Forgive Me
By...Auyo
Fan Fiction : Dr.Hashisume & Nishiwaki
Part 2
ในสวนพักผ่อน โรงพยาบาลเกียวโต .ฮาชิซึเมะยืนทอดกายอยู่ริมรั้วดอกกุหลาบแหงนหน้านวลขึ้นรองรับแสงแดดอ่อนๆ ของอาทิตย์ยามสาย
คุณหมอ .. คัตสึมินั่งรถเข็นออกมาหยุดอยู่ข้างๆ
ออกมารับลมบ้าง จะได้สดชื่นนะครับ จะได้หายเร็วขึ้น
ผม คงทำให้คุณหมอลำบาก คัตสึมิ ทำหน้าเสียเล็กน้อย
เอ่อ..ไม่เลยครับ ผมยินดีที่จะดูแลหมออยู่แล้ว ฮาชิซึเมะพูดพร้อมคุกเข่าลงตรงหน้ารถเข็นนั่น
ไม่อยากหายเลยครับ ฮาชิซึเมะจ้องหน้า เหมือนรอคำตอบอยู่ตรงนั้น
คัตสึมิหลบสายตาออกไปแล้วหันมาสบตาอีกครั้ง
ผม เกรงว่าจะไม่ได้เจอคุณหมออีกหนะครับ ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ผมต้องรบกวนคุณหมอต้องให้คุณหมอดูแลตลอดเลย ผม ไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณหมอยังไงดี
ฮาชิซึเมะเห็นใบหน้าที่อมทุกข์นั้นก็อดที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสด้วยไม่ได้
อย่าเป็นกังวลเลยครับ ทำใจให้สบาย หายก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที นะครับหมอ
คัตสึมิยกมือขึ้นจับปลายผมที่ปลิวไหวตามสายลม เพื่อไม่ให้บดบังใบหน้านวลนั้นและเริ่มออกแรงยื้อใบหน้านั้นเข้าหาตัว ยังไม่ทันได้สัมผัสดี ฮาชิซึเมะก็หลบสายตาไปก่อน
ผมว่า เราเข้าไปด้านในจะดีกว่านะครับ แดดเริ่มแรงแล้ว
คัตสึมิตกใจเล็กน้อย คิดอยู่ว่าทำอะไรลงไปนะ ..
ความรู้สึกเจ็บปวดพุ่งแปล๊บเข้าสู่หัวใจ สายตาที่เพ่งมองทั้งสองอยู่นาน ทำให้นิชิวากิถึงกับฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย แล้วแหงนหน้ามองไปข้างหน้าพลางคิด มันเกิดอะไรขึ้น .
ภายในโรงอาหารกองกำลัง ฮาชิซึเมะเดินถือถาดอาหารเข้ามารวมกลุ่มกับผู้การ
คุณหมอ เชิญครับ
ฮาชิซึเมะนั่งตรงข้ามกับนิชิวากิพอดี ทั้งสองสบตากันเล็กน้อย
คุณหมอ ไม่เจอคุณหมอซะนาน ธุระข้างนอกเรียบร้อยดีมั้ยครับ ผู้การอิชิคาวะสอบถาม
อืม ก็เรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาครับ
ไม่เจอคุณหมอซะหลายวัน ผมนะ คิดถึ๊งงง คิดถึง . โมโตกิสอดเสียงดังเข้ามาจากด้านหลัง
โป๊ก!!! ฝีมืออิวาเสะ! ทุกคนหัวเราะครืน ยกเว้นสองหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามกันเท่านั้น
เมื่อเช้าออกมาก่อน ไม่เห็น ตกใจเลย ฮาชิซึเมะพูดเบาๆ กับผู้อยู่ตรงข้าม
เปลี่ยนเวรนิดหน่อย ชายหนุ่มตอบห้วนๆ
คุณนิชิวากิเลยไม่มีที่ส่วนตัวเลยคุณหมอ อุ๊บ!!! อิวาเสะ โดนเข้าบ้างคราวนี้เป็นของผู้การกระทุ้งที่ซี่โครง
คุณหมอท่าทางเหนื่อยนะครับ งานหนักหรือครับ
ครับ นิดหน่อย แต่ผมไม่เป็นไรหรอกครับ
แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เห็นคุณหมอวิ่งไล่ตามคนในกองกำลังทุกวันๆ หล่ะครับ อิวาเสะถามบ้าง
นิชิวากิจ้องมองเหมือนเสือจะจ้องตะครุบเหยื่อ เฝ้ารออยู่ว่าจะมีคำตอบใดออกมาจากปากผู้ที่นั่งตรงข้าม
เอ่อ คงไม่นานหรอกครับ อาทิตย์หน้าคงกลับมาเหมือนเดิม
นิชิวากิก้มมองต่ำแล้วตัดสินใจลุกออกไป โดยไม่เอ่ยคำพูดใด
อ้าว คุณนิชิวากิ . อิวาเสะหันตามไป
ผู้การอิชิคาวะ สบตากับคุณหมอ เพื่อหยั่งเชิงว่า เกิดอะไรขึ้นกับเขาทั้งสองคนกันแน่?? ..
ผม เอ่อ .ผมเจอคนสำคัญครับ
เอ่อ แต่ ผมก็รู้สึกสับสน ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณหมอคนสวยเปรยกับผู้การเป็นการส่วนตัว
ผมเข้าใจดีครับคุณหมอ ตอนนี้คุณหมออาจจะยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ แต่คิดว่าสักวันคุณหมอก็จะรู้ใจตัวเอง
ผม ละทิ้งเค้าไม่ได้ .มันเหมือนกับเหตุการณ์ย้อนกลับมาใหม่ ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นซ้ำสอง ผมไม่อยากเสียคนสำคัญไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ฮาชิซึเมะฟุบหน้าลงที่ไหล่ของผู้การ เหมือนเรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดจะถาโถมลงไปตรงนั้น
คุณหมอ อิชิคาวะ สงสารคุณหมอจับใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยแก้ไขปัญหายังไง ขนาดตัวเองกว่าจะเข้าใจว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไงถ้าขาดอิวาเสะไป ก็เกือบจะสูญเสียคนสำคัญนั่นไปซะแล้ว
ฮาชิซึเมะ ถอนใบหน้าจากผู้การอิชิคาวะ โดยไม่อยากให้ผู้การที่เคารพของเขาลำบากใจไปกว่านี้
คืนนั้น ฮาชิซึเมะ นั่งอ่านหนังสือ รอนิชิวากิอยู่จนดึก รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย โดยปกติแล้วถ้าเขากลับเข้ามาในห้องไม่นาน นิชิวากิจะต้องตามมาส่ง หรือไม่ก็มานั่งพักผ่อน และจูบราตรีสวัสดิ์เสมอ
อืม อิคาเงมิ เห็นคุณนิชิวากิมั้ย ทำไมยังไม่ออกเวรเหรอ คุณหมอคนสวยส่งเสียงผ่านโทรศัพท์
อ๋อ..หัวหน้าหน่วยเหรอครับ ยังตรวจภายนอกอยู่ครับ วันนี้ก็ขอแลกเวรกับผม จะขออยู่เองครับ
เหรอ ทำไมหละ มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นหรือเปล่า
อืม ก็ไม่นี่ครับ เพียงแต่พักนี้ หัวหน้าจะขยันเป็นพิเศษ ทำงานหนักตลอด หมดหน้าที่แล้วก็ยังออกปากขอแลกเวรกับลูกน้อง ทำงานอย่างเดียวไม่มีพักเลยครับ
โอเค แค่นี้แหละ ขอบคุณมาก กริ๊ก!!
สงสัยจะหลบหน้า .ฮาชิซึเมะคว้าเสื้อกราวน์สีขาวสะอาด เปิดประตูออกจากห้องไป
คุณนิชิวากิ .คุณิชิวากิ ฮาชิซึเมะตะโกนเรียกเสียงดัง และวิ่งตามท่ามกลางหิมะที่ตกกระหน่ำลงมาตลอดตั้งแต่ช่วงเย็น
ชิโนะ .คุณออกมาทำไม
ผมไม่เห็นคุณ เลยออกมาดู
กลับเข้าไปข้างในซะ เดี๋ยวไม่สบายเอานะ
แล้วคุณหละ ออกมาตั้งแต่เช้า จนดึกป่านนี้แล้วยังไม่เลิกงานอีกเหรอ
ตอนนี้กองกำลังกำลังตกอยู่ในอันตราย ผมต้องทำงานหนักหน่อย คุณไม่ต้องห่วงผมหรอกผมแข็งแรงดีอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ใครมาดูแล
หา อะไรนะครับ ฮาชิซึเมะ ไม่ได้ยินประโยคท้ายสุด
คุณรีบกลับเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป
ฮาชิซึเมะกำลังจะหันหลังกลับ ลมกรรโชกแรงในทันทีจนร่างบอบบางนั้นปลิวไปไกล
ชิโนะ . นิชิวากิถลาเข้ามา ร่างบอบบางนั้นกองไปกับพื้น
ชิโนะ เป็นอะไรหรือเปล่า
โอ๊ย สงสัยขาจะแพลงครับ
นิชิวากินั่งลง สบตาคนรัก ตั้งใจว่าจะเอามือโอบร่างนั้น แต่แล้วพลันคิดได้
โมโตกิ ช่วยพาคุณหมอกลับเข้าไปข้างในทีนะ
คร้าบบบ หัวหน้า
โมโตกิไม่รีรอ ไม่ทันได้คิดว่า หัวหน้าของตนปล่อยให้ตนอุ้มร่างบางนี้ไปได้ยังไง?
หิมะที่หนาวเหน็บ ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความเย็นชาที่นิชิวากิมีให้กับตน ความหนาวเย็นนั้น ยะเยือกเข้าไปในหัวใจฮาชิซึเมะไม่น้อย
คุณหมอเป็นไงบ้างครับ ผู้การอิชิคาวะรีบรุดมาดูอาการคุณหมอกลางดึก
อิวาเสะตามหลังมาด้วย
กระดูกหักครับ ผมฉีดยาและพันผ้าให้เรียบร้อยแล้ว หมอใหญ่ซาไกรายงานผลให้ผู้การฟัง
ขอบคุณครับ คุณหมอเองก็ทำอะไรครับ ถึงได้เป็นแบบนี้ ผู้การหันไปต่อว่าเล็กน้อย
ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนครับ ผู้การ อิวาเสะ
คุณนิชิวากิหละครับ ทราบหรือยัง
อย่าไปรบกวนเขาเลยครับ ช่วงนี้เค้ายุ่งๆ หนะครับ
เอ๊ .ยุ่งอะไรเหรอ ผมว่าเราก็สงบสุขกันดีนี่ อิวาเสะทำหน้างง ย้อนถามไป
เอ่อ เอาเป็นว่าคุณหมอพักผ่อนก่อนนะครับ ผมไม่รบกวนแล้วหละ
ผู้การกับอิวาเสะเดินออกไป ปล่อยให้คุณหมออยู่ในห้องเพียงผู้เดียว
ฮาชิซึเมะคิดถึงใบหน้าคมของชายหนุ่มที่ผลักไสตน สายตาของชายหนุ่มติดตาฮาชิซึเมะ แม้จะข่มตาลงแล้ว ก็ไม่สามารถทำให้ใจลบภาพนั้นให้เลือนหายไปได้
แสงไฟด้านนอกสาดเข้ามา ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตู มองภาพด้านหน้า เห็นเรือนร่างบอบบางนอนนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มนั้น เขาก้มหน้าเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินผละไป ไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้องนั้นแม้เพียงก้าวเดียว
3 วันผ่านไป อาการของคุณหมอคนสวยในกองกำลังดีขึ้น แต่ใบหน้าหม่นหมองไม่สดใสอย่างที่เคยไม่มีใครทราบว่าภายในจิตใจคนๆ นี้คิดอะไรอยู่ แม้กระทั่งผู้การอิชิคาวะ ก็ไม่อาจเดาได้ว่าทั้งคู่มีอะไรในใจกันมากมายขนาดนี้เหตุการณ์เหมือนจะยิ่งเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม เมื่อผู้การอิชิคาวะไม่เคยเห็นนิชิวากิเข้ามาในห้องพยาบาลเลยตลอดเวลาที่คุณหมอนอนพักรักษาตัวอยู่
หมอน่าจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องได้แล้วนะครับ ในนี้อุดอู้ จะหายช้านะครับ หมอใหญ่ซาไกแนะนำในใจหวังว่า ถ้าได้กลับไปคุณนิชิวากิจะได้ดูแลดร.ฮาชิซึเมะได้อย่างไม่ขัดเขิน ซึ่งเขาเองก็แปลกใจว่าทำไมคุณนิชิวากิไม่มาป้วนเปี้ยนให้เห็นเลย
เวลาขณะที่เขามาตรวจอาการดร.ฮาชิซึเมะ
ฮาชิซึเมะคิดในใจ ถ้าไปอยู่แล้วจะมีใครมาคอยดูแลตนให้หละ เพราะตอนนี้เหมือนในห้องนั้นมีแต่ตนเพียงคนเดียว นิชิวากิไม่เคยได้กลับไปนอนอีก
ผมทำความลำบากใจให้หรือครับ .
เปล่าครับ ถ้าคุณหมอมีอะไรไม่สบายใจ ก็นอนพักอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกันครับ
ฮาชิซึเมะถูกประคองโดยโมโตกิ อิคาเงมิ กำลังช่วยเก็บของใช้ส่วนตัว
เดี๋ยวผมจะหมั่นไปตรวจอาการที่ห้องนะครับ หมอซาไกเดินพยุงอีกแรง
ด้านภายนอก ผู้การเดินตรวจอาคารบริเวณด้านนอก และสวนทางกับนิชิวากิพอดี
อ้าว นาย ไม่ไปหาคุณหมอเหรอ
อืม ไม่ว่าง ให้คนไปดูแทนแล้ว
คนอื่นจะเหมือนนายเหรอ . ผู้การจ้องหน้านิชิวากิ
เฮ้อ เสียงถอนหายใจก่อนเอ่ย คงไม่เป็นอะไรมาก ดูแข็งแรงดีแล้วนี่
ผู้การอมยิ้ม และเข้าใจในทันทีว่า ถึงเขาจะไม่เห็นหน้านิชิวากิในห้องพยาบาลแต่นิชิวากิก็รู้ความเป็นไปทุกอย่าง
ฉันอนุญาตให้ออกเวร .
จะให้ทิ้งไปได้ไง พายุเข้าขนาดนี้
นิชิวากิ . ผู้การเสียงแข็ง และทำหน้าดุใส่
ครับ ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
โมโตกิประคองร่างดร.ฮาชิซึเมะ เดินออกมาจากห้อง อิเคงามิตามมาด้านหลัง
ขอบคุณนะ
ไม่เป็นไรคร้าบบบบ คุณหมอ โมโตกิปลื้มใจในคำขอบคุณนั้น
ฉันทำให้เธอเดือดร้อน ต้องรบกวน
แหะ แหะ ไม่เป็นไรครับ หัวหน้าให้ผมมา .อุ๊บ!!!! โมโตกิสะดุดนิดนึง เมื่อนึกได้ว่าถูกห้ามไม่ให้พูด
ฮาชิซึเมะ ทำหน้างงเล็กน้อย ในใจคิดว่า เค้าคงเกลียดเราแล้ว แม้กระทั่งสิ่งที่เค้าควรจะทำก็ไม่มาทำหรือเราจะอ้อนเค้ามากเกินไป ..
โมโตกิหยุดกะทันหัน คุณหมอเงยหน้าขึ้น พบกับชายหนุ่มร่างบึกบึนอยู่ที่หัวมุม
ไปเข้าเวรต่อได้แล้ว ชายคนนั้นพูดแกมสั่ง ทำให้โมโตกิต้องผละออกจากร่างของคุณหมอ
อิเคงามิและโมโตกิ เดินคล้อยหลังไปแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปประชิด และใช้วงแขนอุ้มร่างบางนั้นให้อยู่ในอ้อมแขนเขาโดยทันใด
เอ่อ ขอบคุณครับ คุณหมอคนสวยโอบลำคอแข็งตรงนั้นหลวมๆ พลางซุกใบหน้านิ่มๆลงบนไหล่ที่ผึ่งผายเหมือนกลับเข้าสู่ที่ที่คุ้นเคย เกิดความดีใจอะไรเช่นนี้ เหมือนเขาได้นิชิวากิกลับมาในอ้อมกอดแม้เพียงเล็กน้อยที่นิชิวากิแสดงออกมาดังที่เห็น แต่ก็ทำให้คุณหมอหัวใจชุ่มชื่นขึ้นมากเลย
นิชิวากิอุ้มร่างบางนั้นกลับเข้าสู่ห้องพัก และบรรจงวางลงเพื่อให้คุณหมอได้ยืน
ไหวมั้ย นิชิวากิสบตาคุณหมอ และรอคำตอบ
คุณหมอฮาชิซึเมะพยักหน้าเล็กๆ ดวงตาเศร้ากลับมาอีกครั้ง
นิชิวากิ ถอนหายใจเฮือกเล็กๆ แล้วก็อุ้มร่างนั้นไปที่เตียงอย่างเหมือนจะอดเสียไม่ได้ คุณหมอดื้อดึงที่จะเหนี่ยวรั้งคอเขาไว้ ดวงตาเศร้านั้นกระทบกับสายตาเยือกเย็นอย่างจัง เหตุการณ์หยุดนิ่งครู่หนึ่ง
คุณหมอออกแรงกดลำคอให้เบี่ยงต่ำมาตรงหน้า จมูกโด่งเป็นสันสัมผัสกันอย่างไม่ได้ตั้งตัว ฮาชิซึเมะเผยอปากขึ้นหวังจะกระทบริมฝีปากหนานั้น เจ้าของคล้อยตามกดริมฝีปากนุ่มนิ่มอยู่ชั่วครู่ ทั้งสองไม่เอ่ยอะไรก็จริง แต่ในดวงตานั้นต่างก็มีคำถามมากมาย ที่อยากจะค้นหาอีกฝ่าย แต่ก็สามารถจะพูดออกมาได้ นิชิวากิสะดุ้งตัวก่อนที่จะลุกลามไปมากกว่านี้
พักผ่อนนะ .คืนนี้จะมา
พูดจบนิชิวากิก้มตัวลงให้ริมฝีปากกระทบกับหน้าผากนั้นอย่างแผ่วเบา ก่อนเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ผู้ที่อยู่บนเตียงนั้น น้ำตาคลอ ด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น ...
คุณนิชิวากิ . เสียงอิวาเสะดังมาจากข้างหลัง
คุณหมอเป็นยังไงมั่งครับ
ก็ดี สบายขึ้นกว่าเดิม
หืม? มียาดีหละสิครับ ฮ่า ๆ ๆ
นิชิวากิยิ้มมุมปากเล็กๆ นึกถึงว่าในแต่ละวันแทบจะไม่ได้เอ่ยปากอะไรกัน ในห้องที่มีแต่ความเงียบนั้น
ผ่านมาได้ 6 วันแล้ว กิจวัตรประจำของเขาคือช่วงเวลาพัก หรือเวลาที่จะละเลยจากหน้าที่ได้ ก็จะต้องเดินไปที่ห้องดร.ฮาชิซึเมะ เพื่อตรวจดูว่าหลับสบายดีหรือไม่ และเพียงแค่ส่งสัญาณความห่วงใยไว้ที่หน้าประตูโดยมิได้ย่างก้าวเข้าไปหากยามที่ฮาชิซึเมะตื่นอยู่ หรือบางครั้งที่ดร.นอนหลับ ก็ทำเพียงแค่นั่งลงข้างๆ และเอาแต่เฝ้ามองวงหน้าที่หลับใหลอยู่บนเตียงนั้นเท่านั้น
ในยามกลางคืนหลังจากปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ดูแลที่ดีแล้วก็เพียงแค่ล้มตัวลงนอน ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรกันมาก นอกจากสอบถามความเป็นไปเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง เขาพยายามไม่นึกถึงความเจ็บปวด และซ่อนสีหน้าเอาไว้ เมื่อยามอยู่ต่อหน้าฮาชิซึเมะ
อ้าว แล้วผู้การหละ
อ้อ ไปเยี่ยมคุณหมอครับ เดี๋ยวคงตามมา ไปดูใจคุณหมอซักหน่อย ทำไมน้า มียาดีอยู่แล้วแต่ไม่ยักจะหายซักที ไม่รู้ป่วยทางใจหรือเปล่า อิวาเสะหยอกเย้า แต่ไม่ยักจะมีคำพูดหรืออาการใดจากนิชิวากิเลย
นิชิวากิ .นิชิวากิ . เสียงผู้การอิชิคาวะตะโกนลั่น
ดูแลกันยังไง ทำไมปล่อยให้คุณหมอเป็นแบบนี้ อิชิคาวะฉุนขาด ขนาดผลักอกเพื่อนรัก
เดี๋ยวก่อนผู้การ .เกิดอะไรขึ้น นิชิวากิทำหน้าสงสัย
คุณหมอนอนไม่สบายไข้ขึ้นสูง ยังไม่รู้อีกเหรอ
นิชิวากิหน้าซีดเผือด อะไรกัน .ก็ยังคุยกันดีดีอยู่นี่ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้หละ ทุกเช้าเขาจะเป็นคนดูแลเช็ดตัวให้ เพียงแต่เมื่อเช้าเขาออกมาก่อนที่คุณหมอจะตื่นก็เท่านั้นเอง กะว่าช่วงพักจะเข้าไปหาข้าวให้ทาน เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อคืนเหรอ เราไม่รู้สึกเลยนี่ หรือว่า เอ๊ะ .รู้สึกเหมือนกันว่า แปลกไปจากวันอื่นที่หนาวเหน็บ กลับมีไออุ่นร้อนๆ มีอยู่ทั่วตัวเรา หรือเป็นความร้อนจากชิโนะเหรอ? นึกว่าเครื่องทำความร้อนจะเสียซะอีก .
นิชิวากิพุ่งตรงเข้าห้องก่อนเพื่อน หมอใหญ่ซาไก ยืนอยู่ข้างๆ
คุณหมอเป็นปอดบวม . หมอซาไกเดินถอยห่างออกมา มองหน้านิชิวากิเหมือนดั่งจะต่อว่า
ชิโนะ เสียงเรียกแผ่วเบา นิชิวากินั่งกุมศีรษะอยู่ข้างเตียง รู้สึกถึงความละเลยของตัวเองเมื่อได้มาเห็นสภาพของคนรัก ที่ไม่ได้เคยได้ตั้งใจมองให้ชัด ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้ชิโนะจะไม่เอ่ยคำพูดใด แต่เค้าก็สมควรจะรับรู้ หากเค้าจะใส่ใจคนรักสักนิด
อืม เอาเถอะ นิชิวากิ ลาพักร้อนซะ ฉันอนุญาต ผู้การอิชิคาวะแตะไหล่เบาๆ เหมือนให้กำลังใจ
ทุกคนเหมือนจะเข้าใจถึงการสำนึกผิด ก่อนที่จะรวมตัวกันออกไปแล้วปล่อยให้อยู่กันตามลำพัง
เสียงประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น ปัง!!!!
สายตาทุกคนรวมทั้งนิชิวากิที่นั่งหันหลังอยู่ ต้องเหลียวมามอง
คุณหมอ ฮาชิซึเมะ
---------- To Be Continue ----------
แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected]