Part:7: เรื่องที่บอกไม่ได้

หลังจากที่แฮร์รี่รอนและเฮอร์ไมนี่เดินมาถึงห้องโถงกลาง พวกเขาก็รีบหาที่นั่ง

รอนยังคงหงุดหงิดอยู่เขาไม่ยอมพูดหรือสบตากับแฮร์รี่เลย

แฮร์รี่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ใจหนึ่งเขาก็อยากจะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสอง แต่อีกใจหนึ่งก็เตือนเขาว่าอย่าเพิ่งบอกไปในตอนนี้

ส่วนเฮอร์ไมนี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรปลอบใจเขาทั้งคู่ได้

ทั้งสามได้แต่นั่งเงียบแล้วนั่งทานอาหารโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

เด็กนักเรียนบ้านอื่นๆเริ่มเข้ามากันมากขึ้น

จากห้องโถงที่เงียบกริบก็เต็มไปด้วยเสียงเอะอะของนักเรียนชั้นต่างๆ

อย่างน้อยสภาพแบบนี้ก็ทำให้ทั้งสามคนคลายความอึดอัดไปบ้าง

แล้วก็อาหารต่างๆบนโต๊ะก็ทำให้รอนหายหงุดหงิดไปบ้าง เขาเริ่มพูดคุยกับคนอื่นบ้างๆ แต่ก็ไม่ยอมพูดคุยกับแฮร์รี่อยู่ดี

ส่วนแฮร์รี่เองก็ไม่ยอมพูดคุยกับใครเลย จนในที่สุดก็ถึงเวลาทานของว่าง

ขณะที่แฮร์รี่กำลังจะตักพายฟักทองเข้าปาก เชมัสซึ่งเพิ่งเห็นแฮร์รี่ ก็เข้าทักเขาทันที

"อ้าว! แฮร์รี่นายหายดีแล้วเหรอ"เชมัสว่าพลางยัดขนมเค้กเข้าปาก

"ก็สบายดีแล้วล่ะ"แฮร์รี่ตอบอย่างสบายใจ ดูเหมือนว่าขนมจะทำให้เขาคลายกังวลไปได้บ้างเล็กน้อย

"แล้วนายไปทำอะไรมาน่ะ ถึงได้ต้องเข้าห้องพยาบาล"คราวนี้เนวิลล์เข้ามาถามเขาบ้าง

"ก็....แค่ปวดท้องเฉยๆ ไม่มีอะไรมากหรอก!"แฮร์รี่เริ่มรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมานิดหน่อย เขาไม่อยากจะกลับคิดถึงเรื่องที่ห้องพยาบาล เขาไม่อยากจะคิดถึงสเนป.....

รอนหันมามองแฮร์รี่ด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าแฮร์รี่กำลังโกหกเพื่อนๆ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรออกมา

เฮอร์ไมนี่เองก็หันมามองแฮร์รี่เช่นกันแต่เธอมองเขาด้วยความเป็นห่วงมากกว่า

"เออนี่!! แล้วนายรู้หรือปล่าวว่าสเนปเขาถามหานายด้วย"เนวิลล์พูดพลางเอื้อมมือไปตักทาร์ตผลไม้

เนวิลล์ไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นมีผลต่อแฮร์รี่มากเพียง เพล้ง!

แฮร์รี่เผลอเอามือปล่อยจานลง เขาหันควับไปทางเนวิลล์

"ตอนไหน! สเนปพูดถึงฉันตอนไหน.... แล้วเขา! เขาพูดอะไรมั่ง"แฮร์รี่ถามเนวิลล์เสียงสั่นๆ เขากลัวมากว่าสเนปจะเผลอพูดเรื่องนั้นออกไป หรือว่ามีใครรู้เรื่องนั้นกันแล้ว

มาถึงตอนนี้คนทั้งห้องโถงต่างก็หันมาทางแฮร์รี่อย่างสนอกสนใจว่าเกิดอะไรกันขึ้น

"เอ่อ...."เนวิลล์ตกใจเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นแฮร์รี่ดูเสียขวัญมากอย่างนี้ก่อน

"เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับนายเลย สเนปแค่ถามรอนกับเฮอร์ไมนี่ว่าทำไมนายถึงไม่มาเรียนในชั่วโมงนี้ล่ะ"

"แล้วมีอะไรอย่างอื่นๆอีกมั้ย! เขา....เขาเล่าอะไรแปลกมั่งหรือปล่าว"แฮร์รี่ยังคงถามต่อ

"ก็ปล่าวนี่ แต่ถ้าจะพูดถึงเรื่องแปลกๆล่ะก็......"

"ตัวเขาต่างหากล่ะที่แปลก"ปาราวตีพูดแทรกขึ้นมา"วันนี้เขาหักคะแนนบ้านสลิธิรินด้วยล่ะ เนอะลาเวนเดอร์"

"อือ ใช่ แถมคนที่ถูกเขาหักคะแนนยังเป็นมัลฟอยอีกต่างหาก"ลาเวนเดอร์เสริม

"แล้วเรื่องทั้งหมด มันเป็นยังไงช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ"แฮร์รี่ถาม ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องราวทั้งหมด

แล้วนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์ที่อยู่ในชั่วโมงเรียนของสเนปก็แย่งกันเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นให้แฮร์รี่ฟัง

โดยมีนักเรียนบ้านอื่นๆฟังกันอย่างสนใจ พอพวกเขาเล่ากันจบ

ก็มีเสียงฮิอฮาดังขึ้นมาทันที ทุกคนต่างกระซิบกระซาบด้วยความประหลาดใจ

"หาสเนปเนี่ยนะ!" "หักคะแนน บ้านสลิธิริน"

"น่าจะมีกล้องวิดีโอนะ เก็บไว้ดูนะ"

"ว้า! อยากถ่ายรูปเอาไว้จัง นี่ต้องเป็นเหตุการณ์ครั้งประวัติศาสตร์แน่ๆเลย"

บางคนหันไปมองทางโต๊ะสลิธิริน

พวกสลิธิรินเองก็แปลกประหลาดใจไม่น้อยกว่าบ้านอื่นๆ พวกเขาต่างก็สงสัยในท่าทีของอาจาร์ยประจำบ้านของพวกเขา

บางคนก็หันไปมองตรงที่นั่งของมัลฟอย แต่เขาไม่อยู่แล้ว หลายคนเดาเอาว่ามัลฟอยคงจะรีบออกไปเพราะทนฟังไม่ได้

แฮร์รี่นั่งลงอย่างหมดแรง ความรู้สึกสับสนเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง

"อะไรกัน! สเนปหักคะแนนมัลฟอย แล้วหักคะแนนเขาไปทำไมกันนะ เพื่ออะไร? เพื่อเรางั้นหรือ ไม่หรอกมั้ง เขาไม่มีทางทำเพื่อเราอย่างเด็ดขาด เขาก็คงแค่หงุดหงิดที่ไม่ได้เจอเรา ที่ไม่ได้ระบายอารมณ์กับเรา มันก็เท่านั้นล่ะมั้ง"

แฮร์รี่เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด

"อีกแล้วหรือนี่! เจ็บ..... ไม่ได้นะ จะรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้......เราไม่ควรคิดอย่างนั้น เพราะยิ่งคิดมันก็ยิ่งจะ..........."แฮร์รี่หน้าซีด

ทันใดนั้นก็มีคนมาสะกิดที่หลังของเขา แฮร์รี่สะดุ้งเฮือก เขาหันไปมอง

"รอน!!"

"ไปกันเถอะ แฮร์รี่ อยู่ตรงนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์"รอนว่าพลางจูงมือเขาให้ลุกออกจากโต๊ะ

เฮอร์ไมนี่เองก็เช่นกัน เธอรีบตามทั้งคู่

ทั้งสามรีบเดินออกไปจากห้องโถงกลางท่ามกลางนักเรียนบ้านต่างๆที่ยังคงถกเถียงกันไม่เลิก

..............................................................

ทั้งสามเดินกลับไปเรื่อยๆไม่มีใครพูดคุยอะไรกันออกมาเลย แต่ละคนต่างก็รู้สึกอึดอัดใจ

รอนเริ่มจะทนไม่ได้ เขากระชากข้อมือของแฮร์รี่แล้วกระแทกเขาไปที่ฝาผนัง

เฮอร์ไมนี่หวีดร้อง

"โอ็ย!!!! เจ็บนะ!รอน นายจะทำอะไรน่ะ"

"ก็ถามนายไงล่ะ!! ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!! นายกำลังปกปิดอะไรพวกเราเอาไว้แฮร์รี่ ฉันทนอย่างนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วนะ"

อึก! แฮร์รี่ตกใจ เขาไม่คิดว่ารอนจะสงสัยเรื่องนั้นจริงๆ

แฮร์รี่เริ่มรู้สึกอึดอัดใจ ทำไมนะ? ทั้งที่ความจริงเขาน่าจะบอกให้รอนกับเฮอร์ไมนี่รู้เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับตัวเขา เขาน่าจะเชื่อใจสองคนนี้ได้ เขาอยากระบายปัญหาระบายความกลัดกลุ้มทั้งหมดให้ฟัง รอนกับเฮอร์ไมนี่ต้องเข้าใจเขาแน่ๆ ทั้งสองคนต้องเข้าใจแน่ๆแต่.......

แฮร์รี่หลบสายตาของรอนไปอีกทาง เขาหันหน้าไปทางอื่นช้าๆ

"ปล่าวนี่! ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรทั้งนั้น"แฮร์รี่โกหก เขาพยายามข่มความรู้สึกเอาไว้

"ไม่มีอะไร!! แล้วทำไมนายต้องหลบหน้าพวกเราด้วย คิดว่าพวกเราโง่นักหรือไง หันมาสิแฮร์รี่ หันมาพูดสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมนายถึงต้องร้องไห้ด้วยเมื่อเช้านี้! แล้วทำไมสเนปต้องถามถึงนาย มีเรื่องอะไรระหว่างนายกับมันหรือไง นายถึงได้ไม่ยอมพูดอะไร!!"

"ไม่มีอะไรจริงๆ"แฮร์รี่สั่นหน้าช้าๆ"ปล่อยฉันเถอะ รอน ขอร้องล่ะ"

"ใช่ รอน ปล่อยมือแฮร์รี่ซะเถอะนะ ฉันก็ขอร้อง"เฮอร์ไมนี่ซึ่งเงียบมาตลอด ก็ขอร้องรอนบ้าง

"ไม่!!! ฉันจะไม่ปล่อย จนกว่าแฮร์รี่จะยอมพูดความจริง"รอนหันไปพูดกับเฮอร์ไมนี่ แล้วก็หันมาทางแฮร์รี่อีกครั้ง

"มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับนายแน่ๆ สเนปทำอะไรนาย มันทำอะไรนายใช่มั้ย?"

"ป...ปล่าว! ไม่เกี่ยวกับสเนปสักหน่อย"แฮร์รี่พูดเสียงเบาๆ แต่เขาก็ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมา แฮร์รี่ปวดใจ ทำไม?เขาถึงต้องปกป้องสเนปด้วย

"เกี่ยวสิ!มันต้องเกี่ยวด้วยแน่ๆ มันใช่มั้ยล่ะ ที่เป็นคนทำให้นาย...มีแผลนั่น หันหน้ามาสิแฮร์รี่ ได้โปรดหันมาตอบพวกเรา นายไม่เชื่อใจพวกเราแล้ว! หรือว่า? พวกเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วหรือไง"รอนพูดแทงใจดำ เฮอร์ไมนี่เอามือปิดหน้า เธอพยายามจะห้ามรอนแต่เธอก็ทำไม่ได้

แฮร์รี่เจ็บขึ้นมาอีกครั้งเขาทรมานเหลือเกิน เขาอยากจะระบายคำ ออกมา เขาเองก็อยากให้รอนและเฮอร์ไมนี่รับรู้และเข้าใจแต่.... เขาทำไม่ได้ เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เขาเล่าออกมาไม่ได้

แฮร์รี่หันหน้ามาช้าๆ รอนถึงกลับปล่อยมือเขาออกมา รอนรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างแรง

"เอ่อ.....แฮร์รี่ฉันไม่ได้ ตั้งใจจะ.....ทำให้นายร้องไห้ โธ่!! แฮร์รี่ฉันขอโทษ"

แฮร์รี่ไม่พูดอะไรออกมา เขาเอามือสะบัดออกจากรอน แล้วรีบเดินหนีไป

" เดี๋ยวสิ!!แฮร์รี่ นายกำลังจะไปไหนน่ะ"

"ขอโทษนะ"แฮร์รี่พูดเสียงสั่นเครือ เหมือนจะร้องไห้ออกมาอีก"ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก"แฮร์รี่ว่าแล้วก็รีบวิ่งหนี

"เดี๋ยว แฮร์รี่ ฉัน..."รอนพยายามจะวิ่งตามแฮร์รี่ไป

แต่เฮอร์ไมนี่กลับยึดตัวเขาไว้ก่อน

"อย่านะ!! รอน ปล่อยแฮร์รี่ไว้อย่างนั้นเถอะ เขาคงอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

รอนทำหน้าเศร้าๆ เขาเองก็เห็นด้วย "งั้นก็....ปล่อยเขาเอาไว้คนเดียวก็ได้"

...........................................................

แฮร์รี่วิ่งไปอย่างสับสน

เขาวิ่งไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวเลย

เขาคิดอย่างสับสน

"ทำไม? ทำไมฉันถึงบอกรอนกับเฮอร์ไมนี่ไม่ได้นะ"แฮร์รี่น้ำตาไหลอย่างเจ็บปวด

"ทำไม?น้ำตาถึงไหลล่ะ ทำไมเราถึงอ่อนแอกับเรื่องแค่นี้"เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาสับสนกับจิตใจของตนเอง

"แล้วทำไมฉันถึงต้อง....ปกป้องสเนปด้วย ทำไม....? เพราะฉันไม่อยากให้เขาเดือดร้อน หรือว่าเพราะ....ฉัน.....ฉัน"

แฮร์รี่เริ่มวิ่งช้าลง เขาหยุดวิ่งขึ้นมา แล้วหันไปมองรอบๆ เขาพบว่าตนเองวิ่งลงมาไกลถึงคุกใต้ดิน เขาหันไปมองที่ห้องๆหนึ่ง แฮร์รี่ถึงกับตกใจเล็กน้อย

นี่เ!ขาวิ่งมาถึงที่ห้องทำงานของสเนปหรือนี่ แฮร์รี่คิดในใจอย่างงงๆ

แฮร์รี่มองไปที่ประตูห้อง เขาลองเอามือแตะที่ประตูอย่างเบาๆ

ทันใดนั้นประตูก็เปิดขึ้นมาเอง

แฮร์รี่ตกใจอีกครั้ง เขาเริ่มมองไปรอบๆอีกที ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย

แฮร์รี่กำลังตัดสินใจเขาจะเข้าไปข้างในดีมั้ยนะ! แฮร์รี่มองไปข้างในห้อง

เขาตัดสินใจออกมาได้

"เอาเถอะ ถึงยังไงเข้าไปก็ไม่เสียหายอะไรนี่ ยังไงคืนนี้เราก็ต้องมาหาเขาอยู่แล้วนี่!"

แล้วแฮร์รี่ก็เดินเข้าไปข้างในห้องท่ามกลางความไม่แน่ใจในตัวเองเท่าไร