Part 1 : ห้องทำงาน

ในยามบ่ายที่แสนเงียบเหงาและหนาวเหน็บเช่นนี้ ไอควันอุ่นๆในหม้อปรุงยาที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องทำให้เด็กหนุ่มจมลงสู่ห้วงนิทรา

"พอตเตอร์..... พอตเตอร์"เสียงนุ่มๆดังในเงามืด

"หือ....."แต่แฮร์รี่ก็ยังไม่ได้สติ เขายังสลึมสลืออยู่

"พอตเตอร์ เธอกล้าดียังไงถึงมาหลับในช่วงโมงเรียนของฉัน"เสียงนั้นตวาดดังราวกับฟ้าผ่า

แฮร์รี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที แต่....

"โครม!"แล้วเขาก็พบว่าตัวเองล้มลงไปนอนกับพื้น แฮร์รี่ลุกขึ้นอย่างเงอะงะเเละเขินอาย

มีเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากบ้านสลิธิริน ทันที มัลฟอยทำหน้าเยาะเย้ยใส่เขา

"ตายล่ะ! นี่ฉันกล้าหลับในชั่วโมงเรียนของสเนปหรือนี่"แฮร์รี่พึมพรำในใจ

"แถม.....ยังเสียหลักล้มไปนอนกองกลับพื้นด้วย"

เขาเขินอายเอามากๆ

"หักคะแนน กริฟฟินดอร์ 10 คะแนน ความผิดฐานที่กล้าหลับในชั่วโมงเรียนของฉัน แล้วทำไมเธอยังไม่ปรุงยาต่อล่ะ! พอตเตอร์"

แฮร์รี่นั่งปรุงยาต่อ เขากะแล้วว่ายังไงสเนปก็ต้องหักคะแนนเขาอยู่วันยังค่ำ

แฮร์รี่คิดในใจอย่างโกรธ

วันนี้แฮร์รี่ต้องเรียนวิธีการปรุงยาผ่อนคลายกล้ามเนื้อ และนั่นก็เป็นสาเหตุอย่างหนึ่งที่ทำให้เขาต้องหลับไป

"ทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ รอน!!"แฮร์รี่หันไปต่อว่ารอนอย่างโกรธเคืองนิดๆ

"ก็กะว่าจะปลุกนายอยู่แล้ว แต่สเนปดันมาเห็นซะก่อน เขาก็เลยสั่งฉันไม่ให้ปลุกนาย แล้วก็ปล่อยให้นายหลับต่อไปอย่างนั้นหล่ะ จนกระทั่งเขาเพิ่งจะเรียกนายเมื่อตะกี้นี้เอง" รอนอธิบาย

"เอาน่า!! อย่างน้อยเธอก็ไม่ถูกหักคะแนนไปมากกว่านี้นะ แฮร์รี่"เฮอร์ไมนี่ปลอบใจเขาตามเคย

..............................................................

ขณะที่คนอื่นๆปรุงยาใกล้จะเสร็จดีแล้ว ยังคงเหลือแต่แฮร์รี่ที่ยังปรุงไม่เสร็จดี เขาต้องใส่ส่วนที่เหลืออีกหลายอย่างจึงจะเสร็จ เป็นเพราะเขาหลับไปแฮร์รี่ก็เลยปรุงยาช้ากว่าเพื่อนคนอื่นๆ แต่สเนปก็เริ่มเดินตรวจน้ำยา แล้วก็คงจะออกปากวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนเช่นเดิม แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ทุกคนจะปรุงยาได้ดีเป็นพิเศษเขาแทบจะไม่พูดหาเรื่องมากนัก แต่พอมาถึงหม้อปรุงยาของแฮร์รี่............

"อะไรกันนี่! พอตเตอร์ น้ำยาที่เธอได้มันควรจะต้องเป็นสีฟ้า" สเนปพูดพร้อมกับตักน้ำยาขึ้นมาดู

ขณะที่แฮร์รี่กำลังจะโต้แย้งว่าเขายังปรุงยาไม่เสร็จ สเนปก็พูดหาเรื่องขึ้นมาก่อน

" นี่เป็นน้ำยาที่ปรุงได้ง่ายมากแค่เธอกลับทำไม่ได้เรื่อง เพราะฉะนั้นบ้านกริฟฟินดอร์ควรจะถูกหักคะแนนอีก 10 คะแนน!! เสร็จแล้วเธอก็เอาน้ำยานี่ไปทิ้งด้วยนะ พอตเตอร์"

แฮร์รี่มองหน้าสเนปอย่างโกรธแค้น เขาจะอ้าปากต่อว่า แต่รอนเตะขาเขาไว้

"อย่านะ! แฮร์รี่ อย่าเพิ่งหาเรื่องสเนปเลย เดี๋ยวเขาก็หักคะแนนเรามากกว่านี้ซะหรอก"รอนห้ามไว้อย่างใจเย็นทั้งที่จริงเขาก็โกรธไปไม่น้อยกว่าแฮร์รี่

..........................................................

พอถึงตอนท้ายชั่วโมง หลังจากที่แฮร์รี่เอาน้ำยาไปทิ้งแล้ว(ออกไปฟร้อมกับรอน) สเนปก็เรียกเก็บการบ้านรายงานการปรุงยากระตุ้นอารมณ์ วันนี้แปลกที่เขาแทบจะไม่ได้พูดวิพากษ์วิจารณ์รายงานของใครเลย สเนปนั่งตรวจงานเงียบๆ เด็กๆทุกคนต่างก็เฝ้ารอว่าเมื่อไร ชั่วโมงเรียนจะจบซักทีหนอ เพราะการที่สเนปนั่งเงียบนิ่ง มันก็ทำให้เขาดูน่ากลัวกว่าตอนที่เขาพูดซะอีก ขณะที่สเนปกำลังจะตรวจงานใกล้จะเสร็จ เขาก็มาหยุดที่รายงานเล่มสุดท้าย ซึ่งเป็นรายงานของแฮร์รี่

"อีกแล้วนะ! พอตเตอร์"สเนปพูดขึ้นมา "ฉันไม่เคยเห็นรายงานที่ไหนห่วยขนาดนี้มาก่อน!! เธอต้องกลับไปทำมาส่งฉันใหม่ หักคะแนนกริฟฟินดอร์อีก 10 คะแนน"สเนปพูดเสียงเย็นๆที่ดูเหมือนจะยั่วให้แฮร์รี่โกรธ แล้วก็ทิ้งรายงานของเขาลงถังขยะ

แฮร์รี่โกรธมาก สเนปหาเรื่องหักคะแนนเขาอย่างไม่เป็นธรรม ทั้งที่สเนปแทบจะไม่เปิดดูรายงานของเขาเลยสักหน้า แฮร์รี่อดทนต่อไปไม่ได้แล้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ก่อนที่รอนตะห้ามเขาได้ทัน

"เอ่อ..... อาจารย์ฮะ ผมว่า..อาจารย์แทบจะไม่...เปิดดูรายงานของผมเลยนะฮะ ผม...ว่าอาจารย์น่าจะเปิดดูมันอีกครั้งก็ยังดี"แฮร์รี่พยายามพูดอย่างใจเย็น เขาพยายามที่จะไม่โกรธ

"ฉันพูดไปแล้วพอตเตอร์ เธอไม่มีสิทธิ์มาขอเปลี่ยนหรือแก้ไขในสิ่งที่ฉันพูดไปแล้ว"สเนปพูดอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก แต่โทสะดูเหมือนจะยั่วให้แฮร์รี่อดทนต่อไปไม่ได้แล้ว

"แต่อาจารย์--ไม่-เปิดดูมันเลย มันไม่ยุติธรรมนี่! ถึงนี่จะเป็นในชั่วโมงเรียนก็เถอะ อาจารย์ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับผมนะ!!"แฮร์รี่ตะโกนใส่หน้าสเนป เสียงดังกึกก้องไปทั่ว

คนอื่นได้แต่พากันนิ่งเงียบไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยสักคน

"เธอ-กล้า-ดี-ยัง-ไง นั่งลงซะ พอตเตอร์ ก่อนที่ฉันจะหักคะแนนเธออีก"สเนปเองก็เริ่มโกรธเช่นกัน เขาพูดเสียงเรียบๆ แต่แฝงความ***มเกรียมเอาไว้

"ผมจะไม่นั่ง จนกว่าอาจารย์จะแก้ไขในสิ่งที่อาจารย์พูด"แฮร์รี่เองก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แต่เสนปยิ่งโมโหหนักขึ้นกว่าเก่า "งั้นก็ดี!! หักคะแนนกริฟฟินดอร์ 50 คะแนน"สเนปพูดอย่างเลือดเย็น

"ถ้าเธอยังไม่นั่งลงบอีก ฉันจะหักเพิ่มอีก100คะแนน" แฮร์รี่พูดอะไรไม่ออก เขายอมนั่งลงแต่โดยดี

"หึ ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับฉันนะ พอตเตอร์ เพราะงั้นนี่น่าจะเป็นรางวัลสำหรับการทำตัวของเธอในวันนี้"สเนปเริ่มพูดเสียงเบาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ

"เธอต้องถูกกักบริเวรนะ พอตเตอร์ คืนนี้มาเจอกันที่ห้องของฉัน แล้วก็เอางานมาทำที่ห้องด้วย เอาล่ะ!! เลิกเรียนได้

......................................................................

หลังจากที่แฮร์รี่ออกมาจากห้องเรียนแล้ว เขาก็เริ่มพูดคุยปรับทุกข์กับเพื่อนทั้งสอง "พวกนายก็เห็นใช่มั้ย!! มันไม่ยุติธรรมเลย เขาหาเรื่องฉันชัดๆ"แฮร์รี่พูดอยากโกรธแค้น

"แต่มันก็สมควรไม่ใช่เหรอ เธอหลับในชั่วโมงเรียนของเขานี่"เฮอร์ไมนี่ให้เหตุผลที่แฮร์รี่สมควรถูกหักคะแนน

"นั่นก็เพราะเขาไม่ยอมให้ฉันตื่นต่างหากล่ะ ทำไมสเนปต้องจงใจมาหาเรื่องที่ฉันคนเดียวด้วยล่ะ"แฮร์รี่ยังโกรธอยู่

"แถมยังเรื่องรายงานของฉันอีก"

"เอาน่า! โกรธไปมันก็ช่วยอะไรนายไม่ได้สักนิด"รอนพยายามปลอบใจแฮร์รี่

"ถึงยังไงเขาก็คงหาเรื่องหักคะแนนนายด้วยวิธีอื่นๆอยู่แล้ว"

"ก็ฉันเจ็บใจนี่นา ทำไมสเนปถึงต้องจงเกลียดจงชังฉันมากขนาดนั้น"

"แต่เธอเองก็เกลียดเขาไม่ต่างจากที่เขาเกลียดเธอนี่นา"เฮอร์ไมนี่ว่าแบบหยอกเล่น แต่แฮร์รี่ไม่ตลกด้วย

"เอาเถอะๆ ปล่อยเรื่องนั้นไว้แค่นี้ดีกว่า แต่ว่าพวกนายว่ามันแปลกมั้ย! ทำไมสเนปถึงต้องให้แฮร์รี่ไปทำงานที่ห้องของเขาด้วยล่ะ ที่จริงให้แฮร์รี่ทำที่ห้องเรียนวิชาปรุงยาก็ได้นี่นา"รอนว่า

"ก็คงจะหาทางกำจัดฉันมั้ง"แฮร์รี่ตอบด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง

"เธอจะบ้าเหรอ สเนปไม่ทางทำอย่างนั้นหรอก เขาเป็นถึงอาจารย์เชียวนะ อีกอย่างตราบใดที่ดับเบิลดอร์ยังอยู่....."

"อ๋อ!! เขาทำแน่ล่ะ!" แฮร์รี่พูดด้วยเสียงแค้น

"เธอก็รู้ดีนี่ ว่าเขาน่ะเกลียดฉันแค่ไหนล่ะ"

.........................................................

ตอนกลางดึก แฮร์รี่จำใจต้องออกไปจากห้องโถงบ้านกริฟฟินดอร์ ทั้งๆที่เขาไม่ได้อยากไปเลยซักนิด แต่เพราะทนความจู้จี้ของเฮอร์ไมนี่กับรอนไม่ไหว/ถ้านายไม่ไป รับรองต้องโดนหาเรื่องมากกว่านี้แน่ๆ

แฮร์รี่เดินไปตามทางเรื่อยๆ เขาเพิ่งนึกออกได้ว่าเขายังไม่เคยไปห้องทำงานของสเนปนี่นา แฮร์รี่กำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี เขาก็คิดได้ว่าสเนปเองก็น่าจะรู้ว่าเแฮร์รี่ยังไม่เคยไปห้องทำงานของเขาเลย

แฮร์รี่ก็ตัดสินใจไปห้องวิชาปรุงยา ระหว่างที่เขากำลังจะเดินเลี้ยวเช้ามุมอยู่นั้น แฮร์รี่ก็เจอบุคคลที่เขาไม่อยากจะเจอแม้แต่น้อย

"อ้าว!มาเดินเล่นยามดึกอยู่หรือ พอตเตอร์"มัลฟอยพูดเยาะเย้ยทั้งๆที่เขาก็เห็นว่าแฮร์รี่ขนหนังสือมาด้วย

"อย่ายุ่งน่า!"แฮร์รี่พยายามไม่สนใจฟัง

"ระวังจะเจอหักคะแนนอีกนะ พอตเตอร์ ปีนี้นายคงไม่อยากชวดตำเหน่งบ้านดีเด่นหรอกนะ"

"เออมั้ง"แฮร์รี่ตอบอย่างรำคาญใจ "อย่ามาเกะกะขวางทางชาวบ้านเขาได้มั้ย! ที่บ้านนายไม่มีใครเขาสั่งสอนมั่งหรือไง ไปให้พ้นซะทีสิ"แฮร์รี่ตะเบ็งเสียงใส่มัลฟอย ทันใดนั้นแฮร์รี่ก็เห็นว่ามัลฟอยทำหน้าเจื่อนๆลงไปบ้าง เขาคิดไปเองหรือปล่าวนะ!

"เอ่อ....ฉันไปนอนดีกว่า"มัลฟอยพูดแล้วก็เดินจากไปทันที

แฮร์รี่สงสัยในท่าทีของมัลฟอยนิดหน่อย แต่เขาก็รีบเดินไปต่อ

....................................................................

ในที่สุดแฮร์รี่ก็เดินมาถึงห้องปรุงยา เขาพบว่าสเนปกำลังรอเขาอยู่

"ช้ามาก พอตเตอร์ มาสายเสมอหรือไง" แฮร์รี่ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี เขาไม่กล้าเถียง เพราะวันนี้เขาก็ทำให้แต้มของกริฟฟินดอร์เสียไปเยอะแล้ว

"ตามฉันมา"สเนปสั่ง

"เอ๋ ทำไมฮะ?ที่จริงให้ผมอยู่ทำงานที่ห้องนี้ก็ได้..."

"ไม่ต้องมาต่อปากต่อคำ"สเนปพูดห้วนๆพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ตามฉันมาก็พอ"

...................................................................

แฮร์รี่เดินตามสเนปไป เขาพาแฮร์รี่ไปยังบันไดใต้ดินอีกแห่งแล้วก็เดินลงไป แฮร์รี่เดินตามสเนปอย่างว่าง่าย ทั้งคู่เดินลงไปลึกเรื่อยๆ จนสเนปมาหยุดที่ห้องๆหนึ่ง

"เข้ามา"สเนปสั่ง แฮร์รี่เดินเข้าไป แล้วก็ต้องแปลกประหลาดใจ

ห้องทำงานของสเนป(น่าจะเป็นห้องนอนด้วย เพราะมีเตียงตั้งอยู่ที่มุมห้อง)ดูน่าสนใจกว่าที่เขาคิด มีตู้หลายๆใบตั้งอยู่ในห้อง บางตู้ก็เต็มไปด้วยขวดน้ำยาสารพันชนิดที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็นมาก่อน บางตู้ก็เต็มไปด้วยหนังสือต่างๆมากมายเรียง(แฮร์รี่เดาเอาว่าน่าจะเป็นหนังสือสูตรยาพิษ) แล้วบนโต๊ะทำงานก็เต็มไปด้วยกองเอกสารต่างๆมากมาย

"พอตเตอร์"เสียงของสเนปทำให้แฮร์รี่ละสายตาไปจากตู้ต่างๆ เขาหันไปฟังสเนปพูด

"เธอไปนั่งทำงานที่นั่นก็แล้วกัน"สเนปชี้ให้ดูโต๊ะอีกตัวที่ยังว่างอยู่

"แล้วเดี๋ยวฉันจะออกไปทำธุระข้างนอกสักครู่ เธอต้องนั่งทำงานอยู่ตรงนี้จนกว่าจะเสร็จ และก็ห้ามเธอออกไปไหนระหว่างที่ฉันยังไม่กลับเข้าใจมั้ย!"

"ฮะ ผมเข้าใจ"แฮร์รี่ตอบพลาง เขาเข้าใจว่าที่สเนปให้เขามานั่งทำงานในห้องทำงานของเขานั้น คงเป็นเพราะสเนปอยากให้เขาเฝ้าห้องล่ะมั้ง

"งั้นก็ดี"สเนปพูดพลางเดินออกไป "อ้อ!จริงสิ"ทันใดนั้นสเนปก็หันกลับมา

"ฉันลืมไป ก่อนที่ฉันจะไปนั้น ฉันขอเตือนเธอนะว่า อย่าแตะต้องอะไรทั้งสิ้น ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเสียใจ เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดนะ

"ฮะ! ผมทราบฮะ" แล้วสเนปก็เดินจากไป

ปล่อยให้เด็กหนุ่มนั่งอยู่ตามลำพังในเงามืด