แขกมากหน้าหลายตาทยอยกันเข้ามาเรื่อย ๆ บางคนก็สวมหน้ากากบางคนก็ไม่สวมแต่มีที่เหมือนกันทุกคนคือ บัตรที่ติดไว้แสดงชื่อรหัส ชั่วระยะเวลาผ่านไปราว 2 ชม. ประตูที่เชื่อมกับภายนอกก็ปิดลงอย่างถาวร มันถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา
ลงไปกันได้แล้วมั๊ง เบต้า เบต้าที่อยู่ในชุดเขียวเข้มทับด้วยสูทดำเงยหน้าขึ้นมองเดต้าซึ่งอยู่ในชุดขาวแดง นายช่วยยิ้มให้ฉันเหมือนเมื่อวันก่อนไม่ได้หรือ ? เบต้ายังคงนั่งเงียบไม่ตอบเดต้า ไม่งั้นไม่เกรงใจนะ เดต้าก้มลงประสานตากับเบต้า ผมที่ไม่ได้รวบของเดต้าสยายลงมาปิดทำให้มองไม่เห็นอะไร เดต้าเลื่อนตัวออกจากเบต้าตาของเขาเหลือบเห็นแสงแว้บหนึ่งสะท้อนขึ้นจากเตียงข้างเบต้า อะไร เขาเอื้อมมือไป
อย่ายุ่งนะ นี่ยาของฉันเอง เบต้ารีบคว้ามันไว้ในมือ
งั้นก็รีบทานสิ เดต้าเอื้อมมือไปหยิบน้ำและส่งให้เบต้า
อย่า เบต้าปัดแก้วน้ำในมือของเดต้าทิ้ง เหงื่อของเขาไหลพรั่งพรูออกมาเรื่อย ๆ มือก็กำขวดใส่ยาไว้แน่น
เบต้า เดต้าอุทานฉับพลันเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น
เบต้า เด.. เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ชายชุดแสดรีบวิ่งเข้ามา
เซตช่วยหน่อยสิ เดต้าพยายามจับเบต้าซึ่งกลิ้งกับพื้นให้นิ่งกับที่ เซตรีบตรงเข้ากดตัวเบต้าไว้
อย่า มา ยุ่งกับฉันนะ เบต้าเอ่ยเสียงเบาๆด้วยอาการหอบเดต้า
รีบแกะมือข้างที่กำขวดยาอย่างรวดเร็ว
คุณพระช่วย เดต้าอุทานเบา ๆ นี่นายไม่ยอมทานยามากี่วันแล้ว เดต้ารีบแกะขวด เม็ดยาตกลงกลิ้งเกลื่อนพื้นไปหมด บีบปากซิ เดต้าสั่งและรีบเอายาใส่ปากของเบต้าทันที เบต้ามีท่าทีต่อต้านเหมือนพยายามจะขย้อนออกมา เดต้ารีบเอื้อมมือไปปิดปากของเบต้าไว้ แม้ฟันของเบต้าจะกัดลงมาเขาก็ยังไม่ปล่อย
เดต้า พอได้แล้วเขากลืนลงไปแล้วน่า ที่สำคัญมือของนาย เดต้าส่ายหน้าไปมา เขาค่อย ๆ คลายมือที่เปื้อนเลือดนั้นออก
เซตพยุงให้เบต้าดื่มน้ำด้วยนะ ฉันจะรีบไปพันแผลก่อน
อืม
เดต้า
อะไรเหรอ
นายคิดว่าเบต้าจะดีกับนายหรือไง ?
ไม่หรอก ขอแค่ฉันได้ตามใจของฉัน ฉันก็มีความสุขแล้ว เดต้ายิ้มเศร้า ๆ
ไม่กลัวเขาจะสู้เองไม่เป็นหรือไง
หึ เดต้าหันหลังให้แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป เบต้าที่อยู่ในวงแขนของเซตยกแขนขึ้นกุมศรีษะตัวเอง
เซต
รู้สึกตัวแล้วเหรอ ? เซตช่วยพยุงร่างของเขาขึ้น
เซต นายคิดว่า า ฉันควรจะทำอย่างไรดี น้ำตาของเขาร่วงลงหลังมือที่ป้องไว้ เซตนั่งมองเขาถอนหายใจและลุกขึ้นช้า ๆ
ตอนนี้ฤทธิ์ยาคงยังไม่ออกฤทธิ์เต็มที่ นายถึงเพ้อออกมาอย่างนี้ เบต้าก้มหน้า น้ำตาของเขายังคงไหลต่อไปเรื่อย ๆ หยุดร้องไห้สักทีเถอะ เซตทนไม่ไหวจนต้องกระชากมือที่ป้องนั้นออก สิ่งที่เห็นในสายตาของเซตก็คือนัยน์ตาที่แดงก่ำ เหม่อลอย ทั่วหน้าตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
เซต เสียงเดต้าเกรี้ยวกราดมาแต่ไกล เขาตบที่หน้าชายชุดแสดอย่างไม่สะท้าน อย่ามายุ่งกับเบต้านะ รีบลงไปซะ ฉันกับเบต้าจะตามลงไปทีหลัง
เซตมองหยิ่ง ๆ ตามใจครับ หัวหน้า เซตหันหลังแล้วเดินจากห้องไป
เบต้า ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องนายได้หรอก เดต้ากอดเบต้าอย่างถนอม เบต้าหลับตาลงช้า ๆ มือของเขาจับแขนเสื้อของเดต้าไว้แน่น
อ๊ะ ขอโทษ . เสียงสุภาพนิ่มนวลเสียงหนึ่ง กล่าวขึ้นลอย ๆ ไวโอเลท อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจ้าของเสียงข้างหลัง เด็กผู้หญิง? ไม่ใช่เด็กผู้ชายต่างหาก ตาโตสีน้ำตาล ผมสีบรอนน้ำตาล ผิวขาวดูไม่ต่างจากตุ๊กตามีชีวิต เหมือนมีอะไรดลใจ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับไวโอเลทพอดี เขาส่งยิ้มให้และเดินตรงเข้ามาหาไวโอเลทซึ่งนั่งอยู่ สวัสดี
สวัสดีครับไวโอเลท อดที่จะยิ้มตอบให้ไม่ได้
ขอนั่งด้วยได้ไหม ?
ก็เอาซิครับ
เอ่อ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะเปิดคอมฯนี่ตรงนี้ เขายกกระเป๋าคอมฯขึ้นวางบนโต๊ะ
ก็เอาซิครับ ผมกำลังเซ็งพอดี
เหรอครับ ? แหม ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคุณมาที่นี่แล้วจะเซ็ง
อ้าว! ทำไมล่ะครับที่นะมันก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ
อืม ม ไม่รู้สิ อาจเป็นความรู้สึกชอบของผมคนเดียวก็ได้ เด็กหนุ่มเชิ้ตลายสก็อตเขียวเปิดคอมฯขึ้น
คุณจะเล่นอะไร ?
ก็นิดหน่อยแหละครับ ผมคารีโอ คุณล่ะ ?
ไวโอเลทครับ โปรแกรมถูกเรียกขึ้นมา ไวโอเลทมองอยู่ครู่หนึ่ง "ข่าวนักเรียนโรงเรียน St. วาเลนไทม์ ติดยาย่านสลัม หายากนะครับเนี่ย
เครื่องคอมฯนี่มัน
ใช่ ขอเด็กที่เป็นข่าวไงครับ เด็กน้อยหยิบแว่นทรงกลมขึ้นสวม
คุณ
ใช่ครับ คุณนี่ยังคงเหลือความไว้วางใจอีกเหรอเนี่ย? ผมไม่อยากเชื่อเลย เขาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ไนท์มานั่งด้วยกันสิ
ครับ ชายท่าทางสำรวมวัยพอสมควร คนหนึ่งก้าวเขามานั่ง
บอส ไวโอเลทกล่าวอย่างไม่เชื่อ แต่เขาก็ต้องเชื่อแล้วเพราะเสียงหัวเราะเมื่อครู่นั้น ใช่บอสแน่ ๆ
ไงยุทธ ไม่สิเรียกไวโอเลทจะดีกว่า เรื่องเมื่อตอนบ่ายที่ถามไว้ลองคิดดูหรือยัง
ผมขอดูข่าวนั้นก่อนได้ไหมครับ ท่าทางไวโอเลทดูร้อนรน
นี่เป็นข่าวตอนเที่ยงที่ถูกเก็บไว้ ผมเก็บมาแค่ที่คุณเห็นเมื่อครู่เท่านั้น เกมที่เหลือก็แค่เข้าสถานบำบัดจิตเท่านั้น
หมายความว่าไง ? เฮโรอีน 3 เข็ม 4 เข็มมัน ผมเองไม่แน่ใจหลอกว่ามันจะสามารถคุมสมองเขาได้อย่างที่ผมคิดหรือเปล่า ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียผมก็เตรียมโรงพยาบาลไว้ให้เขาอยู่แล้ว
แปลว่า .คุณวางหมากทั้งหมด
ใช่ มันเป็นความสามารถที่ผมทำ ขณะที่ไวโอเลทนั่งนิ่งไปเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น
สวัสดีครับบอส ขอโทษนะครับที่ลงมาช้า เดต้าและเบต้าเดินเข้ามา
นึกว่าจะไม่ลงมาเสียอีกนะ เขาพูดยิ้ม ๆ
"แหม ท่านมาทั้งที่จะไม่ลงมาต้อนรับได้หรือครับ
เอ๋ วันนี้เบต้าเป็นอะไรไม่พูดไม่จาเลย
เอ๊ะไม่นี่ครับท่านรู้สึกไปเองกระมังครับ เบต้ายิ้มให้แบบไม่สดชื่นนัก บอสมองอีกสักพักแล้วก็ชักสายตากลับมาที่ไวโอเลท
ตกลงไหม
อ๊ะ
เรื่องเมื่อบ่ายน่ะ
ครับ ตกลง
ก็ดี ฉันจะได้ปรึกษากับคนอื่นแบบรู้จุดหมายสักที เขาดึงบัตรที่ติดหน้าอกที่ชื่อ คารีโอ เขาใส่มันลงในช่องการ์ดของคอมฯของอาคม ไนท์ จัดการต่อสิ
ครับ เขารับมันไปแล้วทำอย่างชำนาญ
รออีกเดี๋ยวนะ ไวโอเลท พักใหญ่ ๆ ชายชราและชายกลางคน 4-5 คนก็เดินมา เดต้ายกโทรศัพท์ขึ้น ซิกม่า เตรียมห้องให้หน่อย จัดให้โล่งนะเดี๋ยวจะไป
ลุกกันได้แล้ว ไวโอเลท บอสเรียก
อ้าว บอสมาด้วยหรือครับ ชายที่ดูภูมิฐานคนหนึ่งรี่เข้ามารีบทัก
ครับ ผมกำลังจะเปลี่ยนไปห้องที่ดูเป็นส่วนตัวกว่านี้
ครับ เชิญท่านเลยครับ
เดต้า
ครับ ผมจะนำทางไปเดี๋ยวนี้ละครับ เดต้ายิ้มและเก็บโทรศัพท์เข้าเสื้อ
ทั้งหมดเดินผ่านซิกม่า ที่ยืนอยู่หน้าประตูที่ละคน ทีละคน ไวโอเลทซึ่งเป็นคนสุดท้ายเหลียวขึ้นมองซิกม่า ความรู้สึกกลัวลึก ๆ ของไวโอเลทเป็นสิ่งที่ซิกม่ารู้ดี ทำใจไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ? สิ่งที่ต้องเจออย่างไรก็หนีไม่พ้นหรอก เขาพูดเบา ๆ และปิดประตูลง ในห้องเป็นห้องโล่ง ๆ ที่แต่โต๊ะและเก้าอี้ที่มีไว้ประชุมเท่านั้น เบต้าและเดต้าดึงเก้าอี้ออกให้แขกอื่น ๆ นั่งจนเหลือที่นั่งสุดท้ายตรงข้ามบอส
นั่นคือที่ของนาย นั่งลงสิไวโอเลท ไวโอเลทนั่งลงตามคำเชิญของบอส เบต้า เดต้าหลบไปยืนข้างกำแพงข้าง ๆ ส่วนไนท์ก็ยังคงยืนข้างหลังบอส เราจะมาเริ่มการประชุมกันล่ะนะ ทุกท่านที่นั่งอยู่ ผมรู้ว่าท่านคือผู้มีอิทธิพลและมีความสำคัญกับผมมาก ฉะนั้นก่อนที่ผมจะตัดสินใจอะไรจึงอยากถามความเห็นของพวกคุณก่อน ไวโอเลท เด็กคนนี้จะมาร่วมงานกับพวกคุณเห็นว่าเป็นอย่างไรทุกคนหันมองไวโอเลทเป็นจุดเดียว
เรื่องหน้าตาเราให้เต็ม แต่เรื่องหัวนอนปลายเท้าล่ะ
ไม่ต้องเป็นห่วงครับ เป็นเด็กในตระกูล กฤตยานนท์
กฤตยานนท์! ตระกูลอันดับหนึ่งที่ไม่ข้องแวะกับทางเราน่ะหรือ
บอสพยักหน้า ครับ มันน่าจะเป็นการดีที่ตระกูลนี้จะเข้ารวมกับเราอีก เขาย้ำด้วยรอยยิ้ม
ถ้างั้น ผมเห็นด้วย คนหนึ่งยกมือขึ้น ที่เหลือทำท่าลังเลกันปรึกษากันครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ ยกมือต่อขึ้นมาเรื่อย ๆ
แปลว่าทุกคนเห็นด้วย บอสยิ้มแบบซีเรียสนิด ๆ
บอสครับ ผมมีคำถาม หนึ่งในคณะประชุมยกมือขึ้นถาม
ทำไมหรือครับคุณแบท
แต่อย่างไรก็แล้วแต่เรื่องความเชื่อใจนั้น
ผมทราบดีว่าคุณรู้สึกอย่างไร บอสหันหน้าไปสบสายตาไนท์ที่อยู่ข้างหลัง
ครับ บอส ไนท์ตอบยิ้ม ๆ แล้วก็ยกกระเป๋านักธุรกิจสีดำใบหนึ่งขึ้นวางบนโต๊ะ บอสเปิดมันออก
นั่นมัน !
ครับ ถูกแล้วครับ นี่คือยาเสพติดชนิดใหม่ ตรวจยากกว่าเชื้อ HIV เรียกว่ากว่าจะรู้ตัวก็ถูกเผาพร้อมไม้จันไปแล้ว บอสกล่าวยิ้มๆ แบบอารมณ์ดี เพื่อความแน่ใจของทุกคนผมจะใช้มัน บอสส่งสัญญาณให้เดต้าและเบต้าเดินมาหยิบเอามันไป ไวโอเลตที่นั่งมองอยู่ตลอดกำลังรู้สึกหนาวสะท้านเล็กๆ นี่เขากำลังต้องประสบเหตุการณ์คล้ายอาคมหรือ ชีวิตต่อไปของเขาจะเป็นอย่างไรเล่า ถ้าถูกฉีดยานี้เข้าไปเขาคงจะต้องถอนตัวลำบากแน่นอน ระหว่างที่เขากำลังหวั่นวิตกอยู่นั้นเดต้าและเบต้าก็เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
บอสครับ
อะไรเหรอ เบต้ามีปัญหาหรือเปล่า
เปล่าครับ ผมขอสำลีชุบแอลกอฮอล์ก่อนจะได้ไหมครับ เบต้าหยิบสำลีกับแอลกอฮอล์ขึ้นจากกระเป๋ากางเกง บอสมองทึ่งๆแต่ก็ทำท่าทีไม่สนใจนัก
หึ.. จะทำอย่างไรก็ทำสิ
ครับ บอส เบต้าวางกล่องลงบนโต๊ะช้าๆ
จะให้ฉัน.... เดต้ายังไ่ม่ทันกล่าวจบ เบต้าก็เหลือบขึ้นมองขู่ๆ
นายจับไวโอเล็ทไว้ดีๆแล้วกัน เบต้ากล่าวด้วยสีหน้าที่คงความรู้สึกเดิมไว้ ทำให้ยุทธนาหรือไวโอเล็ทรู้สึกว่าเขาคงจะต้องถูกฉีดยานี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว
ซิกม่า แล้วพวกบอส ล่ะ เอ็กซ์กล่าวสีหน้ากระหืดกระหอบ
อยู่ข้างในแหน่ะ ซิกม่ากล่าวจบ เอ็กซ์ก็ทำท่าจะรีบเข้าไปจนซิกม่าต้องเอามือกันออก เฮ้....ใจเย็นสินายจะทำอะไรน่ะเอ็กซ์ คนพวกนี้นายเองก็รู้ๆอยู่ว่าเรื่องมารยาทต้องมาอันดับหนึ่ง เอ็กซ์ได้ฟังก็ยืนนิ่งไป ใจเย็นเถอะเอ็กซ์ นายรีบร้อนไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้นะ ซิกม่ากล่าวเสียงสลดพลางตบไหล่ของเอ็กซ์เบาๆ เอ็กซ์นิ่งไปอีกครู่
แล้วอีกนานไหมกว่าพวกเขาจะประชุมเสร็จ
คิดว่าเดี๋ยวก็ออกแล้วละ พูดไม่ทันขาดคำ ประตูก็เปิดขึ้นทุกคนทะยอยกันออกมาช้าๆ เอ็กซ์รอจนพวกเขาและบอสกับไนท์ ออกมาจนหมดแล้วจึงวิ่งเข้าไป
เป็นอะไรหรือเปล่า ในห้องเดต้าและเบต้ายืนอยู่ข้างไวโอเล็ทคนละฟาก เฮ้ ยุทธ เอ็กซ์ตรงเข้าเขย่าตัวยุทธนาที่นั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตา ไม่ต้องเขย่ามันหรอกเอ็กซ์ เดต้าพูดเสียงแข็งและชักสีหน้าไม่พอใจนัก ส่วนเบต้ากำลังยืนเก็บเข็มและขวดใส่ยาที่อยู่ในสภาพว่างเปล่า ยา SSE ( super slow effec) เอ็กซ์ทำหน้าตกใจมาก
ยานี่ไม่มีผลกับเจ้าเด็กนี่หรอก
หมายความว่าไงเดต้า
เดต้ามองหยิ่งๆหยามๆแล้วก็สะบัดหน้าหนี
เพราะเบต้าไม่ได้ฉีดยาให้ฉันน่ะสิ เสียงยุทธนาแทรกขึ้น
ยุทธ เอ่อ.....ไวโอเล็ท เอ็กซ์เอ่ยอย่างดีใจเล็กๆ เดต้ายังคงไม่พูดจาอะไรเดต้าทำหน้าไม่สนแล้วก็รีบเดินไป
เดี๋ยว..เบต้าอย่าเพิ่งไป ยุทธนารีบห้ามชายชุดดำที่กำลังจะก้าวตามเดต้าออกไป เขาหันมามองไวโอเล็ท ขอบคุณนะ ไวโอเล็ทกล่าว
อืม... เบต้ายิ้มให้ไวโอเล็ท ทั้ง2 ยิ้มให้กันและกัน แต่ว่า.....รอยยิ้มของเบต้าช่างดูเศร้าเสียเหลือเกิน
เบต้า
หืม...?
นายฉีดยาใส่สำลีแบบนี้ คิดว่า....บอสจะดูไม่ออกอย่างนั้นหรือไง เดต้าหมุนตัวกลับมาถามเบต้าแบบไม่ให้ตั้งตัว แววตาแข็งกร้าวของเขาซ่อนความห่วงใยเอาไว้ ยิ่งเบต้าเห็นและรู้ถึงความรู้สึกนี้มากขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งอยากจะหลบตาคู่นี้เท่านั้น เบต้าก้มหน้าของเขาลงช้าๆ เพื่อจะเก็บความรู้สึกของเขาไว้ ไม่ตอบก็ไม่ว่าหรอกนะ เดต้าหันหลังให้เบต้าแล้วก็พูดต่อว่า ขอให้รู้ไว้ว่าฉันจะไม่ให้นายลำบากคนเดียวหรอก เมื่อพูดจบเขาก็สาวเท้าจากเบต้าที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่จุดเดิม เบต้าเงยหน้าขึ้นมองตามเดต้าที่ค่อยๆจากเขาไป ในใจของเขารู้สึกสับสนและว้าเหว่เสียเหลือเกิน
เดต้า คำที่แสนเศร้าสร้อยนี้หลุดจากปากของเบต้าอย่างไม่รู้ตัว
ถึงแล้วบ้านของนาย ไวโอเล็ทค่อยก้าวขาลงจากมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินของเอ็กซ์ ตอนนี้ตี 3 แล้วเขาไปนอนได้ราว 3 ชม. นอนให้เต็มที่เถอะ เอ็กซ์ถอดหมวกแล้ววางบนมอเตอร์ไซด์และผลักยุทธนาให้เดินไปข้างหน้า
หึ...หึ แล้วนายพรุ่งนี้จะไป รร. รึเปล่า ? ยุทธนาถามด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความหวัง
พรุ่งนี้ ? วันศุกร์เหรอ ? เอ็กซ์ถามลอยๆ อืม...ม ไปก็น่าจะดี วันนี้มีแต่วิชาสำคัญนี่นา เอ็กซ์ตอบด้วยสีหน้าเฉยชา
ไปจริงๆนะ ยุทธนายิ้มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง ไปนะ
อืม.. เอ็กซ์สวมหมวกลงและขึ้นคร่อมรถ คนที่บ้านนายไม่ว่าอะไรแน่นะ
อืม ไม่ว่าหรอกไปเถอะ
อืม เอ็กซ์บิดมอเตอร์ไซด์แล้วก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ยุทธนายกนาฬิกาของเขาขึ้นมองดู ตี 3.30 เขาถอนหายใจและหยิบกุญแจขึ้นมาไขประตู ไฟสลัวที่เคยคุ้นตามาตั้งแต่เด็ก ทำไมกันนะครั้งนี้เขาถึงคิดถึงมันเสียเหลือเกิน ยุทธนาก้าวเท้าช้าๆขึ้นไปบนบันไดหินอ่อนทีละขั้น เมื่อเปิดประตูออกสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ทำไมถึงกลับมาป่านนี้ยุทธนา เสียงทุ้มต่ำดูมีอำนาจเสียงหนึ่งดังขึ้น
พ่อ ชายหนุ่มวัย 45 ปี นั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาที่ดูหรูหราตัวหนึ่ง คุณพ่อครับ ทำไมถึงมานั่งอยู่ข้างล่างล่ะครับ ?
รอแกอยู่นะสิ
เอ๊ะ
แกน่ะไม่กลับบ้านมา 2 คืนแล้วนะ ถึงจะว่าไปทำรายงานหรืออาจารย์เรียกไว้ แต่พอเช็ดไปที่โรงเรียนจริงๆ วันนี้แกก็ไม่ได้ไป เขาไปทำอะไรมา เสียงของเขาเป็นเสียงเรียบๆไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดแต่อย่างใด ว่าไงล่ะ?
ผม....ผมขอไม่ตอบได้ไหมครับ ยุทธนาหลบสายตาเลี่ยงไปด้านข้าง
พ่อไม่ว่าอะไรแกหรอกถ้าจะไม่ตอบ เขาถอนหายใจแล้วลุกขึ้น แต่พ่อก็ไม่อยากให้แกโกหกหรอกนะ คืนนี้แกคงเหนื่อยเกินไปพรุ่งนี้ค่อยคุยกันแล้วกัน พ่อของยุทธนาเดินสวนไปขึ้นบันได
เดี๋ยวก่อนครับพ่อ ยุทธนาพูดเสียงเบาๆ
หืม...อะไร
ราตรีสวัสดิ์ครับพ่อ ยุทธนายิ้มให้
อืม ราตรีสวัสดิ์ เขายิ้มตอบครู่หนึ่งแล้วก็เดินไป ยุทธนายืนอยู่ที่ห้องโถงอีกครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจเฮือกยาวให้กับตัวเอง แล้วก็เดินกลับขึ้นไปยังห้องนอนของเขา
เช้ารุ่งขึ้น เอ็กซ์เดินสวมชุด นร. เสร็จแล้วก็มองนาฬิกาที่วางอยู่ที่หัวเตียง 6.45 เขาคว้ากระเป๋าสีดำของเขาและเปิดประตูห้องออกไป
อรุณสวัสดิ์ เอ็กซ์ เอากาแฟอะไรหน่อยมั๊ย เซตเอ่ยขึ้น
ไม่ล่ะเดี๋ยวจะไปเร็วหน่อยจะได้หาอะไรใส่ท้องด้วย เมื่อคืนเลิกกันกี่โมงล่ะเซต
ราวตี 4 ไม่มีพวกนายช่วยก็เหนื่อยพอดู โชคดีที่เมื่อคืนไม่ใช่แขกประเภทพื้นๆไม่งั้นคงยุ่งมากจนทำไมไหวแน่ๆ
งั้นเหรอ ? เอ็กซ์หัวเราะใสๆแล้วก็เดินไปที่ประตูเชื่อมกับทางลง ไปนะ เอ็กซ์กล่าวลาก่อนจะเดินลงไป ในหัวของเอ็กซ์ช่างเหมือนสิ่งที่ว่างเปล่าจริงๆ เขาเดินไปเรื่อยๆและเปิดประตูด้านข้างออกไป รถสีดำ และมอเตอร์ไซด์ของเขาจอดอยู่ที่นั้น นานแล้วนะที่ไม่ได้ขี่นายไปโรงเรียนแบบที่อยากจะเรียน เอ็กซ์ขึ้นขี่มันช้าๆและเสียบกุญแจอย่างทนุถนอม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับหลับตาลง วันนี้เป็นวันที่ดีนะ เอ็กซ์บิดเครื่องขึ้นและขับมันบึ่งสู่เลนของถนนใหญ่ ลมที่ตีมากระทบหน้าช่างให้ความรู้สึกที่ดีจริงๆ อาจเป็นเพราะเขาเองสวมหมวกกันน็อกมาตลอด เลยลืมความรู้สึกเช่นนี้ไปก็ได้ เพียงชั่วเวลาแค่ประเดี๋ยวเขาก็มาถึงลานจอดมอเตอร์ไซด์ของ รร. หลังจากเก็บรถของเขาแล้ว เอ็กซ์ก็หิ้วกระเป๋าเพื่อจะขึ้นห้องชั้นบน แต่ฉับพลันรถคันสีขาวดูภูมิฐานคันหนึ่งก็แล่นผ่านหน้าบ้านเขา ไม่อยากเชื่อ ยุทธนานี่ เอ็กซ์อุทาน เขารีบเดินตามทางที่รถคันนั้นวิ่งไป เมื่อไปถึงโต๊ะอาคาร Rose ยุทธนายืนรอเอ็กซ์อยู่ที่นั้น ยุทธนา เอ็กซ์ทักด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก
เอ็กซ์ เอ่อ ...มารุต ทำไมนายมาเร็วจัง
อืม....ไม่ดีหรือไง เอ๊ะ แล้วพ่อของนายมาส่งทุกวันเลยเหรอ ?
ไม่หรอกวันนี้เขาแค่มาส่งเฉยๆ ยุทธนาตอบด้วยสีหน้าไม่ดีนัก
เอ๋ ทำไมฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ หรือว่าเมื่อคืนพ่อของนาย.....
ไม่หรอกแค่เพลียที่นอนไม่พอเท่านั้นแหล่ะ เอ็กซ์ได้ฟังก็รู้แน่จากสายตาของเขาว่า ยุทธนากำลังโกหกแน่นอน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆให้ยุทธ แล้วทั้ง 2 ก็พากันเดินขึ้นห้องเรียน ในห้องเรียนมีเพื่อนของพวกเขาอยู่จำนวนหนึ่ง
เฮ้ย ยุทธเมื่อวานไปไหนมา เพื่อนๆเริ่มทะยอยกันเข้ามารุมล้อมยุทธนาจนกันเขาออกจากเอ็กซ์ที่เดินตามหลังมา เอ็กซ์ทำท่าไม่สนใจแล้วก็เดินไปนั่งยังโต๊ะของเขาอย่างเงียบๆ
เมื่อวานไม่สบายน่ะ ยุทธนาตอบเสียงกล้อมแกล้ม
เออ แล้วรู้มั๊ยเรื่องอาคมน่ะ
อาคมเหรอ ? ยุทธนาฟังแล้วก็เกิดเย็นวาบเข้ามาในใจแต่เขาพยายามกดความรู้สึกที่มีไว้
นายนี่จริงๆเลยนะ ไม่รู้อะไรเลยหรือไง
หมอนั่นน่ะถูกจับข้อหาเสพยา แล้วก็กำลังบำบัดที่ รพ. ราชประชานด้วย
ไม่น่าเชื่อนะคนที่คงแก่เรียนอย่างมันจะเป็นไปได้ ระหว่างที่เพื่อนเหล่านี้พูดกันไปเรื่อยเปื่อย ยุทธนาเองก็ต้องพยายามกลั้นความรู้สึกจริงๆของเขาไว้และทำเป็นว่าเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไร
หนวกหูว่ะ เพลงขึ้นแล้วนะไปเข้าแถวกันสักที เสียงของเอ็กซ์ดังตวาดขึ้นจนทุกคนเงียบกริบ
ชั้นต่ำ คนหนึ่งพูดลอยๆแล้วมองหยามๆทางเอ็กซ์ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ ทุกคนค่อยๆเดินออกไปกันหมด
เอ็กซ์
หืม อยู่นี่ไม่ต้องใช้ชื่อนี้หรอก
เอ่อ มารุตขอบคุณนะ
หึ ฉันแค่รำคาญพวกที่จุ้นจ้านจุกจิกเหมือนผู้หญิงแค่นั้นไม่ได้ทำอะไรนี่นา มารุตยิ้มให้ยุทธนา ไปเถอะ ถ้าอยู่นานนายอาจโดนเกลียดเหมือนฉันก็ได้นะ รอยยิ้มของเขาดูคล้ายว่าส่งมาเพื่อหยอกยุทธนานิดๆ
อืม จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ ยุทธนายิ้มตอบและรีบตามคนเหล่านั้นไป เอ็กซ์มองส่งสักพัก แล้วก็มองผ่านกระจกขึ้นไปที่ท้องฟ้า
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]