ท่านครับ ผมได้รายชื่อเด็กที่หายไปพร้อมคุณหนูแล้วครับ เสียงพนักงานคนหนึ่ง ดังขึ้นในห้องๆ หนึ่ง ที่คล้ายห้องข้อมูล ในที่แห่งหนึ่ง มีเงาของอีกคนอยู่ด้วย
ใครบ้าง เสียงทุ้มลึกดูมีอำนาจถามขึ้น
มี 2 คน มารุต อินทรสถิตกับชื่ออาคม ทรงเสนา ครับท่าน
"ทรงเสนา ลูกชายท่านรองนายกนี่นา ชายที่เป็นหัวหน้า ลูบคางไปมา แล้วที่ชื่อมารุตล่ะ
ข้อมูลบอกเป็นเด็กกำพร้า แล้วก็มีลักษณะนิสัยเกเรด้วยครับท่าน
แปลก เรื่องนี้ผิดปรกติแล้ว การที่เด็กดีอยู่ในกรอบไม่มีข่าว กับเด็กใครๆ ก็รู้ว่า เลวสลับบทบาทที่ควรจะเป็น มันไม่น่าจะเป็นไปได้ พ่อของคุณยุทธนาคิด
จะลองเปิดที่อยู่ของเด็กคนนี้ไหมครับท่าน
เป็นไปได้เด็กคนนี้จะเป็นกุญแจสำคัญแน่
ครับท่าน
พ่อของยุทธนา ยืนนิ่งไปอีกครู่หนึ่ง แล้วก็ทำท่าเหมือนฉุกคิดอะไรบ้างอย่างได้ ไม่ได้แล้ว เขาอุทาน
อะไรหรือครับท่าน
คุณเปิดข่าวอยู่ที่นี่ต่อไปนะ คุณพลกิจ ที่นี่ควรจะปลอดภัยบ้าง เพราะ เป็นห้องลับ ผมต้องรีบไปหาใครบ้างคนก่อน
ใครหรือครับท่าน
ท่านรองนายก อรุณชัย ทรงเสนา .
อืม เบต้าค่อยๆลืมตาขี้นช้าๆ ห้องสีขาวแดง ที่นี่คงเป็นห้องเดต้า และเขาเองก็คงจะถูกใครสักคนพามาจากห้องของเขาแน่ๆ เพราะเขายังจำได้ชัดเจนว่าเขาได้กลับเข้าห้องของเขาแน่นอนระหว่างที่คิดทบทวนอยู่นั้น ประตูห้องน้ำ ในห้องของเดต้า ก็ถูกเปิดขึ้น ชายสวมชุดคลุมสีขาวกำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูสีแดงช้าๆ
อรุณสวัสดิ์เบต้า ท่าทางและน้ำเสียงของเดต้า เหมือนกับว่าเขาไม่รู้ ว่าเบต้า ทำก้าวร้าวอะไรกับเขาไว้บ้างในตลอด 2 วันที่ผ่านมา เบต้าค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมาจากผ้าห่ม แล้วเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นอะไรบ้างอย่าง
แล้วนี่มัน หน้าของเบต้าแม้จะไม่แดงแต่ใบหูของเขาก็แดงขึ้นเรื่อยๆ
หือ เดต้าหันมองแล้วยิ้มให้นิดๆ เขาค่อยคลานขึ้นบนเตียงช้าๆ แล้วค่อยๆ ซบหน้าลงที่ไหล่ของเบต้า
ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เขาไซ้ลงไปที่ซอกคอของเบต้า
อย่า เบต้าครวญเบาๆ พลางกอดขยำผ้าห่มสีแดงนั้นไว้แน่น
หึ หึ ดูทำเข้าสิ ไม่ได้ทำอะไรนายหรอก เมื่อคืนเห็นว่าตัวร้อนมากก็เลยพามาจะได้ดูแลได้สะดวกไง
งั้นนายก็
ใช่ ก็เสื้อนายมันเกะกะเลยถอดมันซะจะได้เช็ดตัวสะดวกๆ เดต้าหัวเราะให้แล้วก็ลุกไปที่โต๊ะ COM ของเขาที่วางอยู่ริมหน้าต่างแทน
นายจะทำอะไร เบต้าถามขึ้นเบาๆ
เช็คข้อมูลเล่น เสื้อผ้าของฉันนายคงไม่ยอมใส่ใช่ไหม รับนี่ไปสิเดต้าโยนเสื้อยืดกับกางเกงสีดำเข้าชุดกันชุดหนึ่งให้เบต้า
ความจริงนายไม่เห็นจะต้องเช็คทุกวันเลยนี่นา เดต้า
ก็เพื่อความไม่ประมาท เดต้ากดคีย์บอร์ดอยู่อีกครู่หนึ่งก็เกิดสะดุดตาขึ้น
เป็นอะไร เบต้ารีบลุกขึ้นจากเตียงและตรงเข้ามาหาเดต้าซึ่งนั่งอยู่
ไม่เป็นไรหรอก
ยังไม่ทันอะไรมากมาย เบต้าก็จับไหล่ทั้ง 2 ข้างของเดต้าและดึงจนหลังของน้องชายของเขาชิดเก้าอี้
มือของนายจริงๆด้วย เบต้ากล่าวด้วยสีหน้าตกใจจนซีด เดต้าเห็นแล้วก็ยิ้มและหัวเราะเบาๆ
ไม่ต้องตกใจหรอก มือมันไม่ได้เป็นอะไรมากมายขนาดนั้นหรอก รอยกัดของนายมันเบาจะตายไปน่า เสียงของเดต้าระรื่นเหมือนมันไม่ได้สาหัสอะไรนักเบต้านิ่งไป จนเดต้าสบไปเห็นแววตาของเขา สายตาของเขาดูจริงจังแต่ก็เหมือนกับกำลังวิงวอนอะไรบางอย่างเช่นกัน อะไรกันเบต้า?
ลุกเดี่ยวนี้เลยนะเดต้า ที่เหลือฉันจะทำต่อเอง
แต่ฉันยัง
ลุกไปซะ เบต้ามองเดต้าอีกครู่ แล้วเดต้าก็ถอนหายใจเฮือกยาวๆ
งั้นฝากด้วยนะ เขาลุกขึ้นเดินสวนเบต้า และตรงไปที่เตียง
จะนอนเหรอ?
อืม ดูนายมาทั้งคืนนี่ พูดจบก็ซุกตัวลงนอนใต้ผ้าห่ม
เหมือนแมวเลยนะนายเนี่ย (ต้องอาศัยไออุ่นตอนฉันนอนแล้วถึงจะนอน)
จะว่างั้นก็แล้วแต่นายเถอะ
เบต้ามองดูเดต้านอนอยู่อีกพักหนึ่งแล้วก็หมุนเก้าอี้เข้าหา COM แทน เอ๊ะ ที่แฟ้มนี้มัน เบต้ารีบกดเข้าตรวจข้อมูลนั้นทันที จริงเสียด้วย มีใครบางคนกำลังรื้อข้อมูลในส่วนของเอ็กซ์ แต่ใคร เบต้ารีบคีย์หาแหล่งที่มาของผู้บุกรุก บริษัทXXD-Y เครือกฤตยานนท์ ยุทธนา? ไม่สิคงไม่ใช่ฝีมือเด็กคนนั้นแน่ คงจะเป็นญาติมากกว่า เป็นมือโปรด้านการเจาะข้อมูลจริงๆ ใครกันนะ เบต้าเลื่อนมือไปมาบนแป้นช้าๆ บล็อคข้อมูลอื่น เสียหาย 1% เบต้าเอื้อมมือไปที่เม้าส์ จบสักที เบต้าพิงหลังไปที่พนักพิง และหลับตาลง
เบต้ามีอะไรเหรอ? เดต้ากล่าวเสียงงัวเงีย
เปล่า ไม่มี นอนต่อไปเถอะฉันเช็คจบแล้ว เบต้าลุกขึ้นปิดเครื่องแล้วเดินไปข้างเตียงของเดต้า
นอนด้วยกันนะ เดต้าเอื้อมมือจับแขนเบต้าด้วยท่าทีอ้อนๆ
ไม่ล่ะ ฉันขอลงไปเดินเล่นข้างล่างหน่อยดีกว่า"
"อืม งั้นก็ไปเถอะ เดต้ายิ้มให้จนกระทั่งเบต้าเดินจนพ้นประตูออกไป
ให้ทำเหมือนก่อน คงไม่ได้แล้วล่ะ พวกเราโตๆกันแล้วนี่นา เบต้าหลับตาแล้วก็ยิ้มขืนๆให้กับตัวเอง
ฮัลโหล สวัสดีครับผมขอเรียนสายท่านรอง อรุณชัย ทรงเสนา ครับ
ผมกำลังพูดอยู่ครับ ไม่ทราบคุณคือใคร
ผม นฤบดินทร์ กฤตยานนท์ครับ
แล้วคุณมีธุระอะไรกับผม ขายสวมสูทดำวัยกลางคน ค่อยๆพิงหลังลงที่เบาะหลังของรถ
เกี่ยวกับลูกชายของคุณน่ะครับ
อาคมนะหรือครับ คุณกำลังจะล้ออะไรผมเล่นกัน
ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับลูกของคุณที่เป็นอย่างทุกวันนี้เพราะฝีมือของคนอื่นนะครับ
ใคร
ผมกำลังสืบอยู่ครับ และอยากเสนอให้คุณช่วยผมอีกแรงหนึ่ง
"ทำไมคุณจึงจะช่วยผม คุณต้องการอะไร?
ที่ผมช่วยคุณเพราะลูกชายผมเองก็อาจเป็นเช่นเดียวกับลูกชายของคุณก็ได้
แปลว่าคุณเองก็ยังไม่รู้ตัวคนร้ายจริงๆล่ะสิ งั้นผมไม่ขอเสี่ยงกับคุณดีกว่า
คุณคิดว่าผมเป็นใครกัน?
แน่นอน คุณจะต้องเป็น คุณนฤบดินทร์ แน่นอน เพราะว่าชื่อนี้ไม่ว่าวงการไหนเขารู้จักกันดีทั้งนั้น
รึว่าคุณไม่คิดจะช่วยเหลือลูกของคุณบ้าง
ลูกของผมแกทำตัวเอง เรื่องจริงอย่างไรๆ เรื่องก็จะต้องแดงอยู่ดี
คุณ .. นฤบดินทร์แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าจะได้ยินคำพูดเเบบนี้จากผู้เป็นพ่อคนหนึ่งชายหนุ่มผมดำที่นั่งข้างๆ อรุณชัยส่งสายตาให้เขาเหมือนจะย้ำอะไรบางอย่าง
ถ้าหมดธุระแล้วผมจะวางนะครับ พูดจบอรุณชัยก็วางโทรศัพท์ลง ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ค่อยๆ เก็บมือถือของเขาเช่นกัน
คุณนฤบดินทร์นี่น่ากลัวดีนะครับ
ผมว่าไม่เท่าคุณหรอก ไนท์ อรุณชัยกล่าวชมยิ้มวางเล่ห์
ขอบคุณที่ชมครับ คุณอรุณชัย
คุณคงไม่คิดว่าผมจะหักหลังพวกคุณหรอกนะครับ
อ๋อ แน่นอน จากโทรศัพท์เมื่อครู่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าคุณมีคุณสมบัติสมจะเป็นสมาชิกของเรา
ขอบคุณ ไนท์
คุณไม่คิดเจ็บใจเรื่องลูกชายของคุณในฐานะพ่อคนหนึ่งบ้างหรือ? อรุณชัยเมื่อได้ฟังก็หลังตาลงและพยายามกลั่นเสียงของเขาออกมา
ลูกชายของผมมีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น อายุผมก็ปา เข้าไปจะ 50 แล้ว ความรู้สึกของผมคุณก็น่าจะเข้าใจบ้าง
ผมคิดว่ารู้ แต่ทำไมคุณถึงไม่รับปากเขาหรือว่าเพราะผมนั่งดักฟังคุณคุย
ถึงคุณไม่อยู่ ผมก็จะไม่ร่วมมือแน่
ทำไมล่ะครับ มันน่าจะเป็นการดีที่จะ ตัดสินใจไม่ใช่หรือ?
การเอาไม้ซี่ไปงัดไม้ซุง ไม่ใช่ความคิดของผม แล้วอีกอย่างเรื่องที่เกิดขึ้น มันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณเลยพวกคุณยอมเสนอข้อแลกเปลี่ยนให้เขาแล้วนี่นา
น่าประทับใจจังสำหรับความคิดของคุณแบบนี้
อรุณชัยนั่งๆ ไม่พูดอะไรต่อ บรรยกาศในรถเงียบอยุ่อีกพักหนึ่งจนกระทั่งรถของอรุณชัยหยุดลงที่หน้าตึกบริษัทเงินทุนจาตุรงค์ราชอดิศร
ขอบคุณครับที่มาส่ง สมัยหน้าผมจะเอาใจช่วยให้ได้เป็นนายกนะครับท่าน ไนท์ยิ้มและลงจากรถไป รถค่อยๆ เลื่อนออกจากหน้าตึกไปช้าๆ ความรู้สึกของอรุณชัยตอนนี้ยากจะบรรยายได้ขณะนี้เขาคิดเพียงแค่ว่า สิ่งที่เขาทำไปมันคงจะถูกต้องที่สุดแล้ว และ เขาก็ได้แต่หวังสักวันลูกชายของเขาคงจะอภัยให้กับการกระทำครั้งนี้
มารุตขอนั่งด้วยได้ไหม
เชิญสิ แต่พวกเพื่อนของนายล่ะ
อ๋อ พวกนั้นเขาทานกันเสร็จหมดแล้ว เห็นว่าจะไปหาหนังสืออ่านกันต่อน่ะ
ไม่ขึ้นไปกับเขาหรือไง
ไม่ล่ะไม่มีใครจะคุยกับฉันนี่นา
หมายความว่าไง
ปรกติทุกทีคู่สนทนาของฉันคือ ..
อาคมสินะ
มารุตทำหน้าเศร้าเล็กๆ ก้มหน้าก้มตาทานต่อยุทธนาเองก็พูดอะไรไม่ออกก้มหน้าก้มตาทานเหมือนกัน จนอีกครู่หนึ่งมารุตจึงเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง
นายไม่นึกเกลียดฉันบ้างหรือไง
ทำไมฉันต้องเกลียดล่ะ
เพราะว่าฉันเป็นหนึ่งในสมาชิกของ ดรีมคลับ
ไม่รู้นะตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่ยังไม่เคยสนใจนายฉันก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย
ตอนนี้รู้ดีรึไง มารุตถามและหัวเราะอย่างขันๆ
นิสัยท่าทีอย่างนี้น่ะสิคนเขาถึงไม่ชอบยุทธนาหัวเราะกลับ
ตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้จักนายดีหรอก แต่ยังไงๆ ฉันก็ว่านายจะต้องจะต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้แน่นนอน
มั่นใจเหรอ
ใช่มั่นใจมากด้วย เพราะดูเผินๆเหมือนนายจะมาสังเกตฉันแต่ดูๆ ไปนายก็ดูระรื่นเกินเหตุ
ล้อเล่นน่า
ฉันพูดจริงนะ สีหน้าจริงจังเหมือนเด็กๆ ของยุทธนาทำให้มารุตนึกถึงช่วงที่ผ่านมา จากเด็กน้อยที่ถูกเลี้ยงดูดุจไข่ในหิน เอาแต่ใจ ไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องราวอะไรๆ แต่มาตอนนี้เขากลับทำให้เด็กคนหนึ่งต้องเปลี่ยนไปอย่างถาวร
หลงตัวเองไปแล้วมั๊งหนู? มารุตตบหัวยุทธนาแล้วก็รีบยกจานไปเก็บ ยุทธนายังเดินตามต้อยๆๆ ไปเรื่องๆ จนถึงซุ้มม้าหิน แล้วทั้ง 2 ก็นั่งลง
เวลาอยู่กับอาคมนายตามมัน แบบนี้หรือเปล่า
ก็ไปทำไมเหรอ
ไม่ทำไมล่ะ มันเหมือนหมาว่ะ
เอ้ย! พูดให้ดีนะมารุต รอยยิ้มของยุทธนา ทำให้เขานึกถึงใครบางคน
จีระ
เอ๋ อะไรนะมารุต ใช่แล้วมิน่าล่ะว่าทำไม บอส ถึงไม่ปล่อยเลยตามเลยกับนาย
อะไรมารุตพูดให้รู้เรื่องหน่อยสิ
เปล่า แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย คาบนี้นายไปเรียนเถอะฉันโดด
"ไม่ขึ้นถ้านายไม่ไป
มารุตมองยุทธนาแล้วก็รู้สึกเหมือนจะปฏิเสธไม่ได้ เอ่อ
นะ
อืม ขึ้นก็ขึ้น
เย้ ยุทธนารีบดังให้มารุตลุกขึ้น
เอ้อ มารุตแล้วนายไปอยู่ที่คลับนั่นได้ไง คำถามนี้ทำเอามารุตนิ่งไป ใบไม่ร่วงลงตามลมที่พัดเรื่อยๆ แต่ดูท่ามารุตจะยังไม่ยอมตอบอะไร ยุทธนายิ้มนิดๆเพราะรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่น่าจะถามนัก
ถ้านายลำบากใจไม่ต้องพูดก็ได้ เราขึ้นข้างบนกันเถอะ
มารุตคว้าแขนเล็กๆ ของยุทธนา ไว้หน้าตาของเขาเศร้ามาก ขอโทษนะที่ฉันบอกนายไม่ได้จริงๆ
ไม่เป็นไรหรอก ยุทธนาตบที่มือของมารุตที่กุมแขนของเขาอยู่ ไปกันเหอะช้ากว่านี้ อาจารย์ต้องเช็คเราขาดแน่ๆ
นั่นสินะใบหน้าเวลายิ้มตอนนี้ของมารุตทำให้ยุทธนาแปลกใจเหมือนกับเขาค้นพบอะไรบางอย่าง เมื่อเดินขึ้นมาถึงห้องทั้ง 2 ก็แยกกันไปนั่งที่โต๊ะของตัว ชั่วโมงเริ่มขึ้นคาบ 6 คาบ 7 คาบ 8 และคาบ 9 กริ่งเลิกเรียนดังขึ้นจนยุทธนาต้องสะดุ้ง หมดแล้วหนึ่งวัน วันนี้เป็นวันแรกในชีวิตของเขาที่นั่งในห้องเรียนแต่ไม่ได้เรียนแม้สักตัว
ยุทธนากลับด้วยกันไหม ธีรศักดิ์เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ถามขึ้น
ไม่ล่ะนายกลับไปเถอะ
พนันได้นายคงจะกลับกับเจ้านั่นใช่ไหม
อืม ทำไมเหรอ
เปล่า เพียงแต่อยากบอกว่าหมอนั่นมันไม่น่าคบเท่าไหร่?
อืม ฉันจะระวัง
งั้นฉันไปนะ
บาย ยุทธนารอจนธีรศักดิ์และคนอื่น ๆ ทยอยกันออกไปจนหมด เฮ้อ! ไม่ต่างจากเมื่อเช้าเลย เจอแบบนี้ทุกวันเบื่อรึเปล่ามารุต ยุทธนาหันมาถามมารุตที่ยังนั่งที่เก้าอี้ไม่กระดิกตัว
หึ น่าจะรู้ๆอยู่นะ มารุตยิ้มแล้วก็หัวเราะให้ยุทธนา
เอ่อ แล้ววันนี้
"วันนี้ไม่ต้องไปที่คลับนั่นหรอกเย็นนี้ฉันจะพานายไปส่งบ้าน
อ้าว แล้วคลับนั่นล่ะ
ไม่ต้องห่วงฉันจัดการได้แล้วกัน แล้วก็วันนี้ฉันจะไปส่งนายนะ
สำนึกผิดอะไรรึไง?
คงใช่มั้งจะไปกันรึยัง?
ไปสิ ยุทธนายิ้มรับและตามไปขึ้นมอเตอร์ไซด์ของมารุตเพียงชั่วอึกใจเดียวก็มาถึงบ้านกฤตยานนท์
ถึงแล้วลงไปสิ
ไม่ต้องไล่หรอกน่ายังไงก็จะลงอยู่แล้ว
มารุต
หือ
จะไม่เข้าบ้านเราเหรอ?
เรา? ฉันอยู่บ้านเดียวกับนายตั้งแต่เมื่อไรกัน มารุตกับหัวเราะ ทำให้ยุทธนารู้สึกเขินนิดๆ
ปากร้ายจริงๆ" ยุทธนาแขวะกลับยิ้มๆ
ไปนะ
อืม บาย เจอกันพรุ่งนี้นะมารุต
"พรุ่งนี้วันเสาร์น่ะ
ก็เจอไม่ได้หรือไง
ที่ไหนล่ะ
ที่นี่แหล่ะ พรุ่งนี้ยังไงพ่อก็ไม่อยู่คิดว่าคงไม่ปฏิเสธอีกนะ
ฮึ ฮึ ก็เอาสิกี่โมง?
ซัก 8 โมงละกัน
เช้าจัง
ไม่ได้เหรอ? สีหน้าอ้อนๆถูกชักขึ้นมาอีก
ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้นี่แล้วเจอกันนะ
บาย
มารุตใส่หมวกกันน็อกแล้วก็บึ่งออกไปทันที ยุทธนายืนรอจนกระทั่งเสียงมอเตอร์ไซด์ของมารุตค่อยๆ หายไป จนลับไปในสุดแล้วจึงหันหลังกลับบ่ายหน้าเข้าบ้านแทน
สวัสดีค่ะ คุณยุทธนากลับมาแล้วหรือคะ
ครับ คุณป้า
หิวไหมคะ ดิฉันเตรียมของว่างไว้ให้แล้ว
ไม่ดีว่าครับ ว่าแต่คุณพ่อมีโทรเข้ามาบ้างไหมครับเนี่ย
ไม่นี่คะคุณหนู ทำไมหรือคะ
เปล่า หรอกครับ อย่างนี้ก็อาจแปลว่าพ่อยังไม่สงสัยมากละมั๊ง ขณะที่ยุทธนากำลังคิดอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ฮัลโหลบ้านกฤตยานนท์ค่ะ
อะไรนะคะคุณท่านหรือ คะ ค่ะ ค่ะ สวัสดีค่ะ
มีอะไรหรือครับคุณป้า
คุณท่านน่ะสิคะ
ทำไมครับป้า
ท่านประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ ดิฉันว่าคุณรีบไปที่โรงพยาบาลดีกว่านะคะ
คุณพ่อนะหรือครับ? กระเป๋าในมือของยุทธนาถูกปล่อยลงกระทบพื้นอย่างแรง
โรงพยาบาลไหนครับ
ดูอะไรอยู่ซิม่า
เซตเหรอ? เซตยื่นถ้วยใส่กาแฟเย็นให้ซิกม่า
ข่าวนี้มีอะไรน่าสนใจ
มีสิ รถของบ้านกฤตยานนท์ถูกชนยับเลย
เหรอ?
ไม่ตกใจเลยหรือไง
ไม่ล่ะรู้กันดีอยู่แล้วนี่ว่าอุบัติเหตุนี้คืออะไร ว่าแต่มีใครบาดเจ็บบ้าง
ตายเกือบหมดแหน่ะ เหลือแต่นฤบดินทร์ คนเดียวที่รอดแต่อาการก็รับรองอะไรไม่ได้
งั้นเหรอ? เซตยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก ซิกม่านั่งกุมแก้วที่รับมาจากเซตต่อและทำท่าจะลุกออกไป
ซิกม่า
อะไรเหรอ?
นาย กำลังสงสารพวกกฤตยานนท์หรือไง
ก็เปล่านี่ ฉันจะไปดูว่าเอ็กซ์กับมาหรือยังต่างหาก
งั้นอย่าพูดอะไรกับเอ็กซ์และเบต้านะ
ฉันรู้น่า นายกำลังกลัวการแตกหักใช่ไหม? ฉันเองก็กำลังกลัวเหมือนกัน พูดจบซิกม่าก็ออกนอกห้องไป เซตเทเหล้าและดื่มมันต่อไป
เจ้าเด็กนั่นน่าจะเก็บมันเสีย ตั้งแต่วันแรก เซตขว้าง แก้วไปกระดาษผนังจนแตก
ตราบใดมันยังอยู่เราคงจะอยู่ไม่เป็นสุขแน่ๆ เซตลุกขึ้นและเดินตามออกไปอีกคน
ที่ชั้นล่างมารุตเปิดประตูเดินเข้ามา
ไงกลับมาแล้วเหรอ? วันนี้โดดกี่คาบล่ะ
มารุตเบือนหน้าหนี นั่นคืออาการเขินของเขาหรือซิกม่าแทบจะไม่เชื่อ เพราะตั้งแต่คบกับและรู้จักมา เอ็กซ์จะเป็นคนที่ปั้นหน้าเก่งที่สุด
คืนนี้ที่คลับจะเปิดหรือเปล่า
คิดว่าเปิด ทำไมเหรอ
เปล่า แค่อยากจะขอไม่ทำจะได้รึเปล่า
อ้าว ทำไมจะรีบนอนเหรอเอ็กซ์
อือ ใช่ พรุ่งนี้จะไปเดินเล่นที่บ้านกฤตยานนท์สักหน่อย
เอ๋ เดี๋ยวก่อนนะตกลงว่า .พรุ่งนี้นายจะไปไหนนะ ซิกม่าสีหน้างงสุดๆ
พรุ่งนี้จะไปบ้านไวโอเล็ท
ไปบ้านยุทธนาน่ะนะ
ใช่ เอ็กซ์ตอบแบบนิดๆ ซิกม่าไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเอ็กซ์รู้ว่าบอสเล่นงานนฤบดินทร์แบบนั้นแล้วจะรู้สึกอย่างไร
ตามใจเถอะเอ็กซ์ แล้วเที่ยวเผื่อฉันด้วยล่ะ จู่ๆ เสียงเบต้าก็แทรกเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
เบต้า ซิกม่ามองเบต้าด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน เบต้าพาดแขนลงที่ไหล่ของซิกม่าและกระซิบ ทำหน้าทำตาดีๆ หน่อยสิซิกม่าเดี๋ยวเอ็กซ์ก็ถามหรอก
นายรู้?
เบต้าไม่ตอบอะไรแต่กลับหันไปส่งยิ้มระรื่นให้กับเอ็กซ์แทน
วันนี้ยิ้มออกแล้วเหรอ เบต้า
อ้าว! ไม่ดีใจเหรอเอ็กซ์หรือว่าชอบฉันตอนหน้าบึ้งมากกว่าล่ะ เบต้าเปลี่ยนมานั่งที่เก้าอี้ติดกับเอ็กซ์
เฮ้อ! โต๊ะกินข้าวก็ตัวเดิม ถ้าเดต้ามาเห็นคงกัดฉันแน่
เดต้าไม่กัดกับคนอื่นด้วยเรื่องงี่เง่าพรรณนี้หรอกสบายใจเถอะเอ็กซ์
เอ็กซ์ยิ้มแล้วก็หัวเราะกับเบต้า แต่ภาพที่ซิกม่าเห็นแทนที่จะสุขเขากลับรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก เพราะใครๆ ก็รู้ดีสถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าใครๆ ก็น่าจะลำบากใจทั้งนั้น รอยยิ้มของเบต้าตอนนี้จึงเปรียบได้แค่หน้ากากใบหนึ่งเท่านั้นซึ่ง .เอ็กซ์ก็รู้ดีแต่ก็ยังคงหัวเราะด้วย
แล้วเย็นนี้จะทานอะไรดีล่ะเอ็กซ์ เบต้า ซิกม่าถามขึ้นแบบเก็บอารมณ์ลึกๆ จนจะถึงพรุ่งนี้เราจะต้องเงียบไว้ไม่งั้นคนที่ลำบากที่สุดคงไม่พ้นเอ็กซ์
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]