ร่างบางถูกช้อนเข้ามาในวงแขนชายหนุ่ม

เด็กหนุ่มน้ำตานองหน้าเมื่อคืนวานที่ผ่านมาเขาตกเป็นของชายผู้ที่กอดเขาอยู่ทั้งที่เขาไม่ได้ยอมด้วยเขาถูกข่มขืน

“ ที่รักของฉัน เมโลฉันรักเธอ…” ชายหนุ่มป้อนคำหวาน ดูสิแม้แต่สรรพนามที่เรียกก็ยังเปลี่ยนไปช่างน่าขยะแขยงอะไรอย่างนี้

“ อย่า.. !” เมโลดิ้นเมื่อสลัดตัวออกจากอ้อมแขนนั้นได้ก็พรวดพราดออกไปนั่งอีกฝั่ง

ซาคาลิสยิ้มเยาะพลางกระดิกนิ้วเป็นจังหวะเหมือนเรียกสัตว์ยังไงยังงั้น

“ไอ้บ้า..คอยดูเถอะซักวันฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้”

“น่าขำอย่างเธอนะเหรอจะมาฆ่าฉันขนาดแค่จูบเธอก็สะท้านถึงขนาดนั้นแล้ว”

“อื๊ออ….อ อย่า อย่า” เมโลตะโกนแทบจะเหมือนเสียงกรีดร้องเมื่อความรู้สึกเจ็บปวดแบบที่เจอเมื่อคืนเริ่มจะหวนเข้ามาสู่ความทรงจำ ลิ้นอุ่นๆของซาคาลิสละเลียดไปตามแผ่นหลังอันผอมบาง จนเมโลสะท้านอดที่หลุดปากครางออกไปไม่ได้

“เอ้าร้องเข้าไปแล้วอย่าหยุดละ” ว่าแล้วซาคาลิสก็หัวเราะร่วนเสียงดังราวกับปีศาจเสียดแทงเข้าไปในแก้วหูเมโล เด็กหนุ่มน้ำตาเล็ดขอสาบานว่าหากแค้นนี้ไม่ได้รับการชำระเขาคงจะนอนตาไม่หลับเป็นแน่

เวลาล่วงเข้าไปเกือบครึ่งค่อนวันฉากรักอันรุนแรงนั้นยังคงดำเนินต่อไป เมโลผู้น่าสงสารแทบขาดใจจะตายมิตายแหล่อยู่ในอ้อมกอดแกร่งนั้น

เสียงฝีเท้าค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆเป็นเสียงที่ฟังทีเดียวก็รู้ได้เลยว่านั่นคือเสียงย่ำเท้าที่เป็นระเบียบและพร้อมเพรียงกันของทหารกลุ่มใหญ่ กองทัพเล็กๆของบาเบลอสได้เคลื่อนทัพจนออกนอกบริเวณไทเรนซ์แล้วและสิ่งที่ต้องปฏิบัติต่อไปก็คือการควานหาตัวลูกชายตัวแสบของบาเบลอส

“นายท่าน ตรงนั้นมีกระท่อมอยู่ไม่ลองเข้าไปสำรวจดูหน่อยหรือขอรับบางทีท่านผู้นั้นอาจอยู่ข้างในก็ได้”

นายทหารทำหน้าจริงจังพิจารณาแล้วจึงปล่อยเข้าไปค้นดู 2-3 คน ด้วย เหตุผล ที่ว่ากันไว้ก่อนเผื่ออาละวาดขึ้นมาจะได้เสียเพียงคนกลุ่มน้อย

เสียงกอดรัดฟัดเหวี่ยงชวนขนรุกซู่ไปตามๆกัน

เมื่อประตูเปิดอ้าออกฉากรักนั้นก็ทะลุเข้าเต็มตาของทหารทั้ง 3 คน ทั้งคนดู และคนถูกดูต่างตกใจไม่แพ้กัน คงเว้นแต่ซาคาลิสที่ ขณะนั้นอยู่ในท่าคร่อมบ่นอิดๆออด “ชิ ตามมาทันจนได้”

ร่างสูงถอนกายจากเด็กหนุ่มพุ่งตรงไปทางที่ 3 ทหารดวงจู๋ยืนขาสั่นอยู่เพียงตะปบฟาดเดียวร่างทั้ง 3 ก็ขาดออกเป็น 2 ท่อนโดยยังไม่ทันได้ร้องสักแอะ ความเร็วของปีศาจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของจอมราชันย์นรกไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ

“เอ๊ะไอ้เจ้าพวกนั้นมันเข้าไปทำอะไรของมันกันช้าขนาดนี้”

นายทหารบ่นว่าพลางสอดส่องสายตามองหาคนได้เรื่องซักคน “เฮ้ย แกน่ะไปดูซิมันเกิดอะไรขึ้น” “ ครับ”

ครู่ใหญ่ต่อมาทหารหน้าเดิมก็กลับมารายงานสิ่งที่พบเห็นด้วยใบหน้าซีดโพลน

“ว่าไง” ทหารนายนั้นยังคงตัวสั่นไม่หาย

“น.. นาย ครับเมื่อครู่ทหารที่ท่านส่งไปผมพบร่างพวก..เขาขาดเป็น 2 ท่อนเกลื่อนหน้าประตูทางเข้า เอ่ .. อประตุหลังกระท่อมเปิดอยู่ข้างในมีร่องรอยการจุดไฟใหม่ๆ คิดว่าเราคงคลำมาถูกทางแล้วครับ”

“ดีมาก กลับไปเข้ากองได้แล้ว”

นายทหารเหงื่อตกอย่างที่นายหญิงบอกท่านซาคาลิสคงวิปลาสไปแล้วจริงๆ ถึงกับฆ่าพวกเดียวกันได้

“เอาหละลุกได้แล้วเจ้าพวกขี้เซา เป้าหมายอยู่ในป่าตามกลับมาให้เจอแล้วไปรวมกันอีกฟากกลับมาให้ทันพรุ่งนี้ ใครเอาตัวท่านซาคาลิสมาได้จะมีรางวัลให้อย่างงาม”

ประโยคสุดท้ายดูจะปลุกระดมพลได้ดีเป็นพิเศษ เหล่าทหารที่ไม่รู้เรื่องต่างร้องไชโยคิดว่าการสั่งงานครั้งนี้ช่างจิ๊บจ๊อยเหลือเกิน

ท่านซาคาลิสอะไรนั่นท่าทางกล่อมนิดกล่อมหน่อยคงยอมกลับ แต่มีไม่กี่คนหรอกที่เห็นนี่เป็นการเสี่ยงตายครั้งยิ่งใหญ่เพราะเคยเห็นฝีมือที่เคยอวดนรกมาแล้วเป็นขวัญตาในสมรภูมิของนรกเหนือและใต้ ซาคาลิสเพียงคนเดียวกวาดศัตรูเกือบทั้งกองทัพของพวกใต้มาแล้ว น่าลุ้นนักว่าการเข้าป่าครั้งนี้จะมีผู้รอดชีวิตกลับออกมาได้ซักกี่คนกันเชียว

เสียงโห่ร้องกึกก้องคะนองไปทั่วทั้งป่าเหล่าทหารไร้เดียงสาต่างกรูกันเข้าไปโดยคิดว่านี่เป็นเพียงเกมซ่อนหาที่ใครเจอก่อนก็ได้รางวัลไป ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าป่านั่นอาจจะใช้จัดเป็นสุสานของพวกตนก็เป็นได้

“นี่นาย..เป็นปีศาจเหรอเนี่ย” เมโลถามอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“เออ หล่อใช่มั้ยละ” ซาคาลิสทำหน้าภูมิใจเหลือเกิน ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายทำหน้าเบ้ขนาดไหนปีศาจอะไรวะหลงตัวเองเป็นบ้า

“นี่แล้วทำไมต้องมาช่วยมนุษย์อย่างฉันด้วย” เด็กหนุ่มทำหน้าเครียดหรือจะพาเราไปกินหว่า ปีศาจหนุ่มเงียบไปก่อนจะเสวนาขึ้นมาใหม่

“ ก็สนุกดีออกอย่างได้จ้ำจี้กับแกเมื่อคืนนั่นไง” คำพูดไม่น่าอภิรมย์เริ่มหลุดออกมาพล่อยๆ ปลุกความจำส่วนที่ไม่อยากจะนึกขึ้นมาได้ แล้วเมโลก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังเปลือยอยู่

“นี่ปล่อยฉันลงนะ ปล่อย” เด็กหนุ่มว่าพลางทุบหลังอีกฝ่ายด้วยหน้าที่แดงก่ำ

“โธ่เว้ย! เงียบๆหน่อยไม่เป็นรึไงวะถ้าฉันปล่อยแกลงตรงนี้มีแต่จะตายเร็วขึ้นเท่านั้นจะเอางั้นรึไง” เมโลสะดุ้งเฮือก “หมายความว่ายังไงกัน” “จะอะไรซะอีกเล่าไม่ได้ดูเลยรึไงตอนที่เจ้า 3 ตัวนั่นโผล่เข้ามานะ นั่นนะเป็นทหารของพ่อชั้นนี่คงกะจะมาจับชั้นไปฆ่าทิ้งแล้วละมั้ง”

“เอ๋ พ่อเหรอ..นี่นายเป็นใครกันแน่..”

“ชิ” เบื้องหน้าเป็นขอนไม้ขนาดยักษ์ขวางกั้นอยู่ ซาคาลิสตัดสินใจที่จะกระโดดลอยตัวสูงโดยไม่รอที่จะบอกให้คนที่อยู่บนหลังเตรียมพร้อมซะก่อน

“อ..ว๊ากกก…..” เมโลร้องเสียงหลงจับขนหนาที่หลังของซาคาลิสเข้ามากอดแน่น ในที่สุดก็จบการกระโดด ลงสู่พื้นโดยสวัสดิภาพ เมโลหลับตาปี๋ไม่ยอมปล่อย

“ เฮ้ยลุกขึ้นมานั่งดีๆนะ รู้ไม๊ว่าเนื้อแนบเนื้อมันทำให้รู้สึกยังไงยิ่งไม่ใส่อะไรเลยแบบนี้หนะหา”

“นี่คราวหน้าคราวหลังถ้าจู่ๆจะเร่งสปีดนะบอกๆกันมั่งคนมันไม่มีญาณทิพย์นะเฟ้ย”

“เออๆๆ รู้แล้วๆหยุดบ่นแล้วหุบปากซักที ขืนพูดมากกว่านี้ปล่อยลงตรงนี้ไม่รู้ด้วยนะ”

แม้ในใจจะเสียวๆก็เถอะแต่มันก็ยังรู้สึกแค้นนิดๆในใจอยู่

“แน่จริงก็ปล่อยซิ ถ้าตามแกไปแล้วต้องเจอเรื่องแบบเมื่อคืนฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก”

“เหอะๆ คิดแน่แล้วรึไง ถ้าฉันปล่อยจริง พวกทหารน่ามืดนั่นมันจะยิ่งกว่าฉันเมื่อคืนซะอีกละมั้ง”

“หา!” ว่าแล้วก็เงียบเสียงไปรู้สึกแค้นขึ้นมาอีกที่เถียงไม่ขึ้น

เออรู้แล้วคราวหน้าถ้าพูดมากเอานี่เป็นข้ออ้างซะเลย ซาคาลิสคิดแต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเจ้าเด็กนี่ลงจริงๆหรอก ก็ใบหน้ากับนิสัยนี่ช่างเหมือนเขาคนนั้นซะจริงๆ ไม่สิคนเดียวกันต่างหาก อาชิเร…..

“หาให้ทั่ว อย่าให้เหลือทุกซอกทุกมุมดูให้ดีอย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด” นายทหารสั่งการเสียงดังลั่น พลางกระโดดจากตรงนู้นไปตรงนี้ทีด้วยฝีเท้าราวปีศาจ ( ก็ปีศาจนี่) ตามด้วยเหล่าบริวารทหารอีกเกือบสองร้อยกว่าๆที่วิ่งตามมาติดๆ

“เจอแล้วๆ”เสียงหนึ่งร้องลั่นด้วยความยินดี

“ตรงนั้นไงขนเงินมาแต่ไกลเชียว”

ทหารหลายตนเริ่มมองเห็นแล้วต่างพุ่งไป ณ จุดนั้นกัน ราวเครื่องบินติดเทอร์โบ

“ ซาคาลิส ข้างหลังอะไรนั่นนะ”

“จะมีอะไรซะอีกนอกจากป่ากันเล่า”ปีศาจหนุ่มชักเอือมกับการตั้งคำถามที่ขุดขึ้นมามากมายไม่รู้จบของเด็กหนุ่มจนเผลอตัวไม่ระวัง

“อ๊ะเข้ามาแล้ว..เร็วจัง” “ เอ๋..” กว่าจะรู้ตัวร่างบางก็ร้องขึ้นอย่างโหยหวนก่อนจะกระดอนลงสู่พื้นเบื้องล่าง

“เมโล” จากเสียงตะโกนกลายเป็นคำรามก้อง