MY ADRAIN
By...Terquoise

                                                                   

ทุกครั้งที่หลับตา....ผมจะเห็นหน้าเค้าคนนั้นตลอดเวลา  ไม่เคยคิดเลยว่า....เค้าจะมีอิธิพลต่อตัวผมขนาดนี้....

                  ครับ...ผมชื่อ Alex อายุ 23 ปี  ..3 ปีที่ผ่านมาผมทำงานเก็บเงินเพื่อที่จะมาที่ประเทศไทย ที่ที่

ผมใฝ่ฝัน..หลังจากที่เปิดเห็นทาง internet ผมวางแผนมาตลอดว่าต้องมาให้ได้..สักครั้งในชีวิตก็ยังดี..........

                  " สวัสดีครับ..ขอเช็คอินครับ........"

                  " กรุณากรอกรายละเอียดด้วยค่ะ............ค่ะ...นี่กุญแจค่ะ  ห้องอยู่ชั้นที่ 7 ห้อง 702 นะคะ "

                  " ขอบคุณครับ....................

วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเหยียบอยู่บนแผ่นดินไทย...กระบี่...ดินแดนในฝันของผม  ชายหาดสีขาวสะอาดที่ได้

รับการกล่าวขานจากทั่วโลกว่าสวยไม่เป็นลองที่ไหน ๆ

                  " อ๊ะ....!  ขอโทษครับ "    ผมเดินชนผู้ชายที่หน้าลิฟท์..คนอะไรตัวโตดีจริง ๆ  แต่ผิวสีแทนนี่

สวยดีแฮะ...................ถ้าเดาไม่ผิดคงมีเชื่อสายลาตินด้วยแน่ ๆ

....หลังจากที่ผมจัดของเรียบร้อยแล้ว...ผมก็ลงมานั่งที่บาร์  ด้านล้างของโรงแรม  ที่นี่มีชาวต่างชาติอยู่ราว

20 คนได้

                  " ขอโทษครับ   ขอสั่งอาหารด้วยครับ "

                  " ค่ะ...จะรับอะไรดีคะ "

                  " ครับ   ขอพาสต้ากุ้ง กับรูทเบียร์ ...เอ่อ  แล้วก็ขนมปังปิ้งด้วยครับ "

                  " รอสักครู่นะคะ "

บรรยากาศที่นี่เป็นกันเองดีครับ...ทำให้ดูอบอุ่น  คล้าย ๆ ทุกคนที่นี่รู้จักกันยังงั้นแหล่ะ.....................

                  " เฮ้..............คนใหม่ "  ผมค่อนข้างแปลกใจที่มีคนเข้ามาทักผม.........

                  " เอ่อ  !!!!!!  ก็ดี........นาย ????? "

                  " หวัดดี..ฉันชื่อ Jason นี่ Lisa  แฟนฉัน แล้วนั่นก็ Stive เรา 3 คน เป็นอเมริกัน..มาจาก

ดัลลัส....แล้วนาย..? "

                 " ฉัน Alex มาจากแอตแลนต้า.............."

ครับ..ตอนนี้ผมเห็นว่ามีหลายคนมองมาทางผม  ให้ความสนใจจนทำให้ผมออกอาการเขิน ๆ อาย ๆ ยังไงก็

ไม่รู้...................

                 " ไม่ต้องแปลกใจ....ที่นี่เรารู้จักกันซะส่วนใหญ่  ส่วนมากจะเป็นอเมริกัน แล้วก็อื่น ๆ นิดหน่อย

จะเรียกว่าเราจะพยายามรวมกลุ่มกันก็ได้..."

อยู่ดี ๆ Jason ก็ตะโกนขึ้น

                 " เฮ้ ๆๆๆ ทุกคนฟังทางนี้  นี่เพื่อนใหม่ของเราชื่อ Alex อเมรีกันอีกแล้ว "

มีหลายเสียงเจี๊ยวจ๊าว........ฟังได้ศัพท์ว่า ยินดีต้อนรับ ปนกับเสียงปรบมือ .......แต่แล้วก็มีเสียงนึงที่ดังพอที่  

จะได้ยินว่าเจ้าซาตานนันพูดว่าอะไร

                  " งั้นพวกเราจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่หน่อยเป็นไง ? "

                  " ยอดไปเลย Adrian "   Stieve ดูจะเข้ากัยหมอนี่ได้ดีจังนะ..ก็แน่ละซิ เค้ารู้จักกันนี่นะ

.....คืนนี้เป็นคืนที่ดีก็จริง....แต่ว่าไอ้อาการเมาเวลาของผมซิที่ชักจะแย่ ทำเอาผมมึนไปหมด  ไม่รู้เลยว่าเมา

เหล้าหรือว่าเมาเวลากันแน่.............

                  " อ้าว ! Alex......เป็นไรไปน่ะ  เมาแล้วเหรอ ? ... ฉันว่ายังไง ๆ ก็น่าจะไปพักผ่อนดีกว่านะ

นายเหนื่อยจากการเดินทางมานี่.....เฮ้  Adrian  มานี่หน่อย.....ช่วยพา Alex ไปที่ห้องพักที "

.....ไม่เอานะ...ไม่เอาเจ้าซาตานนั้น.! ........แต่ให้ตายเถอะ ! ตอนนี้ผมก็อยู่ในอ้อมแขนของเค้าซะแล้วหล่ะ

                  " นี่ ๆ เบา ๆ หน่อยซิ....ฉันคนนะ "

                  " งั้นเหรอ  ? "

.....ไม่อยากเชื่อเลยไอ้หมอนี่

                  " เอ้า  !  จะไปห้องนายหรือว่าห้องฉันดี "  เจ้าบ้านี่พรำอะไรอยู่ได้ น่ารำคาญ คนจะยืนไม่ไหว

แล้ว            " ก็ต้องห้องฉันซิ....นายมีปัญหาอะไรเนี่ย " ปกติผมจะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับใคร..แต่วันนี้ผมคง

เมาจริง ๆ

                  " เปล่านี่......? แล้วกุญแจหล่ะ "

                  " ฉันทำเองได้น่า...นายกลับไปได้แล้ว "

                  " ใจร้าย..!  คนอุตส่ามาส่งทั้งที "

                  " งั้นก็ขอบใจ........ "

                  "  OK ... กลับก็ได้ นายก็พักผ่อนซะ "

                  " รู้แล้วน่า...อย่าพูดมากได้ไหม ! "

                  " เอ้อออ..งั้นก็ราตรีสวัสดิ์ หลับฝันดีนะ "  หลังจากที่เค้าพูจบก็ก้มลงมาจูบผมอย่างแผ่วเบา..แต่

ก็สัมผัสถึงความอุ่นได้.............ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าทำหรอกนะ ที่จริงก็ไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำไป ก่อน

ออกไปเค้าหันมายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แล้วก็ไป

.......เช้านี้ผมตื่นมาด้วยอาการสดชื่นขึ้นนิดหน่อย

                  " ฮ้าว.......หิวจังเลย "  ผมพึมพำกับตัวเอง.........ก๊อก ๆๆๆ

                  " ใครน่ะ ..? "

                  " ฉันเอง..."  เจ้าซาตานอีกแล้ว  " มีอะไรอีกหล่ะคราวนี้ "

                  " ปล่าว....ฉันแค่แวะมาดูว่าตายรึยังน่ะ "

                  " นั่นแน่ใจเหรอว่าปาก.....! "

                  "  ฮึ..ฮึ..ปากดีแต่เช้าเชียวนะยังงี้ต้องสั่งสอนซะหน่อย "

.....ผมตกใจมากที่เค้าพูดแบบนั้น..ก็แน่หล่ะถ้าเค้าจะฆ่าผมซะผมก็คงไม่มีแรงจะสู้หรอก

                  " นายจะทำอะไรฉันน่ะ !!!! "

                  " จะทำอะไรดีหล่ะ...เช้า ๆ แบบนี้ต้องออกแรงซะแล้ว "

.....พอได้ยินแบบนั้นบอกตรง ๆ เลยว่าหมดแรงจริง ๆ.........เค้าใช้มือจับแขนผมกางออก ผ อยากจะร้อง

ไห้ออกมาดัง ๆ )

                  " นี่ ! ปล่อยนะ..... ! "

                  " จูบดีกว่า..เมื่อคืนก็จูบไปแล้วแต่คิดว่ายังไม่พอ................... "

...พอพูดจบเค้าก้ฝังจูบลงบนริมฝีปากผมทันที ร้อนแรงจนทำให้ผมหายใจแทบไม่ออก

                  " อื้ออ...อย่า...! "

...เค้าปล่อยมือจากแขนแล้วหันมาโอบที่เอวกับแผ่นหลังของผมแทน...จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื่อนมาจูบที่ลำคอ

และเลียไปจนถึงใบหู จากนั้นก็ขึ้นมาเลียที่ปากผมอีกที่..จูบคราวนี้เค้าใช้ลิ้นซุกไซ้เข้ามา ริมฝีปากบดขยี้กับ

ปากผมแทบไม่มีช่องว่าง มือก็คอ่ย ๆ ลูบไล้เข้ามาใต้เสื้อ ( ตอนนี้ผมไม่สามารถถอนปากออกจากจูบของเค้า

ได้ ) ปลายนิ้วเค้าคลึงอยู่บนแผ่นอกของผม เค้าต้องรู้แน่เลยว่าตอนนี้ หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะระเบิด

ออกมาให้ได้  แต่ถ้าไม่หยุดตอนนี้  มันต้องเลยเถิดจนหยุดไม่ได้แน่

                  " ปล่ะ..ปล่อยเถอะ...ได้โปรด "

...หลังจากที่ผมพูดจบเค้าก็หยุดแล้วก้ปล่อยผมทันที.............จากนั้นผมก็ทรุดลงไปนั่งแทบเท้าเค้าอย่างไม่

เป็นท่า...ผมว่าเค้าคงจะจากไปทิ้งให้ผมนั่งบื้ออยู่คนเดียว..แต่เปล่าเลย เค้าลงนั่งยอง ๆอยู่ตรงหน้า แล้วเอา

มือมาวางไว้ที่บ่าผม

                  " เป็นไรรึเปล่า ... "  ผมไม่คิดว่าเค้าจะพูดด้วยเสียงออนโยนแบบนี้เป็น ..แต่จะให้ผมพูดอะไร

ได้.............

                  " ขอโทษนะ..ถ้านายไม่ชอบฉันจะไม่ทำอีก..."

....ไม่ชอบงั้นเหรอ..? แนไม่ใช่เหรอที่หลงเคลิ้มไปกับจูบของนาย..จะโทษใครหล่ะจะโทษใคร............

                  " กลับไปซะ..!!! " ผมพยายามอย่างมากที่จะพูดออกไป แม้จะทำให้เค้าเจ็บปวดก็ตาม

                  " นั่นซินะ... "  แต่ก่อนที่เค้าจะออกไปเค้าหันมามองผมด้วยสายตาที่เย็นชา

                  " ฉันชอบนายนะ " แล้วก็เดินออกไป

                                                

                                            ................................................................

 

...ผ่าานไป 3 วันที่ผมไม่เห็นเค้าเลย..มันอึดอัดนะกับสภาพแบบนี้  จริงอยู่ที่ผมไม่ได้พิศมัยในตัวผู้ชาย  แต่

ก็ไม่ได้รังเกียจในสิ่งที่เค้าทำ...ผมเริ่มออกเที่ยวเตร่อยู่แถวตลาด ทะเล เผื่อมันจะทำให้ผมลืมได้บ้าง

....วันนี้ก็วันที่ 5 แล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่.................รุ้สึกว่าชายหาดที่หน้าโรงแรมวันนี้มีอะไรวุ่นวายผิดปกติ อ๋อ

พวก Jason กับเพื่อน ๆ กำลังรวมกลุ่มเล่นฟุตบอลกันนะเอง....แต่ก็ไร้วี่แววของ Adrain อีกตามเคย  คงกลับ

ไปแล้วมั้ง

                   " ว่าไง Alex เที่ยวเพลินเลยซินะ..ไปไหนมาบ้างหล่ะ..? "

                   " ไม่เท่าไหร่หรอก..ก็อยู่แถว ๆ นี้แหล่ะ "

                   " เล่นด้วยกันมั้ยหล่ะ..เพิ่มอีกฝั่งละคน "

                   " เอาซิ....แล้วอีกคนหล่ะ "

                   " Hey...Adrain...! "

....พอสิ้นเสียงของ Jason หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว...เค้ายังอยู่จริง ๆ ด้วย....

                   " เลือกฝั่งซะว่าจะอยู่ข่างไหน.... "

                   " ขอโทษนะ J ฉันว่าไม่ดีกว่า "     เค้าบอกปัดที่จะเล่น แล้วก็เดินไปเลย...เค้าคงเกลียดผมแล้วหล่ะ

ก็สายตาที่มองมา มันเลยผ่านผมไปเหมือนผมไร้ตัวตน    

...หลายวันผ่านไป ทุกอย่างยังเป้นเหมือนเดิม...เค้ายังคงเป็นปกติกับทุกคน ยกเว้นผม ที่เค้าไม่เข้ามาเฉียดเลย จน

กระทั่งวันนี้ Jason กับ Stieve เข่ามาคุยกับผม

                   " ไง Alex ..ขอคุยอะไรด้วยหน่อย ...นายกีบ Adrian เนี่ย มีอะไรกันรึเปล่า "

                   " เปล่านี่.... "  ผมบอกปฏิเสธไป

                   " ฉันไม่รู้หรอกนะว่านาย 2 คน ผิดใจอะไรกัน แต่ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอ "

ผมมองดูเค้า 2 คน แล้ว รู้สึกว่า เค้า 2 คนคงรู้อะไรมาแน่ ๆ .......?

                   " ถ้าฉันเป็นนาย..ฉันจะไม่ปล่อยเค้าไปหรอก..!! "  ผมอึ้งกับสิ่งที่ Stieve พูด " แต่ฉันก็ไม่ใช่นาย "

...ช่วงนี้เป็นช่วง Low Season คนเลยน้อยผิดปกติ...แต่ก็ดีเพราะว่ามันเงียบสงบ

...ประมาณ 5 ทุ่มได้แล้วที่ผมขึ้นมาบนห้องพัก..รู้สึกเบื่อหน่ายกับตัวเอง เลยออกๆไปยืนที่ระเบียง..ตอนนั้นเองที่

ผมเห็นเค้านั่งอยู่ที่หาดอยู่คนเดียว...ผมตัดสินใจทันทีว่าจะต้องคุยกันให้รู้เรื่องให้ได้  ผมเลยเดินลงไปที่ชายหาด..

ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างหลังเค้าแล้ว...ใส่เชิร์ทสีขาวปลดกระดุมออกหมด กางเกงขาสั่นเท่าเข่า...เท่ห์จริง ๆ ซะด้วย

แต่เค้าไม่มีที่ท่าสนใจเลยทั้ง ๆ ที่เงาของผมทับอยู่ที่ตัวเค้า

                    " ทำไมนายต้องหลบหน้าฉันด้วย ? "

                    " ฮึ....!  หลบหน้างั้นรึ....แล้วจะให้ฉันเสนอหน้ายิ้มกับคนที่เค้าเกลียดตัวเองงั้นเหรอ "

                    " เกลียด...!! ฉันเคยบอกเมื่อไหร่กันว่าเกลียด "

                    " ไม่เกลียดกันหรอกเหรอ....แต่ก็คงกำลังหัวเราะอยู่ซินะ "

                    " ใครกันแน่ที่กำลังหัวเราะ...นายปั่นหัวฉัน  ทำให้ฉันต้องคิดมากกับสิ่งที่นายทำ..รู้ไหมว่าฉันทรมาน

แค่ไหน ?...ไหนบอกว่าชอบฉันไงหล่ะ "  ผมตะโกนใส่เค้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาคลอที่ตา ความรู้สึกเหมือนกำลังไล่

คว้าสิ่งที่อยากได้มานานแสนนาน ... สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า  ถ้าเอามือยื่นออกไป ก็จะได้มาเป็นของตัวเอง แต่ถ้าปล่อย

ไป ไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บปวดสักแค่ไหน

                    " รู้ไหมว่าฉันรอให้นายพูดคำนี้ออกมานานแค่ไหน..? "

เค้าดึงผมเข้าไปกอด กอดแน่นมาก.............ใช่ตอนนี้เหล่ะที่ผมต้องเอามือคว้าไว้

                    " นี่....พวกแก 3 คนน่ะ ไปให้พ้นๆ เลยนะ "  พอสิ้นเสียงของ Adrain ก็มีเงาคน 3 คนเดินออกมา ...

แย่หล่ะ... Jason  Lisa  แล้วก็ Stieve น่ะเอง  ผมหล่ะอายจนอยากจะหายตัวไปเลย

                    " รู้แล้ว ๆ จะไปเดี๋ยวนี้เหล่ะน่า..... "  Jason  ตะโกนออกมา

                    " อย่ายอมเค้าง่าย ๆ นะ  Alex  เดี๋ยวได้ใจ "  Lisa พูดเสริมอีก

                    " จะไปไหนก็ไปเลยพวกแก จุ้นไม่เข้าเรื่อง " Adrain ตะคอกใส่

ผมเดาว่าทั้ง 3 คน คงเข้าใจ Adrain ...ผมเห็น  Stieve  แล้วก็อดคิดไม่ได้ แต่เค้าก็ยิ้มให้ผม 

                    " ขอจูบได้ไหม .........? " เค้ากระซิบ แล้วจูบผมเบา ๆ

                    " นี่อย่ามาทำอะไรตรงนี้นะ "  ผมเอ็ดเค้าทันที

                    " งั้นก็ไปทำกันที่อื่นดีกว่า...."

                    " นี่อย่ามาพูดลามปามนะ " ผมเขินเค้าสุด ๆ เลย แต่ก็ยังถามเค้าไปว่า

                    "...........บอกหน่อยได้ไหมว่านายชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ "

                    " เมื่อไหร่นะเหรอ............. " 

เค้าเอามือมาจับที่บ่าผมทั้ง 2 ข้าง แล้วก้มลงมาจูบที่แก้ม แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า

                    " เอาไว้คืนนี้....จะบอก "

 

                    ............................................................................... จบ

Hosted by www.Geocities.ws

1