Kiss Me Again
By Grifis & Kenshin

แปลโดย Open

Past one

ไคเดินออกจากเรียวคัง เขาแบกกระเป๋าใบหนึ่งไว้บนบ่าและถือใบปลิวไว้ที่มือขวา วันนี้เป็นเช้าที่สวยงาม พระอาทิตย์กำลังส่องแสงอย่างเจิดจ้า จนเขาต้องยกมือขึ้นป้องกันแสงสว่างที่กำลังชอนไชดวงตา อากาศกำลังสดชื่นและมีเสียงนกร้องอย่างร่าเริงออกมาอย่างไม่ขาดระยะ

มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่ต้องเดินออกไปจากสถานที่ที่สวยงามแห่งนี้ และเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่เขาจะไม่สามารถอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้นานๆ แต่ เสียง และความเงียบสงบของบรรยากาศในขณะนี้ทำให้เขาต้องคำนึงถึงความสำคัญของวันนี้ วันนี้เขารู้และเข้าใจ ‘เขา’ ให้ได้ก่อนผ่านพ้นปีนี้ไป

ไคไม่ต้องการที่จะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ บางที เพราะ เขากลัวที่จะไม่ได้กลับมาอีกครั้ง …. มันสำคัญสำหรับเขา โดยเฉพาะ….. เพียงแต่ไม่เพียงแค่นี้ เขาต้องการเวลามากกว่านี้…. ใช่ เวลาเพียงน้อยนิดในช่วงนี้มันไม่เพียงพอ

ทันใดนั้น มีมือข้างหนึ่งปัดเศษฝุ่นออกจากตัวเขา มาสะนั่นเอง ไคจะหันกลับไปขอบคุณเขา แต่ ผู้ชายคนนั้นกำลังเดินตรงไปที่รถเหมือนจงใจเจตนาไม่สนใจ

“บ้าชะมัด” ไคสบถ เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน ชายหนุ่มไม่คาดว่าการที่เขาช่วยจะเป็นการแกล้งทำ แต่มาสะหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับเขา

ไม่มีทาง ไม่ใช่ตอนนี้ พวกเขา เอนโจจิและรันมารุ เดินออกไปจากชีวิตชั้น พวกเขาทิ้งชั้น แต่ไคไม่ต้องการให้ ‘เขา’ทำเรื่องซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง

หลังการเผชิญหน้าเมื่อคืน มันก็หมดข้อกังขา

เวลานี้เขาต้องการให้มาสะให้เหตุผลว่าทำไม ‘เขา’ ต้องทำเช่นนี้ มันเป็นเรื่องตลก เขาเกือบจะนิ่ง แต่ขณะนี้ไคไม่ต้องการแบบนี้ เขาแน่ใจ มาสะรู้สึกบางอย่างกับเขา มันมากกว่าความสัมพันธ์ด้านความรัก แบบพ่อกับลูก หรือ แบบพี่ชายกับน้องชาย เขาจูบไคถึง 2 ครั้ง แต่นั่นไม่มีความหมายเลย

และตอนนี้ ความรู้สึกของเขา เขาต้องการความชัดเจน ผู้ชายที่ยกเขาให้อยู่สูงตลอดเวลา ผู้ซึ่งเป็นเหมือนพ่อ เป็นพี่ชาย เป็นเพื่อน …. และขณะนี้ไครักเขา และปรารถนาเขา

ตอนนี้ เขาต้องการที่จะถูกกอดโดยแขนและจูบด้วยริมฝีปากของมาสะ เขาต้องการเพื่อความแน่ใจ

เอนโจจิ และ รันมารุ เดินออกมาจากเรียวคัง พวกเขากำลังทะเลาะกันอยู่ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ดูท่าทางว่า เอนโจจิจะยอมแพ้ แล้วพวกเขาก็จัดการกับสัมภาระ ไคไม่เพียงไม่ช่วยรันมารุเท่านั้น แต่เขายังเป็นตัวเกะกะเสียด้วย และในอดีตเขาต้องลบคำสบประมาทด้วยดาบของเขา เขารู้สึกถึงการมีความสัมพันธ์ฉันท์คนรักอย่างคนบ้า

ในครั้งที่เขาเป็นแชมป์เคนโด้ เขารัก… หรือบางทีเขารู้สึกว่าความรักในครั้งนั้นเป็นรักแท้

มันไม่เป็นการง่ายที่จะทำให้เป็นความจริงและทำให้ถูกยอมรับ เขารู้สึกอย่างนั้น แต่นั่น เขาต้องทำให้ได้ เขาไม่สามารถหยุดมันได้ มาสะไม่ใช่พ่อ มันไม่ใช่ตำแหน่งของมาสะ

แต่อะไรที่เขาทำในขณะนี้ล่ะ พวกเขากำลังจะกลับโอซาก้า กลับไปที่บ้านของพ่อ ที่ซึ่งพวกเขาจะถูกห้องล้อมโดย ครอบครัวยากูซ่า

มันก็ดีแล้วนี่ เขาเข้มแข็งพอที่จะรอให้ถึงเวลานั้น อดทนจนถึงเมื่อเขามีอำนาจ แต่ในคำสั่งที่มีให้กับมาสะ มันมีอะไรบ้างนะ

“ไค นรกชะมัด นายกำลังทำอะไรอยู่ พวกเรากำลังรอนายอยู่คนเดียวนะ” พี่ชายของเขาเรียกเขา พวกเขาพร้อมกันแล้วในรถ และติดเครื่องรถยนต์รออยู่

“ถ้านายจะก่อกวนนะต้องไม่ใช่เวลานี้ พวกเราต้องใช้เวลาเดินทางกันอีกนาน”

ไคเดินตรงไปที่รถ และหันกลับมามองเรียวคังอีกครั้ง จากนั้นก็ก้าวเข้าไปนั่งและปิดประตูรถยนต์

**********

3 สัปดาห์แล้ว ที่พวกเขากลับมาจากบ่อน้ำพุร้อน

3 สัปดาห์แล้วและไม่เคยมีความสุขเลย

ไครู้ดี เพราะตอนที่พักอยู่ที่บ้านพ่อ มันแทบเป็นไปไม่ได้สำหรับตัวเขาที่จะมีความรู้สึกดีๆ เมื่อมาสะแทบไม่พูดกับเขาเลย

แต่ไคเอก็รู้ว่ามาสะเหนื่อยกับงานในแต่ละวันและไม่ยอมอยู่กับเขาตามลำพังสองคน มาสะและคนอื่นพูดคุยกันแต่เขาก็รู้ว่ามาสะชำเลืองมองเขาอยู่

มันเกิดอะไรขึ้น

ใช่แล้ว คืนนี้ เขาจะรู้ความจริงเสียที

การเรียนที่มหาวิทยาลัยเริ่มไปได้ไม่กี่วัน และไคกลับมาโตเกียวได้ 3 วันแล้วเพื่อเตรียมการเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันนี้

มาสะมาถึงโตเกียวในตอนเช้า เพราะมีธุระที่ต้องจัดการที่นี่ และไคให้มาสะสัญญาว่าจะมาทานมื้อค่ำด้วยกันที่ห้องพักของเขา

เขากำลังเตรียมตัวสำหรับคำเชิญของตัวเองก่อนที่มาสะจะมา พวกเขาไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังนานถึง 3 เดือนแล้ว…. มาสะไม่ยอมบอกว่าจะมาหาเขาที่ห้องพัก

ไคเสียใจในข้อนั้น เขาต้องเรียกร้องเอง ไคต้องอดทน และหาโอกาสได้ แน่นอนในคืนนี้

ไคตรวจดูอาหารที่เตรียมไว้สำหรับเวลานั้น และปิดไฟ และตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง ทุกอย่างพร้อมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นชาบูไดหรืออาหารอย่างอื่น จริงๆแล้วไคซื้อมาจากร้านอาหาร แต่มันดูไม่เหมือนอาหารที่ทำมาตอนเที่ยงสักเท่าไหร่หรอก มันเหมือนอาหารที่พร้อมในค่ำคืนโรแมนติกสำหรับมาสะ

ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมแล้ว ตอนนี้เพียงรอ มาสะ เท่านั้น

เขาชำเลืองดูนาฬิกาที่แขวนบนผนัง อีกไม่นานมาสะจะมาแล้ว

กระเพาะของเขากำลังส่งเสียงร้อง

ทำไมเขาถึงรู้สึกถึงความกังวลใจนะ?

อะไรทำให้เขากังวลนะ เขาคงจะประหลาดใจถ้ามัน ใช่ มันเรื่องเล็กน่า… แต่ต้องไม่ใช่กับมาสะแน่นอน เขาไม่เคยทำให้เขาต้องผิดหวัง บางที มาสะอาจจะไม่ยอมรับสิ่งที่เขาต้องการค้นหา หรือ อาจทำให้เขาท้อใจ

เขาต้องการคำเพียงไม่กี่คำเท่านั้น บางครั้งเท่านั้น เขาไม่แน่ใจในความรู้สึก ไคเป็นคนอวดดี เขารู้ ไม่ใช่ตลอดเวลา แต่กับมาสะ เขาไม่ทำอย่างนั้นเขาเห็นด้วยกับมาสะทุกอย่าง

“และถ้าเขาไม่พูดออกมาล่ะ ไม่” เขารำพึง

“เราจะทำอะไรได้ ถ้าเขาไม่ต้องการเรา” ไครู้สึกปวดกระเพาะขึ้นมาทันที แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว ช่างสิ ไม่มีทาง…. ต้องไม่เป็นอย่างนั้น

ตอนนี้มันยังมาไม่ถึง เราต้องกังวลใจไปทำไมกัน เขาต้องบอกเรา ไคมองดูกระจกและจัดทรงผมอีกครั้งหนึ่ง ไคยิ้มให้กับภาพในกระจกที่สะท้อนออกมา ไม่เขาไม่มีทางทำอย่างนั้น

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

“บ้าจริง มาสะมาก่อนเวลานัด” ไคหยุดและทำตัวให้หายตื่นเต้น “โอเค เขามาถึงเร็วไป มันไม่ใช่ปัญหา เพราะทุกอย่างพร้อมแล้ว”

ไคเดินไปที่ประตู และเปิดออกพร้อมกับส่งยิ้มให้มาสะ

เขาประหลาดใจมาก

ข้างหลังนั่น ข้างหลังเขาซึ่งสวมสูทสีดำที่ดูดีไม่มีที่ติ เคียวสุเกะ และ โทชิ กำลังมองมาทางเขา และส่งยิ้มให้

พวกเขามาทำอะไรที่นี่?

“สวัสดี” มาสะพูดทำลายความเงียบ ไคมองดูความจริงพร้อมกับเปิดประตูให้กว้างขึ้น

“พวกเขามาทำไม กัน” ไคถามขึ้นด้วยระดับเสียงที่สูงขึ้น

“พวกเขามาที่โตเกียวเพื่อทำธุระกับผม”

บ้าสิ บ้าสิ เขาทำมันอีกครั้งแล้ว ตัวเขาเหนื่อยที่จะต้องทำเต้นไปตามจังหวะของมาสะอีกครั้ง

ไคฉุนเฉียว เขาปล่อยให้พวกเขาตามมาทำไม? พวกเขามาทำไมตอนนี้? แต่ถ้าเขายอมให้ทุกคนเข้ามา ทุกอย่างที่เขาพยายามก็จะเสียเปล่า

“ไค” เคียวสุเกะพูด “ถ้าอาหารไม่พอเราจะไปกินที่อื่น”

ไคเดือดดาลมากขึ้น เขาอยากขว้างอะไรบางอย่างเพื่อระบายอารมณ์ แต่มันทำไม่ได้ เขาต้องพูดอะไรบางอย่างกับมาสะ เขาเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเอง

“มาสะ ฉันไม่ได้เชิญพวกเขามา” ไคพูดอย่างเฉยเมย และดึงมาสะเข้ามาข้างใน

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องไปทานมื้อค่ำที่อื่น หรือฉันจะเดินกลับไปนอนที่เตียง ฉันไม่สนใจ และไม่ต้องการความยุ่งยากพวกนี้”

ไคโกรธและตัวสั่นด้วยความเดือดดาล ไคพยายามระงับอารมณ์ตัวเองอีกครั้ง

“ให้พวกเขาไป แล้วนาย มาสะ เข้ามา”

“บ้าชะมัด ฉันมองเห็นความผิดพลาดที่ฉันมาที่นี่” โทชิคร่ำครวญ พร้อมกับเดินลงบันไดไปอย่างเสียดาย

“ไม่ต้องสนใจโทชินะ ฉันรู้จักเขาดี” เคียวสุเกะพูด และเดินตามโทชิไป

มาสะนั่งลงที่โต๊ะแต่ไม่พูดอะไรเลย ไคมองดูเขา แล้วก็เกิด อาการประหม่า และรอคำต่อว่าที่จะเกิดขึ้น

ชายหนุ่มมองดูชาบูไดและสิ่งต่างๆบนโต๊ะ เขาไม่รู้ว่าไคทำเพื่ออะไรแต่ช่างเถอะ

“มันดูดีจริงๆ” เขาพูดขึ้นพร้อมทั้งส่งยิ้มบางๆ และสอดแว่นกันแดดไว้ในกระเป๋าเสื้อ

ไคหน้าบาน แต่นั่งลงข้างๆชายหนุ่มและบริการอาหารที่จัดเตรียมไว้

--Continuous—

เรื่องแรกค่ะ พอแปลเสร็จ ก็เข้าใจเลยว่าสำนวนห่วยมาก เพราะเคยแปลแต่หนังสือคอมฯ ทนๆ อ่านกันหน่อยนะคะ รู้ตัวว่ามีข้อผิดพลาดเยอะ จะพยายามมากกว่านี้ มีคำแนะนำติชมและอยากให้แปลเรื่องอะไรบอกได้ที่ [email protected]