Chapter 03

ทหารปีศาจต่างกรูกันออกจากบริเวณนั้นอย่างเอาเป็นเอาตายเลือดสดๆเทสาดออกมาจากร่างอุ่นๆไม่ขาดระยะ เสียงโหยหวนด้วยความหวาดกลัวแผ่กว้างออกไปทั่วบริเวณ ความบ้าเลือดที่ปรากฏออกมาเหมือนเหตุการณ์ในครั้งสมรภูมิใหญ่ของนรกไม่ผิดเพี๊ยน

คราวนี้เหตุที่ทำให้พวกทหารรุ่นเก่าๆได้เห็นก็คงเพราะร่างเล็กที่นอนสลบไปบนพื้นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวคนนี้

เมื่อทหารปีศาจส่วนหนึ่งถูกฆ่าไปบริเวณนั้นก็กลายเป็นที่โล่งโดยฉับพลัน ร่างสูงยืนหอบ อยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุนักมองดูการกระทำของตนด้วยสายตาเคยชินก่อนจะสงบลงและหันไปหาร่างเล็กนั้นแทน

“เมโล” เมื่อพลิกดูร่างท่วมเลือด กลับมาใบหน้าที่อ่อนโรยแรงก็กระพริบตาให้เขาท่าทางทรมาน เหมือนเหลือเกินกับสายตาเมื่อวันนั้น …อาชิเร…ร่างสูงอุทานออกมาอย่างลืมตัว

ครู่หนึ่งเหมือนร่างบางจะยิ้มให้เขาหลังเอ่ยนามนั้นก่อนจะสลบไปอีกเพราะพิษบาดแผลบนหลัง ซาคาลิสร้องคำรามประหนึ่งโหยหวนสุดกำลัง อีกครั้งแล้วที่เขาปกป้องร่างอันเป็นที่รักไม่ได้

“โอย….ยย” เด็กหนุ่มครวญครางก่อนจะตื่นขึ้นเต็มตา และพบว่าตัวเองนอนอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย แสงสลัวจากตะเกียงส่องทอดเข้ามาแยงตาเด็กหนุ่ม ข้างๆมีใครบางคนยืนอยู่ เด็กหนุ่มถอยกรูดติดผนังลืมความเจ็บบนหลังไปเสียสนิท รู้แล้วว่าใครคือคนๆนั้น

“นายอย่า..อย่าเข้ามานะ”

“นี่พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ดีแล้วเรอะ อุตส่าห์พันแผลให้..อะไรวะไม่รู้จักบุญคุณกันมั่งเลย” ร่างสูงบ่นอุบอิบ

เมโลมองผ้าพันแผลรอบหลังระโยงระยางไม่เข้ารูป คงจริงอย่างที่ว่าซาคาลิสคงพันให้เขาจริงๆ แต่เขาจะไม่ขอบคุณหรอกก็ที่ทำให้เกิดแผลนี่ก็เพราะไอ้หมอนี่เหมือนกัน

“ไม่ได้ขอให้ทำให้ซักหน่อย”

“หนอย” เมโลรีบตั้งการ์ดรอคราวนี่ได้ตายจริงแหงๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กหนุ่มจึงค่อยๆลืมตาขึ้นดูเบื้องหน้าช้าๆ ซาคาลิสกำลังยิ้มให้เขารอยยิ้มนั้นดูเศร้าเสียจนทำให้เขาเกือบจะนึกว่าเคยเห็นมันมาที่ไหนมาก่อน

“..ยิ้มทำไมแบบนั้น…”เมโลเสียงอ่อยเหมือนเป็นความผิดของเขาโดยไม่รู้ตัว

“เปล่า” ร่างสูงรู้สึกตัวก็ทำปากแข็งแล้วหันหน้าหนี “นายเจ็บอยู่พึ่งตื่นนี่หิวใช่มั้ย” เมโลไม่ได้พยักหน้าตอบแต่ดุเหมือนร่างสูงจะไม่ได้อยู่รอคำตอบกลับเดินหนีออกไปซะดื้อๆ “จะไปไหนนะ” เมโลร้องลั่นไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่มีเสียงตอบจากร่างที่เดินออกไปนอกกระท่อม

ยิ่งค่ำลงเสียงสัตว์ป่าโดยรอบก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที ร่างสูงก็ยังไม่กลับมา เมโลคุดคู้อยู่ใต้เสื้อคลุมของร่างสูงที่ถอดทิ้งไว้ให้ “หมอนั่นจะกลับมามั้ยนะ…”

เมโลนิ่งคิด “เฮ้ยเดี๋ยวซิแล้วทำไมเราต้องมานอนรอหมอนั่นด้วยเล่า…บ้าจริงนี่เราเป็นอะไรไปวะไม่เข้าใจตัวเองเลย”

“ปัง!”

“กลับมาแล้วว…เหรอ” เมโลลืมตาโพลงผู้ที่เข้ามาไม่ใช่ซาคาลิสแต่กลับเป็นทหารกำยำร่างโชกเลือด 2 นาย ทั้ง 2 เดินตรงมายังเตียงที่เมโลนอนอยู่

“ลุกขึ้นมานี่” เสียงหนึ่งตะโกนสั่งอย่างโกรธเกรี้ยว เด็กหนุ่มตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เวลานี้หมอนั่นไปไหนของมันกันนะ “ไม่ลุกใช่มั้ย..หนอย”

“อุบ” เมโลร้องครางเมื่อถูกเข่าของอีกฝ่ายกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องอย่างแรงตาเริ่มพล่าปิดลงเสียงที่ได้ยินสุดท้ายแว่วจนแทบฟังไม่ออก “เอามันไปเป็นตัวล่อเดี๋ยวเจ้านั่นก็โผล่ออกมาเอง หนีเก่งดีนักดูซิคราวนี้ยังจะหนีรอดอีกมั้ย”

“แฮ่ก แฮ่ก…แฮ่ก”ซาคาลิสหอบเป็นจังหวะถูกพวกทหารไล่ตามมาตั้งแต่ออกจากกระท่อมแล้ว ป่านนี้ได้แต่หวังว่าพวกนั้นจะยังไม่เจอกระท่อมที่เอาร่างบางเข้าไปซ่อนซะก่อน

เลือดอุ่นๆ ค่อยๆไหลออกมาจากปากแผลที่โดนแทงบริเวณสีข้าง นี่เพราะประมาทไปแท้ๆ ตอนนี้ต้องหาทางกลับไปที่กระท่อมก่อนโดยไม่ให้เจ้าพวกทหารเห็น

“อูย..เจ็บ ว้อยช่างเลือกที่แทงได้เหมาะจริงไอ้พวกบ้า เจออีกเมื่อไหร่พ่อฆ่าไม่เหลือแน่…อาชิเร..เจ้าจะปลอดภัยไม๊เนี่ย”

“นี่เรอะเด็กที่พบในกระท่อมที่ท่านรองเข้าไปหลบอยู่ บาดเจ็บซะด้วยสิท่าทางท่านจะห่วงซะด้วย ดีแบบนี้คงได้ตัวไวขึ้น โคลอนแกรักษาแผลเขาซะยืดชีวิตออกไปเดี๋ยวจะตายซะก่อนได้ตัวเขาตนนั้นมา”

“ครับ” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลรับคำ “อ้อ แล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องหาท่านรองต่อแล้ว บอกทหารถอยกลับให้หมด พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกลับไทเรนซ์ทันที”

“แต่ยังไม่เจอ..” “ไม่ต้องห่วงท่านซาคาลิสต้องมาตามตัวเด็กนี่คืนแน่ๆ แล้วขืนอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จำนวนคนถูกฆ่าจะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น” เด็กหนุ่มเข้าใจความหมายที่นายทหารจะบอกแล้วจึงคำนับแล้วลาออกไป

ว่าแต่เจ้าเด็กหนุ่มคนเมื่อกี๊เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ นายทหารคิดแต่ชื่อนั้นก็ติดอยู่ที่ริมฝีปากพุดออกมาไม่ถูก “เอาเถอะค่อยๆคิดไปคงไม่สำคัญอะไรนักหรอก”

“โครม” เสียงเขวี้ยงโต๊ะ โครมครามอยู่ในกระท่อม พวกนั้นได้ตัวเด็กหนุ่มไว้แล้ว ทำไมตอนแรกเขาถึงไม่อยู่กับเด็กหนุ่มนะ ซาคาลิสนึกโกรธตัวเอง ก่อนจะตะโกนด่าตัวเองและสิ่งรอบข้าง ร่างกำยำที่มีแต่ขนหนาปกคลุมใบหน้ารูปสิงโต เขาสีเงินยวงฟันอันคมกริบและดวงตาสีแดงสิ่งที่ล้วนแต่แสดงถึงความเป็นปีศาจไม่ได้ช่วยให้เขาปกป้องเด็กหนุ่มตัวเล็กๆคนหนึ่งได้เลย ทั้งที่รักมากขนาดนี้แท้ๆ ร่างกำยำโก่งคอขึ้นฟ้าเสียงครวญเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามก้อง ชวนให้ผู้ได้ยินขนลุกไปตามๆกัน

เสียงนั่น…ของซาคาลิสเหรอ ร่างบางค่อยๆฟื้นขึ้นอาการเจ็บที่หน้าท้องยังไม่หายไปหมดยังผลไปถึงแผลที่หลังด้วยอีกทอดหนึ่ง

“โอ๊ยเจ็บ..” เด็กหนุ่มตะโกน ปลุกผู้ช่วยในร่างมนุษย์ตื่นขึ้น “ตื่นแล้วหรือครับ”

“อ๊ะคุณ..” เมโลทำท่าถอยห่างคนเบื้องหน้าคงเป็นพวกเดียวกับที่พาตัวเขามา “ไม่ต้องกลัวหรอกครับผมไม่ใช่ทหารเป็นหมอไม่ทำร้ายคนไข้หรอกครับ” ชายแปลกหน้าพูดเหมือนรู้ใจ “ขอแนะนำตัวผมโคลอนเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยแพทย์ประจำกองทัพครับ” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ “คุณยังบาดเจ็บอยู่อย่าพยายามลุกนะครับ แล้วก็อย่าพยายามหนีด้วยเพราะคงเปล่าประโยชน์ ที่รอบๆกระโจมนี่มีทหารเฝ้ายามตลอดเวลาขืนบุ่มบ่ามโดนจับกินไปผมไม่รู้ด้วย” โคลอนพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉยแถมยิ้มตลอดเวลาอีกต่างหาก

“นี่จับฉันมาทำไมกัน จะจับเจ้านั่นไม่ใช่เหรอฉันเกี่ยวอะไรด้วย” “ต้องเกี่ยวสิครับก็คุณนะเดินทางมากับท่านผู้นั้น ต้องมีความสำคัญบ้างละน่า”

“แล้วถ้าไม่ละ ซาคาลิสคงไม่ยอมมาช่วยฉันหรอกถ้ารู้ว่าเป็นการลนหาที่แบบนี้”

“อย่าประเมินค่าตัวเองต่ำอย่างนั้นสิครับ” โคลอนกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้เตียงร่างบางช้าๆ “เฮ้ย จะทำอะไรนะ” เมโลร้องแต่ก็ไม่กล้าขยับตัวมากเพราะเจ็บอยู่

“ไม่ทำอะไรหรอกครับ แค่ดูแผลนิดหน่อยเอง..”

โปรดติดตามตอนต่อไป