Part5:ห้องพยาบาล (ตอน 2)

ทางด้านของแฮร์รี่ เขายังคงนอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาล แฮร์รี่เหม่อลอยไปเรื่อยๆ พลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืนและอาการบาดเจ็บเมื่อเช้า เมื่อเช้านี้เขาเพิ่งโกหกมาดามพอมฟรีย์กับรอนว่าเขาปวดท้อง แต่ที่จริงแล้วแฮร์รี่เจ็บที่แผลตรงนั้น แล้วที่เขาโกหกไปเพราะเขาไม่อยากให้รอนกับมาดามพอมฟรีย์รู้ว่าเขาได้แผลนั้นมาจากไหน เขาพยามปกปิดเรื่องแผลเอาไว้ แต่มาดามพอมฟรีย์ก็รู้เข้าจนได้ว่าเขามีบาดแผลตรงนั้น เธอรู้ได้จากการสังเกตว่าแฮร์รี่มีเลือดไหลออกมา แต่ถึงอย่างนั้นแฮร์รี่ก็ปิดปากไม่ยอมพูดอะไรเลย เขาไม่อยากให้ใครรู้! ไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น! ถึงแม้ว่าจะเป็นรอน หรือเฮอร์ไมนี่ก็เถอะ

แฮร์รี่พยายามสลัดเรื่องเมื่อคืนนี้ออกจากหัว แต่พยายามแล้วเท่าใดมันก็ไม่สามารถลบภาพเมื่อนี้ออกไปจากความทรงจำของเขาได้ แฮร์รี่น้ำตาคลอ

"ไม่เอาน่าแฮร์รี่....... นายต้องเข้มแข็งเข้าไว้ คิดสิ คิดว่ามันเป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น" แฮร์รี่ปลอบใจตัวเอง ทั้งๆที่รู้ดีว่าตัวเองนั้นเจ็บแค่ไหน เขาปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แต่น้ำตาก็ยิ่งไหลหนักกว่าเก่า

"ทำไมนะ กับเรื่องแค่นี้ ทำไมต้องเจ็บขนาดนี้ด้วย"แฮร์รี่สะอื้นไห้ แฮร์รี่คิดถึงสเนปขึ้นมา

ใช่สิ?เพราะสเนปแท้ๆที่ทำให้เขาต้องแบบนี้ เพราะสเนป! เพราะมัน!

ความโกรธเริ่มก่อไฟสุมเข้ามาในอกของแฮร์รี่ แต่ทำไมนะ?ความโกรธคราวนี้มันถึงแปลกไปจากทุกครั้ง ทั้งๆที่เวลาที่เขาโกรธสเนปทีไรจะต้องมีความเกลียดชังเข้ามาด้วย แต่คราวนี้มันเหลือแค่ความโกรธแค้นเท่านั้น ทำไม? ทำไมถึงได้รู้สึกแปลกไป และทำไมนะ? เวลาที่คิดถึงสเนปทำไมหัวใจของเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อคิดถึงสเนปขึ้นมา เพราะอะไรกันความรู้สึกนี้? มันมีมาตั้งแต่เมื่อไร

ทันใดนั้นเองเสียงของมาดามพอมฟรีย์ก็ดังขึ้น แฮร์รี่คลายความคิดออกจากภวงค์

"พอตเตอร์มีคนมาเยี่ยมเธอจ๊ะ"

"ใครกันฮะ" แฮร์รี่ถาม ทั้งที่ใจเขาก็รู้ว่าใครเป็นคนที่มาเยี่ยมเขา ถ้าไม่ใช่รอนกับเฮอร์ไมนี่ จะมีใครอีกล่ะ แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ทำไมสองคนนั้นจะต้องมาเยี่ยมในเวลาเรียนแบบนี้ด้วย เฮอร์ไมนี่เองก็คงไม่น่าจะห่วงเขาเกินไป จนขอเวลาอาจารย์มาเยี่ยมเขา และมาดามพอมฟรีย์ไม่น่าจะอนุญาตให้สองคนนั้นมาเยี่ยมเขา โดยเฉพาะในเวลาเรียนแบบนี้ แต่ทว่าคนที่เข้ามาในห้องกลับเป็น......

"ไง มิสเตอร์พอตเตอร์ ไม่คิดว่าจะได้เจอฉันในที่แบบนี้ล่ะสิ"สเนปเดินย่างสุมเข้ามาในห้อง

"คุณ..."แฮร์รี่ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ

"คุณเข้าในนี้ได้ยังไง"แฮร์รี่ถามเสียงสั่นๆ พลางไม่แน่ใจว่าตัวเขาโกรธ หรือกลัวกันแน่

"เข้ามาได้ไงน่ะหรือ? ทำไมถึงต้องถามแปลกๆหล่ะ ฉันเป็นอาจารย์สอนเธอนะ จะมาเยี่ยมเธอมันแปลกด้วยหรือ

พอตเตอร์"สเนปถามเสียงยั่วเหมือนอยากจะให้แฮร์รี่โกรธ

ก่อนที่แฮร์รี่จะถามอะไรขึ้นมาอีก มาดามพอมฟรีย์ก็พูดแทรกขึ้นมา

"อ๋อ ศาสตราจารย์สเนป เขาจะมาสั่งการบ้านเธอน่ะจ๊ะ แล้วก็จะเอายามาให้เธอด้วย พอตเตอร์ ฉันก็เลยให้เขาเข้ามาได้"

แล้วมาดามพอมฟรีย์ก็หันไปคุยกับสเนป "ให้เวลาครึ่งชั่วโมงเท่านั้นนะ เซอเวอรัส เด็กคนนี้ยังบาดเจ็บอยู่"

"ขอบคุณมากครับ แต่ผมคงใช้เวลานิดหน่อย เอ่อแล้วผมอยู่กับพอตเตอร์ สองต่อสองได้มั้ยครับ"สเนปถามเธอ

แฮร์รี่หวังว่าเธอคงจะไม่อนุญาต ไม่นะ! ไม่!

"อ๋อได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฉันล็อคห้องเอาไว้ให้พวกเธอก็แล้วกัน จะได้ไม่มีใครมารบกวน"เธอว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้อง พร้อมกับล็อคห้องเอาไว้ให้ด้วย

สเนปเดินมาที่เตียงของเขาทันทีที่มาดามพอมฟรีย์ปิดประตู

"เอาล่ะทีนี้ มาเข้าธุระของเธอกับฉันต่อดีกว่า ทำไมเธอถึงไม่ไปเรียนวิชาของฉันเมื่อเช้าล่ะ"สเนปถามเขา

แฮร์รี่ไม่ตอบ พลางหลบหน้าสเนป ในตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากจะพบหรือพูดสเนป

เรื่องเมื่อคืนนี้มันกลับเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง

แต่สเนปกลับจับหน้าเขาเชิดขึ้นมา "ฉันถามเธอดีๆแล้วนะ อย่าทำให้ฉันต้องโกรธ"เขาพูดเสียงเหี้ยมเกรียม

อึก!แฮร์รี่พยายามหลบสายตาของสเนปที่มองมา เขาพยายามจะเบือนหน้าหนี

แต่สเนปยิ่งยึดใบหน้าของเขาไว้

"ทะ...ทำไม คุณต้องการอะไรอีกล่ะ"แฮร์รี่รวบรวมความกล้าที่จะพูด"ปะ ปล่อยผมไปนะ"

"อ้าว! เธอเองก็พูดได้นี่ แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงไม่พูดล่ะ เห็นทีต้องเพิ่มโทษอีกหน่อย"สเนปว่าพลางดึงใบหน้าของแฮร์รี่เข้ามาจูบ

"อะ....อื้อ"แฮร์รี่พยายามเบือนหน้าหนี แต่อีกฝ่ายยิ่งจูบหนักขึ้น

"อ๊ะ....ไม่นะ"แฮร์รี่สบัดตัวหนี แต่สเนปคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ได้ พร้อมกับขึ้นคร่อมร่างของอีกฝ่าย

"คุณ....จะทำอะไรน่ะ"แฮร์รี่ถามเขา พร้อมกับพยายามดิ้นหนี

"ก็ทำโทษเธอต่อไงล่ะ พอตเตอร์"สเนปพูดกระซิบที่ข้างหูของเขาอย่างแผ่วเบา

"แต่...มะเมื่อคืนนี้ การลงโทษมันจบไปแล้วนี่"แฮร์รี่อธิบายเสียงสั่น

"จบ? ฉันบอกเธอตอนไหนว่ามันจบแล้วฉันบอกแค่ว่า การลงโทษของเราเพิ่งเริ่มต้นเองเท่านั้นนะ"สเนปกระซิบที่หูของเขาอีกครั้ง แล้วพลางเลียที่ติ่งหูเบาๆ

"ตะ...แต่"แฮร์รี่พยายามร้องห้าม พลางหน้าแดงเรื่อๆ

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นพอตเตอร์ การลงโทษมันยังไม่จบและก็ไม่มีทางจบลงง่ายๆด้วย"สเนปพูดเสียงเหี้ยมราวกับสนุกกับการที่ได้เห็นความเจ็บปวดของเด็กหนุ่มอีกครั้ง แล้วพลางปลดกระดุมบนร่างแฮร์รี่ สเนปลูบไล้ร่างกายของอีกฝ่ายเบาๆ

แฮร์รี่สะดุ้งเฮือก ร่างกายของเขาเริ่มรู้สึกร้อน แฮร์รี่หน้าแดงก่ำ เขาพยายามปลดปล่อยความรู้สึกประหลาดนี้ออกไป

"อ๊ะ... ไม่นะ....ปะ..ปล่อยผมไปเถอะ"แฮร์รี่ขอร้อง ร่างกายของเขาตอนนี้เริ่มไม่มีแรงต่อต้าน

"ไม่มีทางหรอก พอตเตอร์ ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยเธอไปแน่ ตราบใดที่การลงโทษครั้งนี้ยังไม่จบ"สเนปว่าพลางซุกไซร้ไปที่ต้นคอ

"อ็ะ...อา" แฮร์รี่ครางเบาๆ สเนปเริ่มปลดกางเกงของแฮร์รี่ออก แล้วลูบไล้ไปเตะที่แผลของเขา......

"อ็ะ โอ็ย! อย่าจับนะผมเจ็บ"แฮร์รี่รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อสเนปไปเตะที่แผลของเขา

ชายหนุ่มรีบเอามือออกจาก ร่างของเด็กหนุ่มทันทีทันที

"อ็ะ ขอโทษทีพอตเตอร์ ฉันลืมไปว่าเธอยังเจ็บอยู่"สเนปรีบลุกออกร่างของเด็กหนุ่ม

แฮร์รี่รีบเอาผ้ามาปกปิดร่างกายทันที เมื่อรู้ตัวว่าเป็นอิสระ เขาหน้าแดงก่ำ เมื่อกี้นี้ เขาเผลอใจไปได้ยังไงนะ

แฮร์รี่คิดในใจ ทันใดนั้นมาดามพอมฟรีย์ก็เคาะประตูขึ้นมา

"เซอเวอรัส หมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ กรุณาออกมาจากห้องด้วย"

"ครับ เดี๋ยวผมขอคุยกับพอตเตอร์อีกสักครู่นะครับ"

แล้วสเนปก็หันกลับมาที่แฮร์รี่

"จริงสิ ฉันเอายาตัวนี้มาให้เธอด้วย"สเนปเอายาขวดหนึ่งออกมาให้แฮร์รี่

"กินซะ มันช่วยรักษาแผลเธอได้เร็วขึ้นนะ"สเนปบรรยายสรรพคุณขึ้นมาเมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่กล้ารับมันเอาไว้

แฮร์รี่รับน้ำยาเอาไว้ แต่เขายังไม่กล้าดื่มมัน "ดื่มซะสิ ฉันไม่ได้ใส่ยาพิษเอาไว้หรอก หรืออยากให้ฉันป้อนให้!? "

แฮร์รี่ทำใจเอาไว้ เขาค่อยๆรินน้ำยาใส่เข้าปาก แล้วแฮร์รี่ก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาค่อยๆหายเจ็บ เขารู้สึกดีขึ้นอีกครั้ง

"เอ่อ....ขะ...ขอบคุณฮะ"แฮร์รี่พูดขอบคุณสเนปเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน

เขารู้สึกเขินอายมากๆ แต่สเนปก็ดันหูดีมากเกินไป

"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก พอตเตอร์ ที่จริงฉันก็ตั้งใจจะให้แผลเธอหายเร็วๆอยู่ ไม่งั้นเราจะสนุกกันต่อได่ไงล่ะ"สเนปพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

เขาเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของแฮร์รี่

"คืนนี้ ถ้าเธอหายดีแล้ว มาพบฉันที่ห้องทำงาน ฉันจะรอไม่ว่าเธอจะมาหรือไม่"

มาดามพอมฟรีย์เดินเข้ามาตามเขาพอดี

"เซอเวอรัสคะ ไปได้แล้วค่ะ หมดเวลาเยี่ยมแล้ว"

"ครับ ผมจะไปพอดี"สเนปเดินออกจากห้องตามมาดามพอมฟรีย์ไป แล้วเขาก็หันกลับมาคุยกับแฮร์รี่อีกครั้ง

"อย่าลืมที่ฉันพูดเอาไว้ล่ะ พอตเตอร์"แล้วสเนปก็เดินออกจากห้องพยาบาลไปทันที

พร้อมกับทิ้งให้แฮร์รี่จมกลับไปสู่ความไม่แน่ใจในความรู้สึกของตนเอง

ระหว่างที่สเนปเดินออกจากห้องไปนั้น ทั้งเขาและแฮร์รี่ไม่ได้รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองพวกเขาทั้งคู่ด้วยความอาฆาตแค้น