้บอสยิ่งนัก แววตาเกรี้ยวกราดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจ้องมาที่ยุทธนา

"คน..ทร..ยศ"บอสชักปืนขึ้นจากในเสื้อสูทตัวงามของเขา

"ระวัง"มารุตวิ่งเข้าคว้าตัวไวโอเล็ทหลบ เสียงอันเลื่อนลั่นของลูกซองดังก้องไปทั่วโสตของไวโอเล็ท เสียงของมันทำให้ผู้คนรอบๆแตกตื่น ตอนนี้เซตรู้แน่แล้วว่าสถานการณ์ที่เขาเฝ้าดูอยู่ได้ระอุขึ้นอย่างที่เขาสังหรณ์ไว้ไม่มีผิด มารุตชักปืนขึ้นสวนกลับอย่างไม่มีรีรอ เซตรีบกระโดดเข้ารับกระสุนแทนใครบางคน เสี้ยววินาทีที่ลูกกระสุนได้ฝังลงในร่างของเขานั้นเขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

"เซต"เดต้าตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ร่างของเซตค่อยๆตกลงกระแทกบนพื้น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่ว "เซต"เดต้ายังคงร้องตะโกนซ้ำอีก ตาของเขาพร่าลงเรื่อยๆแต่..เสียงของเดต้ายังคงก้องอยู่ในหัว อา..เสียงเช่นนี้แหล่ะที่เขาอยากที่จะได้ยินมาตลอด น้ำเสียงที่เหมือนกับที่ห่วงใยเบต้าไม่ผิดเพี้ยน แค่นี้เท่านั้น

"เดต้าฉัน…"รักนายมากที่สุดนะ อย่าเสียใจ…กับสิ่งที่ฉันตัดสินใจทำล่ะ ลมหายใจของเซตหยุดลงในขณะที่ยังกล่าวประโยคนั้นไม่จบนั่นเอง

ผู้คนอลหม่านออกันอยู่หน้าประตู ความเบียดเสียดยัดเยียดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ทว่าเดต้ายังคงนั่งกอดศพเซตไว้ด้วยความเซื่องซึม เสียงปืนจากไนท์ดังขึ้นบ้าง มารุตรีบดึงตัวไวโอเล็ทให้ตามไปหลบหลังโซฟากลุ่มหนึ่ง ขณะที่ไนท์ไล่ต้อนอย่างได้เปรียบอยู่นั้น เสียงระเบิดก็ดังขึ้น

"อะไร?" เดต้ารีบมองไปที่จุดต้นกำเนิดของเสียง

"ระเบิด? ตำรวจหรือทหารมาอย่างนั้นหรือไง?"

"ไม่ใช่หรอกครับบอส มีใครบางคนที่ทรยศอีกแน่"ไนท์กล่าวพลางยิงไปพลาง

"เกลือเป็นหนอน? บัดซบจริงๆ"บอสทิ้งปลอกกระสุนลงพื้นแล้วบรรจุกระสุนอีกครั้ง เดต้าค่อยๆพยุงตัวขึ้น เสียงระเบิดยังคงดังขึ้นเรื่อยๆติดต่อกันไปไม่หยุด เพดานบางส่วนเริ่มถล่มลงมาปิดทางด้านหน้าทับผู้คนที่กำลังแออัดกัน สีแดงเลือดชโลมพื้นหินอ่อนจนแทบจะเป็นทะเล ภาพความฝันที่สวยงามไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยนรกที่ผู้คนแก่งแย่งกันเอาชีวิตรอด

"อย่าอยู่เลยไอ้บ้าเอ๊ย"บอสตั้งท่าจะกระหน่ำอีกเป็นชุดที่สาม เสียงระเบิดดังใกล้เข้ามาไนท์เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

"อย่าเพิ่งครับบอส"ไนท์รีบฉุดแย่งปืนที่อยู่ในมือบอส ใช่ เขาไม่ได้โง่ แต่เพราะเขารู้แล้วว่าจุดที่จะระเบิดต่อไปคงจะเป็นที่นี่แน่ถ้ามัวแต่ยิงไม่รีบหนีก็จะต้องตายที่นี่สถานเดียว ปืนลั่นขึ้น

"ปัง" เสียงมันสนั่นหวั่นไหว ลูกปืนฝังเข้าที่ขาของเขา

"อึ๊"เสียงครางของเขาต่ำและเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ไนท์" บอส ตกตะลึงกับภาพที่เห็นจนถึงกับปล่อยปืนของเขาออกจากมือ

"อย่าเป็นอะไรไปนะไนท์"

"บอสครับ รีบออกไปจากจุดนี้กันเถอะครับ อีกไม่นานระเบิดจะต้องไล่มาถึงนี่แน่ แล้วตอนนี้ตำรวจคงใกล้เข้ามาแล้ว เราต้องรีบแล้วนะครับ" ไนท์พยามพูดด้วยน้ำเสียงปรกติ แต่ว่ามันก็ไม่สามารถปิดเสียงที่ขาดช่วงของเขาได้ ฉับพลันตาของเขาก็เห็นภาพเบื้องหลังบอส เอ็กซ์ยืนอยู่ที่นั่นและกำลังส่องปืนมาทางนี้ ปัง ไนท์กอดบอสและหมุนเอาตัวเองเข้าบัง เสียงปืนรัวต่อไปเรื่อยๆ

"บ้าจริงไนท์"น้ำตาพรั่งพรูออกดวงตากลมโตของบอส เสียงกระสุนหยุดลง

"บอสครับ หนีไปให้พ้นนะครับ"รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลือดที่ปากทำให้บอสยิ่งรู้สึกกลัวและตื่นเข้าไปใหญ่

"บรึม"เสียงระเบิดดังขึ้นเหนือหัวของเขา

ไนท์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าบอสลงมากอดแนบกับพื้น เอ็กซ์รีบดึงยุทธนาหนีออกไปจากจุดระเบิดนี้ เสียงฝีเท้าวิ่งไปเรื่อยๆจนถึงชั้นบน

"เบต้า" เดต้าเปิดประตูด้วยอาการหอบ เบต้านั่งอยู่ที่หน้ากระจกนั้นรอบๆตัวของเขามีทั้งโต๊ะคอม ขวดยา และรีโมทอะไรบางอย่าง ที่สำคัญเบต้าเองก็สวมเสื้อชุดสีแดงเหมือนเดต้าไม่มีผิดเพี้ยน

"ไง เดต้า"

"หมายความว่าไง? ระเบิดนั่น..หรือว่าฝีมือนาย?"สีหน้าไม่อยากเชื่อแต่แน่ใจถูกแสดงออกมา เบต้ายิ้มและหลับตาลงพร้อมกับทำท่าเหมือนเขาไม่สนใจอีกแล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เดต้าชักกระบอกปืนที่เหน็บอยู่ที่หลังออกมาตั้งท่าเล็งไปที่เบต้า เบต้าหันมองอย่างใจเย็น

"นายจะทำอะไรหรือรัน?"

"อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะเบต้า ทำไมนายต้องทรยศบอส ทำไมต้องทำลายที่นี่?"น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเริ่มรินไหลออกมาเรื่อยๆอย่างบังคับไม่อยู่

"อย่าร้องไห้สิรัน"

"หยุดพูดนะ"

"รัน"

"อย่าพูดนะ"เดต้าเหนี่ยวไกลงทันที บรึมปืนระเบิด ควันสีเขม่าคลุ้งไปทั่วห้อง สะเก็ดปืนและแรงกระแทกมันทำให้เดต้าบาดเจ็บสาหัสแทบลืมตาไม่ขึ้นทีเดียว

"ขอโทษนะ รัน ปืนนั่นฉันขอให้เอ็กซ์จัดการเอง" เบต้าค่อยๆเดินมาหยุดข้างๆเดต้า เขานั่งลงช้าๆ

"นาย…ทำไ..ต้องทำแบบนี้"เสียงขาดๆหายๆของเดต้าทำให้เบต้าร้องไห้ออกมาเช่นกัน

"ทางเลือกมันไม่มีทางอื่นดีกว่านี้อีกแล้ว"

เดต้าพยายามเอื้อมมือขึ้นให้ถึงใบหน้าของเบต้า เบต้ารีบฉวยมือข้างนั้นขึ้นมาแนบที่แก้มของเขาเบาๆ

"ตั้งแต่เด็กมาแล้ว ฉันไม่มีอะไรที่สมเป็นพี่ชายของนายเลย ได้แต่พึ่งนายมาตลอดจน..เริ่มรู้สึกว่า..ฉันทำให้นายต้องลำบากมาตลอดเพราะฉัน เหมือนกับว่าฉันรับความสุขไปแค่คนเดียว"เบต้าพยุงร่างของเดต้าขึ้นกอด "ครั้งนี้ ฉันจะขอชดเชยในส่วนที่พี่ชายควรจะทำ"เบต้าหยิบแก้วนมขึ้นดื่มและป้อนสู่ปากของเดต้า ลมหายใจของเดต้าเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ เบต้าค่อยๆเอาเสื้อของเขาซับเลือดของเดต้าช้าๆ

"ทนหน่อยนะรัน ถ้านายไปหาพ่อกับแม่เมื่อไหร่ฉันก็จะตามไปทันที"ลมหายใจของเบต้ารดลงบนหน้าของเดต้า "นาย..ช่วยเรียกชื่อของฉันทีได้ไหมรัน?" แววตาที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่น เศร้า และอาทร มันเป็นคำวิงวอนหรือกำลังใจกันแน่นะ

"ดะ..ดร "ทันทีที่เดต้ากล่าวจบ เสียงหัวใจของเขาก็หยุดลง เบต้าหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายของเขาร่วงลงช้าๆ

"ขอบคุณนะรัน"นิ้วเรียวยาวของเขากดลงที่ปุ่มๆหนึ่งในมือ ตูม เสียงระเบิดครั้งสุดท้ายดังขึ้นในห้องนั้นนั่นเอง ไฟในตึกดับลงจนสิ้น ความมืดได้กลืนสีสันไปจนหมด ขณะนี้สีของท้องฟ้าและที่นี่รวมกันเป็นหนึ่งแล้ว

เสียงหวอดังขึ้นกึกก้องทั่วบริเวณนั้น ไวโอเล็ทก็นั่งอยู่ในรถคันหนึ่งในจำนวนนั้น

"ยุทธ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"อาพลกิจรีบถาม

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่..ฝันร้ายมันจบลงเท่านั้น"

"พูดอะไร อาไม่เห็นเข้าใจเลย"

"เอ่อ คุณอาครับแล้วเจอตัวมารุตแล้วใช่ไหมครับ?"

"อืม เขาห่างจากจุดที่พบเธอสลบอยู่ 2-3 เมตรแต่ถูกซากตึกทับไว้น่ะ โชคดีน้ำหนักมันไม่มากตอนนี้ส่งรพ.แล้ว"

"โชคดีจริงๆ"ยุทธทำหน้าโล่งใจ

"เธอจะตามไปเลยไหม?"

"ไม่ดีกว่าครับ ผมอยากจะรู้ว่าจะมีใครรอดอีกบ้าง"ยุทธนาเอนไปมาแบบอิดโรย

"อาว่า เธอควรจะไปพักบ้างดีกว่านะ พรุ่งนี้อาจะไปบอกข่าวเธอเอง"

"เอางั้นหรือครับ"ยุทธนามองพลกิจเหมือนเด็กเล็กๆที่กำลังถามย้ำความมั่นใจ

"ไปเถอะ"อายิ้มด้วยความห่วงใยแบบยากที่จะปฏิเสธ

"ครับ"รถแล่นไปส่งยุทธนาโดยที่ยังทิ้งพลกิจไว้กับหมู่ตำรวจนั้น ในซอกตึกที่ถูกสร้างไว้พรางตาไม่ให้มีคนเห็น บอสนั่งกองอยู่ที่นั่นด้วยอาการเหนื่อยอ่อน ที่บนตักของเขาร่างอันเย็นเฉียบของไนท์นอนอยู่ที่นั่นด้วย เขาค่อยๆล้วงเข้าไปในเสื้อทับช้าๆและหยิบมันขึ้นมา

"ฮัลโหล คุณนีรศักดิ์ หรือครับ ช่วยส่งคนมาด่วนเลยนะครับ ตอนนี้ยังอธิบายไม่ได้ครับ ครับ ให้แนบเนียนนะครับ สวัสดีครับ"บอสวางมือถือลงข้างตัวอย่างหมดแรง เขากอดศพไนท์ไว้แน่น ด้วยสีหน้าและดวงตาที่ไร้ชีวิต น้ำตาคลอออกมาเต็มเบ้าราวเด็กสาวที่สิ้นหวัง

"ทำไม…ทำไมฉันถึงใจดำกับนายนักนะ ตอนนี้…อาจจะสายเกินไปแล้วก็ได้..ที่จะมาเสียใจ แต่….."บอสสะอื้น "ไนท์คนหลอกลวง นายไม่น่าทิ้งงานของนายไปเลย"หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของบอสหยดลงสู่ใบหน้าของไนท์จนทั่ว เหมือนจนใจจะเค้นหาคำตอบว่า ทำไม เขาต้องจากไปทั้งที่พันธะหน้าที่ที่ต้องดูแลบอสยังไม่จบ มันยังเป็นเวลาที่ยาวไกลกว่าบอสจะโตกว่านี้ แต่..ไม่ว่าจะเสียใจหรือร้องไห้เท่าไรปาฏิหารย์ก็ไม่เกิดขึ้น เสียงรถจอดลงที่อีกฟากด้านหลังตรอกตรงข้ามกับหมู่ตำรวจ

"บอสครับมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"ชายคนหนึ่งถึงกับตะลึงเมื่อลงมาจากรถ

"ไนท์"เขาอุทานด้วยความตกใจ บอสเช็ดน้ำตาออกจากหน้าของตัวเอง และมองที่ชายที่มารับอย่างกร้าวๆเหมือนจงใจปิดความอ่อนแอ

"รีบไปกันก่อนที่ตำรวจจะมาเจอเถอะครับ"

"ครับบอส"ชายนั้นก้มลงพยุงร่างไนท์

"เอ๊ะ นี่เขาตายแล้วนี่ครับ" บอสฟังแล้วก็หันหน้ากลับมามองชายคนนั้นพร้อมกับกดเสียงลงต่ำผิดปกติ

"ใช่ รีบอุ้มเขามาเถอะ ผมอยากจะไปจากที่นี่เร็วๆ"

"ครับบอส" รถสีดำแล่นไปเรื่อยท่ามกลางถนนเงียบสงัด ศพของไนท์วางหนุนอยู่บนตักของบอส บอสนั่งซึมและลูบไล้ผมของเขาไปมา

"นีรศักดิ์"

"ครับบอส"

"หึ หึ ไม่ต้องมีพิธีนักหรอกนะ ฉันไม่ได้เล่นเกมนั้นอยู่"

"อ่ะ ครับคุณอโนชา" ทั้งคู่เงียบกันไปอีกพักใหญ่

"นีรศักดิ์ นายเข้ามาทำงานกับท่านพ่อกี่ปีแล้ว"

"3ปีครับ"

"เหรอ?"บอสเงียบอีกพักแล้วก็เริ่มพูดเสียงเบาๆ"คุณรู้ไหมว่า ดิเรกอยู่กับผมมากี่ปีแล้ว"

"ไม่ทราบครับ"นีรศักดิ์หักพวงมาลัยเลี้ยวขวาและตรงไปบนถนนโล่งๆสายนี้ต่อไป

"9 ปีแล้ว เขาอยู่ข้างๆผมมา9ปี แต่ว่า ผม.."บอสไม่สามารถพูดอะไรได้ เสียงของเขาหายเข้าไปในลำคอ ประดุจว่ากลายเป็นเพียงลมที่วิ่งอยู่แต่ไม่อาจสื่อความหมายได้ มันยากที่จะบรรยายความรู้สึกออกมา มันเป็นความเศร้าจากส่วนลึกจนไม่สามารถประมาณ เกิดมาบอสยังไม่เคยรู้สึกสูญเสียอะไรเท่านี้มาก่อนเลย ไนท์ผมจะไม่ยอมให้พวกไวโอเล็ทมีชีวิตต่อไปหรอกนะ แววตาของบอสเปลี่ยนจากเศร้าเป็นแค้นอย่างพยาบาท ร้อนรน นีรศักดิ์เห็นแล้วก็เย็นถึงไขสันหลังทันที รถจอดลงที่ลานหน้าประตูของคฤหาสน์หลังใหญ่

"คุณอโนชาเชิญครับ"นีรศักดิ์เปิดประตูให้อโนชา ขาที่ค่อยๆก้าวลงมาอย่างอ้อยอิ่งคงบอกได้อย่างดีว่า เขาเองก็คงไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่ "ระวังครับ"นีรศักดิ์รีบพยุงร่างที่เอนล้มลงไปจนแทบจะจูบพื้น "คุณอโนชา ผมรู้ดีว่าคุณสนิทกับดิเรกมาก แต่คุณเองก็ควรรักษาตัวเองให้ดี ไม่อย่างนั้นใครจะมาดูแลคุณกัน ผมว่าดิเรกคงไม่ชอบใจแน่ๆ"

"หึ หึ ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ"

"ใช่ แกไม่ใช่เด็กแล้วยืนดีๆไม่ต้องให้เขาพยุงสิ"เสียงต่ำๆฟังแล้วน่ากลัวขึ้นคั่นการสนทนา

"คุณท่าน"

"ท่านพ่อ"

ชายชราไว้หนวดไว้เคราผมสีเงิน รูปร่างผอม ดวงตาของเขาราวกับตาของอสรพิษร้าย เขาเดินลงจากบันไดหน้าบ้านตรงไปที่ทั้งสอง

"ไปไหนมาอโนชา"เสียงขรึมๆของเขาทำให้อโนชาไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นมอง พ่อของเขาไม่ใคร่จะสนใจคำตอบแต่กลับมองลึกเข้าไปในรถข้างหลังอโนชา

"ดิเรก เขาตายแล้วใช่ไหม"

อโนชาเงียบและก้มหน้าต่อไป

"ครับคุณท่าน"นีรศักดิ์รีบตอบแทน ชายชรามองขวางมาที่เขา

"นีรศักดิ์กลับไปนอนได้แล้วนี่ไม่ใช่ธุระของเธอ"

"ครับท่าน"นีรศักดิ์รีบเดิบกลับจะขึ้นรถ

"เอาศพดิเรกไว้ที่ห้องโถงด้านหลังด้วยนะ"

"ครับ"รถสีดำแล่นไปทางด้านหลัง ด้านหน้าเหลือเพียงแค่อโนชาและพ่อของเขาเท่านั้น

"อโนชามานี่สิ มาให้พ่อดูหน้าชัดๆซิ"

อโนชาทำตามคำสั่งอย่างกล้าๆกลัวๆ

"แว่นแตกไปแล้วสินะ"

"ครับ ท่านพ่อ"

"ตาแดงๆแบบนี้ร้องไห้มาล่ะสิ ทำไมแกถึงเหมือนแม่แกอย่างนี้นะ"เขาพูดด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าไม่ชอบเอามากๆ

"เกมแบบนี้เคยเสียคนไปก็เยอะแล้วไม่ใช่เหรอ? แค่ลูกน้องคนสองคน ตอนนี้แกไม่น่าจะต้องร้องไห้นี่นา"สายตาของเขามองดูอโนชาอย่างเย็นชา"ความจริงมันตายเสียได้ก็ดีไม่น้อย"

"ทำไม..ทำไมท่านพ่อต้องพูดอย่างนั้นด้วยล่ะครับ ดิเรกเคยเป็นคนที่ท่านโปรดที่สุดไม่ใช่เหรอครับ?"

"ใช่ แต่นับวันมันยิ่งทำให้แกมีนิสัยแปลกขึ้นเรื่อยๆ จนทุกวันนี้ แกมันเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกที อ่อนแอลงเรื่อยๆ สักวันเจ้านั่นมันต้องแว้งกัดแบบที่แกไม่มีทางสู้ได้แน่นอน"

"แต่ท่านพ่…"

"พรุ่งนี้แกต้องบินไปนอก ไปเก็บกระเป๋าซะ"

"แต่.."

ชายชราหันมาจ้องเขม็ง"อยากให้ใครๆสาวมาถึงแกหรือไง?"

"ไม่ครับท่านพ่อ เพียงแต่เรื่องงานศพของเขาล่ะ"อโนชาพยายามขอร้องเพื่อให้ตัวเขาได้ร่วมงานนั้นด้วย ชายชรายกมือขึ้นตบหน้าลูกชายอย่างแรงแบบไม่ยั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดน เพราะปรกติจะมีชายผู้หนึ่งที่วิ่งมารับแทนเขา

"สำนึกบุญคุณบ้างสิ ฉันยังต้องตามเก็บเรื่องที่แกทำไว้นะ ไปเก็บของได้แล้ว"เสียงตวาดดังขึ้นดุจราชสีห์คำราม

"ครับ ท่านพ่อ"อโนชาเดินก้มหน้าขึ้นไปยังห้องอย่างเซื่องซึม แสงไฟจากระเบียงสาดเข้ามาในห้องใครบางคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายข้างระเบียง มันเงียบเหงาและดูเปล่าเปลี่ยวเกินบรรยาย

"กลับมาแล้วเหรอ?"จีระยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"นาย..ยังไม่นอนอีกเหรอ?"

"ใช่ ผมรอคุณอยู่ยังไงล่ะ"อโนชาทรุดตัวลงซบที่ตักของบุรุษอีกผู้หนึ่งที่เข้าใจเขา

"ฉันคงต้องไปในที่ๆไม่มีไนท์ ไม่มีนายเสียแล้ว"เขายังซบอยู่ด้วยแววตาที่เลื่อนลอย ไม่มีชีวิต จีระได้แต่ลูบหัวของเด็กน้อยไปมา

"อโนชา ถ้าให้เลือก นายจะไปกับฉันไหม?"เสียงแผ่วๆไม่เน้นว่าจงใจบ่งอะไรแว่วมา อโนชาเงยหน้าขึ้นมองแววตาใสๆสีน้ำตาลที่จ้องมองมา รอยยิ้มของจีระช่างมีมนต์สะกดอย่างประหลาด เขายิ้มให้ผมได้อย่างไรนะทั้งๆที่ผมช่างลิขิตชะตาดีๆของเขาให้ล่มจมขนาดนั้น "ไปกันเถอะ"ริมฝีปากของจีระเอ่ยขึ้นเบาๆ สายลมพัดใบไม้ไหวดังกรอบแกรบ เสียงเพลงของรัตติกาลได้นำทางพวกเขาให้เดินตาม ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งฟ้าสางของอีกวัน

"สรุปว่าไม่พบศพสองคนนั้นสินะครับคุณอา"ยุทธนาพูดขณะติดกระดุมที่แขนเสื้อ

"ในจำนวนรายชื่อที่อาให้เธอดู เธอรู้จักกี่คน"

"3ครับ แต่หนึ่งในนั้นผมไม่ค่อยได้คุย"หนุ่มน้อยกล่าวถึงเซต

"แล้วมารุตล่ะครับ"

"เด็กคนนั้นเห็นว่าถูกกระทบกระเทือนทางสมองนิดหน่อย แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย"

"หรือครับ"เสียงของเขาดูเย็นชาไม่สนใจ

"ยุทธ นี่เธอเปลี่ยนไปหรือเปล่า?"ผู้เป็นอาเอ่ยอย่างแปลกใจ เด็กหนุ่มหันมายิ้มให้

"เปล่านี่ครับ"ยุทธนาเดินลงไปที่ชั้นล่างและคว้าหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่าน ทันทีที่จับ เขาก็สะดุดข้อความๆหนึ่ง เขาค่อยๆวางมันลง"คุณอาครับ พาผมไปที่โรงพยาบาลของมารุตเถิดครับ"

พลกิจที่เพิ่งลงมาจากบันไดฟังแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ตัดสินใจไม่ขอคำอธิบาย ทั้งสองเดินขึ้นรถสีขาวคันงามตรงไปที่จุดหมายทันที ก้าวแรกที่เยื้องออกจากลิฟท์ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"เธอเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวอาจะตามไป"

"ครับ"ยุทธเอื้อมมือไปเปิดประตูสีขาวของห้องคนไข้พิเศษออก ใครยืนอยู่เบื้องหน้าเขากันแน่นะ ช่างเป็นคนที่แค่มองก็น่าหลีกทางให้แล้ว ยะเยือกอย่างยากจะเข้าใจ

"สวัสดี"เสียงที่แหบแห้งของเขาทักทายยุทธก่อน

"สะ..สวัสดีครับ"ยุทธทิ้งช่วงด้วยความตกใจไม่ทันตั้งสติ"เอ่อ..ขอโทษนะครับ คุณคือ.."

ชายชราหันยิ้มน่ากลัวราวกับปากของงูที่ยิ้มให้กับหนูที่มันจับได้ "ฉันเป็นพ่อของมารุต"

เด็กหนุ่มผงะไปเล็กน้อย

"อย่าตกใจนักเลย หรือว่านี่เธอไม่รู้อะไรเลย"

"ผม? อ่า..ใช่ครับเขาไม่เคยเล่าถึงใครที่บ้านเลย"

"ไม่แปลกเลยนี่ล่ะนิสัยของเขาเหมือนแม่ไม่ผิด เกลียดก็คือเกลียด แกคงไม่รู้สึกดีใจแน่ถ้าตื่นขึ้นมาเห็นผม"ชายชราหมุนตัวทำทาจะเดินออก

"เดี๋ยวสิครับคุณไม่เห็นต้องหลบเลยอย่างน้อยเขาก็หลับอยู่ อยู่กับเขา เป็นกำลังใจให้เขาต่อดีกว่านะครับ"

"อย่าเลย ถ้าฉันอยู่เขาอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยก็ได้ เขามีเพื่อนดีๆอย่างเธอก็พอแล้ว"

"เดี๋ยวครับคุณมีอะไรที่สำคัญกว่าเขาอย่างนั้นเหรอ?"ยุทธนาหัวเสียและทำหน้าไม่อยากเชื่อ

"ลูกชายคนเล็กของฉันเพิ่งเสียไปเมื่อวาน"สายตาที่เหมือนน้ำแข็งของเขาบาดลึกสู่หัวใจของเด็กหนุ่ม เขาเย็นชาเกินกว่าที่จะรู้จักคำว่ารัก ใช่และคำพูดของเขามันทำให้ยุทธรู้สึกนึกถึงบางสิ่งและใครบางคนขึ้นมา "จบกันแค่นี้ ทางของอมรไพรสันท์จะไม่มาบรรจบกับกฤตยานนท์อีกแล้ว ฉันสัญญา"ชายชราทิ้งท้ายและเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย เขาปล่อยให้ยุทธตีคำสรุปของปริศนาเอาเอง มารุหรือว่านาย…เขามองไปที่ร่างที่หลับไหลอยู่

"ยุทธ ทางโรงพยาบาลฝั่งโน้นเขาแจ้งมาแล้วว่าพ่อของเธอฟื้นแล้ว"พลกิจรีบเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา

"จริงหรือครับ?"ยุทธส่งเสียงอย่างดีใจอยู่ชั่วครู่แล้วก็เหลือบมองมารุต "คุณอาครับช่วยไปดูคุณพ่อก่อนได้ไหมครับแล้วผมจะตามไป"

"ทำไมล่ะ ไปด้วยกันเลยเถอะน่า อยู่ทางนี้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะรู้สึกตัวนะ"เด็กหนุ่มฟังแล้วก็ยิ้มให้นิดๆ

"เอาเถอะครับ"เขาตัดรอนลงจนพลกิจเหนื่อยใจ

"แล้วก็ตามมาแล้วกันนะ"เขากลับออกไปอย่างเหนื่อยล้าที่จะคะยั้นคะยอต่อ เด็กหนุ่มก็ได้แต่มองส่งพร้อมกับนึกขอโทษอยู่ในใจ เขามองอีกครู่ใหญ่แล้วจึงชักสายตากลับมาที่เตียง สายตาเขากวาดพินิจไปทั่วยังร่างที่นิ่งนั้น และจ้องอีกพักหนึ่ง ยุทธนาถอนใจเฮือกใหญ่ให้ตัวเอง ถ้าที่ฉันคิดเป็นเรื่องจริงก็ช่างมันเถอะ เขาเอื้อมมือไปดึงเก้าอี้มานั่ง

"นายต้องฟื้นนะมารุต วันนี้ พรุ่งนี้ มะรืน หรือจะสักกี่วันก็ตาม"ฉันจะรอนะ เพื่อนรักของฉัน

ลมพัดเอื่อยมาอีกแล้ว ชายชราคนเดิมยังคงนั่งมองใบไม้ที่ร่วงหล่นช้าๆรอบๆตัวเขา ที่ข้างกายของเขามีชายหนุ่มสวมแว่นตา ท่าทางเรียบร้อยยืนอยู่

"นีรศักดิ์"

"ครับท่าน"

"เธอคิดว่าฉันตัดสินใจถูกหรือเปล่า?"

"ครับท่าน"

"เหรอ?"ชายชรารู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดหรือถามอะไร เขาก็จะไม่ได้คำพูดอื่นๆที่จริงใจออกจากปากข้ารับใช้ผู้นี้แน่ เขาฉลาดที่ไม่แสดงออกมา ดวงตาที่ราวกับสัตว์เลือดเย็นกรอกไปมา โชคชะตาช่างสนองกรรมของเขาได้ดีเสียเหลือเกิน เสียงสายลมที่พัดผ่านเหมือนเป็นเสียงกระซิบซ้ำเติมเขามากกว่า คนเรา….ช่างมีชีวิตเหมือนความฝันเสียจริงๆ เขาคิดแล้วก็หัวเราะเบาๆให้ชีวิตบั้นปลายของตัวเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]