Love Mode Fiction : ^^หนูน้อยหมวกแดง Part 4^^

หลังจากที่เกิดเรื่อง ในที่สุดอิซุมิก็ยอมรับว่าตัวเองรักทากามิยะมากแค่ไหน แต่ด้วยความอับอายที่โดนหลอกให้แกล้งสารภาพรักต่อหน้าเจ้าตัว หนุ่มน้อยก็เลยวิ่งหนีตีจากอย่างไม่คิดชีวิต แล้วทากามิยะจะตามง้ออิซุมิผู้แสนขี้งอนและขี้อายได้มั้ย?

“อิซุมิ.... แฮ่ก!!.โอย.. ทำไมถึงวิ่งเร็วจัง?”ทากามิยะหยุดพักหายใจพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาตัวเด็กหนุ่ม แต่คลาดสายตาไปแล้วจะมองเห็นอะไรได้นอกจากต้นไม้ใบไม้สีเขียวและท้องฟ้าที่กว้างสุดลูกลูกตา.....

พอเห็นสภาพที่มืดคลึ้มชวนสยองขวัญของป่าแห่งนี้ เขาอดรู้สึกขนลุกเสียไม่ได้ จริงสิ!ชายหนุ่มนึกอะไรขึ้นได้ เมื่อวันก่อนเขาเพิ่งได้ยินชาวบ้านเล่ากันว่า ช่วงนี้หมาป่ากำลังออกมาอาระวาดบริเวณรอบๆป่าแถบนี้ ถ้าหากว่ามีหมาป่าออกมาเพ่นพล่านแถวนี้ล่ะ.....

มีเสียงหอนดังขึ้นมาจากป่าอีกฟากหนึ่งทันที พร้อมกับเสียงนกบินผ่านพุ่มไม้.... ชายหนุ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาเริ่มเป็นห่วงอิซุมิขึ้นมา

จริงอยู่ว่าอิซุมิอาจจะเป็นเด็กหนุ่มที่ช่ำชองพื้นที่บริเวณนี้เป็นอย่างดี แต่อิซุมิเคยเล่าให้ฟังว่าเคยถูกหมาป่ากัดตอนสมัยเด็กๆก็เลยทำให้กลายเป็นคนกลัวหมาป่า ขนาดเวลาเห็นสุนัขธรรมดา ทีไรก็ยังกลัวจนไม่กล้าขยับตัวหนีเลย

ถ้าหากว่า หนุ่มน้อยของเขาวิ่งไปเจอหมาป่าขึ้นมาล่ะ!! หรือไม่ก็อาจจะถูกใครหรืออะไรทำร้ายเอา ทากามิยะรู้สึกใจคอไม่ดี...

“แย่ล่ะสิ!!! ต้องรีบตามหาอิซุมิแล้วล่ะ”

ทางด้านอีกฝั่งหนึ่งหนุ่มน้อยก็กำลังลุกลี้ลุกลนในการหลบหน้าชายหนุ่ม จนไม่รู้ตัวเองว่าหนีมาไกลขนาดไหน

“บ้าจริงๆ!! ตอนนั้นเราพูดออกไปได้ไงนะ ว่ารักเขา”

แค่คิดถึงเรื่องตอนนั้นก็อายแทบแย่ ถ้าต้องเจอหน้ากับทากามิยะจริงๆ เขาจะทำยังไงดี ตอนนี้ก็ไม่มีหน้าจะไปเจอะเจอทากามิยะได้อีกแล้ว..... ยอมรับออกไปหมดเปลือกแล้วนี่ว่ารักมากที่สุด แก้ตัวยังไงก็ไม่มีทางแก้ตัวขึ้น แต่.....เขายังไม่พร้อมที่จะทำใจยอมรับได้จริงๆว่ารักผู้ชายด้วยกัน เรื่องนั้นมันน่าอายออก......

แล้วทำไม....ฮารุโอมิซังกับคุณหมอถึงได้กล้าแสดงออกล่ะ... ว่ารักกันได้ ทั้งๆที่เขาไม่กล้าเผชิญหน้าจะยอมรับความเป็นจริง ว่าเขารักทากามิยะ

แต่เพราะทากามิยะเป็นผู้ชายหรือ... เขาถึงได้ไม่ยอมรับ เพราะแบบนั้นเขาถึงได้กลัว....

การรักผู้ชายด้วยกันมันน่าอายออกไม่ใช่รึไง?

แต่ทำไมทากามิยะถึงได้กล้าบอกว่ารักเราล่ะ เขาไม่กลัวสายตาคนอื่น ไม่อายต่อคนที่จะมองมาบ้างหรือ?

อิซุมิวิ่งช้าลง จนแทบจะหยุด หนุ่มน้อยยืนพิงข้างๆต้นไม้พลางคิดถึงสาเหตุที่เขาหลบหน้าหลีกหนีชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจในตัวเองจริงๆ

นั่นสินะ....แล้วทำไมเราถึงต้องหนีล่ะ..... ถ้าเรารักเขาจริงๆ ทำไมถึงไม่กล้าสู้หน้าล่ะ..... หรือว่าเรา....ไม่ได้รักเขาจริงๆกันแน่........

แล้วทำไม.... ต้องทรมานที่ไม่ได้เจอกัน.... แค่คิดว่าถูกเกลียดมันก็เจ็บจนใจแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่อยากให้เขารักคนอื่น....นอกจากเรา แต่เราก็ขี้ขลาดหวาดกลัวที่จะเจอกับเขา คุณทากามิยะ

หนุ่มน้อยเริ่มเดินต่อไปเรื่อยๆ เขาไม่อยากจะพบหน้าใคร เวลาที่สับสนหัวใจแบบนี้ ความรู้สึกมันทรมานไปหมด ขอร้อง....อย่าให้ทากามิยะมาพบเขาเลยนะ..... ถ้าเจอกัน... เขาคงไม่รู้จะทำยังไง ตอนนี้เขาคงไม่อาจยอมรับคำได้หรอกว่ารักทากามิยะจริงๆ อยากใช้เวลาพิสูจน์ใจว่า.... รักเขาคนนั้นจริงๆ

“เฮ้อ.... ตอนนี้ก็คงต้องหลบหน้าเขาไปสักพักละกัน.....พระเจ้าครับ .... ขอให้เขาห่างๆผมสักพักเถอะ”อิซุมิภาวนาเบาๆ พร้อมกับรีบเดินหนีต่อไปเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มร่างสูงตามมาทัน

แต่หนุ่มน้อยก็หารู้ไม่ว่าจะเจอกับภัยอันตรายร้ายแรงที่กำลังคลุกครามเขาจากฝีมือของใครบางคน

สิ่งมีชีวิตบางอย่างในป่าแห่งกำลังเฝ้าซุ่มจับตาดูเขาอย่างเงียบๆโดยที่หนุ่มน้อยแทบไม่รู้ตัวเลย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อีกทางด้านนึง คิอิจิก็กำลังเฝ้าลุ้นคนทั้งคู่ผ่านทางลูกแก้วเวทมนต์ด้วความสนุกสนาน คงมีแต่ฮารุโอมิที่สงสารหนุ่มน้อยกับทากามิยะ เมื่อไรกัน!ที่คิอิจิจะเลิกแกล้งชาวบ้านชาวเมืองสักที

“คิอิจิ ฉันว่าเลิกแกล้งอิซุมิคุง เถอะนะ เขายังเด็กอยู่ ไม่คิดว่าแกล้งกันเกินไปหน่อยเหรอ”

“แต่ว่า.... ถึงขนาดให้ฉันไปจับหมาป่า มาปล่อยไว้... มันอันตรายเกินไปนะ อิซุมิคุงยิ่งกลัวๆ นายก็รู้”

“หา!!! เขาเนี่ยนะ?? นายคิดอะไรกันแน่!!! แล้วจะวางใจได้ไง ว่าอิซุมิคุงกับผู้ชายคนนั้นจะไม่เป็นอะไร ถ้าปล่อยให้หมอนั่นไปช่วย....”

ฮารุโอมิหน้าซีดนิดๆ เมื่อเวลาคิอิจิทำท่าทางบึ้งตึงใส่เขา เพราะรู้ดีว่าหากคิอิจิโกรธขึ้นมาจริงๆ มีหวังโลกระเบิดแน่เลย ชายหนุ่มจำทนยอมเออออไปด้วยก็ได้ ขืนทำให้คิอิจิโมโหหนักกว่านี้คงทำให้เรื่องไม่จบสักที

คิอิจิหันมาสบตาพร้อมกับเบียดพรานหนุ่มชิดใกล้ก่อนที่จะโอบคอกอดไว้แล้วนั่งตักพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ในเมื่อนายทำให้โกรธ เพราะฉะนั้น เอาไว้ให้พวกอิซุมิคุงกลับก่อน คืนนี้จะไม่ปล่อยให้นายนอนหลับแน่.......หึ หึ”

ฮารุโอมิเหงื่อตก นี่เขาเสียรู้คิอิจิอีกแล้วรึไง? ยังไงซะคนแบบนี้คงไม่มีทางปล่อยเขาไปตลอดชีวิตหรอก

และแล้วฮารุโอมิจำต้องยอมตกเป็นลูกไล่คิอิจิจนได้!!!

++++++++++++++++++++++++++++++

สถานการณ์ทุกอย่างเริ่มหน้าสิ่วหน้าขวานขึ้น จนอิซุมิเองก็เพิ่งรู้สึกว่าเดินไปเดินมาจนฟ้าเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

“จะกลับบ้านหนีก่อนดีมั้ยนะ”หนุ่มน้อยคิด เมื่อเห็นว่าใกล้ค่ำขึ้นมาทุกทุกที

“แต่..... ถ้ากลับไปเจอเขาดักรออยู่ล่ะ... อืม...ชักไม่อยากกลับบ้านแล้วสิ แต่ถ้าไปค้างบ้านคุณหมอก็อาจจะเจอเขาตามไปอีกก็ได้....”

“เฮ้อ!!! ช่วยไม่ได้แฮะ…. เดินหลบหน้าหลบตาอยู่ในป่าสักพักละกัน”

ซวบ! ทันใดนั้นก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากพุ่มไม้ หนุ่มน้อยตกใจเสียวสันหลังวาบ อิซุมิหันกลับหลังไปมอง เขาไม่ทันคิดถึงพวกสัตว์ที่อาจจะอาศัยอยู่ในป่า

“อะ!! ตัวอะไรกัน...... หรือว่า.....หมาป่า” อิซุมิเริ่มหวาดกลัว จนขาแทบขยับไม่ได้ “ทำยังไงดี ขาขยับไม่ออก” หนุ่มน้อยพยายามตั้งสติเผชิญกับสิ่งที่กลัว แต่ว่าตัวเขาเพียงลำพังจะเอาอะไรไปสู้กับสัตว์ป่าได้ล่ะ.... ถ้าหากว่าเป็นหมาป่าจริงๆ เขาจะทำยังไงดี เด็กหนุ่มถอยกราวไปชิดกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เยื้องไปทางด้านหลัง

พุ่มไม้สั่นไหวอีกครั้ง เด็กหนุ่มเริ่มตัวสั่น

“รู้มั้ย แกน่ะทำเอาฉันกลัวแทบตายแน่ะ วันหลังอย่าโผล่มาแบบนี้อีกนะ เฮ้อ!แต่ก็โล่งอกไปทีที่ไม่ใช่......”

ซวบ! ซวบ! คราวนี้มีเสียงดังจากพุ่มไม้ยิ่งกว่าเดิม อิซุมิตกใจมากขึ้นกว่าเดิม เพราะเสียงดังแกรกๆจากใบไม้ดังมากกว่าตอนที่เจ้ากระต่ายน้อยโผล่ออกมาเสียอีก

เจ้ากระต่ายสะดุ้งดิ้นหลุดมืออิซุมิหนีไป เด็กหนุ่มเริ่มใจคอรู้สึกว่าต้องแย่แน่ๆเลย เขาพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ขาก็ลุกไม่ไหว.... ตอนที่วิ่งเมื่อตะกี้ก็รู้สึกเหมือนกันมีตัวอะไรตามมา แต่เขาไม่ได้เอะใจเลยแม้แต่น้อย

และแล้วสิ่งที่โผล่มาก็เป็น หมาป่าตัวโตหน้าตาดุร้ายน่ากลัว เขี้ยวแหลมยื่นออกมา น้ำลายไหลยืดเป็นทาง ท่าทางหิวโหยกระหายเลือดและเนื้อของมันเหมือนพร้อมที่จะขย้ำทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ขวางหน้า ยิ่งมีมนุษย์มาอยู่ตรงหน้า มันคืบคลานย่างสุมมาหาเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ หมายพร้อมที่จะจู่โจม

“อ๊ะ.....อ๊ะ ไม่นะ” อิซุมิพยายามที่เตรียมวิ่งหนี แต่สติของเขาก็สั่งการไม่ถูกร่างกายกลัวจนแทบขยับจะไม่ได้แล้ว แต่หนุ่มน้อยก็รีบลุกขึ้นยืนทั้งๆที่กลัวจนแทบยืนไม่ไหวแล้ว

อิซุมิขยับถอยหลังแต่มันก็คืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หนุ่มน้อยเตรียมตัวที่จะวิ่งหนีถึงแม้จะรู้ว่าบางทีอาจจะไม่รอดแน่ๆแต่ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆปล่อยให้มันขย้ำเอาได้ ในขณะที่กำลังจะก้าวขาเพื่อเตรียมวิ่งแต่ทว่าเขาเกิดพลาดไปเหยียบขอนไม้เล็กที่ขวางทางเข้า เด็กหนุ่มล้มลงอย่างไม่เป็นท่า

อิซุมิรู้สึกว่าจ็บที่ข้อเท้ามาก เขาเอื้อมจับตรงที่ข้อ

เด็กหนุ่มหลับตาตัวสั่นระริกด้วยความกลัว ใจเขาคิดถึงทากามิยะขึ้นมาทันที ถ้าหากว่ายอมอยู่กับทากามิยะแต่แรกเขาคงไม่เจออะไรแบบนี้ แล้วถ้าหากเขาไม่รอดขึ้นมา ก็คงไม่ได้เจอทากามิยะอีกแล้ว.....

“บ้าจริง!!! ไม่น่าหนีมาเลย.... คราวนี้เราคงไม่รอดแน่... คุณทากามิยะ...... ถ้าผมไม่ได้เจอคุณอีก.... คุณจะเศร้ามั้ยฮะ? จะคิดถึงผมมั้ย?........แต่ว่าแปลกจังนะฮะ.... ทั้งที่ผมน่าจะเรียกคุณมาช่วยแท้ๆ แต่ปากก็พูดอะไรไม่ออก.... ทั้งๆที่กลัวมากแต่ผมก็เอาแต่คิดถึงคุณ อยากเจอคุณจัง อยากอยู่กับคุณ ทั้งๆที่ผมหนีคุณมาเองแท้ๆ แต่เวลาแบบนี้ผมกลับอยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ”

อ๊ะ อิซุมิเริ่มคิดขึ้นถึงเรื่องง่ายๆที่เขาไม่เข้าใจตัวเอง มาตลอด.....

“แล้วทำไมเราถึงต้องเอาแต่คิดถึงเขาล่ะ....... ทั้งๆที่น่าจะคิดหาเอาตัวรอด เรากลับเอาแต่คิดถึงเขา..... แล้วถ้าหากเราตายไป เขาจะเศร้าใจมากแค่ไหนนะ..... แล้วทำไมเราถึงเศร้าใจล่ะ เพราะรู้ว่าจะไม่ได้เจอกันอีก.....เพราะแบบนั้นงั้นหรือ....เพราะว่าเรารักเขามาก....... จริงสินะ.... ตอนนั้นคุณหมอก็เคยบอกนี่นา......

อิซุมินึกตอนเด็กๆที่เขาเคยถามคิอิจิสมัยเป็นพ่อมดฝึกหัด

คำถามที่เขาไม่เคยเข้าใจมาตลอด

“คุณหมอฮะ ทำไมคุณหมอถึงรักกับฮารุโอมิได้ล่ะ”

“แต่ว่า คุณหมอก้อเป็นผู้ชายนะฮะ ฮารุโอมิซังก้อเป็นผู้ชาย.....”อิซุมิถามเสียงใสๆ

“แล้วผู้ชายรักกันมันไม่ดีตรงไหนล่ะ”คิอิจิถามพลางเอ็นดูในความใสซื่อของเด็กตัวน้อยๆอย่างอิซุมิ

“ก็.... คนในหมู่บ้านเขาว่ามันแปลกนี่ฮะ แล้วก้อเป็นพวกผิดธรรมชาติ”

คิอิจิลูบหัวเพื่อนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู “นี่! อิซุมิจัง....รู้มั้ยว่าบางทีความรักน่ะ.... มันก็เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ ไม่มีใครเกิดมากำหนดได้หรอกว่าจะเลือกเกิดเป็นยังไง จะเกิดเป็นเพศอะไร จะดีเลวยังไง ชนชั้นวรรณะจะสูงต่ำแค่ไหนก็ไม่มีใครกำหนอดได้ แต่ว่า..ก็มีสิ่งอยู่หนึ่งที่เราเลือกได้ ที่จะปล่อยให้เป็นไปตามทางของใจเรา”

“อะไรเหรอฮะ คุณหมอ?”

“ก็ความรักยังไงล่ะ”คิอิจิพูดพลางยิ้มให้ และคิดว่าอิซุมิอาจจะยังเด็กที่จะเข้าใจ แต่สักวันหนึ่งเขาก็เฝ้าภาวนาเด็กหนุ่มจะเจอกับคนที่เขารักได้ และคนนั้นๆก็ต้องรักอิซุมิมากเช่นกัน

“ฮะ! ผมสัญญา.... ผมจะต้องพาคนๆนั้นมารู้จักคุณหมอแน่ๆเลย”อิซุมิว่าพลางคิด

คนที่รักงั้นเหรอ.....จะต้องได้เจอกันแน่ๆ แล้วเขาต้องรักผมอย่างแน่นอน

จะว่าไปหลังจากตอนนั้นเราก็เชื่อแบบนั้นมาตลอดเวลา.........

จริงสิ.....เรื่องง่ายๆแบบนี้ทำไมเราถึงไม่เข้าใจนะ ความรู้สึกที่ว่ารักน่ะ.... ไม่จำเป็นนี่นา... ว่าจะเพศเดียวกันจะรักไม่ได้ ความรักน่ะไม่ได้แบ่งชนชั้น...ไม่ได้แบ่งอายุ ได้แบ่งว่าจะต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป แต่ว่าความรักมันอยู่ที่หัวใจ... หัวใจที่คิดถึงและสื่อถึงกัน หัวใจที่ปรารถนาคนสำคัญเพียงคนเดียว...... คนที่รักที่สุด

อิซุมิเริ่มยิ้มทำใจ ในตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็เตรียมใจเอาไว้ที่จะรับมัน ถึงจะต้องตายก็เถอะ ในเวลาแบบนี้แท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกสงบใจลงได้ บางทีอาจเป็นเพราะรู้ตัวว่าคงจะไม่รอด.... และก็อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่คิดถึงทากามิยะด้วยก็ได้

“บางทีถ้าผมจากไปจะดีกว่ามั้ยนะ..... คนที่ไม่ได้เรื่องแบบผม มีค่าอะไรให้คุณรักได้นะ... คุณทากามิยะ....แต่ว่าถ้าได้คุณอีกครั้ง...... ผมก็คงอยากบอกจริงๆว่า.......เพราะตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะว่า...... ผมรักคุณ รัก....มากที่สุด.....”

หนุ่มน้อยหลับตา......

“เอาเลยสิ!!! ตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว…. อยากจะทำอะไรก็เชิญ”

เจ้าหมาป่ากระโดดสูงขึ้น พร้อมที่จะกัดขย้ำคอของร่างเล็กๆ ทันใดนั้นเอง

ทันใดนั้นทากามิยะก็วิ่งโผเข้ามากันตัวอิซุมิไว้แนบอกของเขา พร้อมกับใช้มือปัดป้องเจ้าหมาป่าตัวร้าย...

“คุณทากามิยะ!!!! ทำไม.....”หนุ่มน้อยตะลึงงัน เพราะไม่คิดว่าทากามิยะจะเข้ามาช่วยเขาไว้

ถึงดูเหมือนว่าทากามิยะจะ แต่ทว่าคมเขี้ยวของมันก็ฝังเข้าที่ท่อนแขนของชายหนุ่มไปถากๆ ชายหนุ่มสบัดแขนออก หมาป่าจึงกระโดดหลุดออกไป แต่มันก็ยังไม่ละความพยายามในการขย้ำเหยื่อง่ายๆ มันยังซุ่มรอเพื่อดักโจมตีเหยื่อที่มันหมายตา แต่แล้วด้วยอะไรบางอย่าง มันก็ผละหนีจากไป

“คุณทากามิยะ..... เป็นอะไรมากมั้ย…. นี่คุณโดนมันกัดเอางั้นหรือ......”อิซุมิถามด้วยความเป็นกังวลและความเสียใจที่ชายหนุ่มถูกทำร้ายเพราะมาช่วยเขา น้ำตาของหนุ่มน้อยคลอเบ้าด้วยความกลัว.... ความกลัวที่ทากามิยะจะเป็นอะไรไป

อิซุมิค่อยๆเอาผ้าเช็ดหน้ามาผูกรัดแผลไว้ เพื่อกันเลือดออก หนุ่มน้อยรู้สึกผิด...มากจริงๆที่ต้องทำให้คนที่ห่วงใยเขาต้องมาเจ็บ ทากามิยะมองสีหน้าของหนุ่มน้อยก็พอจะเข้าใจว่ารู้สึกอย่างไร

“ ขอบใจนะ ที่เป็นห่วง แต่ฉันน่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก..... ว่าแต่ .. อิซุมิเป็นอะไรมั้ย? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ชายหนุ่มถาม ทั้งที่แขนของเขาก็บาดเจ็บแท้ๆ อิซุมิตื้นตันใจ.....ทำไมคนๆนี้ถึงเป็นห่วงเป็นใยเขาขนาดนี้....

“เอ๋!? นี่เธอ.....ข้อเท้าพลิกเหรอ!!! เจ็บมากมั้ยอิซุมิ...... ยืนไหวมั้ย......”ทากามิยะถามด้วยความเป็นห่วงและความรักที่มีมากมายต่ออิซุมิด้วยหัวใจ

หนุ่มน้อยอดที่จะให้น้ำตาไหลในความซึ้งใจและความรู้สึกของตนเองที่มีต่อเขาไม่ได้อีกแล้ว.......

“เอ๋!!! อิซุมิร้องไห้ทำไม...... เจ็บมาก...ใช่มั้ย”

“เอ๊ะ....อิซุมิ”ทากามิยะประหลาดใจที่เห็นหนุ่มน้อยเป็นฝ่ายโผเข้ามาสวมกอดเขา ทั้งที่ปกติจะคอยหลีกหนีเขาตลอดเวลา

“ฮึก....ทำไม....คุณมาช่วยผมเอาไว้ทำไม.....”อิซุมิถามเสียงแหบพร่า.เพราะพูดแทบไม่ออก....ด้วยความในใจและความสับสันในความรักของเขา

“ ฉันยินดีที่จะบาดเจ็บ หรือเจ็บปวด ดีกว่าที่จะเสียเธอไป....ตลอดกาล.... รู้มั้ย.... ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหนอิซุมิ... …ดีแล้วล่ะที่ปลอดภัย......”

ชายหนุ่มสวมกอดร่างบางแนบแน่นช่างเป็นกอดที่อบอุ่นและอ่อนโยนจนร่างบางรู้สึกถึงได้...... ถึงความรักที่มีเติมเต็มให้ในหัวใจดวงนี้

ทากามิยะ นี่คุณยอมทน.....เพื่อผมขนาดนี้เหรอเนี่ย ทั้งๆที่คุณรอผมมาตลอด.....เจ็บเพื่อผม...ทำทุกอย่างก็เพื่อผมทั้งนั้น..... แต่ผมกลับ....ทำร้ายคุณมาตลอด.... คุณทากามิยะ....ผม.....

ถึงตอนนี้หนุ่มน้อยก็ไม่รู้ว่าจะหาอะไรมาบรรยายความรู้สึกของเขาที่มีต่อทากามิยะได้อีกแล้ว

หนุ่มน้อยกอดชายหนุ่มแนบแน่น......

“ถ้าหากเราไม่เจอกัน บางทีผมก็ไม่ต้องทรมาน เพราะรักคุณมากขนาดนี้หรอก...

“เอ๋ อิซุมิ.... นี่เธอ...”ทากามิยะรู้สึกแปลกประหลาดใจปนความดีใจ เพราะไม่คาดฝันว่าจะได้คำสารภาพรักออกมาโดยตรงจากปากของหนุ่มน้อยที่เขารัก

ชายหนุ่มช้อนหน้าเด็กหนุ่มเงยขึ้น พลางจ้องมองไปในแววตาของหนุ่มน้อย.... สายตาคู่นี้...ที่เขจะไม่มีวันให้ไปไหนอีกแล้ว

“ฉันรักเธอ….อิซุมิ”

ชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าแนบชิด แต่ทว่าไม่ทันไร ทันใดนั้น!!

ซวบ!!ซวบ !! เสียงพุ่มไม้เสียดสีกันก็ดังขึ้น

ทากามิยะเคลื่อนตัวไปบังอิซุมิทันที....

“เสียงไรกัน...น่ะ”อิซุมิถามพลางภาวนาคงไม่เกิดเหตุร้ายอะไรขึ้น

“อิซุมิ...อย่าเพิ่งขยับตัวนะ” ชายหนุ่มพยายามประคองสติ สถานการณ์ที่กำลังจะไปด้วยดีแท้ๆ กลับเริ่มเลวร้ายลงอีก แต่ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องปกป้องอิซุมิไว้ให้ได้

และแล้วเจ้าหมาป่าตัวเดิมก็ ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาโดดๆตัวเดียวแต่มีหมาป่าอีกเป็นฝูงราวๆ6-7ตัวทีเดียว

มันค่อยๆตีวงล้อมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

อิซุมิตกใจกลัวมากแทบสิ้นสติ....หนุ่มน้อยเกาะเสื้อของชายหนุ่ม ตัวสั่นริกๆด้วยความกลัวจับใจ

ทากมิยะหันไปมองเด็กหนุ่ม เขารู้ดีว่าอิซุมิคงหวาดกลัวมากเพียงใด แต่ทำยังไงล่ะ? จึงจะหลบหนีออกไปได้... ถึงจะมีช่องทางพอให้วิ่งหนี แต่ว่าอิซุมิยังขาเจ็บอยู่....ถ้าอุ้มไปก็คงทำวิ่งช้าลง อิซุมิอาจคงจะเป็นอันตรายได้ ถ้าหากว่าทำให้อิซุมิหนีไปได้แค่คนเดียว.... จะดีกว่ามั้ย??? ให้อิซุมิไปได้แค่คนเดียว!!!!!

“อิซุมิพอเดี๋ยวฉันให้สัญญาณก็เตรียมตัววิ่งเลยนะ.....”ทากามิยะกระซิบกับเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นตระหนก

“เอ๋!! หมายความว่าไงทากามิยะ.. ที่ว่า ให้ผมวิ่งไป!!”หนุ่มน้อยไม่เข้าใจความหมายโดยนัย

ทากามิยะลำบากใจที่ตอบ ถ้าพูดไปยังไงอิซุมิก็ดึงดันที่จะไม่ยอมหนีหากไม่มีเขา

“อิซุมิ ขาเธอ..กำลังเจ็บอยู่นะ.. ฉันจะถ่วงเวลาเอาไว้ให้ ถึงตอนนั้นเธอต้องรีบหนีไปให้ได้ ไปหาคุณคิอิจิ ที่นั่นเธอจะปลอดภัย…. เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย”

ทากามิยะรู้สึกเหมือนอึ้งไปชั่วขณะ เพราะเขาเองก็เข้าใจถึงคำพูดของหนุ่มน้อย ความรู้สึกของอิซุมิในตอนนี้ก็เหมือนกับความรู้สึกที่กลัวจะเสียหนุ่มน้อยไป

ถ้าอิซุมิว่าด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวว่าจะยอมพร้อมเป็นพร้อมตายกับเขา เมื่อเห็นประกายในแววตาที่มุ่งมั่นแรงกล้า ทากามิยะก็ตัดสินใจที่จะเสี่ยง เป็นไงเป็นกัน

“ถ้าอย่างงั้นเธอก็พร้อมที่จะเสี่ยงไปกับฉันแล้วนะ....”

พอสิ้นคำชายหนุ่มก็จับอิซุมิอุ้มยกพาดบ่าอย่างไม่รีรอที่จะออกวิ่งไป

เจ้าพวกหมาป่าเห็นดังนั้นก็ออกวิ่งตามชายหนุ่มทันที ถึงทากามิยะจะวิ่งเร็วแค่ไหนความเป็นธรรมชาติของสัตว์ป่า ย่อมวิ่งเร็วกว่าเขาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ส่วนอิซุมินั้นก็กำลังตกใจกับการกระทำที่ไม่คาดคิดของทากามิยะ

“เอ๋!!! เดี๋ยวสิ!!! ปล่อยผมลงนะ......ทากามิยะ แขนคุณเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง”หนุ่มน้อยโวยลั่น ถ้าหากทากามิยะยังฝืนแบบนี้ มีหวังแขนของเขาต้องเจ็บหนักกว่าเดิมแน่

ชายหนุ่มไม่สนใจฟัง เขาขอเพียงแค่อิซุมิได้ปลอดภัยก็เป็นดีพอ เขาพยายามฝืนสังขารหนีไปให้รอดพ้นจากอันตรายนี้

อิซุมิพยายามขอร้องให้ชายหนุ่มปล่อยเขาลง

“ทากามินะ...ไม่!! อย่าฝืนอย่างนั้น..ปล่อยเถอะ....แขนคุณตอนนี้ไม่ไหวหรอก ไม่ต้องห่วงผม ปล่อยผมเอาไว้ คุณหนีไปคนเดียวได้”

“ทากามิยะ…..อ๊ะ....พวกมันจะตามทันแล้วนะ....ทิ้งผมไว้เถอะ.....”หนุ่มน้อยมีท่าทีจะเปลี่ยนใจยอมเสี่ยงพร้อมกับเขา แต่ทว่าเมื่อเห็นเจ้าอสุรกายเหล่านั้นเขาก็อยากให้ทากามิยะทิ้งเขาไว้ซะ เพื่อที่ทากามิยะน่าจะหนีเองไปได้ เพราะเขาดื้อดึงกับความรู้สึกจริงๆของตัวเองแท้ๆ

ทันใดนั้นเอง ก็มีหมาป่าตัวหนึ่งกระโดดตัวขึ้น หมายที่จะขย้ำตระคลุบเอาตัวทั้งคู่ไว้ อิซุมิหลับตากอดตัวทากามิยะแน่นขึ้นเพราะคิดว่าคราวนี้คงไม่รอดแน่ๆ ทางชายหนุ่มองก็พยายามที่จะเร่งฝีเท้าให้ทัน แค่อีกไม่กี่ช่วงตัวมันก็เข้ามาถึงตัวพวกเขาแล้ว

แต่แล้ว............

พัวะ!!!!

ในช่วงเสี้ยววินาทีนั้นเอง มีอะไรบางอย่างกระโดดเข้ามาช่วยพวกเขาเอาไว้

ทากามิยะเริ่มหยุดวิ่ง ชายหนุ่มหันกลับไปดู

ชายหนุ่มแปลกใจ ที่มีสุนัขป่าขนสีเงินกระโดดเข้ามาขวางเจ้าพวกสุนัขป่าจรจัดเหล่านั้นไว้ รูปร่างของสุนัขตัวนี้นั้นทั้งตัวใหญ่โต เขี้ยวยาวโง้นขาวสะอาด แต่ทว่าดูรูปร่างสง่างามและน่าเกรงขามผิดแปลกไปจากสุนัขป่าธรรมดาเหล่านั้น

ในขณะที่ตัวเขาได้แต่ตะลึงงันไปชั่วครู่ สุนัขป่าขนสีเงินตัวนั้นก็จ้องเหล่าฝูงหมาป่าด้วยแววตาที่โหดเหี้ยม น่ากลัว เพียงแค่ฝูงหมาป่าที่ดุร้ายได้จ้องประสานตากับสุนัขป่าสีเงินเท่านั้น พวกมันก็แสดงแววหวาดผวา เหมือนกับมันรู้ว่าพวกมันไม่สามารถสู้หรือทำอันตรายกับสุนัขป่าตัวนี้ได้เลย

และแล้วสุนัขป่าขนสีเงินก็ส่งเสียงคำรามเสียงดังเหมือนกับเป็นการไล่พวกมันให้จากไปไกลๆ ในไม่กี่อึดใจเจ้าฝูงสุนัขป่าต่างก็ตัวสั่นงันงก พร้อมกับวิ่งหนีจากไปอย่างไม่รีรอที่จะอยู่ต่อกรกับสุนัขป่าตัวนี้

ทากามิยะได้แต่ทึ่งตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

เขาเผชิญหน้ามองกับสุนัขป่าขนสีเงินเป็นประกายสง่า ทั้งที่ความเป็นจริงเขาน่าจะรีบวิ่งหนี เพราะไม่รู้ว่ามันมาดีหรือมาร้ายกับพวกเขา แต่แปลกที่ส่วนลึกๆในในเขากลับรู้สึกว่าไว้วางใจสุนัขตัวนี้ขึ้นมา ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นหรือพบมันมาก่อน

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกับคุ้นเคยกับสายตาแบบนั้นมาก่อน สายตาที่เย็นชาเหมือนมีเรื่องเจ็บปวดแต่ก็เป็นสายตาที่เข้มแข็ง

ส่วนขณะเดียวกันเองอิซุมิเริ่มรู้สึกตัวว่าทากามิยะหยุดวิ่งแล้วเงียบไปก็แปลกใจว่ามีเกิดอะไรขึ้น เพราะเมื่อสักครู่เหตุการณ์มันเกิดอะไรต่อมิอะไรเร็วไปหมด จนตัวหนุ่มน้อยเองก็ตั้งตัวไม่ทัน

ทากามิยะวางหนุ่มน้อยลงเบาๆ เพราะขาหนุ่มน้อยยังเคล็ดอยู่

“ตอนนี้เราคงไม่เป็นไรแล้วล่ะ อิซุมิ”

“ อืม....ฮะ แล้วเมื่อกี้นี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอฮะ”หนุ่มน้อยถามด้วยความฉงนใคร่อยากรู้

“ก็มี.....สุนัขตัวหนึ่งมาช่วยเราเอาไว้”ทากามิยะตอบพลางหันหน้าไปมองทางสุนัขป่า ซึ่งเดินตรงมาทางพวกเขา แต่เขาคิดไปเองรึเปล่านะ เหมือนเมื่อสักครู่มันแสดงสีหน้าเซ๊งๆ สุนัขมีอารมณ์แสดงความรู้สึกออกด้วยรึ??

“หา!!! สุนัข.......”หนุ่มน้อยทำเสียงสงสัย เขาหันมองไป แล้วก็ตะโกนร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เฮ้ย!!!!! นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง” เสียงดังราวฟ้าผ่าตะโกนก้องจากปากของร่างน้อย แต่ก็ทำให้ทากามิยะเองแทบตกใจกว่าตอนที่โดนฝูงหมาป่าจู่โจมซะอีก

“เฮอะ!! ฉันน่ะแอบตามนายมาตั้งแต่ ตอนที่วิ่งหนีออกจากบ้าน ยังไม่รู้ตัวอีกรึไง เจ้าหนู”เจ้าหมาป่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ

“เฮ้อ!! ฉันนี่ทำกรรมอะไรไว้นะ ถึงต้องมาคอยเฝ้าดูแลเป็นหูเป็นตาให้เด็กน่ารำคาญด้วยฟะ”

ถึงขณะนี้ทากามิยะยิ่งแปลกใจไปใหญ่ สุนัขป่าพูดได้!!!!(แถมยังบ่นเป็นหมีกินรัง) แต่ความเป็นผู้ใหญ่กว่าก็เลยไม่ได้ทำให้เขาตกใจกระทั่งคุมสติไม่อยู จนถึงขนาดกรีดร้องโวยวายเหมือนคนสติไม่อยู่กับตัว

ชายหนุ่มได้แต่ค้างนิดๆ เพราะสิ่งที่เขาแปลกใจมากกว่าสุนัขพูดได้ก็คือ ทำไมอิซุมิถึงไม่ได้แปลกประหลาดใจเหมือนเขา หนุ่มน้อยของเขากลับพูดคุยกับมันเหมือนว่ารู้จักกันดีอยู่แล้ว

“เชอะ ทำเป็นปากกล้านักนะเจ้าหนู ถ้าไม่ได้ฉันช่วยตะกี้คงเสร็จกันทั้งคู่แล้ว คำขอบใจสักคำก็ไม่มี มาคราวนี้เสียเที่ยวจริงๆฟ่ะ ถ้าไม่เห็นแก่ข้อแลกเปลี่ยนจ้างให้ฉันไม่มีวันย่างกรายเข้ามาในแถบนี้หรอก”เจ้าสุนัขป่าตัดพ้อต่อว่า

“ก็เออสิ ฉันถึงได้กลับมาไง”พอมันพูดเสร็จ ในเวลาต่อมาทากามิยะก็มหัศจรรย์ใจเป็นล้นพ้นอีกครั้ง

ราวกับเวทมนต์ร่างกายของสุนัขป่าค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย ขนกลับหดลงไปกลายเป็นผิวหนังขึ้นมาแทน ร่างกายค่อยๆยืดตรง ส่วนหัวเริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าคมเข้ม

สุนัขป่าเปลี่ยนร่างกลายเป็นชายหนุ่ม ทุกอย่างเหมือนกับคนทั่วไปจะมีแค่หางกับหูเท่านั้นที่ยังโผล่ขึ้นมาอยู่

ทากามิยะเพิ่งจะเคยเห็นการแปลงร่างก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก.......แต่เอ๊ะ....ใบหน้าของนั่นช่างคุ้นจริงๆ

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังใช้ความคิดทบทวนความจำ.....เขาเหมือนเคยเห็นชายคนนี้ที่ไหนสักแห่ง หนุ่มน้อยเองก็ต่อล้อต่อว่า กัดกันกับชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าคมเข้มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้ายีนต์

“เอ๋!! นี่นายยังเก็บหูกับหางไม่ได้อีกเหรอ”หนุ่มน้อยว่าพลางเอื้อมมือไปจับหู

“ไม่ได้เล่นสักหน่อย ก็แค่จับดูเฉยๆ…..อ๊ะ จริงสิคุณทากามิยะ”หนุ่มน้อยรีบเดินไปหาชายหนุ่มคนรัก

“แขนคุณเป็นยังไงบ้าง..... ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”หนุ่มน้อยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

จนชายหนุ่มมาดเข้มในร่างมีหูมีหางอดหมั่นไส้ไม่ได้

ทีกับคนรักน่ะเป็นห่วงยังไงดีเหลือเกินทีกับเขาล่ะพูดดีๆหน่อยจะเป็นไรไป แบบนี้ล่ะเขาถึงได้เกลียดเด็กเข้าไส้

“ เจ็บมากสินะฮะ เพราะผมแท้ๆ”หนุ่มน้อยเสียงสั่นเครืออย่างรู้สึกผิด น้ำตาซึม

“คุณทากามิยะ........”หนุ่มน้อยสบตาลึกซึ้งกับชายหนุ่มผู้มากยิ้ม

จนชายหนุ่มอีกคนเอียนจนเมินหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ว่าคู่ไหนๆก็เป็นไปหมด

“อ๊ะ....รู้จักกันไว้หน่อยก็ดี เพราะคุณทากามิยะอยากรู้จักนายหรอกนะ ฉันคงไม่มีทางพานายไปรู้จักกับใครหรอก”

“เถอะนะ!!เมื่อไรนายจะเลิกเขวฉันซะทีนะ นี่คุณทากามิยะ คัตซึระเป็น...”ถึงตอนนี้หนุ่มน้อยก็เริ่มเกิดอาการเขินๆอีกแล้ว ใครจะไปกล้าบอกต่อหน้าประชาชีว่าทากามิยะเป็นคนรักของเขาล่ะ เรื่องแบบนี้จะให้พูดง่ายๆได้อย่างไร หนุ่มน้อยเหงื่อแตกพลั่ก หน้าแดงฉ่า พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“เป็น.......เป็น........”

ในขณะเดีญวกันทากามิยะอมยิ้มที่หนุ่มน้อยเขินอายเพราะไม่กล้าบอกว่าเขาเป็นคนรัก

“ช่างเหอะ เป็นอะไรเขาก็ไม่เกี่ยวกับนายก็แล้ว แล้วเอ่อ คุณทากามิยะ....คนๆนี้ชื่อ...... ”หนุ่มน้อยหันไปหาทางทากามิยะ พลางเปลี่ยนเสียงไปคนละคน

แน่ะทีกับคนอื่นๆใช้คำพูดซะดูดีเชียว หนุ่มอารมณ์ร้อนคิดในใจอย่างหมั่นไส้

“คนๆนี้ ชื่อ อาโอเอะ เรจิ เป็นน้องชายของคุณหมอครับ”

น้องชายของคิอิจิ มิน่าล่ะถึงคิดว่าคล้ายๆใครสักคน แต่นามสกุลอาโอเอะนี่คุ้นๆนะ

“เจ้าพี่บ้านั่นน่ะ อย่พยายามเอ่ยถึงได้มั้ย?? ฟังแล้วรำคาญจริง”

“อะไรกัน.... นายจะทำตัวรังเกียจคุณหมอไปถึงไหน คุณหมอเขาออกจะเป็นคนดี มีแต่นายล่ะ ทำตัวเบื่อโลกอยู่ได้”

ทำเป็นพูดดีเข้าไปถ้ารู้ว่าเป็นการแกล้งของคิอิจิ นายจะทำยังไงล่ะฟะเจ้าหนูเอ๊ย! อาโอเอะคิด

“เอาน่าๆ ถึงตอนนี้ก็อย่าทะเลาะกันเลย.......”ทากามิยะพยายามห้ามปรามทั้งคู่

เขามองหน้าอาโอเอะ อาโอเอะเองก็มองหน้าเขา และแล้วทั้งคู่ก็เกือบจะร้องพร้อมๆกัน

“เอ๊ะ นาย....อาโอเอะ ใช่มั้ย”ทากามิยะร้องทักเมื่อจำได้ว่าอาโอเอะเป็นเพื่อนเก่าของเขา

“ทากามิยะนี่!!! นายมาที่นี่ได้ไง”อาโอเอะเองก็แปลกใจที่ไม่คิดว่าคนรักเจ้าหนูจะเป็นคนรู้จักกันมาก่อน

“อ้าว!! นี่รู้จักกันตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?????”หนุ่มน้อยถามด้วยความสงสัย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นายย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรล่ะ ทากามิยะ”หนุ่มมาดเข้มถามขณะที่เดินกลับไปยังบ้านของคิอิจิ

“สัก 3เดือนเห็นจะได้ ว่าแต่นายล่ะเป็นมายังไงถึงมาอยู่ที่นี่ได้”ทากามิยะถาม

“ไม่ได้ตั้งใจที่จะมาอยู่หรืออะไรหรอก แต่เพราะเหตุบางอย่างก็เลยจำใจต้องทน ความจริงฉันตั้งใจจะเดินทางไปเรื่อยๆมากกว่า แต่ต้องมาติดแหงกเพราะเจ้าพี่บ้านั่น”ชายหนุ่มว่าคิดแล้วยังแค้นไม่หาย หากเพราะเขาไม่ได้ต้องการวิธีที่จะแก้คำสาปให้กลับมาแหมือนเดิมล่ะก็ คงไม่เสียเวลาที่จะอยู่ที่ป่าแห่งนี้

“ว่าแต่หูกับหางนั่น......”

“ไอ้นี่น่ะเหรอ”ชายหนุ่มชี้ไปหูของตัวเอง ซึ่งแทนที่จะเป็นหูธรรมดาเหมือนคนอื่นๆ แต่มันกลับมีขนสีน้ำตาลงอกขึ้นมาทดแทนแถมแหลมเฟี้ยว “ฉันก็แค่ถูกเจ้าพี่บ้านั่นเล่นตลกใส่ ตอนที่มาอาศัยอยู่ด้วย แล้วบังเอิญเจ้าพี่ชายบ้า ดันไม่ยอมถอนคำสาปให้ ก็เลยจำใจเป็นเบ๊ให้จนกว่าจะกลับร่างเดิม ยังดีนะที่เดี๋ยวนี้แปลงเป็นคนได้ครบส่วนขาดก็แค่หูกับหางที่ซ่อนไม่ได้เท่านั้น”

“เชอะ! ว่าแต่นายเหอะ ไหนเคยว่าจะท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ ไม่เคยสนที่จะอยู่ที่ไหนเป็นหลักเป็นแหล่งเหมือนกับชาวบ้านเขาไง”

ตอนแรกอิซุมิก็ดึงดันที่จะเดินไปเอง แต่เพราะทากามิยะก็ไม่ยอมปล่อยเขาลง จนหนุ่มน้อยหมดแรงด้นสู้ฟุบหลับไปกลางทางด้วยความเหนื่อยอ่อน

เรจิเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเพื่อนรักแล้วก็ช่วยไม่ได้นะ ตามใจเขาละกัน

“เฮ้อ! เห็นนายทำสีหน้ามีความสุขแบบนี้ ฉันก็ไม่ห้ามอะไรหรอก แต่นายจะคิดดูใหม่ก็ได้นะ รักคนที่เด็กเกินไปปัญหาอาจจะตามาก็ได้”เรจิเตือน แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่ค่อยนึกชอบเด็กอยู่ดี

“หึ! คนที่เกลียดเด็กน่ะนายตังหากมั้ง อาโอเอะ”ทากามิยะค่อนขอดเพื่อนเก่า พลางยิ้มแบบอดไม่ได้

“นี่! อาโอเอะ...”

ชายหนุ่มอีกคนหน้าหงิกขึ้นมาเป็นรอบสองทันที โดยที่โต้อะไรไม่ออก

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงบ้านน้อยกลางป่าของคิอิจิ

พ่อมดหนุ่มก็ออกมาต้อนรับแสดงสีหน้าเป็นห่วงสุดฤทธิ์ ในขณะที่ซ่อนความสนุกที่ได้แกล้งคนไว้หลังใบหน้าเทวดาผู้แสนอารี ซึ่งมีเพียงฮารุโอมิและเรจิคิดว่านั่นเป็นใบหน้าของปีศาจร้ายผู้น่ากลัวมากกว่า

“อ้าว! กลับมากันแล้ว ว่าไงเรจิเป็นอะไร ทำอะไรมาหน้าหงิกจัง”คิอิจิร้องทักน้องชายที่หน้าหงิกมาแต่ไกล

เรจิยิ่งไม่พอใจไปใหญ่เมื่อโดนมีอีกคนถามแบบนั้นอีกคน ยิ่งเป็นคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

อิซุมิรู้สึกตัวตื่น หนุ่มน้อยขยี้ตาเบาๆ ก่อนที่จะขยับตัวเล็กน้อย พลางงงๆว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

“อ๊ะ.....อิซุมิตื่นแล้วเหรอ”ทากามิยะทักก่อนที่อุ้มเขาลง อิซุมิพยายามตั้งสติเขาก็นึกออก

“จริงสิ! คุณทากามิยะ แขนคุณยังไม่หายเจ็บ แล้วผม....หลับไป ตายล่ะสิ...ผมทำให้แขนคุณเจ็บมากเดิมมั้ยฮะ”อิซุมิโวยวายเล็กน้อย เขาลืมนึกไปว่าทากามิยะยังโดนกัดอยู่ แล้วแขนเขาจะหายได้มั้ย??? หนุ่มน้อยทำสีหน้าเป็นห่วงเหมือนจะร้องไห้ว่าเป็นความผิดของเขาแท้ๆ

ทากามิยะยิ้มน้อยๆลูบหัวปลอบใจ

“ก็บอกแล้วไง.... เพื่อปกป้องเธอ ต่อให้เจ็บเจียนตาย ฉันก็ทนได้เพื่อเธอ”

“แต่.....แต่......”อิซุมิยังไม่หายเป็นห่วง. เขาสำนึกดีว่าเรื่องร้ายๆเพราะเขาเป็นตัวต้นเหตุ

คิอิจิเดินเข้ามาดูพลางยิ้มที่เห็นอาการหวานซึ้งของคนทั้งคู่ ไม่เสียแรงที่วางแผนจับคู่ให้อยู่นาน

คิก!คิก! เกมคราวนี้ช่างสนุกจริงๆ

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกยะ อิซุมิคุง เดี๋ยวฉันจัดการให้”

ว่าแล้วก็ร่ายคาถาไม่กี่บท แผลที่ต้นแขนก็ค่อยๆหายดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บริเวณที่เสื้อขาดก็ถูกซ่อมเหมือนใหม่

“แค่นี้ก็เรียบร้อย”คิอิจิว่าพลางมาดูที่ขาของอิซุมิบ้าง

“เอ่อ.....ขาผมไม่เป็นไรหรอกฮะ แค่คุณหมอช่วยคุณทากามิยะ ผม....ก็ดีใจมากแล้วฮะ”อิซุมิกล่าวขอบคุณด้วยเสียงซาบซึ้งในบุญคุณของคิอิจิ

“ไม่ได้นะ..... ขาบาดเจ็บอยู่อย่างนี้ .... ถ้าหากว่าพิการขึ้นมา มันก็เหมือนทำให้ฉันเป็นคนผิดนะ อิซุมิคุง ให้ฉันช่วยเธอเถอะนะ อีกอย่างคนที่ทำให้พวกเธอเกือบตกอยู่ในอันตราย ก็เพราะฉันเองที่ไม่ดี”คิอิจิตีสีหน้าเศร้าเหมือนกับว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเขา (ซึ่งก็จริงน่ะเหละ เรจิคิดพลางหมั่นไส้)

อิซุมิทำท่าเหม่อลอยในความซึ้งใจ ทำไมคุณหมอถึงเป็นคนดีขนาดนี้นะ ทั้งที่เขารบกวนอยู่บ่อยๆ

“เอาเป็นว่าคืนนี้พักที่บ้านฉันก่อนละกันดีมั้ย?”

“อิซุมิคุงไม่อยากค้างบ้านฉันขนาดนั้นเหรอ เป็นเพราะรังเกียจฉันใช่มั้ย ใช่สินะ ฉันมันไม่ดีจริงๆล่ะ ที่ทำให้เธอบาดเจ็บ”พ่อมดหนุ่มแสร้งทำสีหน้าเหมือนโดนเด็กหนุ่มเกลียดเขา ซึ่งมันก็เป็น 1 ในแผนการ เรื่องวันนี้เขาไม่ยอมให้จบแค่นี้หรอก

หนุ่มน้อยผู้ตกเป็นเหยื่อของความสนุก ไม่รู้เรื่องแผนการที่อยู่ในใจของพ่อมดหนุ่มอะไรเลย ก็ยอมตกลงจะอยู่ค้างด้วย..............

“ก็ได้ฮะ .... คุณหมอ....”หนุ่มน้อยยินยอมแม้จะเกรงใจอยู่บ้างก็ตาม

“งั้นก็โอเค เอาล่ะ เรจิ..... นายช่วยอุ้มพาอิซุมิคุงตามไปส่งที่ห้องละกัน ส่วนทากามิยะช่วยตามมากับฉันหน่อยละกัน มีของจะให้น่ะ อย่าทำหน้าระแวงแบบนั้นสิ เรจิ ”พอเห็นทุกอย่างลงตัวล๊อคชายหนุ่มหน้าสวยแต่แฝงด้วยเล่ห์กลมากมายก็จัดการออกคำสั่งกับทุกคนทันที

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนตกดึก

หลังจากที่นั่งทานรับประทานอาหารเย็นกันอย่างครื้นเครง จนเวลาล่วงเลยดึกมากแล้ว คิอิจิก็ชักชวนทุกคนให้เตรียมนอนหลับพักผ่อน พลางมองฮารุโอมิด้วยสายกระหายอยาก เอ็ย! ไม่ใช่ๆสายตากึ่งๆยั่วยวยเล็กน้อย

แล้วค่อยบอกให้อิซุมิกับทากามิยะใช้ห้องอาบน้ำร่วมกัน เพราะบ้านเขามีห้องอาบน้ำห้องเดียว จะได้ไม่เสียเวลามาก สีหน้าของทากมิยะแสดงอาการดีใจเห็นได้ชัด ในขณะที่หนุ่มน้อยทำท่าอายๆ แต่ก็ยอมอย่างว่าง่าย

ส่วนเรจิทำหน้าเหนื่อยหน่ายขอตัวไปนอนก่อนเพราะอาบน้ำก่อนกินข้าวมาแล้ว

หลังจากแยกย้ายกันไปทำธุระ

คิอิจิแสดงสีหน้าเริงรื่นเหมือนมีงานวันเกิดมาจัดอยู่ตรงหน้า ฮารุโอมิชักรู้สึกสงสัย แสดงว่าจะต้องมีแผนอะไรงุบงิบไว้อีกแหง

“คิอิจิ นายมีอะไรเงื่อนงำ อีกแล้วใช่มั้ย?”ชายหนุ่มร่างใหญ่ถามคนรักสุดสวยด้วยท่าทีห่วงๆพวกอิซุมิ

“หืม! อะไร? นายพูดอะไรของนายน่ะ ไม่มีอะไรสักหน่อย นายนี่ชักจะทำตัวเป็นคนแก่ขึ้นทุกวันแล้วนะ ฮารุโอมิ ช่างสงสัยไปทุกเรื่อง”คิอิจิค้อนเข้าให้ แต่ก็ยังคงยิ้มชวนให้ยิ่งสงสัย

ชายหนุ่มก็รู้ดีอยู่นั่นเหละ บอกว่าไม่ก็แสดงว่ามี เขาถอนหายใจพลางเหงื่อตก

สงสัยคราวนี้ คงต้องสวดมนต์ภาวนาหวังว่าอิซุมิคุงคงไม่เจออะไรแย่ๆไปกว่านี้อีกนะ

คนอะไรก็ไม่รู้ เห็นเรื่องแกล้งชาวบ้านเป็นของสนุกไปทุกเรื่อง ก็สมควรที่หรอกที่คนในหมู่บ้านพากันเข็ดขยาด

ระหว่างชายหนุ่มที่คิดในใจอยู่ดีๆนั่นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นถังน้ำเล็กๆที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะรับแขก....เขาเพิ่งทันสังเกตเห็น ในขณะที่คิอิจิยิ้มเจ้าเล่ห์

ท่าทางคนรักของเขาจะรู้ตัวแล้วล่ะสิ

ชายหนุ่มร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

น้ำนั่น!!!...หรือว่า..... ไม่จริงน่า!!! ชายหนุ่มเห็นสีของน้ำที่อยู่ในถัง เป็นสีม่วงจางปนน้ำเงิน

เขาแทบเข่าอ่อนล้มลงไป....

“แหม! น่า!… บ่อน้ำนั่นทิ้งเอาไว้แบบนั้น ก็เสียดายแย่น่ะสิ ของดีๆแบบนั้นแท้ๆ”

โอ็ย! เขาอยากจะบ้าตาย!! งานนี้มีแต่แย่เท่านั้น อิซุมิคุง! ป่านนี้..หวังว่าเขาคงยังไม่ดื่มมันเข้าไปนะ

คิอิจิมองชายหนุ่มร่างสูงด้วยสีหน้าของปีศาจร้ายที่เคลือบเอาไว้ภายใต้หน้าสวยๆนั่น

“หึ!หึ! นายอดใจรออีกนิดล่ะ เดี๋ยวเรื่องสนุกๆก็จะตามมาแล้ว คิก คิก”เสียงหัวเราะบาดหูราวกับชายหนุ่มหน้าสวยเป็นปีศาจที่ถูกสวรรค์(!!!?)ส่งมาเกิดจริงๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++

ส่วนอิซุมิอาบน้ำกันอย่างลำบากเพราะมีชายหนุ่มสุดที่รักคอยทำความสะอาดตัวเขาให้ หนุ่มน้อยยังคงเขินอายแม้จะรับว่ารักเขาแล้วก็ตาม ก็ทากามิยะรู้สึกว่ามือจะอยู่ไม่ค่อยสุขเอาซะเลย คอยลูบไล้ไปมาจนแทบไม่ยอมจะทำอย่างอื่นนอกจากถูสบู่ให้ กว่าจะพากันอาบน้ำเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมงครึ่ง

ทากามิยะอุ้มหนุ่มน้อยเข้าห้องแล้ววางลงบนเตียงเบาๆ ก่อนที่จะห่มผ้าให้อย่างทะนุถนอม

“วันนี้เจอแต่เรื่องร้ายๆมามากพอ ตอนนี้ก็พักผ่อนกันเถอะนะ อิซุมิ” ชายหนุ่มว่าพลางนั่งลงข้างๆเตียง

“ฮะ .....คุณทากามิยะ”อิซุมิตอบด้วยท่าทางทีเขินๆ...........

ในใจเริ่มเต้นเบาๆจนแทบรู้สึกได้ ทากามิยะจะได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นในตอนนี้มั้ยนะ.....

เด็กหนุ่มมองเขาท่าทางเลิกลั่ก เหมือนประหม่ากลัว ชายหนุ่มยิ้มราวกับมองออก

สักพักชายหนุ่มก็เดินไปตรงหน้ากระจกที่ตั้งอยู่ เหมือนเตรียมอะไรสักอย่าง

อิซุมิทำท่าจะเรียกแต่ก็หดมือเข้า.........พลางคิด...

เอายังไงดี? ไหนๆเราก็ได้อยู่กันสองต่อสองแล้ว ทากามิยะจะทำแบบนั้นมั้ยนะ.........ครั้งแรก....ไม่สิ ครั้งสองต่างหาก ถึงยังไงซะเรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว

“เอ่อ..... คุณทากามิยะฮะ.....”หนุ่มเรียกเขาเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงเรื่อ

“อะไรเหรอ อิซุมิ”

ทำไมกัน.... แค่อยากให้เขา....เรื่องแค่นี้ก็บอกไม่ได้ ทำไมใจเราถึงขี้ขลาดแบบนี้นะ......

แต่ถึงไม่บอกไป บางทีทากามิยะอาจจะ.....ทำแบบนั้นอยู่แล้ว........

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ๆเด็กหนุ่ม อิซุมิหลบสายตา วางตัวไม่ถูก จะทำยังไงดี...

“อิซุมิหลับตาสิ...”ทากามิยะบอกให้เด็กหนุ่มทำตัวว่าง่ายๆ

“เอ่อ...จะทำอะไรฮะ”หนุ่มน้อยถามเสียงขาดๆหายๆ ใจเน้นเร็วขึ้นกว่าเดิม

“น่านะ หลับตาเถอะ ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว”

หนุ่มน้อยหลับตาเบาๆพลางทำใจ เวลายามดึก....เสียงใบไม้พัดอ่อนๆ แล้วยิ่งเวลาอาบน้ำมาใหม่ๆบรรยากาศยิ่งเป็นใจ เขาคงหนีไม่พ้นคืนนี้

ถ้าทากามิยะอยากเขาก็....อยากจะยอม.... แต่.....ส่วนลึกๆในใจแล้ว ความกลัวยังตราตรึงอยู่แนบแน่น

ก็ครั้งแรกเขาถูกขืนใจ โดยไม่ยินยอมนี่นา เรื่องอย่างนี้น่ะ มันต้องอาศัยเวลารอคอย....

หนุ่มน้อยเกร็งตัวแน่น มือจิกผ้ายับเล็กน้อย ชายหนุ่มเอื้อมมือจับใบหน้าของร่างบางให้เชิดขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกถึงลมหายใจที่ปัดเป่า ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

สักพักเขารู้สึกถึงกลิ่นอายและสัมผัสของริมฝีปากอุ่นๆของอีกฝ่ายที่บดลงบนใบหน้าเบาๆ ปลายลิ้นชอนไชให้ร่างบางเผยออ้าปากเล็กน้อย ก่อนที่จะรับปลายสัมผัสเข้ามาหาความหวานภายใน

“เอ๊ะ.....”หนุ่มน้อยส่งเสียงอู้อี้ ที่น้ำยาอุ่นๆรสชาติออกหวานค่อยๆไหลเข้าปากน้อยๆ หนุ่มน้อยตกใจแทบสำลักออกมา ไม่ทันที่จะอ้าปากออกชายหนุ่มก็จับใบหน้าเล็กๆของเขาเบามือให้ประคองอยู่

อิซุมิทำใจเย็นๆค่อยๆกลืนน้ำเข้าไป จนเมื่อมันไหลเข้าลงคอเกือบหมดแล้ว

ชายหนุ่มร่างสูงก็ถอนจูบออก ลูบหัวเขาเบาๆอย่างอ่อนโยน ....

เด็กหนุ่มมองหน้าเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มยิ้มให้เขาด้วยความเอ็นดูคนรักร่างน้อย

“เอาเถอะ....ดึกมากแล้วคราวนี้เข้านอนกันจริงๆได้แล้วนะ อิซุมิ”ชายหนุ่มว่าก่อนที่จะเอื้อมผ้าห่มมาไว้ข้างๆ

“เอ๊ะ....ยังไงกันฮะ คุณทากามิยะ....”หนุ่มน้อยไม่เข้าใจท่าทีของทากามิยะ เขาไม่คิดจะทำอะไรต่อ!

“หือ! ก็เห็นคิอิจิบอกว่าเธอไม่ค่อยชอบกินยา ฉันก็เลยต้องหาวิธีป้อนแบบนี้ล่ะ ทำไมหรือ ยามันขมไปรึเปล่า"ชายหนุ่มถาม

หนุ่มน้อยยังคงทำท่าทางหวั่นๆ แค่ป้อนยาเท่านั้นเอง แล้วทำไมล่ะ....ทำไมทากามิยะไม่อยากทำแบบนั้น

ชายหนุ่มมองสีหน้าที่แสดงอาการประหม่าของหนุ่มน้อยก็เข้าใจได้ทันที

“คิดว่าฉันจะทำเธอรึไง อิซุมิ”

หนุ่มน้อยโดนถามเข้าจังๆก็แสดงอาการอาย ใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้านิ่ง

“ก็.....ก็ เห็นคุณชอบ....ทำแบบนั้น....ผม...ก็คิดว่า.คุณคงไม่ปล่อยให้คืนนี้ผ่านไปเฉยๆ.”เด็กหนุ่มว่าเสียงสั่นๆ...หัวใจเต้นระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะ....

ชายหนุ่มค่อยๆลื่นตัวเข้าไปหาร่างน้อย จับใบหน้าเขาเงยขึ้น พร้อมตอบด้วยท่าทางอ่อนหวาน

“เพราะอิซุมิทำหน้ากลัวฉันอย่างนั้นน่ะสิ ถึงไม่อยากทำให้เธอเจ็บ....”มือที่คอยประโลมเขาลูบศีรษะเขาให้อย่างทะนุถนอม

“ทำ...ทำไมล่ะฮะ...คุณทากามิยะ.....”หนุ่มน้อยก็ยังไม่เข้าใจเขา

“ฉันรักเธอนะ... เรื่องนั้นน่ะ แน่นอน ว่าฉันก็ต้องอยาก แต่เพราะยังอิซุมิกลัวฉันอยู่...ใช่มั้ย! ถ้าเธอยังไม่พร้อม ฉันก็ไม่อยากให้เธอต้องฝืนใจ เอาไว้หากว่าเธอรู้สึกว่าพร้อมเมื่อไร.. ถึงตอนนั้น ฉันรอได้เสมอ”ชายหนุ่มอธิบาย...พลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

เด็กหนุ่มมองหน้าเขาด้วยแววตาซึ้งใจ.... ไม่รู้ทำไมชายหนุ่มถึงแสนดีกับเขาขนาดนี้..... ทั้งๆที่เขาก่อเรื่องยุ่งเป็นตัวปัญหามากมาย.....หลายครั้งแล้วที่อะไรๆทากามิยะก็ยอมทนเพื่อเขาเสมอเขาไม่รู้ว่าจะตอบแทนความรู้สึกที่ยื่นมาได้อย่างไร.....

ทากามิยะได้เห็นสีหน้าของหนุ่มน้อยแบบนั้น....

ลงท้ายเขาก็อดดึงตัวหนุ่มน้อยเข้ามาสัมผัสไม่ได้

“อ๊ะ...ทากามิยะ”หนุ่มน้อยเรียกเขาเบาๆ

“เฮ้อ! ฉันควรทำไงดีน้า อิซุมิน่ะ น่ารักเกินไปแล้ว..ยิ่งทำหน้ายังงั้น เห็นแล้วอดใจไม่ได้สักที”ชายหนุ่มกอดเขาแรงพลางทำใจอดกลั้น

หนุ่มน้อยหน้าแดงซ่าน ทากมิยะ.....อดทนเพื่อเขาเสมอ....

เรื่องที่เขาอยากทำ...ก็ยังทนไว้เพราะไม่อยากให้ตัวเขาเจ็บปวด......

ตัวเขาต่างหากที่น่าจะยอมทำ....เพื่อชายหนุ่มที่เขารัก....ไม่เอาอีกแล้ว...ไม่อยากเห็นแก่ตัว....เพียงเพราะกลัว....ไม่อยากให้ความรู้สึกมันค้างคา...... คราวนี้เขาไม่อยากลังเลใจ....

อยากให้ทากามิยะรู้....อยากบอกไม่ใช่หรือ ว่ารัก...รักที่สุด หนุ่มน้อยเอามือโอบกอดร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มพลางเหนี่ยวรั้งทายเข้ามา

“เอ๊ะ....อิซุ...”ชายหนุ่มจะร้องถามแต่ก็ถูกริมฝีปากน้อยๆแนบปิดเบาๆลงบนใบหน้าที่แสนอ่อนโยน

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเส้นด้ายบางๆที่คอยสะกดกลั้นอารรมณ์ถูกกระตุกขาดในฉับพลัน ความรู้สึกและอารมณ์ปรารถนาพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง

จากจูบที่แผ่วเบา....ค่อยๆหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

อิซุมิแทบหายใจไม่ออก.....พอถอนริมฝีปากออก หนุ่มน้อยถึงกับหายใจหอบ....แรง

ชายหนุ่มมองเขาด้วยสีหน้าแสดงความต้องการที่อยู่ภายใน.....

“จะดีหรือ....อิซุมิ....ถ้าความอดทนฉันถึงขีดสุด.....ต่อให้เธอขาดใจ.....ฉันก็หยุดอารมณ์ตัวฉันไม่ได้แล้วนะ”

อิซุมิส่ายหน้าเบาๆ พลางตอบเสียงหอบคราง

“ไม่หรอกฮะ.....เพื่อคุณ....ผม...ทนได้.... ผมอยากให้คุณรู้ฮะ...ว่ารักมากแค่ไหน....อยากทำเพื่อคุณบ้าง”

หนุ่มน้อยจิกผมชายหนุ่มเบาๆ ครางเสียงหวานหู เสื้อถูกถลกเหนือขึ้นไปจนหลุดออกจากร่าง......ฝ่ามือหนาใหญ่ค่อยๆล้วงเข้าไปยังปลายเนื้อช่วงล่าง....ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างถอดกางเกงและชั้นในออก

ในขณะที่ปากเละเล็มเนินอกอย่างช้าๆ เหมือนจงใจทรมานร่างบางจนทนไม่ไหว......

ทากามิยะไม่ใยดีต่อเสียงร้องขอ....ชายหนุ่มยังคงค่อยๆสัมผัสร่างน้อยที่สั่นระริก... ปลายลิ้นไล้เลียจากเนินอกขาวลงมากถึงร่างกายเบื้องล่างชายหนุ่มคุกเข่าลงกับเตียง ก่อนที่จะจับขาหนุ่มน้อยถ่างออก...ช้าๆ มือของเขาลูบคลำบริเวณนั้นเบาๆแล้วจึงค่อยๆขยับเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ

หนุ่มน้อยร้องครางดังจนแทบไม่ได้ศัพท์ มือน้อยจิกผ้าปูเตียงจนยับ......

สายตาวิงวอนขอความเห็นใจ......

แต่ทว่าอารมณ์ที่พลุ่งพล่านครุกกรุ่นของชายหนุ่ม ยากที่จะดับลงได้ ยิ่งเห็นสีหน้า สายตาเว้าวอน เสียงร้องครางทรมาน ร่างที่บิดเร่า กลับยิ่งเร่งอารมณ์กระหายและความปรารถนารุนแรง

ปลายนิ้วกว้างค่อยๆออกจากสิ่งหวงห้าม ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ปลายลิ้นสัมผัสเบาๆจากส่วนยอดลงมา หนุ่มน้อยสะดุ้งเฮือก.....แทบจะเกร็งขาเข้ามา แต่ก็ถูกแรงของชายหนุ่มจับอ้าออก อิซุมิหลับตาครวญคราง ตัวสั่นระริก ก่อนน้ำสีขาวถูกกระตุกเข้าในปากของชายหนุ่ม

เด็กหนุ่มกุมศรีษะของเขา หายใจหอบแรง

“กลัวหรือ....อิซุมิ..ชายหนุ่มเคลื่อนตัวกระซิบถามร่างเล็กๆที่น้ำใสๆคลอเบ้าตา

“บอกแล้วนะ....ถึงเธอขาดใจ ฉันก็ไม่หยุด”เหมือนคำประกาศิตให้หนุ่มน้อยจำยอม.... ร่างเล็กมองหน้าเขา....รู้ดี...ถึงตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจหยุดความต้องการของเขาได้อีกแล้ว

ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้าไปทางช่องสะโพกนิ่มเบาๆ จนลึกแน่น โดยไม่สนใจใยดีต่อหยดน้ำใสๆที่ร่วงรินลงมา

ร่างเล็กเอามือปิดปากและกัดฟันทนต่อความเจ็บแปลบและเสียวแล่นที่เข้ามาภายในร่างกาย

เพียงแค่ชายหนุ่มขยับนิ้วเบาๆ เขาก็แทบทนไม่ไหว...

“อา....อ๊ะ....ได้โปรด...หยุดเถอะ”เด็กหนุ่มร้องครางอ้อนวอน... ชายหนุ่มกลับยิ่งขยับปลายนิ้วเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือนจะจงใจให้เขาขาดใจจริงๆ

หนุ่มน้อยจิกมือน้อยๆบนแผ่นหลังกว้างใหญ่จนเลือดซิบ ปากครางไม่หยุด...

ทากามิยะค่อยๆถอนนิ้วออกจากร่างสั่นเทา ปากเคลื่อนแนบจูบ พลางจับตัวหนุ่มน้อยหันหลังให้นอนราบลงกับเตียง....

ขณะที่จัดการกับเสื้อผ้าของตนเสร็จแล้ว....

ชายหนุ่มค่อยๆสอดปลายส่วนแข็งแกร่งที่ตั้งชูชัน...ตามช่องทางแคบเล็ก หนุ่มน้อยหลับตาตัวสั่นกลัว...ปากอยากร้องห้ามแต่ก็ถูกเขาเคลื่อนตัวแนบจูบอีกครั้งเพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มตื่นกลัว ก่อนที่จะขยับเข้าลึกแน่น.....

หนุ่มน้อยสะดุ้งเฮือก....ตาเบิกกว้าง...น้ำใสๆค่อยๆไหลออก

“อ๊ะ.....อ๊า~... ทากามิยะ....เจ็บ!….เจ็บ!”เสียงร้องครางไม่สร้างความอ่อนใจให้ร่างสูง ชายหนุ่มเคลื่อนขยับทุกจังหวะหนักหน่วงและแทบไม่เบามือ.....

เด็กหนุ่มทั้งกลัว ทั้งเจ็บ.... ร่างน้อยๆของเขาเริ่มสั่นเกร็ง

“ อย่าเกร็งสิ...อิซุมิ...”ชายหนุ่มเปลี่ยนมาขยับเบาลง เมื่อเห็นว่าร่างเล็กทนไม่ไหวแล้วจริงๆ....พลางจูบซับน้ำใสๆที่ไหลริน

แต่ว่าทว่าแทนที่อิซุมิจะจูบตอบเขากลับเอามือกุมท้องน้อย สีหน้าแสดงเจ็บปวดมากกว่าเดิม

เห็นสีหน้าของบิดเบี้ยวของหนุ่มน้อย ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิด... ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะยังไม่พร้อม เขาก็ลืมตัวรีบร้อนด่วนทำเกินไป

แต่....หนุ่มน้อยกลับยังนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าดูแย่ลง

ชายหนุ่มค่อยๆถอนตัวออก คิดว่าร่างเล็กคงจะรู้สึกดีขึ้น แต่อิซุมิก็ยังอยู่ในอาการแบบเดิม คือไม่พูดอะไรและยังคงกุมท้องน้อย

“อิซุมิ....เป็นอะไร ฉันถอนตัวออกแล้วนะ ยังเจ็บอยู่อีกเหรอ”ทากามิยะชักรู้สึกแปลกๆ เขาทำเกินไปรึไง ก็ไม่นี่ หนแรกยังไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา

ชายหนุ่มเริ่มสีหน้าหวั่นๆ เด็กหนุ่มยังเงียบนิ่งไม่พูดอะไร

“อิซุมิ เธอเป็นไรไป ทำไมเจ็บท้องหรือ?? .... หรือว่า...เจ็บจนพูดไม่ออก”

เด็กหนุ่มเกร็งตัวพยักหน้าตอบเบาๆ ตัวบิดขึ้นอีก ทากามิยะตกใจ.... ทำไมเกิดอะไรขึ้น

ไม่ได้การล่ะ!! จริงสิ!!ไปตามคิอิจิมาดูอาการก่อน

++++++++++++++++++++++++++++

ชายหนุ่มหน้าเข้มนอนในห้องนั่งเล่นตามลำพังคนเดียว ช่วยไม่ได้นี่นานะ ต้องแบ่งห้องนอนให้คนอื่น

ไอ้เราก็ต้องมานอนเหงาอยู่คนเดียว สักวัน ฉันจะไปจากที่นี่ให้ได้คอยดูเถอะ

ชายหนุ่มคิดอย่างโกรธเคือง ไม่ได้โกรธเพราะโดนแย่งห้องอะไรนั่นหรอก แต่ว่าอดฉุนๆไม่ได้ที่เอาใจใส่คนอื่นดีเหลือเกินนะ ทีกับน้องชายตัวเองแกล้งได้ แกล้งเอา

“เฮ้ย! อะไรกันวะ” ชายหนุ่มมาดเข้มงัวเงีย ผมยุ่งเหยิง หน้าตาชักไม่สบอารมณ์ คนกำลังเคลิ้มจะหลับอยู่ดีๆ

ปากเกือบตะโกนด่าไปแล้วแต่พอเห็นสีหน้าตึงเครียดของทากามิยะ

ก็ดันเกิดด่าไม่ลง ท่าทางเหมือนเพื่อนทุกข์ร้อนมากราวกับจะตายเสียให้ได้

“เป็นอะไรทากามิยะ!! สีหน้านายแย่มากเลยนะ”เรจิทักเพื่อนของเขา

“ใครว่าเล่าอิซุมิต่างหากล่ะที่กำลังแย่ คิอิจิอยู่ที่ไหน”ชายหนุ่มเขย่าตัวเพื่อนรักราวกับวาถ้าไม่รีบ อิซุมิ....อิซุมิจะเป็นอะไรไป

“ใจเย็นๆไว้หน่อย เดี๋ยวฉันจะไปตามคิอิจิมาให้ นายคอยเฝ้าอาการเจ้าหนูให้ดีล่ะ” เรจิเตือนสติเพื่อนรักที่กำลังร้อนอกร้อนใจ พลางลุกขึ้นหยิบโค๊ทไปทางห้องคิอิจิ

ให้ตายเหอะ ต้องเป็นฝีมือเจ้าพี่บ้าอีกแล้วแหง

“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ”เรจิอดหวั่นๆไปด้วย หรือว่าอาการเจ้าหนูจะอยู่ขั้นแย่มากๆ

“พวกนายอย่าเพิ่งรีบมานะ เอ่อ..หมายถึงตามคิอิจิมาให้เร็วที่สุด แต่อย่าเข้าในห้องก่อนฉันอนุญาตนะ”

เรจิทำหน้างงๆ “นายพูดอะไรของนายน่ะ?”เขาไม่เข้าใจคำพูดชวนสับสน เขาถามขณะที่ชายหนุ่มผมสีทองขึ้นไปดูอาการของหนุ่มน้อยด้วยความเป็นกังวล ก่อนที่จะตะโกนตอบกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดๆ

ชายหนุ่มตอบเสียงเครียดสุดฤทธิ์ แล้วก็หายขึ้นไปยังชั้นบน ปล่อยให้เรจิเอ๋อกินไปสักพัก

เริจิตะโกนด่าในใจ ไอ้บ้าเอ็ย! พูดอย่างกับใครเขาอยากเห็นนักล่ะ ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้สงสัยว่าอาการแย่ๆนี่เพราะไอ้เรื่องอย่างว่าหรือเปล่าฟะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คิอิจิเดินมาดูอาการที่ห้องด้วยสีหน้า(แสร้ง)เป็นห่วงเป็นใยหนุ่มน้อย ตามมาด้วยคนรักคู่ใจกับน้องชายอารมณ์บูด

“เล่าอาการเมื่อสักครู่ให้ฟังหน่อยได้มั้ย”คิอิจิถามเสียงอ่อนโยนพลางซ่อนสีหน้าที่แท้จริงเก็บเอาไว้ในใจไม่ให้ใครรู้ ใครเห็น ซึ่งแน่นอนที่รู้ๆก็มีแค่คนๆเดียวนั้น

ฮารุโอมิอดเป็นห่วงหนุ่มน้อยไม่ได้ คิอิจินี่ก็แกล้งกันเกินไป งานนี้ที่จะน่าสงสาร...เอ๊ะ...น่าจะเรียกว่าความน่าสงสารปนความยินดีมากกว่ามั้ง....เฮ้อ! ขอโทษนะอิซุมิคุงที่ฉันห้ามเขาไว้ไม่ได้ ชายหนุ่มร่างสูงผู้เงียบขรึมคิดในใจราวกับเป็นคนผิดซะเอง

อิซุมิร้องโอดครวญเบาๆ พลางอธิบายอาการที่เกิดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด“ก็....จู่ๆ มันก็เหมือนมีอะไร....ผุดขึ้นมา..... แล้วก็...เหมือนกับว่าไอ้สิ่งนั้น.. มัน...เข้ามาในท้องของผม...แล้วก็เจ็บมากฮะ....อ๊ะ.....”หนุ่มเอามือกุมท้องเบาๆ ทากามิยะเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง

“อิซุมิ.....เจ็บมากหรือ เพราะฉันใช่มั้ย....”

คิอิจิทำหน้าครุ่นนคิดในใจ.เหมือนกำลังวินิจฉัยอาการแปลกๆของหนุ่มน้อย...พลางยิ้มหวาน

ฮารุโอมิกับเรจิเห็นยิ้มแบบนั้นต่างก็เข้าใจดีว่า คงต้องมีเรื่องเชือดคอใครบางคนอีกแหงๆ

“นี่! อิซุมิคุง....เมื่อกี้รู้สึกว่าเหมือนอะไรขยับได้มั้ย?” ชายหนุ่มถามพลางกุมมือที่ท้องของหนุ่มน้อยเบาๆ

“เอ๋!? ขยับ....ก็...เหมือนว่ามันจะขยับ...ได้นิดๆนะฮะ”

“ทากามิยะ ก็ลองเอาหูแนบที่ท้องของอิซุมิจังดูสิ”ชายหนุ่มหน้าหวานสั่ง

ทากามิยะไม่เข้าใจ ว่าทำไม...แต่เห็นยิ้มน่ากลัวๆอย่างนั้น เขาก็ยอมจำทนทำ..แม้จะห่วงแสนห่วงที่หนุ่มน้อยยังเจ็บ แต่แล้วพอเขาแนบหูลงไปสัก2-3 นาที ก็ได้ยินเสียงเหมือนหัวใจดวงเล็กๆเต้นอย่างแผ่วเบา

ชายหนุ่มอดตกใจไม่ได้.... เขาถามคิอิจิเสียงสั่นๆ

“คิอิจิหรือ....หรือว่า......”

“อื้ม! ใช่แล้วล่ะ ดีใจด้วยนะ ทากามิยะ อิซุมิคุงด้วยล่ะ ในที่สุดแผนที่วางไว้ยาวนานก็สิ้นสุดลงสักที” คิอิจิเข้าไปลูบหัวยิ้มให้หนุ่มน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆ หนุ่มน้อยยังทำหน้าตาไม่เข้าใจอะไร ในขณะที่ทากามินะยังคงเซอร์ไพรส์อยู่ เขาไม่รู้ว่าจะบอกความรู้สึกในตอนนี้ยังไงดี มัน...เอ่อ....เป็นเรื่องที่...ไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้..และยิ่งกับเด็กผู้ชายด้วย

ในขณะมีเพียงเรจิที่ไม่เข้าใจอะไรๆอยู่คนเดียว “เฮ้?? พวกนายดีใจอะไรกัน ทำไมแต่ละคนทำหน้าแบบนั้น ฉันไม่เข้าใจ” หนุ่มน้อยเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

“ก็........”คิอิจิทำเสียงงุบงิบเก็บคำเอาไว้

“ก็.อะไรล่ะ”เรจิไม่ชอบอะไรที่ต้องพูดอ้อมค้อม บอกตรงๆไม่ได้หรือไง

“ก็ อิซุมิจังของเรากำลังจะมีเด็กไง”

ทั้งห้องเงียบไปสอง-สามอึดใจ

ก่อนที่หนุ่มน้อยจะเป็นลม ตัวแข็งทื่อ

“เฮ้ย! อิซุมิ ทำใจดีๆเอาไว้”

+++++++++++++++++++++++++++

“ไง อิซุมิ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง......”ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ปฐมพยาบาลหนุ่มน้อยที่เป็นลมพับ

ทุกคนออกจากห้องไปก่อน เพื่อให้ทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพังเงียบๆ ประสาคนรักที่อยากปรึกษาเรื่องสำคัญๆกันเพียงลำพัง

“ดีขึ้นแล้วฮะ.....ไม่เป็นไร คนอื่นๆล่ะฮะ”

“อิซุมิ...คือว่า......ฉัน”ชายหนุ่มมีเรื่องอยากจะบอกกับเขาเหลือเกิน แต่เวลาอย่างนี้อิซุมิจะรับและทำใจได้มากแค่ไหน แล้วยิ่งมีเรื่องประหลาดๆเกิดขึ้น

“อิซุมิ.....ถ้าเธอไม่......”ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยปากพูด

แต่หนุ่มน้อยก็ชิงเอ่ยมาก่อน

“ทากามิยะ....ฮะ คิดว่าเด็กที่จะออกมาหน้าตาจะเหมือนใครฮะ”หนุ่มน้อยเอ่ยถามเบาๆ พลางครุ่นคิด

“ก็มันน่าลุ้นดีออกนี่ฮะ เด็กที่เกิดจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงน้า....แล้วจะหน้าตาเหมือนใคร..... ”เด็กหนุ่มว่าด้วยสีหน้ายิ้มๆเหมือนมีความสุข “เพิ่งเข้าใจนะฮะ ว่าคนที่จะเป็นแม่มีความรู้สึกแบบนี้น่ะเอง แล้วจะเป็นเหมือนกันหมดทุกคนมั้ยนะ... ลูกของผมกับทากามิยะ…เอ..แต่มันจะแปลกมั้ยฮะ ที่มีผู้ชายตั้งสองคนเป็นทั้งพ่อและแม่.....”

ชายหนุ่มขึ้นไปจูบเด็กหนุ่มไม่ทันตั้งตัว

“คุณทากามิยะ “หนุ่มน้อยมองหน้าเขาด้วยแววตาลึกซึ้งเกินบรรยาย

“ถ้าเธอไม่อยาก....จะเอาเด็กออกฉันก็ไม่ว่าอะไร อิซุมิ....”ชายหนุ่มบอกกับเขาเสียงเหมือนเจ็บปวดแทนหนุ่มน้อย “ฉัน เข้าใจ มันทำใจยากใช่มั้ย.....”

เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ มองเขาน้ำตาคลอ

“ใช่ฮะ....มันทำใจยาก...แต่..ผม..” เด็กหนุ่มกล้ำกลืนคำพูดฝืนใจ “แต่ผมก็อยากเก็บเขาไว้ฮะ.... ลูกของผมกับทากามิยะ... ขอร้องล่ะฮะ อย่าเอาเด็กออกเลย ได้โปรด....”

แต่แล้วชายหนุ่มก็คว้าตัวเขาขึ้นมากอด

“ฉันเองก็ไม่อยากให้เธอเอาเด็กออกหรอก......อิซุมิ แต่กลัวว่าเธอจะทำใจไม่ได้....กลัวเหลือเกินที่เธอยอมรับเขาไว้ไม่ได้”ชายหนุ่มกระซิบทุกถ้อยคำที่ออกมาจากใจ

“เธอแน่ใจหรือ.... ทำใจได้หรือเปล่า ว่าอยากมีเด็กจริงๆ ไม่ใช่เพราะต้องแคร์ฉันหรอกนะ..... ฉันบอกแล้ว...ว่าไม่อยากให้เธอเจ็บปวด ทำตามความรู้สึกตัวเองเถอะนะ อิซุมิ”

เด็กหนุ่มผละออกจากเขาเบาๆ มองหน้า พลางยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนที่จะเงยขึ้นไปจูบเขา

“แล้วถ้านี่คือคำตอบของผมล่ะฮะ”เด็กหนุ่มถามเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะซบอิงแนบอกอบอุ่น

“อิซุมิ....”ชายหนุ่มดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไงดีแล้ว คำพูดหนึ่งคำที่อยากเอ่ยสารภาพออกมาจากใจ

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเขา ชายหนุ่มพูดต่อไปอีก

“มาอยู่กับฉันเถอะนะ... คราวนี้เราจะอยู่ด้วยกันสองคน บ้านของพวกเรา มีฉันมีเธอแล้วก็ลูกของเรา”ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงเปี่ยมสุข ความสุขที่เขาไม่อาจปล่อยให้มันหนีไปได้อีกแล้ว

“ฉันจะทำให้เธอมีความสุข.... คราวนี้จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว

“ทากามิยะ”หนุ่มน้อยกอดเขาแน่น “แน่ใจหรือฮะ เป็นผม....แน่นะฮะ”หนุ่มน้อยถามเสียงสั่นเครือ ด้วยความรู้สึกไม่อาจบรรยายเปี่ยมล้นเต็มหัวใจ น้ำตาแห่งความยินดี ไหลอาบแก้ม

ชายหนุ่มบรรจงจูบเขาเบาๆ

“แน่นอนสิ..ถ้าไม่ใช่เธอฉันก็ไม่ต้องการใคร...

หนุ่มน้อเข้าโผกอดแทนคำตอบที่ไม่อาจเอ่ยคำใดๆบรรยายเป็นความรู้สึก

ทั้งเขาและชายหนุ่มต่างก็รู้ดีว่า จะไม่มีใครสามารถมาแทนอะไรได้อีกแล้ว

เสียงของหัวใจ....ของทั้งคู่สามารถเข้าใจถึงกัน......ว่ารัก.......

....รักมากแค่ไหน.............จะไม่พรากจากกันอีกแล้ว

..พวกเขาจะอยู่ด้วยกันสองคน...จากนี้ตลอดไป

...................

....................

......................

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“แล้วหลังจากนั้นพวกเขาเป็นไงต่อละฮะ”เสียงเล็กๆเจื้ยวแจ้วถามตอนจบของนิทานที่ผู้เป็นพ่อเล่าให้ฟัง ถึงเรื่องของคนคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความรักวามรู้สึกต่างๆมากมายที่ยังคงประทับใจอีกนานไม่รู้ลืม

“หลังจากนั้นเหรอ....เขาก็แต่งงานกัน .ในโบสถ์เล็กๆแห่งหนึ่งไม่ห่างกันจากตัวหมู่บ้าน งานของพวกเขาแทบไม่มีอะไรต้องจัดการให้ใหญ่โตหรูหรา นอกจากคนรักสองคน เพื่อนสนิท และครอบครัว...กับแหวนวงเล็กๆคู่หนึ่ง แต่ที่น่าแปลกใจคืออะไรรู้มั้ย” ชายหนุ่มกักคำพูดไว้ให้ลูกชายตัวน้อยๆซึ่งตั้งใจฟัง อย่างลุ้นและตื่นเต้น

ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดูกับท่าทางใสๆไร้เดียงสา

“แต่กลับมีชาวบ้านทุกคนต่างก็มาอวยพรยินดีให้พวกเขาอย่างคาดไม่ถึง.....วันนั้นเป็นวันที่พวกเขามีความสุขมาก.....โดยเฉพาะฝ่ายเจ้าสาว..... ของพวกเขา...หลังจากนั้นพิธีแลกแหวนก็มาถึง แล้วก็ต่อด้วยการแลกจูบที่ดูดดื่ม ...แน่นอนว่าไม่ว่าใครๆต่างก็พากันประทับใจ ไม่รังเกียจถึงแม้พวกเขาทั้งคู่จะเป็นผู้ชายก็ตาม“พอชายหนุ่มเล่าถึงตอนนี้จบ

เด็กน้อยก็ทำท่าซึ้งประทับใจ แล้วจึงรบเล้าให้พ่อเขาเล่าต่อไปอีก

“แล้วเด็กที่อยู่ในท้องล่ะฮะ เป็นยังไงต่อ” ชายผู้เป็นพ่อยิ้มแล้วจึงเล่า

“จากนั้นไม่นาน เขาก็ได้ลืมตาออกมาดูโลกกว้าง รู้มั้ย? ว่าเด็กน้อยคนนั้นน่ารักและน่าเอ็นดูมากแค่ไหน”ชายหนุ่มว่าพลางขยี้แก้มลูกชายตัวน้อยด้วยความรักความเอ็นดู

เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก อย่างไร้เดียงสา ก่อนที่พ่อของเขาจะบอกให้เข้านอนได้แล้ว

เด็กน้อยทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่พ่อของเขาจะบรรจงประทับริมฝีปากบนเนินผากเล็กๆ แล้วห่มผ้าให้อย่างทะนุถนอม

ขณะที่กำลังจะปิดไฟ เด็กน้อยก็ขอร้องก่อนหลับอย่างน่าเอ็นดู

“พ่อฮะ....เดี๋ยวฮะ....”

“อะไรจ๊ะ นาโอยะคุง....”ชายหนุ่มเรียกชื่อลูกชายตัวน้อย

“เรียกมะม๊าไม่ได้เหรอ ผมยังไม่ได้จูบจากมะม๊าเลย”

“อิซุมิ!! นาโอยะคุงจะเข้านอนแล้วนะ”

สักพักก็มีเสียงก้าวเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน

“อะไรนะ นาโอยะจะนอนแล้วหรือ”เด็กหนุ่มร่างบางคนเดิมอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนเขากำลังเตรียมเก็บครัวก่อนขึ้นเข้านอน

“มะม๊า….จุ๊บราตรีสวัสดิ์...ล่ะฮะ”เด็กน้อยเรียกร้องเสียงอ้อน

แล้วทั้งคู่ก็คอยเฝ้าอยู่จนในที่สุดเด็กน้อยก็ผล็อยหลับไปอย่างท่าทางมีความสุข....

เพราะได้รับความรัก จากทั้งพ่อและแม่(!?)

อิซุมิและทากามิยะเดินออกจากห้องพลางปิดประตูห้องช้าๆเพื่อกันไม่ให้นาโอยะสะดุ้งตื่น

“เฮ้อ! เอาล่ะทีนี้ก็ตาผู้ใหญ่เข้านอนแล้วนะ อิซุมิ”ทันทีที่ออกจากห้องหนุ่มร่างสูงก็โผเข้ากอดคนรักพลางจูบเข้าที่หน้าผาก

ผลั่ก !! หนุ่มร่างบางกระทุ้งข้อศอกด้วยความตกใจ

“เดี๋ยวสิ ผมยังทำความสะอาดห้องครัวไม่เสร็จเลยนะ”

“ไม่เอานะ ทากามิยะ ปล่อย!! ยังทำเก็บกวาดไม่เสร็จเลย”

“ไม่เอา! ฉันยังไม่ได้กินของหวานมื้อดึกเลยนะ” พลางจุ๊บเข้าที่แก้มอย่างรักใคร่

อิซุมิจำยอมให้ถูกอุ้มไป ทั้งๆที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อนสีหวาน

ในที่สุดก็ถูกอุ้มมาถึงห้องของพวกเขาจนได้ ชายหนุ่มวางคนรักบนเตียงก่อนที่จะขึ้นคร่อมแนบตัวไปจูบอย่างดูดดื่ม หนุ่มร่างบางจูบตอบ ขณะที่กำลังอยู่ในการปลุกเร้า ร่างบางก็นึกขึ้นมาได้ถึงเรื่องราวเก่าๆที่ทำให้เขาทั้งคู่มาอยู่ด้วยกัน

“น่าอายออก ทำไมนะ นาโอยะก็ชอบให้เล่าบ่อยๆประจำ”

“เรื่องก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วสินะ.... คิดถึงสมัยตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันใหม่ๆก็อดมีความสุขไม่ได้”

“แล้วตอนนี้ไม่มีความสุขรึไง?”หนุ่มร่างบางถามเสียงเขียวแบบงอนๆ

ชายหนุ่มยิ้มในท่าทีของคนรัก ก่อนกระซิบตอบอย่างอ่อนหวาน“มีสิ....มีความสุขยิ่งกว่าอะไรอีก”

ได้ยินคำรักคำนั้นก็อดใจหลอมละลายไปกับเขาเสียไม่ได้

เสื้อเชิ้ตของหนุ่มร่างบางค่อยๆถูกปลดออก เผยให้เห็นบริเวณที่เป็นแผลจากรอยกรีดของมีด.....

ทากามิยะบรรจงจูบตรงส่วนนั้นอย่างแผ่วเบา รอยแผลที่ทำให้มีนาโอยะเกิดขึ้นมา หนุ่มร่างบางเข้าใจว่าทากามิยะยังรู้สึกว่าเขาเป็นคนผิดที่ทำให้รอยนี้ขึ้นมา หนุ่มร่างบางยิ้มอย่างอ่อนหวานก่อนโอบกอดร่างสูง

“อิซุมิ...ขอโทษนะ

“ ขอโทษทำไมล่ะฮะ ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย…บอกไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้วนะฮะ”

“ผมรู้ฮะ... แต่ว่าถ้าไม่มีรอยแผลนี่ เราก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ โลกที่ไม่มีคุณ ไม่มีนาโอยะ ผมก็ไม่ต้องการฮะ”

“อิซุมิ”ชายหนุ่มเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ก่อนที่จะจูบอีกครั้ง พลางกระซิบคำหวานไม่รู้เบื่อ

“ฉันรักเธอ”

แสงจันทร์สาดส่อง เสียงลมพริ้วไหวเย็นสบาย ทุกสรรพสิ่งอยู่ในห้วงนิทรา กาลราตรียังคงหมุนผ่านเวียนวนไปไม่รู้จบ....แต่สิ่งที่รู้ในตอนนี้

พวกเขา....จะอยู่ด้วยกันตลอดไป

ช่วงเวลาแห่งความสุข จะยังคงอยู่ในความทรงจำ ชัวนิรันดร์