Lantis
By...Hikaru
Otenba
Lantis3
รถม้าควบไปตามเส้นทางที่ทอดผ่านออกจากตัวเมืองในที่สุดก็มาถึงสถานที่อันแสนคุ้นตา ชายหนุ่มชุดดำดูปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากขุนนางผู้ทรงอำนาจเหนือน่านน้ำตะวันตกแถบนี้ เขาสาวเท้าออกมาจากรถม้าโดยไม่รอช้าเมื่อมาถึงในใจพลางคิดขออย่าได้มีเรื่องอย่างที่ เขาคิดเกิดขึ้นเลย
ว้าย! ท่านขุนนางจะมาก็ไม่บอกข้าจะได้รีบจัดเด็กไว้คอยท่าน ยายแม่เล้ารีบพูดดักคอเมื่อเห็นร่างที่เปิดประตูออกมาทำหน้าเหมือนจะมาหาเรื่องและนางก็รู้ด้วยว่ามันคงหนี ไม่พ้นเรื่องเด็กของหล่อน
ไม่จำเป็น แลนติส อยู่ไหน ร่างสูงตวาดอย่างหัวเสีย
แหม ท่านเจ้าคะใจเย็นๆก่อนเดี๋ยวข้าให้เด็กไปตามให้
ไม่ ฉันจะพบเค้าตอนนี้เลย
มีอะไรหรือครับ เสียงหวานดังแว่วมาจากร่างที่ยืนอยู่เหนือบันได
แลนติส..ยีฟามองร่างบางเดินลงบันไดมาอย่างห่วงใย
อ๊ะ แลนติสเจ้ามาก็ดีแล้ว พาท่านขึ้นห้องเร็วเข้า แม่เล้าจีบปากจีบคอแล้วยิ้มเฝื่อนๆ
ไม่ต้อง! ชายหนุ่มว่า แลนติสออกมากับฉันหน่อยซิ
ครับ ร่างบางทำท่าเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนแล้วเดินตามยีฟาออกไป
ฉันมีเรื่องอยากถามเธอหน่อยน้ำเสียงยีฟากล้าๆกลัวๆในใจเกิดไม่อยากรู้ขึ้นมากระทันหัน ถ้าคำตอบของเด็กหนุ่มเกิดเป็นแบบที่เขาคิดขึ้นมาจะทำยังไงดี
ร่างบางยิ้มรับ มีอะไรหรือครับ
จูดามาที่นี่หรือเปล่า
ครับ
ร่างสูงนิ่งอึ้งรู้สึกเหมือนโดนเอาไปถ่วงน้ำที่แถบขั้วโลก
ล..แล้วมีอะไรเกิดขึ้น?ยีฟาหน้าซีดอยากปิดหูแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ
หา!! มันไม่ได้นอนกับเธอใช่มั้ย
คุณคิดว่าผมจะยอมเหรอครับยีฟา เด็กหนุ่มส่งเสียงอ้อนพลางใช้นิ้วไล้แผ่นอกร่างสูง
ร่างสูงฉีกยิ้มร่าเริง ไม่มีทางอยู่แล้วแลนติส ว่าพลางรวบร่างบางเข้ามาจูบดูดดื่ม
แค่นี้ฉันก็วางใจ ว่าแต่เธอจะไม่มาอยู่บ้านฉันจริงๆหรือยีฟาทำท่าเสียดาย
อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วครับ ร่างบางฉีกยิ้มเหนื่อยๆแต่ร่างสูงก็ไม่ได้ทันสังเกต
งั้นฉันกลับก่อนละตาคมส่งแววอาวรณ์ก่อนจะจากไป
เด็กหนุ่มรู้สึกห่อเหี่ยวใจสุดจะกลั้นตางามมองร่างที่ลับไปแล้วถอนใจ
คาดอส ชีวิตที่แย่อะไรแบบนี้แม้ไม่อยากโกหกแต่ถ้าไม่ทำก็ไม่รู้ว่ายีฟาที่เลือดร้อน
แม้ผิวเผินจะดูใจเย็นก็ตามจะทำอะไรลงไปบ้าง
กลับมาแล้วเหรอ แม่เล้าส่งสายตาหวานแต่เมื่อมองไม่เห็นร่างสูงหน้าโหดที่ซ่อนอยู่ก็บังเกิด
แล้วท่านยีฟาหละ?
กลับไปแล้วครับ
เค้าถามเรื่องอะไรบ้าง
เกี่ยวกับแขกก่อนหน้านี้นะครับ
เท่านั้นแหละหญิงแก่ร่างท้วมก็เริ่มเกิดสังหรณ์ขึ้นในใจหล่อนดึงหูร่างบางเข้ามาแนบปากหล่อน
เด็กหนุ่มทำหน้าเจ็บปวดปนขยะแขยงขณะที่เสียงแหลมลอดผ่านหูไป
ชั้นขอบอกแกก่อนเลยถ้าแกลากร้านชั้นเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องคู่ขาแกเข้าแกไม่รอดแน่
แล้วก็บิดหูเด็กหนุ่มจนแดงก่อนจะปล่อยให้แลนติสยืนกุมหูด้วยความเจ็บจนน้ำตาแทบไหล
แลนติสส..จามี่เดินเข้ามาช้าๆเขายืนดูอยู่แถวนั้นานแล้วแต่ไม่กล้าเข้าไปยุ่งจนจบเรื่อง
ยัยบลูด๊อกบ้า ใครกันละให้ฉันรับแขกไม่เลือกจนมีเรื่องนะเด็กหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความแค้น
จามี่ได้แต่เพียงมองหน้าเพื่อนบางทีก็รู้สึกสมน้ำหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าจนอยากหัวเราะ
อาหารเช้าของวันใหม่ไม่น่ากินเหมือนอย่างที่เคยนั่นนั่นคงเพราะต้องมาร่วมโต๊ะกับน้องชายที่ใส่แว่นกรอบดำดูน่ากลัวกระมัง
อิ่มแล้ว ยีฟาดีดนิ้วเรียกหญิงรับใช้ให้เก็บโต๊ะ
อะไรกันพี่ กินเหมือนผู้หญิงเลยยังไม่ทันหมดจานด้วยซ้ำ จุดาหัวเราะเบาๆ จู่ๆก็เกิดอารมณ์อยากหาเรื่องพี่แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแค่มองหน้าก็หมั่นไส้แล้ว
แกหาเรื่องฉันเรอะ
ฮะ ฮะ พูดแบบนี้ยังไม่รู้อีกเรอะไง ฉันพูดอะไรออกไปวะเนี่ยจูดาเอามือกุมขมับศอกท้าวไว้กับโต๊ะทานอาหารไม่ทันรู้ตัวว่าร่างสูงกำลังทำอะไรจนเสียงร้องของนางสาวใช้นั่นแหละ
กรี๊ด!!! จูดาหันไปมองเพียงแวบเดียวจริงๆที่ท่อนสีเงินฟาดลงมาด้วยความรวดเร็วแล้วโลกทั้งโลกก็หมุนคว้างก่อนจะมืดลง
เป็นอะไรไหมครับ ยังปวดตรงไหนรึเปล่าเสียงหวานนุ่มว่าพลางกดผ้าเย็นซับหน้าผากชายหนุ่ม
แ..ลน.. หานี่ฉันพูดอะไรออกไปจูดาลุกพรวดขึ้นนั่งรู้สึกปวดขมับขึ้นมากระทันหัน
เอ่อนอนลงก่อนดีกว่าครับ
เธอเป็นใครเสียงทุ้มถามยังปวดที่ขมับไม่หายไม่นึกเลยว่าเจ้าพี่บ้านั่นจะทำร้ายน้องได้ลงคอ
อาลิสครับ
พึ่งเข้าหรือ
ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่10ขวบแล้วครับ
เหรอ จูดาค่อยๆลืมตามองร่างที่นั่งอิงแอบข้างกายใบหน้าสวยนั้นทำให้เขาจะหลุดว๊าก ออกไปเกือบในทันทีหน้านั้นช่างคล้ายคนที่เขาแอบไปพบที่บ้านคาดอสเสียจริงๆ
แลนติส
เอ๋ ? อ้อคนที่หน้าสวยๆที่ท่านยีฟาพามานะหรือครับมีอะไรหรือ
อย่ามาแกล้งอำกันหน่อยเลยนั่นเธอใช่มั้ย
อ๊ะท่านจูดาอย่านะครับร่างบางร้องเสียงหลงขณะที่โดนจูดาจับกดลงบนเตียง
อ..อย่า อย่า หยุดนะครับได้โปรด
ปัง!!! เสียงประตเูปิดดังโครมใหญ่จูดาหันไปมองก็พบร่างพี่ชายยืนค้ำหัวอยู่ครู่เดียวคอเสื้อชายหนุ่มก็ถูกกระชากลงมาทั้งร่างกองที่พื้น
ท..ท่านจูดา อาลิสร้องด้วยความตกใจ
ไม่ต้องไปสนมันอาลิส เมื่อกี้มันจะปล้ำเธอแล้วนะเสียงเข้มทรงอำนาจทำให้เด็กหนุ่มยอมฟังแต่โดยดีด้วยความยำเกรง
ยีฟา เด็กนั่น??
นี่คืออาลิสน่ะจูดาคงรู้จักกันแล้วสินะ อาลิส ออกไปข้างนอกก่อน
ครับร่างขาวบางวิ่งปราดออกไปไม่รอช้า
หมายความว่าไงกันเนี่ยจูดากุมขมับรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆซึมออกมานอกผ้าพันแผล
ก่อนอื่นขอโทษเรื่องหัวนั่นด้วยแต่จะว่าไปแล้วมันก็ความผิดของแกนั่นแหละที่พูดเรื่องไม่เป็นเรื่องนั่น
หึ หึ หึ ถ้าคิดว่าแค่ขอโทษแล้วฉันจะยกโทษให้มันออกจะง่ายไปมั้ยพี่ชาย"
ตาคมปลายหางตามาทางยีฟาพอไม่มีแว่นกรอบดำนั่นสวมทับรู้สึกเจ้าหมอนี่น่ากลัวกว่าเดิมเป็นกอง
ยีฟามองกลับอย่างไม่กลัวฉันไม่คิดว่าจะให้แกยกโทษให้หรอกนะ
หนอย งั้นถ้าฉันทำอะไรลงไปก็อย่ามาเสียใจทีหลังนะเฟ้ย ร่างสูงพึมพำพลางกัดฟันกรอด
โปรดติดตามตอนต่อไป