คราวนี้ลองแต่งฟิคคู่ใหม่ดูบ้างนะคะ เพราะว่าแต่งแต่คู่เก่าๆแล้วเราเบื่อเล็กน้อย ก็เลยอยากจะลองเขียนคู่ใหม่ๆดูบ้าง ขอประธานอภัยแก่แฟนๆผู้ที่รักซิริอัส ด้วยนะคะ คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย ถ้าเราจะลองแต่งให้ซิริอัสเป็น uke บ้าง ฮุ ฮุ แล้วก็แฟนๆของลูปินด้วย เพราะเราเองก็อยากลองแต่งให้เป็น seme มั่งค่ะ ชอบไม่ชอบอย่างไรก็บอกด้วยนะคะ

I’m be mother!! Part 1 : จุดเริ่มต้นของความยุ่งยาก Chapter 1

“ซิริอัส นายจะคิดยังไงถ้าฉัน....”

เสียงหวูดรถไฟดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มฝ่ายตรงข้ามจะพูดประโยคสุดท้ายจบ ทำให้ซิริอัสไม่ทันได้ฟังว่าเขาพูดอะไร

เสียงหวูดรถไฟฮอกวอตส์ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นสัญญาณให้ชายหนุ่มรีบขึ้นรถไฟ

“ซิริอัส เร็วๆเข้ารถไฟกำลังจะออกแล้วนะ”

เจมส์เพื่อนรักของชายหนุ่มร้องเตือน

ชายหนุ่มหันกลับไปบอกเพื่อนของเขา พอหันกลับมาอีกที ชายหนุ่มฝ่ายตรงข้ามที่ร่างสูงกว่าก็จากไปเสียแล้ว

ชายหนุ่มถอดใจที่จะมองหาต่อ เขาละสายตาไปจากกลุ่มฝูงชน

“ซิริอัสรีบขึ้นรถได้แล้ว เขากำลังจะออกจากชานชาลา ในอีก 3 นาทีนี้แล้วนะ” เจมส์ตะโกนเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

“ ฉันคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนานแสนนานเลยล่ะ” ชายหนุ่มพึมพรำเบาๆอย่างเศร้าๆ ก่อนที่จะเดินขึ้นรถไฟเพื่อผจญกับโลกกว้างที่เขาต้องเรียนรู้ต่อจากสถานที่แห่งนี้ ซึ่งตัวเขาและเพื่อนๆในตอนนั้นยังไม่ทราบถึงชะตากรรมอันแสนโหดร้ายที่จะเกิดต่อจากนี้เป็นเวลาอีกหลายสิบปีเลย

ขณะที่รถไฟกำลังจะออก ชายหนุ่มกลับไปย้อนคิดถึงข้อความที่เซอเวอรัสพูดทิ้งท้ายไว้ ทำไมทั้งที่หมอนั่นก็เกลียดเขากับเจมส์จะตายไป เขาสงสัยว่าเซอเวอรัสต้องการจะบอกอะไรเขา ชายหนุ่มเก็บข้อความนั้นไว้เป็นความลับกับตัวเองอีกนานแสนนาน...........................................................

**************************************************************************

20 ปี ผ่านไป

ซิริอัสนอนทอดตัวอยู่บนเตียงในห้องของเขาอย่างสบายใจ บัดนี้ชีวิตของเขาไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาเพิ่งจะรอดพ้นจากมลทินข้อหาสังหารหมู่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว

ซิริอัสกลับมาใช้ชีวิตในฮอกวอตส์อีกครั้ง หลังจากความพยายามของดับเบิลดอร์ในการค้นหาอาจารย์ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่ล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า

เขาบอกไม่ถูกว่าตนเองดีใจแค่ไหนที่รับงานนี้ เพราะนอกจากเขาจะได้งานทำแล้วและยังได้กลับมาที่ฮอกวอตส์สถานที่แห่งความทรงจำของเขา เขายังมีโอกาสได้ดูแลแฮร์รี่ใกล้ๆอีกด้วย ถึงตอนนี้พวกแฮร์รี่ก็อยู่ปี 7 แล้วซึ่งเป็นปีสุดท้ายของการเรียนที่ฮอกวอตส์

ซิริอัสยังนอนอยู่บนเตียง อากาศสบายๆยามเช้าแบบนี้ ทำให้ชายหนุ่มยังไม่อยากลุกออกจากเตียงไปไหนเลย ทันใดนั้น.........

“อรุณสวัสดิ์ฮะ ซิริอัส”แฮร์รี่ซึ่งแอบอยู่ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ก็กระโดดเข้าใจซิริอัสซึ่งนอนอยู่บนเตียงทันที

“ตื่นสายจังนะฮะ ทั้งๆที่อากาศออกจะดีอย่างนี้”แฮร์รี่แกล้งทำไม่สนใจ

“ซิริอัส ก็รีบตื่นก่อนซิฮะ ไปกินข้าวสาย เดี๋ยวก็เข้าสอนวิชาแรกไม่ทันหรอก”

“ ฉันรู้!! แต่เธอยังทับฉันอยู่อย่างนี้ แล้วฉันจะลุกได้ยังไง ”

“เอ่อ..ใช่ฮะ ขอโทษที”เด็กหนุ่มว่าพลางลุกออกจากตัวของเขา

..........................................................................................................

“ก็การบ้านพวกเธอเมื่อวานนี้ทำพิษน่ะซิ ฉันถึงสายอย่างนี้ไงล่ะ กว่าจะได้นอนน่ะเกือบตีหนึ่งมั้ง” ชายหนุ่มว่าพลางบ่นไป

“ สมน้ำหน้า ซิริอัสอยากให้การบ้านเยอะๆเองทำไมล่ะ”

“พูดอย่างนี้เดี๋ยวฉันก็หักคะแนนให้เข็ด ซะหรอก” ซิริอัสแหย่เล่น

“อ๊ะ .... เอ๋ คุณรู้ด้วยเหรอ” แฮร์รี่หน้าแดง เพราะชายหนุ่มเดาใจเขาถูก

แฮร์รี่เลิกลั่ก เพราะความเขินอายที่มีคนรู้ท่าทีเขาทัน

“อืม... ชะ...ใช่ฮะ” เด็กหนุ่มก้มหน้าสารภาพอย่างอายๆ

แฮร์รี่ไม่ตอบอะไร แต่ก้มหน้านิ่งด้วยความอายแทนเป็นคำตอบแทน

ซิริอัสเห็นท่าทางของหนุ่มน้อยก็อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ เขาก็พอเข้าใจน่ะนะว่า การที่คนที่รักมากต้องจากไปไกลอย่างนั้น จะรู้สึกดีใจมากเพียงใด ถ้าได้รับการติดต่อกลับมาบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อดอิจฉาไม่ได้ที่เห็นเพื่อนที่รักที่สุดได้ครองหัวใจเด็กหนุ่มที่เขาเคยรักยิ่งชีวิต

ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้แฮร์รี่กำลังรักอยู่กับ รีมัส ลูปิน เพื่อนที่รักที่สุดของเขา เขาไม่รู้ว่าเรื่องมันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไร ที่เขารู้สึกว่ารักเด็กคนนี้ บางทีมันอาจะเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น

ตอนนั้นเองตัวเขาเองก็ยังเป็นนักโทษที่ยังมีมลทินอยู่ ความรู้สึกของเขาที่มีต่อแฮร์รี่ในคราวนั้นยังเป็นแค่ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องใครสักคนหนึ่งที่สำคัญ ที่ไม่อยากให้ต้องสูญเสียไปอีกเหมือนครั้งที่ต้องเสียเพื่อนที่รักที่สุดไป แต่กว่าเขาจะรู้ใจตัวเองว่าไม่ได้มองแฮร์รี่เป็นแค่คนที่อยากปกป้องเพียงเท่านั้น มันก็สายไปเสียแล้ว ซิริอัสย้อนกลับไปนึกถึงวันที่ได้รู้จักกับความเจ็บปวดมากที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมา

....................................................................................

เมื่อ 1 ปีก่อน หลังจากที่ซิริอัสไม่ต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆอีกต่อไป เขาก็ตัดสินใจหางานทำและรับแฮร์รี่มาอยู่ด้วยกันพร้อมกับลูปิน

ในแต่ละวันช่างผ่านไปยาวนาน ถึงอย่างไรทั้งเขา แฮร์รี่ และลูปินก็ต่างใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข ถึงแม้ว่าคนที่คุณก็รู้ว่าใครยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ตราบใดที่แฮร์รี่ยังคงอยู่กับเขา และดับเบิลดอร์ ยังอยู่ ซิริอัสก็เชื่อว่าไม่มีใครจะสามารถทำอันตรายกับพวกเขาได้แน่

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ปัญหาของพวกเขายังมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือ ซิริอัสและลูปินยังหางานทำไม่ได้ ถึงจะมีเงินฝากเหลืออยู่ในธนาคารเยอะก็เถอะ แต่คุณก็บอกไม่ได้นี่นาว่าเงินอาจจะหมดเมื่อไรก็ได้ เพราะฉะนั้นซิริอัสกับลูปินจึงค่อนข้างจะคิดมากในเรื่องนี้ และแฮร์รี่เองก็อยู่ในวัยที่กำลังเติบโต พ่อทูนหัวที่แสนดีอย่างเขาจะทนปล่อยให้แฮร์รี่ต้องอดมื้อได้อย่างไร เรื่องนี้เขาไม่ยอมเด็ดขาด

“เฮ้อ!!!! ทำไมสมัยนี้ พ่อมดถึงได้หางานทำยากนักนะ” วันหนึ่งซิริอัสบ่นกับลูปินขึ้นมาหลังจากการพยายามหางานครั้งใหม่ล้มเหลวไม่เป็นท่า

“เอาน่า ยังไงๆเราก็พอมีเงินเก็บใช้สัก4-5เดือน พรุ่งนี้ลองไปหาที่สมัครงานใหม่ๆ เขาก็คงรับบ้างล่ะ” ลูปินปลอบใจเพื่อนรักของเขา พลางยกถาดน้ำชามาเสิร์ฟให้ “ฉันเองก็ว่าจะลองไปหางานแถวนั้นเหมือนกัน”

“เอาไงดีล่ะ ไอ้เรานี่มันก็บ้าจริงๆที่พูดแล้วไปพาดพิงถึงปมด้อยของหมอนั่น ถึงเจ้านั่นจะไม่แสดงความรู้สึก แต่ว่าใจจริงแล้วคงจะเจ็บลึกอยู่เหมือนกัน อืม....... คงต้องเปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า” ชายหนุ่มใช้ความคิดว่าทำอย่างไรจึงจะทำให้เพื่อนรักรู้สึกดีขึ้นบ้าง “จริงสิ ถ้าเป็นเรื่องนั้นล่ะก็ เจ้านั่นจะอารมณ์ดีขึ้นมาเฉยๆเลยนี่นา”

“อ๋อ รอนมาพาตัวไปน่ะ ตั้งแต่เช้า เห็นว่าไปทำรายงานช่วงปิดเทอม เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมั้ง” ลูปินว่าด้วยน้ำเสียงเริงร่า ผิดกับเมื่อสักครู่ จู่ๆชายหนุ่มก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉยๆทุกครั้งเมื่อพูดถึงแฮร์รี่ ซึ่งซิริอัสก็ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ที่จริงตัวเขาเองก็รู้สึกดีขึ้นมาเหมือนกันเมื่อพูดหรือคิดถึงหนุ่มน้อยของเขา

“มิน่าล่ะ ถึงได้เงียบผิดปกติ” ซิริอัสกล่าวแบบแซวเด็กหนุ่มเล่นๆ

จู่ๆซิริอัสก็เหลือบไปมองรูปถ่ายของเจมส์กับลิลลี่ที่กำลังอุ้มแฮร์รี่ตัวน้อยที่ตั้งอยู่บนโต๊ะรับแขก ภาพนี้ถ่ายก่อนที่เจมส์กับลิลลี่จะตายไม่กี่เดือน ซิริอัสเริ่มคิดถึงว่าถ้าเจมส์กับลิลลี่ยังอยู่ แฮร์รี่จะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะมีความสุขเหมือนตอนที่อยู่กับพวกเขาตอนนี้หลือปล่าว แต่แล้วเหมือนมีอะไรมาดลใจเพราะ สักครู่ลูปินก็เริ่มพูดถึงเจมส์กับลิลลี่ขึ้นมา

“ซิริอัส นายจะคิดยังไง ถ้าป่านนี้เจมส์กับลิลลี่ยังมีชีวิตอยู่” ลูปินถาม

“ปล่าว!? ก็แค่อดคิดถึงไม่ได้ ถ้าเจมส์กับลิลลี่ยังมีชีวิตอยู่ แฮร์รี่จะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะใช้ชีวิตสงบสุขกว่านี้หรือปล่าวนะ”

“ถึงจะเป็นหัวโจกได้ แต่ก็คงไม่ร้ายเท่ากับฝาแฝดวีสลีย์หรอก”

ลูปินพูดด้วยความรู้สึกว่าทำไมตนเองถึงไม่สามารถทำอะไรให้แฮร์รี่ได้มากกว่านี้ แต่ซิริอัสกลับโกรธขึ้นมา....

“ใช่แล้วล่ะ นายน่ะอย่ากังวลบ้าๆบอๆแบบนั้นอีกนะ แฮร์รี่คงเสียใจที่นายทำยังกับว่าไม่อยากให้เด็กคนนั้นอยู่ด้วยงั้นล่ะ”

“อืม....... ฉันก็แค่.......” ลูปินพูดเบามากจนแทบไม่ได้ยินอะไร

ซิริอัสรู้สึกว่าวันนี้เพื่อนของเขามีอาการแปลกๆยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ช่างเถอะก็คงจะเหงาที่คิดถึงแฮร์รี่ล่ะมั้ง ชายหนุ่มไม่คิดอะไรมาก

สักพักลูปินก็เหม่อลอยอีกโดยไม่มีสาเหตุ ก่อนพูดกับซิริอัสด้วยน้ำเสียงแปลกๆ

พรวด! ซิริอัสสำลักน้ำชาด้วยความตกใจที่จู่ๆทำไมลูปินก็ถามอะไรแปลกๆอย่างนั้น

“เถอะน่า! บอกหน่อยว่านายคิดยังไงกันกับเด็กคนนั้นน่ะ” ลูปินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนซิริอัสรู้สึกแปลกใจมากๆ

“ก็...แค่ รู้สึกว่าเขาเป็นเด็กดี.....เอ่อ...แล้วก็... น่ารัก น่ารักมากๆซะด้วย สมกับเป็นลูกบุญธรรมของฉันจริงๆ แล้วก็เป็นเด็กที่เป็นห่วงเป็นใยความรู้สึกของคนอื่นดี”ซิริอัสพูดไปพลางเขินไปด้วย

“นายคิดกับแฮร์รี่แค่นั้นจริงน่ะเหรอ” ลูปินถาม

“แล้วนายจะให้ฉันคิดยังไงกับแฮร์รี่ล่ะ เขายังเป็นแค่เด็กนะ แล้วก็เป็นเด็กผู้ชายด้วย...” ทันใดนั้นซิริอัสรู้สึกปวดแปลบขึ้นไปอีกที่ต้องพูดถึงแฮร์รี่แบบนั้น

“นั่นสินะ ยังไงๆเขายังเป็นแค่เด็กผู้ชายคนนึง” ลูปินรำพึงเบาๆ

“ขอโทษนะ ที่ถามอะไรนายแปลกๆ”

“อะ....อืม ไม่เป็นไรหรอก” ซิริอัสว่าทั้งๆที่ยังสงสัยไม่หายว่าทำไมจู่ๆลูปินก็ว่าแบบนั้น

สักพักทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงของหนุ่มน้อยดังมาจากประตูหน้าบ้าน

“อะ...อืม.....”

ซิริอัสมองดูลูปินจนกระทั่งเขาหายไปจากห้องนั่งเล่น วันนี้เพื่อนรักของเขาดูแปลกยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ช่างเถอะ

ซิริอัสแทบไม่รู้เลยว่า ความจริงลูปินกำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่

---------- To Be Continue ----------