Part 2 : การลงโทษ

หลังจากที่สเนป เดินจากไปแล้ว แฮร์รี่ก็สงสัยว่าทำไมสเนปจะต้องสั่งห้ามไม่ให้เขาแตะต้องอะไรในห้องนี้ด้วย จ้างให้สักล้านเกลเลียนเขาก็ไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่ แล้วแฮร์รี่ก็เริ่มนั่งทำงานต่อ หลังจากที่เวลาผ่านไปช้าๆ แฮร์รี่ก็ทำงานเสร็จจนได้ พอแฮร์รี่เอางานไปส่งบนโต็ะ เขาก็เริ่มเก็บข้าวของ แต่แล้วแฮร์รี่ก็นึกขึ้นได้ว่าสเนปยังไม่อนุญาตให้เขาออกไปไหน จนกว่าสเนปจะกลับมา แฮร์รี่ก็เลยตัดสินใจนั่งคอยก่อนดีกว่า

หลังจากเวลาผ่านไปเรื่อยๆ แฮร์รี่ก็เริ่มเบื่อที่จะคอยอยู่อย่างนี้ เขาก็เริ่มเดินสำรวจข้าวของในห้องสเนป แล้วแฮร์รี่ก็พบว่ามันยากมากที่จะห้ามใจไม่ให้สนใจสิ่งต่างๆที่อยู่ในห้องนี้ น้ำยาสีสรรแปลกในตู้ต่างๆ ที่อยู่ในห้องนี้แฮร์รี่เดาว่าเขาต้องไม่เคยเห็นมาก่อนแน่ๆ แล้วยังมีเครื่องปรุงอีกมากมายที่เขา ยังไม่เคยได้ลองใช้ในวิชาปรุงยามาก่อนแน่ๆ แล้วเขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ตู้ๆหนึ่งซึ่งแออัดยัดเยียดไปด้วยหนังสือต่างๆ มากมาย

เขามองไปเรื่อยๆอย่างสนอกสนใจ แต่แล้วเขาก็มาหยุดสายตาที่หนังสือเล่มหนึ่ง "My secret " มันเป็นหนังสือที่ดูเก่าแก่ และท่าทางไม่น่าสนใจ สักเท่าไร แต่แฮร์รี่ก็รู้สึกประหวาดใจมากที่ตัวเองสนใจหนังสือเล่มนี้ แฮร์รี่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องรู้สึกสนใจหนังสือเล่มนี้ด้วย มันดูเก่ากว่าเล่มอื่นๆ และท่าทางจะไม่มีอะไรบันทึกไว้ แต่ทว่าเขากลับรู้สึกผูกพันกับมันอย่างน่าประหลาด

แล้วทันใดนั้นเองแฮร์รี่ก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นออกจากชั้นของมันโดยอัตโนมัติ แฮร์รี่สองจิตสองใจว่าจะเปิดมันดูดีมั้ยนะ? เขานึกถึงคำเตือนของสเนปขึ้นมา "อย่าแตะต้องอะไรเด็ดขาด"

แฮร์รี่กำลังตัดสินใจเว่าอามันยัดใส่ในชั้น ไว้ที่เดืมจะดีกว่าหรือปล่าว ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะถูกหักคะแนน หรือกักบริเวณเพิ่มอีกสักเท่าไรหรอก แต่ใจเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่ามีอะไรเขียนอยู่ในนั้น

"เปิดดูสักนิดก็คงจะไม่เป็นอะไรล่ะมั้ง" เขาคิดได้ดังนั้นก็ตัดสินใจเปิดดู เขาเริ่มอ่านหน้าแรกของหนังสือเล่มเล่มนั้น

"วันที่ 1 กันยายน ฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้ว เด็กคนนั้นมาเรียนที่นี่"

เด็กคนนั้น?แฮร์รี่คิด เด็กคนนั้นที่ว่าหมายถึงเขาหรือ งั้นหนังสือเล่มนี้ก็เป็นไดอารี่ของสเนปน่ะสิ เขาเริ่มอ่านต่อ

"ฉันรู้ว่า เด็กนั่นจะต้องมาเรียนที่นี่ แต่ถึงรู้ฉันก็ยังทำใจไม่ได้ พวกเขาช่างคล้ายกันมาก บางทีฉันเกือบสับสน เด็กคนนั้นทำให้ฉันคิดถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง"

ขณะที่แฮร์รี่กำลังจะอ่านย่อหน้าต่อไป ทันใดนั้น.....

"พอตเตอร์ เธอกำลังทำอะไรน่ะ"สายไปแล้ว สเนปกลับมาพอดี

แฮร์รี่ตกใจมาก สเนปกลับมาตอนที่เขายังไม่ทันรู้ตัว ระหว่างที่เขากำลังยืนงงทำอะไรไม่ถูกนั้น สเนปก็มากระชาก หนังสือเล่มนั้นไปจากเขาพร้อมกับยัดมันกลับใสที่เดิม

"ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าอย่าแตะต้องอะไรเด็ดขาด"สเนปพูดเสียงเหี้ยมกว่าทุกครั้งที่เขาเคยได้ยิน

"แต่ผมยังไม่ได้อ่าน..."แฮร์รี่พยายามแก้ตัว

"ยังไม่ได้อ่านงั้นหรือ พอตเตอร์ เธอกำลังโกหก ฉันเห็นว่าเธอกำลังอ่านมันอยู่เต็มตา"

บัดนี้สเนปดูจะโกรธมากกว่าทุกที

"ก็จริง.... แต่!! แต่... ผมอ่านมันไปแค่ไม่กี่บรรทัดเองนะฮะ"แฮร์รี่พยายามเถียง แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าสเนปคงไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้น

"อ่านมันไปไม่กี่บรรทัด ฉันไม่เชื่อเธอหรอก เธอคงจะอ่านมันซะจนละเอียดยิบเลยล่ะสิ คงจะรู้ว่ามันเขียนอะไรไว้บ้างล่ะสิ พอตเตอร์"

"ก็ผม บอกแล้วว่าผมไม่ได้อ่าน"แฮร์รี่เถียงต่อ เขาก็เริ่มโกรธเช่นกัน

"ไม่ได้อ่านอะไรกัน เธอเองก็เหมือนพ่อเธอ นั่นหละชอบโกหก แล้วก็เถียงหน้าด้านๆ ชอบหาเรื่องสอดเสือกคนอื่นเขาไปทั่ว จนตัวเองต้องตาย พ่อชั่วอย่างไร ลูกก็เป็นแบบนั้น"สเนปพูดอย่างประชดประชันเลือดเย็น

แฮร์รี่เข้าใจว่าเขาไม่ได้รับอนุญาต ให้เปิดดูหนังสือหรืออะไรทั้งนั้น แต่ดูเหมือนโทสะของแฮร์รี่จะระเบิดออกมาอีกครั้ง

"คุณก็เหมือนกันนั่นแหละ คุณมันบ้า ไร้เหตุผล ไม่รู้จักฟังคนอื่นบ้าง คุณน่ะ มันเลวยิ่งกว่าซะผมซะอีก อย่ามาพูดถึงพ่อผมแบบนั้นอีกนะ ไอ้! ไอ้ก้อนเมือกเอ็ย!"แฮร์รี่ระเบิดออกมาจนได้

สเนปเงียบไปซักพักหนึ่ง แล้วเขาก็พูดออกมา

"ดูเหมือนเธอ ว่าเธอจะยังไม่รู้สำนึกดีนะ พอตเตอร์ เธอไม่รู้หรือว่ากำลังพูดอยู่กับใคร"

"ถึงรู้ หรือไม่รู้ แล้วจะทำไม? คุณจะทำอะไรงั้นรึ?"

"เธอไม่รู้หรือไง ว่าฉันมีสิทธ์ทำโทษ เธออะไรก็ได้นะ เพราะเธอกำลังอยู่ในห้องของฉัน"สเนปพูดเสียงเหี้ยมแต่แฝงความหมายอะไรบางอย่างแปลกๆ ที่แตกต่างไปจากทุกครั้ง แต่บัดนี้แฮร์รี่กำลังโกรธจัด เขาไม่รับฟังอะไรอีกต่อไปแล้ว ถึงจะถูกหักคะแนน ห้าสิบคะแนนก็เถอะ

"อยากจะทำโทษอะไร ก็ตามใจคุณสิ ผมไม่กลัวหรอก"แฮร์รี่ตอบแบบท้าทาย เขาคิดไว้ว่าสเนปคงจะหักคะแนน กริฟฟินดอร์ หรือไม่ก็ ต้องให้เขาถูกกักบริเวณแน่นอน แต่แฮร์รี่คิดผิดไปสิ้นเชิง

"จะเอาอย่างงั้นรึ พอตเตอร์ แล้วเธอจะต้องเสียใจ เพราะการลงโทษครั้งนี้ อาจจะทำให้เธอเจ็บไปจนวันตายเลยนะ"สเนปพูดพร้อมกับค่อยๆเขยิบเข้ามาหาเด็กหนุ่ม

และกว่าเด็กหนุ่มจะเข้าใจความหมายที่เขาพูด ทันใดนั้นสเนปก็คว้าตัวแฮร์รี่ เข้ามาประทับริมฝีปากไว้ แฮร์รี่ตกใจมาก สเนปกำลังจะทำอะไรเขาน่ะ แฮร์รี่พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่เขาก็ไม่มีแรงต่อสู้กับวงแขนที่รัดตัวเขาไว้ เขารู้สึกหมดแรงเรื่อยๆ เขาพยายามจะสลัดตัวหนี แต่อีกฝ่ายดูท่าจะรู้ทัน ชายหนุ่มร่างสูงไม่ยอมให้แฮร์รี่หนีไปง่ายๆ เขาก็จูบอย่างรุนแรงขึ้น พร้อมกับกอดรัดเขาแรงขึ้น

"อื้อ. อย่า.."แฮร์รี่พยายามจะร้องห้ามแต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาได้บล่อยเสียงเล็ดลอดออกมา

ทันใดนั้นเองสเนปก็รู้สึกว่ามีน้ำใสๆ ค่อยๆไหลลงมาเข้าปลายลิ้นของเขา สเนปคลายตัวออกจากแฮร์รี่ทันที พอเด็กชายรู้ตัวว่าเป็นอิสระ เขาพยายามจะหนี แต่สเนปรู้ไหวทันเขาก็ร่ายมนต์ออกมา

"เอ็กซ์สเปลล์ลิอาร์มัส"ไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่เข้ามาอยู่ในมือของสเนปพอดี

"อินไฟร์คอร์นี"(สมมติว่าเป็นคาถาล็อคกุญแจละกัน) ประตูก็ล็อคทันที แฮร์รี่หมดทางหนี กว่าเขาจะรู้ตัวอีกที สเนปก็ฉุดเขามาที่เตียง แล้วผลักเขานอนลง

"อะ...อาจารย์จะทำอะไร"แฮร์รี่ถามเสียงสั่นๆ

" ก็ลงโทษเธอไงล่ะ เธอบอกเองนะว่าจะให้ฉันทำอะไรก็ได้น่ะ"สเนปพูดพลางไซร้ไปที่ต้นคอ

"ตะ แต่...ไม่ใช่แบบนี้ ผมขอร้องล่ะ"

แต่สเนปไม่ฟัง เขาค่อยๆปลดกระดุมของร่างเด็กหนุ่มออก "อย่า....ไม่ อย่าทำอย่างนั้น" แฮร์รี่พยายามดิ้นหนี แต่อีกร่างก็ขึ้นคร่อมตัวเขาไว้ พร้อมกับประทับริมฝีปากอีกครั้ง คราวนี้แฮร์รี่รู้สึกว่าจูบครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกที มันเหมือนจะพยายามบดขยี้ริมปากของแฮร์รี่ออกไปซะ

"อื้อ...อา อย่า"แฮร์รี่ร้องคราง สเนปค่อยปลด ผ้าคลุมของร่างเล็กออก แล้วละเลงลิ้นไปที่หน้าอกเนียนขาว ของร่างเล็ก

"ไม่...อา..หยุดที ขอร้องล่ะ"แฮร์รี่ร้องห้ามอีกครั้ง น้ำใสๆเริ่มคลอดวงตาสีเขียวมรกต

"ฉันไม่จะหยุด พอตเตอร์ การลงโทษเพิ่งเริ่มต้นเองนะ เธอทรมานงั้นหรือ"สเนปพูดยั่วอีกฝ่าย พร้อมกับค่อยเลียที่ติ่งเล็กๆบนเนินอก

"ทำไม.... อื้อ.. ต้องทำอย่างนี้"แฮร์รี่ถาม น้ำใสๆเริ่มหลั่งออกมา

"เพราะ ฉันต้องการให้เธอเจ็บปวดเหมือนกับฉัน พอตเตอร์"สเนปพูดอย่างเรียบๆแต่แฝงความแค้นไว้

"ทำไม... ผมทำอะไรให้คุณเจ็บตอนไหน"

"ตอนไหน? หึ หึ เธอไม่ได้ทำอะไรให้ฉันเจ็บ หรอก พอตเตอร์ แต่มันเป็นความผิดของเธอ ที่เกิดมาเป็นลูกของเขา เขาทำให้ฉันเจ็บ เขาไม่รู้หรอกว่าฉันทรมาณแค่ไหน ช่วยไม่ได้นะที่เธอเป็นลูกของเขา และฉันไม่มีทางปล่อยเธอให้สุขสบายใจเหมือนเขาแน่ เธอจะต้องเจ็บเหมือนอย่างที่ฉันเป็น"สเนปพูดกระซิบที่ข้างหูของเขา ร่างสูงค่อยๆปลด กางเกงของเขาออก แล้วเอื้อมมือไปจับตรงนั้น แล้วค่อยๆลูบไล้มันเบาๆ

"อื้อ อะ...อา อยะ.... อย่าจับตรงนั้น ปล่อย!!" แฮร์รี่พูด พร้อมกับพยายามไม่ครวญครางออกมา

"ครางให้ดังกว่านี้สิ แล้วฉันจะปล่อย"สเนปสั่ง

"อ็ะ อ๊า.... ไม่... ปล่อยเถอะ..."แฮร์รี่พูดพร้อมกับน้ำตาคลอ

"งั้นก็ช่วยไม่ได้"สเนปว่าพร้อมกับค่อยๆ อมสิ่งเข้าไป "อ็ะ อ็า~อย่า ไม่นะ.."

แต่สเนปไม่ฟังคำห้ามของเขา เขาค่อยเล่นสิ่งนั้นไปเรื่อยๆ แล้วน้ำสีขาวก็ค่อยหลั่งออกมา ใส่ปากของเขา

"ไม่เลวนี่ คงใกล้จะขึ้นสวรรค์แล้วสินะ พอตเตอร์"สนปพูดพร้อมกับค่อยๆ ขึ้นไปจูบแฮร์รี่ทั้งที่ยังมีน้ำอยู่ในปากของเขา

แฮร์รี่รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องรับจูบแบบนี้ เด็กหนุ่มพยายามจะดิ้นรน แต่ร่างกายดูจะไม่รับฟังอะไรเลย เขาครางรับทุกสัมผัสที่ สเนปยัดเยียดให้เขา สเนปค่อยๆเปลื้องผ้าของตัวเขาเองออกไปบ้าง แล้วทั้งสเนปและแฮร์รี่ก็ไร้อาภรณ์ปกปิดกาย สเนปเริ่มจับเขาหันหลังให้ แฮร์รี่รู้ดีว่าสเนปกำลังจะทำอะไร เขาพยายามดิ้นหนีอีก แต่เขาก็สู้แรงชายหนุ่มร่างใหญ่ไม่ได้

"อย่า... ไม่ อย่าทำอย่านั้นนะ"แฮร์รี่ร้องห้ามอีกครั้ง แต่สเนปไม่สนใจฟังอะไรอีกแล้ว เขาพยายามยัดเยียดสิ่งนั้นใส่ในตัวของเด็กหนุ่ม

"อ็าก! อย่า...อะ จะ...เจ็บ"แฮร์รี่ร้องแล้วดิ้นหนี เมื่อร่างกายต้องรับสิ่งแปลกปลอมมา

"อย่า! ดิ้นสิ ไม่อย่างั้นเธอจะยิ่งเจ็บนะ"

"พะ พอที ผมเจ็บ"แฮร์รี่สะอื้นให้

"ก็บอกว่าอย่าดิ้น ยิ่งเกร็งเธอจะยิ่งเจ็บนะ"สเนปพูดพร้อมกับค่อยๆเพิ่มจังหวะ ทีละนิด

เด็กหนุ่มเจ็บไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจ เขาร้องครางออกมา "อ็ะ....อื้อ....อา"

"เรียกชื่อ ชั้นสิ พอตเตอร์"สเนปพูดพร้อมกับเร่งไปเรื่อยๆ "ซะ เซอเวอรัส อ๊า~..."

"อืม...อย่างนั้น พอตเตอร์ เด็กดี"สเนปพูด แล้วเขาก็เริ่มหลั่งน้ำใส่ร่างที่บอบบางกว่า

ในตอนนี้ เด็กหนุ่มเริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้ว เขาเจ็บปวดใจ ทั้งที่เขาอยากจะร้องห้ามให้ชายหนุ่มหยุด แต่ทำไมนะเขารู้สึกมีความสุขประหลาด ทั้งๆที่เขาถูกข่มขืน จากคนที่เขาเกลียด เขาชิงชัง

"ร้องไห้ ทำไม พอตเตอร์"

แฮร์รี่ไม่ตอบ ในเวลานี้เด็กหนุ่มไม่รู้สึกอะไรแล้วนอกจากความเจ็บปวดที่เขาต้องทนรับไว้

"เจ็บงั้นรึ พอตเตอร์"สเนปถามอีก

แฮร์รี่อยากจะบอกว่าเขาเจ็บที่ใจมากกว่าที่ร่างกาย เขาอยากจะตายเสียแทบตรงนั้น ไม่อยากรับรู้อะไรอีก แล้วสเนปก็ค่อยๆถอดสิ่งแปลกปลอมออกจากร่างของเขา ทั้งสเนปและแฮร์รี่ก็ผล็อยหลับไป

.............................................................

พอแฮร์รี่ตื่นมาอีกทีเขาก็พบว่าตัวเองกำลังหลับอยู่บนเตียงของสเนป สเนปยังคงหลับอยู่ข้างๆเขา แฮร์รี่นึกเรื่องเมื่อคืนออก เขารีบแต่งชุด แล้วก็เก็บข้าวของๆ เขาเดินออกจากห้องทำงานของสเนปไปทันที โดยไม่หันกลับมามองเลย