Lantis
By...Hikaru Otenba
Lantis 2
ทั้งสองเล้าโลมกันอยู่นาน
ในที่สุดยีฟาก็ออกปากถามสิ่งที่ต้องการมานานจนได้
แลนติส..เธอรักฉันไม๊น้ำเสียงดูเหมือนจะเขินๆนิดหน่อย
รักครับ เด็กหนุ่มพูดอย่างไม่ลังเลใจใดๆเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วที่ต้องทำให้ลูกค้ามีความสุขที่สุดเมื่อขึ้นเตียง
เธอจะมาอยู่ด้วยกับฉันไม๊..ที่บ้านหลังนี้ยีฟาหยุดการเล้าโลมและจ้องหน้าแลนติสจริงจังหวังเหลือเกินว่าคำตอบที่จะได้รับคือใช่
ยีฟา..เด็กหนุ่มแทบไม่เชื่อหูตัวเองจะว่าดีใจก็คงจะใช่
ไม่ได้หรอกครับ..
ทำไมกันยีฟาเค้นเสียงดังเมื่อคำตอบไม่ตรงกับที่หวัง
ยีฟา ครับ ..งานของผมคือทำให้คุณมีความสุข แต่เรื่องนั้นนะน่าจะพูดกับผู้หญิงมากกว่านะครับ ที่ว่าจะมาอยู่ด้วยกันมันเป็นไปไม่ได้หรอก ผมเป็นคาดอสนะ ผมไม่อยากทำให้ชื่อเสียงคุณต้องมัวหมองหรอก
แลนติส..แต่เธอรักฉันใช่ไม๊
คราวนี้เด็กหนุ่มกลับเงียบ
ใช่ไม๊แลนติส เมื่อกี๊เธอบอกเองนี่
ยีฟา ถ้าไม่รักก็คงบอกว่าตกลงไปแล้ว คุณลองคิดดูดีๆก่อนเถอะครับว่าผลดีเสียที่คุณจะได้อย่างไหนมันจะคุ้มกว่ากัน ยีฟาตาค้างเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในโลกมืดไปหมด
เอ่อ อ.อ แลนติสยิ้ม ไม่ต้องพูดตอนนี้หรอกครับยีฟา แต่ถึงผมไม่อยู่ที่นี่คุณก็เรียกใช้ผมให้มาได้เสมอนี่ ร่างบางพูดพลางน้อมตัวลงประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากชายหนุ่ม
มาต่อกันเถอะครับ ไม่อยากให้คุณเสียเงินจ้างผมมาทำงานเปล่าๆ
********************************
รุ่งอรุณของวันใหม่ ผ่านมาได้สามวันแล้วหลังจากที่ไปบ้านยีฟามาตอนกลับเขาทำหน้าอย่างกับพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีกยังไงยังงั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจทั้งที่มีโอกาสดีที่จะได้ออกๆไปให้พ้นซักทีจากบ้านพักคาดอสนี่แล้วทำไมเขาต้องปฏิเสธด้วยนะ
แลนติสมาพาแขกขึ้นไปเร็วเข้า เสียงยายแม่เล้าตะโกนอีกแล้วนี่เขาคงจะไม่ยอมพลาดเงินซักแดงถ้ามีโอกาสเลยซินะ คร้าบ กำลังจะลงไปแล้วครับ แลนติสแต่งกายด้วยผ้าชั้นดีหลากสีผิวเนื้อสีขาวดูกลมกลืนกันกับผิวแลนติสมาก
เอ้าลงมาเร็ว อย่าปล่อยให้แขกรอจำไว้นี่เป็นกฎข้อสำคัญเข้าใจไม๊ แม่เล้าว่าพลางกระชากเนื้ออ่อนที่ต้นแขนให้ตามไปโดยไม่รอช้า ในที่สุดก็มาถึงห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยสีแดงจนเรียกว่าห้องแดงเป็นห้องที่ขึ้นชื่อของร้านมากเพียงเห็นสถานที่ๆ คนซื้อจองไว้แลนติสก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ที่มาเยือนไม่ได้เป็นเพียงแขกธรรมดาซะแล้ว
ปรนนิบัตรเขาให้ดีคนนี้เขาจ่ายไม่อั้น..ข้าจะพลอยได้หน้าไปด้วย แม่เล้ากระซิบกระซาบ หน้าโลภๆของหล่นทำให้เด็กหนุ่มขยะแขยงขึ้นมากระทันหัน
ครับ
ชั่วจังหวะแรกที่ก้าวเข้าห้องกลิ่นกำยานหอมก็ฟุ้งไปทั่วชวนให้อาเจียรทุกทีไป เขาไม่รู้สึกชินซักทีกับกลิ่นเหม็นฉุนๆแบบนี้ทั้งที่เคยเจอมานับครั้งไม่ถ้วน แลนติสเริ่มเซผ้าที่ใช้ปิดหน้าก็เหลือเกินไม่รู้จะต้องทำให้เจ้าลูกค้านี่มันเซอไพร์ซักแค่ไหนกันเชียว
นายเจ้าขามาแล้วค่าเด็กที่ดีที่สุดของร้าน แม่เล้ายิ้มดัดจริตก่อนจะรี่เข้าหาลูกค้าคนสำคัญ
เนี่ยเรอะ .ดีสุดแล้วรึไง
โถ โถ นายท่านขา ยังไม่ทันได้เห็นหน้าอย่าพึ่งด่วนตัดสินสิคะ เอ้า มานี่เร็วเข้านายท่านอยากจะดูหน้าจะตายอยุ่แล้ว
เจ้าหล่อนพูดลื่นเป็นปลาไหล พอแลนติสเดินมาจนใกล้หล่อนก็ออกแรงกระชากข้อมือร่างบางเข้าชิดร่างชายหนุ่ม จนร่างบางเจ็บไม่น้อยเมื่อกระแทกกับแผ่นอกหนาของฝ่ายตรงข้ามอย่างแรง
เอ้านายท่านดูสิคะหน้าแบบนี้แหละค่าดูดลูกค้ามานักต่อนักแล้ว
ผ้าคลุมหน้าถูกกระชากออกเผยให้แลนติสเห็นหน้าที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน
น าย ..นายมัน แลนติสแทบร้องออกมาดังๆเบื้องหน้าเป็นใครไม่ได้เลยนอกจาก จูดานายมาทำอะไรที่นี่ ร่างสูงได้แต่ยิ้มเหี้ยมเกรียมอย่างพึงพอใจในสีหน้าบอกไม่ถูกของอีกฝ่าย
อ้าวนี่รู้จักกันมาก่อนหรือคะเนี่ย
ใช่ รู้จักกันมาตั้งนานแล้วจูดากล่าวนัยส์ตาเหมือนยิ้มเยาะอีกฝ่ายแล้วคว้าเข้าไปจับก้นของร่างนวลโดยไม่ทันได้ตั้งตัวก่อน
อ๋า . ร่างบางสะดุ้งโหยง นี่ นาย.. แลนติสหันมาค้อนขวับ เจอกับสายตาปราม และติติงของแม่เล้าหน้าบ๊อกเซอร์เข้าอย่างจัง เลยไม่กล้าพูดมากไปกว่านั้น
ฮุ ฮุ เข้ากันดีอย่างนี้เดี๊ยนก็ไม่ห่วงแล้ว งั้นขอตัวนะคะ
พอนางแม่เล้าลับตาไปแล้วแลนติสก็สวนขึ้นต่อว่า
นายมาทำไมที่นี่
ลูกค้าจะมาทำอะไรยังไม่รู้เลย น่าสมเพชจริงเว้ยคาดอสอะไรวะ
อย่ามาว่าฉัน อุ๊บ
ริมฝีปากนุ่มถูกประกบแบบไม่ทันตั้งตัว รสจูบแผ่ซ่านไปทั่วกายแลนติสสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ต้องยอมรับว่าเรื่องจูบ
ว่ายีฟาเยี่ยมสุดแล้วแต่จูดายังเก่งกว่า
อา อา หยะ หยุดนะ..อื๊อ เรี่ยวแรงร่างเล็กยังไงก็สู้ไม่ได้จำต้องยอมให้การประกบนั้นคงอยู่ต่อไปจนผ่านมาได้ซักนาที จูดาจึงเริ่มถอนริมฝีปากออกร่างเล็กที่เคลิ้มตามกลับโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงหัวเราะลั่น นี่จะเอาอีกเรอะไฟเยอะไม่เบา
แลนติสสะดุ้งนึกขึ้นได้ รีบถอยล่นออกห่าง หึ ทีเมื่อกี๊ละไม่ยอมปล่อยตอนนี้จะออกห่างรึอารมณ์แปรปรวนจัง
แลนติสขมวดคิ้วจนหน้าย่นเป็นร่องที่หน้าผาก นายทำยังงี้หมายความว่าไง
แล้วแกคิดว่าชั้นต้องการอะไรละ มานี่ ข้อมือเรียวโดนฉุดเข้ามาใต้อ้อมกอดแกร่งแล้วการจูบประทับก็เริ่มขึ้นอีกคราคราวนี้จากปากไล่ออกมาจนถึงซอกคอระหงขณะที่การประโลมไล้ยังมีต่อไป ฝ่ามือหนาก็กระชากเสื้อร่างบางทิ้ง
แลนติสหอบหายใจถี่ๆ ส่งเสียงครางจนไม่อาจหยุดได้ต่อไปในที่สุดเสื้อผ้าทุกชิ้นก็หลุดออกจากกายมากองรวมกันอยู่ที่พื้น
เรียวขาสวยถูกยกพาดเอวชายหนุ่ม อารมณ์พาทั้งคู่กระเจิงไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าอีกฝ่ายจะเป็นน้องชายคู่ขาหรือคาดอสอันดับหนึ่ง เมื่อร่างสูงหมดความอดทนร่างบางก็ถูกอุ้มไปที่เตียงนอนขาวสะอาดที่สร้างขึ้นมาเพื่อการนี้อยู่แล้ว
ถอดด้วยสิ..แลนติสหน้ามืดคว้าได้ก็คว้าเอากระชากร่างสูงลงแนบทับก่อนจะลงมือถอดกระดุมทีละเม็ดด้วยความเชี่ยวชาญ
เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออกแผ่นอกของร่างหนาก็ถูกเผยออกแล้วเวลาก็ดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็วจวบจนรุ่งอรุณก็มาถึง
ร่างบางลืมตาตื่นรู้สึกเจ็บแปล๊บไปทั่วสันหลังพอนึกย้อนภาพกลับไปเมื่อคืน จูดาช่างทำคุ้มทุกบาททุกสตางค์ที่เสียไปจริงๆ
นึกแล้วจึงกวาดตามองไปรอบๆ แต่ร่างสูงกลับไม่อยู่เสียแล้วอาจกลับไปนานแล้วก็เป็นได้เพราะบนเตียงนอกจากจุดที่แลนติสนอนอยู่ จุดอื่นก็เย็นหมดแล้วน่าละอายใจนักที่ต้องไปยอมคนแบบนั้น แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมต่อต้านเลยนี่ก็เป็นเรื่องที่จนปัญญาจะรู้จริงๆ
*****************************
จูดา เมื่อคืนแกไปไหนมาเสียงทรงอำนาจของพี่ชายถามเคืองๆ
ฉันจะไปไหนมันเรื่องของฉันพี่ไม่ต้องมารู้ก็ได้นี่จูดากล่าวเย็นชาก่อนจะหลบปัญหาโดยการรีบขึ้นห้องไปซะ
หยุดนะ มาคุยกันให้รู้เรื่อง มีคนบอกว่าเห็นแกไปที่ซ่องนอกเมืองมาแกไปทำอะไร
เหอะ.. น้องชายตัวดีหันมาค้อนพี่ชายแล้วหัวเราะใส่
แล้วพี่คิดว่าคนเค้าไปซ่องกันทำไมเล่า ยีฟาหน้าแดงลูกอึ้งติดคอก่อนจะเริ่มเถียงต่อ
เรื่องพรรค์นั้นชั้นรู้เว้ย แต่ซ่องแถวนี้มีตั้งเยอะทำไมแกต้องถ่อไปถึงนอกเมืองด้วยวะ
จูดาขยับขอบแว่นแล้วแสยะยิ้ม
อ้อ ชั้นรู้แล้วว่าพี่หมายถึงอะไร นี่คงนึกว่าชั้นแอบไปแย่งปลาพี่มากินละสิ จะบอกให้คาดอสพรรค์นั้นนะไม่อยู่ในสายตาชั้นด้วยซ้ำ ว่าแล้วจูดาก็หันหลังใส่พี่ชายพร้อมออกอารมณ์ไม่พอใจหน่อยนึงปิดท้ายก่อนจะเข้าห้องไป
ฝ่ายยีฟารึก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งทางที่แน่นอนไปหาเจ้าตัวเองเลยดีกว่า
จาบา เตรียมรถม้า !เสียงทรงอำนาจสั่งงานข้ารับใช้ดังลั่น
โปรดติดตามตอนต่อไป