หนูน้อยหมวกแดงภาคพิเศษ

หนูน้อยหมวกแดงภาคพิเศษ

By...Dark <Shochan>
Love Mode Fiction

Love Mode Fiction : ^^หนูน้อยหมวกแดง Part 3^^ Chapter 2

ความเดิม : ทากามิยะรู้สึกร้อนรุ่มใจ ในความรักของเขาที่มีต่ออิซุมิ ว่าทำยังไง~ ถึงจะรู้ใจเด็กหนุ่มได้ เขาจึงตัดสินใจไปหาคิอิจิ เพื่อขอคำปรึกษาในเรื่องนี้ แต่คิอิจิกลับแทบไม่ตอบอะไร แถมยังร่ายมนต์สะกดให้ชายหนุ่มอยู่ในสภาพล่องหนอีกด้วย แล้วหลังจากที่ทากามิยะโดนร่ายเวทมนต์ทำให้ล่องหนนั้น อิซุมิก็ดันโผล่มาพอดี แล้วชายหนุ่มจะทำไงต่อล่ะทีนี้ เรื่องชักวุ่นซะแล้วสิ

“อิ.... อิซุมิ!!” ทากามิยะแปลกใจที่แขกพิเศษคนนั้นคืออิซุมิ ชายหนุ่มไม่เคยคาดฝันว่าอิซุมิจะโผล่มาในสถานที่แบบนี้ แต่ดูเหมือนคิอิจิจะไม่แปลกใจเลยที่เห็นเด็กหนุ่มแปลกหน้ามาที่นี่

“อ้าว! นึกว่าใครที่ไหนกัน อิซุมิคุงเองเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ”

“ก็ฮะ ขอโทษนะครับ ที่มารบกวนคุณหมอในเวลาแบบนี้ ว่าแต่ตอนนี้คุณหมอมีว่างหรือปล่าวล่ะฮะ ”

“คุณหมอ? หมายความว่าไง อิซุมิกับคิอิจิเคยรู้จักกันมาก่อนหรอเนี่ย?” ทากามิยะยิ่งแปลกใจหนัก

“ไม่หรอกจ้า~ ตอนนี้ฉันกำลังว่างอยู่พอดี จะมีแขกเพิ่มมาสักคนสองคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก ”คิอิจิว่าพลางจงใจยิ้มไปทางทากามิยะที่กำลังเหงื่อตก เพราะไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดีในสภาพเช่นนี้ (ขนาดทากามิยะผู้มองโลกในแง่ดีเสมอ ยังเหงื่อตก สงสัยว่าคิอิจินี่จะเกิดมาเพื่อเป็นราชินีเดวิลจริงๆ)

“งั้นเหรอฮะ ถ้าคุณหมอว่างั้น ผมก็ขอรบกวนเลยละกัน” อิซุมิว่าพลางเดินเข้ามาในห้องรับแขก ที่ทากามิยะยังคงนั่งอยู่ (ความจริงแล้ว ก่อนที่คิอิจิจะออกไปรับอิซุมิที่หน้าประตูบ้าน เขาได้ร่ายมนต์สะกดใส่ทากามิยะไว้ก่อน ทำให้ชายหนุ่มขยับตัวหนีไปไม่ได้ ถึงจะอยากกลับบ้านแล้วก็เถอะ)

อิซุมิสังเกตุเห็นถ้วยน้ำชา ที่คิอิจิเสิร์ฟให้ทากามิยะค้างไว้

“เมื่อกี้เพิ่งมีแขกมาเหรอฮะคุณหมอ” อิซุมิถาม

ทากามิยะสะดุ้งนิดๆ เขาเริ่มเป็นกังวลว่าอิซุมิจะมองเห็นเขามั้ย? ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจที่เด็กหนุ่มจะมาเข้านั่งด้วยหรอก แต่เขาอดคิดถึงถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้ เขาไม่ได้กลัวที่อิซุมิจะเห็นหน้าเขาหรือไล่ตวาดให้กลับ หรือจะถูกต่อย,เตะ หรืออะไรตาม แต่กลัวว่าเด็กหนุ่มจะรังเกียจเขามากกว่า ยิ่งเมื่อวานก็เพิ่งถูกทำให้เกลียดอยู่แล้ว ขืนมาเจอกันตอนนี้ ดีไม่ดีอาจถูกทำให้เกลียดมากขึ้นหนักกว่าเก่าก็ได้ บางครั้งเขาก็เป็นกังวลแบบนี้ตลอด ใจจริงแล้วชายหนุ่มอยากจะกลับไปก่อน เพราะกลัวเสียมารยาทที่ต้องมาแอบฟังคนอื่นพูดคุยกัน นั่งไม่ใช่นิสัยของเขาเลย (ความจริงจะว่าแอบฟังไม่ได้หรอก เพราะถูกคิอิจิแกล้งต่างหาก) แต่เพราะว่าจะทำไงๆ ก็ขยับไม่ได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งรอรับเคราะห์ ชะตากรรมที่อาจเกิดขึ้น (อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิดล่ะน่า คิดอะไรมาก) ชายหนุ่มจึงทำใจทนรับสภาพที่ตัวเองเป็นแบบนี้ไปก่อน (แต่ก็งงว่า ตัวเองต้องมาทำอะไรกันแน่ แล้วทำไมคิอิจิถึงต้องทำแบบนี้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่กล้าถามอะไร เพราะกลัวอิซุมิรู้ว่าตัวเองก็อยู่นะ)

คิอิจิมองดูทากามิยะที่กำลังนั่งทำใจแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ ทากามิยะได้แต่ฝืนยิ้มตอบ ขณะที่อิซุมิกำลังมองดูข้าวของๆคิอิจิในห้องอย่าสนอกสนใจ ทากามิยะหันมาสบตาคิอิจิที่มองมา เขาส่งสายตาเป็นเชิงถามว่า ทำไมต้องทำให้เขาเป็นแบบนี้ ช่วยคลายมนต์สะกดให้ทีไม่ได้หรือ แต่คิอิจิก็ไม่ได้ตอบอะไร กลับเอาแต่ทำท่าทางเหมือนกำลังคิดวางแผนอะไรสักอย่างอยู่ จนทากามิยะเลิกคิดที่จะขอร้องไปเอง

อยู่ๆ สักครู่คิอิจิก็เรียกเด็กหนุ่มที่กำลังสำรวจชั้นวางของอยู่

“นี่!! อิซุมิคุง เดินทางมาไกลสินะ ไม่คิดจะนั่งพักผ่อนก่อนเหรอ”คิอิจิชวนให้เด็กหนุ่มนั่งพักก่อน

“เอ๋ ไม่เป็นไรหรอกฮะ ผมว่าจะมาเยี่ยมสักพัก เดี๋ยวก็จะกลับแล้วฮะ”

“อะไรกัน ใจร้ายจังนะ อิซุมิคุง คนไม่ได้เจอกันตั้งนาน จะไม่คิดหยุดคุยทักทายกันบ้างเหรอ”คิอิจิตัดพ้อ น้อยใจ

“เอ่อ ถ้าคุณหมออยากให้นั่งพักก่อน ก็ได้ฮะ... ผมนั่งก็ได้ ตามใจคุณหมอ”

“จริงๆนะ” คิอิจิทำท่าร่าเริง “ถ้างั้นจะเอาน้ำชา หรือกาแฟล่ะ เดี๋ยวจะยกมาให้”

“แหม....ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกฮะ ผมเกรงใจ”

“ทำไม!! คิดจะขัดใจฉันเหรอ อิซุมิคุง นั่นสินะ ยังไงน้ำชา,กาแฟบ้านฉันก็รสชาติไม่ได้เรื่อง”คิอิจิทำท่างอนๆ ซึ่งเป็นสัญญาณอันตรายอย่างหนึ่ง

“ปล่าวฮะ!!!! ปล่าว!! เอามาเสิร์ฟเลยก็ได้ ผมเองก็ชักหิวน้ำนิดๆ” อิซุมิรีบพูดเพราะไม่กล้าขัดใจพ่อมดหนุ่ม(ผู้น่ากลัว)คนนี้ ทากามิยะเองเห็นคิอิจิทำท่าโกรธก็อดระแวงนิดๆไม่ได้เช่นกัน

“อย่างงั้นก็ดี”พ่อมดยิ้มร่าอีกครั้ง “อืม..... ถ้างั้นก็ เธอช่วยไปนั่งที่โซฟาตัวนั้นก่อนได้มั้ย” คิอิจิพูดพลางชี้นิ้วไปที่โซฟา ที่ทากามิยะนั่งอยู่

“อะ..... เดี๋ยวก่อนสิ คุณคิอิจิ”ทากามิยะสะดุ้ง “คุณจะทำอะไรน่ะ โซฟาตัวนี้ผมนั่งอยู่นะ ให้อิซุมิไปนั่งที่อื่นก่อนก็ได้ ที่ว่างมีตั้งเยอะ เดี๋ยวอิซุมิก็รู้หรอกว่าผมอยู่นี่” ชายหนุ่มส่งสายตามอง แต่คิอิจิแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ตัวนั้น เหรอฮะ คุณหมอ” อิซุมิถามพลางชี้ไปที่โซฟา

“จ้า~ ตัวนั้นล่ะ” คิอิจิพูดพร้อมดันให้อิซุมิไปนั่งที่โซฟา

“ทำไมต้องเป็นตัวนั้นล่ะฮะ ตัวอื่นว่างออกตั้งเยอะตั้งแยะ”อิซุมิถาม ทากามิยะรู้สึกดีใจที่อิซุมิถามอย่างนั้น แต่ยังก่อน เรื่องยังไม่จบ

“ก็ฉันอยากให้เธอไปนั่งที่ตัวนั้น นี่นา…. นะ อิซุมิคุง” คิอิจิว่าด้วยท่าทางออดอ้อน

“ก็ตามใจคุณหมอละกัน”อิซุมิว่าพลางเดินไปที่โซฟา พร้อมสงสัยนิดๆแต่ทากามิยะกลับตกตะลึงมากกว่า

“ดะ...เดี๋ยวสิ อิซุมิ ไปที่อื่นเถอะนะ ขอร้องล่ะฉันนั่งที่นี่ก่อนแล้วนะ” ทากามิยะพยายามร้องห้าม ถึงอิซุมิจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าที่จะให้อิซุมิมานั่งตักเขา

ทากามิยะรู้ดีว่า เด็กหนุ่มยังรังเกียจที่จะให้เขาแตะต้องตัว ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แตะต้องตัวเด็กหนุ่ม เพราะกลัวมากที่จะโดนเกลียด (แต่หลายครั้งเขาก็อดใจไม่ได้ ก็อิซุมิน่ารัก น่ากอดนี่) แต่ก็ไม่มีเสียงออกจากปากของชายหนุ่มสักกะนิด สงสัยว่าคิอิจิยังจะร่ายเวทมนต์สะกดเขาเพิ่มอีกแล้ว ชายหนุ่มพยายามลุกหนีอีกครั้ง

“อย่านะ..... เดี๋ยวสิ..... อิซุมิหยุดก่อน” แต่ช้าไปเสียแล้ว ทากามิยะได้แต่เหงื่อตก อิซุมินั่งอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มเรียบร้อย

แท้ที่จริง เขาก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ หากอิซุมิจะมานั่งตักของเขา แต่ชายหนุ่มไม่อยากให้เด็กหนุ่มรู้ตัวมากกว่า แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ คงต้องปล่อยไว้แบบนี้สักพัก

“นั่งสบายมั้ย” คิอิจิถาม

“ก็ดีฮะ แต่รู้สึกว่ามันอุ่นๆ แล้วก็นิ่ม แต่ก็แข็งหยาบๆ ยังไงก็ไม่รู้สิฮะ แปลกจากโซฟาทั่วๆไป”

“เหรอแล้วไม่สบายหรือปล่าวล่ะ หรือแปลกยังไง”

“คือจะว่าไปมันก็แคบ ผิดจากรูปร่างน่ะฮะ”อิซุมิอธิบาย

ทากามิยะชักเริ่มเป็นกังวลว่า เด็กหนุ่มจะเริ่มรู้ตัว

“อืม... จะว่าไปมันก็อบอุ่น เหมือนกับว่ากำลังนั่งอยู่บนตักของใครสักคน แต่ผมคงคิดไปเองมั้งฮะ?”

ทากามิยะได้ยิ้มแหะๆ แต่ก็เอาเถอะปล่อยไว้แบบนี้สักพักมันก็รู้สึกมีความสุขดีแฮะ

แต่ก็มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทากามิยะสงสัย ว่าทำไมอิซุมิกับคิอิจิถึงได้รู้จักกัน และทำไมถึงได้ดูสนิทสนมกันมาก จนชายหนุ่มอดรู้สึกอิจฉานิดๆไม่ได้(ก็แหงล่ะ เขาไม่เคยเห็นอิซุมิสนิทกับใครเป็นพิเศษนอกจากตัวเขาเอง เรียกว่าตั้งใจจะเก็บอิซุมิไว้เป็นของตนเองคนเดียวก็ว่าได้) ชายหนุ่มอยากรู้เรื่องราวความเป็นมาของคนทั้งคู่มาเป็นมายังไง ทำไมถึงได้รู้จักกันได้ แล้วอิซุมิทำไมไม่เคยเล่าเรื่องว่ารู้จักกับคิอิจิมาก่อน หรือว่าทั้งคู่รู้จักกันก่อนที่เขาจะย้ายมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ ก่อนที่จะรู้กอิซุมิ แต่ทากามิยะก็ไม่กล้าถามอะไรมาก (แหงล่ะ ก็ขยับตัวขยับปากไม่ได้นี่!!!! แถมอิซุมิยังมองไม่เห็นอีกด้วย)

ถึงตอนนี้คิอิจิก็ยกน้ำชามาให้เด็กหนุ่ม

“จะเอาขนมสักหน่อยมั้ยล่ะ”คิอิจิถามพลางวางถาดน้ำชา

“ไม่ต้องหรอกฮะ แค่นี้ก็พอแล้วล่ะฮะ คุณหมอ”

“อะไรกัน ถ้าเกรงใจก็บอกสิ คนรู้จักกันเองอยู่แล้ว”คิอิจิว่าพลางรินน้ำชาให้

“จะรังเกียจมั้ย ถ้าฉันจะขอนั่งดืมน้ำชา เป็นเพื่อนด้วย”

“ไม่เลยฮะ เชิญตามสบาย”

ขณะที่ทั้งคู่นั่งดื่มน้ำชาด้วยกัน คิอิจิสังเกตุว่าเด็กหนุ่มท่าทางไม่ร่าเริงเท่าที่ควร แถมค่อนข้างจะก้มนิ่ง แทบไม่พูดจาอะไรเลย ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้การล่ะ คิอิจิคิด “อืม สงสัยคงจะต้องเริ่มแผน ได้แล้วล่ะ ถึงอาจจะคลาดเคลื่อนไปจากเดิมซักหน่อย”

คิอิจิแกล้งทำเป็นเหม่อมองออกไปที่หน้าต่างบานประตู

“ช่วงนี้อากาศค่อนข้างจะดีนะเธอว่ามั้ย!!”คิอิจิถามเด็กหนุ่มที่ก้มหน้านิ่ง

“เอ๊ะ.... เอ่อ..... ฮะ” อิซุมิขานตอบ “ใช่ฮะ อากาศดีมาก”

“เฮ้อ.... นานมากแล้วสินะ ที่เราแทบไม่ได้ดื่มน้ำชาด้วยกันแบบนี้”

“ก็ตั้ง 3 เดือนมาแล้ว นานมากทีเดียว” อิซุมิพูดด้วยท่าทีหงอยๆ

“ปกติทุกวันเสาร์เธอมักจะมาเยี่ยมฉันเสมอเลยนี่นา ทำไมช่วงนี้ถึงไม่ค่อยเห็นหน้าบ้างเลยล่ะ อ๋อแล้วใช่สิ จะว่าไปวันนี้ก็ไม่เห็นคุณหน้ามาด้วยเลย เอ... แล้วช่วงนี้มีเรื่องกลุ้มใจหรือลำบากใจบ้างหรือปล่าวล่ะ อิซุมิคุง ว่ามาซิ” คิอิจิยิงคำถามใส่ เป็นชุดๆจนเด็กหนุ่มแทบตั้งตัวไม่ทัน

แต่อิซุมิกลับไม่ตอบอะไร แถมทำท่าหน้าแดงขึ้นเรื่อๆ

“เอ่อ.... คือ..... ว่า.......” อิซุมิอ้ำๆอึงๆ คล้ายกับไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“ว่าไงล่ะ อ้ำๆอึงๆ แล้วแบบนี้ฉันจะรู้เรื่องเหรอ” คิอิจิรุกต่อ แถมยังเคลื่อนไปหาเด็กหนุ่มใกล้ๆ จนทากามิยะอดรู้สึกไม่ได้ว่าทำไมเวลาเขามองคิอิจิ ถึงมีได้หางปีศาจโผล่ออกมาจากตัวคิอิจิได้นะ

แต่ทว่าท่าทางของเด็กหนุ่มกลับซีเรียสมากขึ้น อิซุมิทำหน้าเหมือนกลุ้มใจแต่ก็ไม่ได้เล่าอะไรออกมา สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ไม่กล้าพูด

“เอ่อ.... ขอโทษฮะ คุณหมอ”อิซุมิทำหน้าเศร้าๆทั้งที่เขาเคยสัญญากันไว้แล้วกับคิอิจิ

“อ้าว.... แล้วเธอจะกล่าวขอโทษฉันทำไมล่ะ เธอทำอะไรผิดงั้นหรือ” คิอิจิแกล้งทำเป็นถาม โดยหวังว่าเด็กหนุ่มจะยอมตอบอะไรออกมาบ้าง

แต่อิซุมิกลับเบือนหน้าไปอีกทาง ราวกับว่าไม่กล้าสบตาของคิอิจิ คิอิจิเห็นดังนั้นก็เริ่มรู้สึกตัวว่า จะรุกมากไปหน่อย เขาก็เลยไม่กล้ารุกถามต่อคงต้องเวลาอีกซักนิด ที่จะต้องทำให้เด็กหนุ่มเปิดใจของตัวเองออกมา ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เขาทนรอได้ เพียงแต่ฝ่ายหนุ่มร่างสูงต้องอึดอัดสักพักน่ะนะ

ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบกันไปนาน จนทากามิยะอดรู้สึกอึดอัดแทนอิซุมิที่ถูกรุกถามไม่ได้ (เป็นเขา เขาก็ไม่กล้าตอบอะไรคิอิจิหรอก) แต่ตัวเขาในสภาพนี้ก็ช่วยอะไรอิซุมิไม่ได้เลยทั้งๆที่ใจก็สงสารที่อิซุมิมีสภาพเศร้าซึมผิดไปจากอิซุมิที่ปกติร่าเริงสนุกสนานตลอดเวลา เสมอมา

“เฮ้อ! ทั้งๆที่เธอนั่งอยู่ต่อหน้าฉันแท้ๆ แต่ฉันกลับช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย อิซุมิ”ทากามิยะคิดในใจอย่างปวดร้าวแทนหนุ่มน้อย “เธอรู้มั้ย ตอนนี้ฉันน่ะรู้สึกปวดใจแทนเธอแค่ไหน อิซุมิ เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า ทำไม....ถ้าเธอมีอะไรที่เจ็บปวดใจขนาดนั้น ทำไม….เธอไม่พูดอะไรออกมาซักคำ ถ้ามีอะไรที่ฉันจะช่วยเธอได้บ้าง ฉันก็อยากจะช่วยเธอนะ อิซุมิ”

ชายหนุ่มรู้สึกปวดใจแทนอิซุมิที่หงอยๆ และเจ็บใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ แม้แต่จะกอดปลอบใจเด็กหนุ่ม

คิอิจิสังเกตุท่าทีของชายหนุ่มที่มีต่ออิซุมิ (ดูเหมือนว่าคิอิจิจะมองเห็นทากามิยะอยู่คนเดียว) ก็ชักรู้สึกสงสารปนสะใจ(!?)นิดๆว่า ตัวเองทำเกินกว่าเหตุไปหรือไม่ แต่ตัวเขาเองก็ต้องใจแข็งไว้ก่อน ไม่อย่างนั้น แผนการจับคู่ที่เขาวางไว้ทั้งหมดก็พังทลายลงน่ะสิ ไอ้เรื่องการจับคู่สนุกๆแบบนี้ถ้าไม่ได้ผ่านมือเขาก็น่าเสียดายแย่

คิอิจิแอบมองทั้งคู่ด้วยสายตาของซาตานที่ซ่อนคราบไว้ในใบหน้าของเทวดาผู้แสน(อาจจะ)ดี

Chapter 2

ทั้งอิซุมิทั้งทากามิยะไม่รู้หรอกว่าการที่เขาบังเอิญมาเจอกันนั้นเป็นความตั้งใจของคิอิจิอยู่แล้ว เพียงแต่ แผนการมันผิดพลาดคลาดเคลื่อนไป ทั้งๆที่ทั้งสองคนน่าจะเข้าใจถึงความรู้สึกของแต่ละฝ่ายและความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง ทั้งๆที่ใจของทั้งคู่ก็ตรงกัน เพียงแต่อิซุมิยังไม่ยอมรับความรู้สึกของตนเองก็เท่านั้น ความจริงคิอิจิก็เตรียมแผนการให้อิซุมิยอมรับความในใจของตนเองให้ได้ตั้งนานแล้ว แต่ถ้าให้เกมนี้มันจบเร็วไปก็น่าเบื่อแย่น่ะสิ มันต้องมีอะไรที่น่าสนุกกว่านั้น

อืม!เวลาชักผ่นไปนานแล้วสิ เดี๋ยวสักพักฤทธิ์ยาก็คงออกล่ะมั้ง..... จริงสิ ! ใช้เวลาช่วงนี้ไปเตรียม......ไอ้นั้นไว้ด้วยก็แล้วกัน คิอิจิอดคิดไม่ได้ว่า อิซุมิคุงดื่มเข้าไปมันจะสนุกแค่ไหนเชียวน้า~

“อิซุมิคุง~”คิอิจิเรียกหนุ่มน้อยเสียงหวาน

“อะไรฮะ คุณหมอ”อิซุมิกำลังเหม่อลอยเพราะความกลุ้มกับความอึดอัดใจที่ไม่สามารถระบายออกมาเป็นคำพูดได้ ทั้งที่ตังใจจะมาหาคิอิจิเพราะเรื่องนี้แท้ๆ

“เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาของที่ลืมไว้มาก่อนนะ เธอรออยู่คนเดียวสักครู่ได้มั้ยล่ะ”

“ฮะ แล้วแต่คุณหมอ”

แล้วคิอิจิก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่นให้หนุ่มน้อยอยู่กับชายหนุ่มกัน 2 สองต่อสองโดยที่อิซุมิยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ตามลำพัง

ถึงทากามิยะจะไม่รู้ว่าคิอิจิคิดอะไรอยู่ การที่ได้อยู่ใกล้ๆอิซุมิแบบนี้ก็ทำให้เขาอดมีความสุขล้นเกินคำบรรยายไม่ได้ เพียงแต่ถ้าหากอิซุมิรักเขา.... รักแม้เพียงสักนิด แค่นั้นเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันสองคน คำอธิษฐานเพียงอย่างเดียวที่ปรารถนามาตลอด

ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรกับเขา แต่เขาก็ไม่อยากเจ็บ ถึงจะรู้ว่าการคิดไปเองข้างเดียวอาจจะเป็นความรู้สึกที่เห็นแก่ตัว แต่อย่างน้อยๆความรู้สึกที่ว่ารักที่มีให้อิซุมิก็ไม่แพ้ใคร และไม่อยากจะเสียหนุ่มน้อยที่รักยิ่งชีวิตให้ใครทั้งนั้น

แม้ความรู้สึกของเขาอาจจะเห็นแก่ตัวและทำร้ายใครบางคนให้เจ็บ แม้แต่ตัวหนุ่มน้อยของเขาจะต้องเจ็บปวดต้องเสียใจ แต่ทากามิยะก็ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่เขาตัดสินใจทำลงไป ความรักของเขาที่มีให้เด็กคนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะตัดใจได้ และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะทำใจได้ง่ายๆ สิ่งใดที่เขาอยากได้ เขาก็อยากจะครอบครองทะนุถนอมดูแลเอาไว้ อยากทำให้เป็นของๆเขาเพียงคนเดียว ถ้าหากการที่เขาได้อิซุมิเอาไว้ อาจจะทำให้เด็กหนุ่มต้องเจ็บช้ำ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมเจ็บปวดตามหนุ่มน้อยไปด้วย ดีกว่าจะต้องเห็นคนที่รักที่สุดกลายเป็นของๆคนอื่น แค่คิดมันก็เจ็บช้ำใจมากพอแล้ว เพียงขอแค่อิซุมิรักเขา ความสุขอย่างอื่นก็ไม่ต้องการอีก

หากแต่ตอนนี้หนุ่มน้อยคิดยังไงกับเขา จะชอบเขาบ้างไหม? ทำอย่างไรเขาถึงจะได้รู้ใจอิซุมิจริงๆว่าคิดอย่างไรกับเขา

เวลาเริ่มผ่านไปนาน ประมาณเกือบ 10 นาทีแล้ว คิอิจิก็ยังไม่ยอมกลับซะที อากาศในยามบ่ายเช่นนี้ แสงแดดอ่อนๆ ลมพัดใบไม้ไหวปลิว เสียงธารน้ำไหลดังมาแต่ไกล ชวนให้หลายๆชีวิตงีบเข้าสู่นิทราในยามบ่าย

กลิ่นชาอ่อนๆแทบจะทำให้หนุ่มน้อยแทบหลับ เวลาล่วงเลยไปอีก คิอิจิก็ยังไม่ยอมกลับ จนในที่สุดหนุ่มน้อยก็ต่อสู้กลับความเงียบและความสงบไม่ไหว

“อะไรกัน..... ทำไมถึงง่วงขนาดนี้นะ แต่คุณหมอยังไม่กลับเลย...... ทำยังไงดีล่ะ อ๊ะ....ไม่ไหวแล้ว”

เขาค่อยๆฟุบงีบหลับไปในอ้อมอกของทากามิยะ โดยที่หนุ่มน้อยไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วในน้ำชามียานอนหลับอ่อนๆผสมอยู่

“อ๊ะ...อ้าว!!!...อิซุมิ......”ทากามิยะรู้สึกว่าเด็กหนุ่มนั้นหลับไปแล้ว ท่าทางนอนหลับของหนุ่มน้อยที่ เปลี่ยนจากหนุ่มน้อยที่แสนแง่งอนกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ทำให้ทากามิยะอดรู้สึกเอ็นดูเสียไม่ได้

เฮ้อ!ถ้าเป็นไปได้ ตอนนี้ถ้าเขาสามารถขยับแขนขาได้ดังใจนึก เขาอยากจะใช้อ้อมแขนคู่นี้กอดอิซุมิเอาไว้ กอดไว้นานๆ จะไม่ยอมปล่อยไปไหนอีกแล้ว อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป........

ทากามิยะลองที่จะขยับตัวอีกสักครั้ง แต่แล้วเขาก็ขยับตัวเองได้

“อะไรกัน..... เราก็ขยับตัวได้แล้วนี่!.........บางทีอาจเป็นเพราะคิอิจิไม่อยู่… เวทมนต์สะกดก็เลยคลาย”

ทากามิยะอดรู้สึกที่อยากจะกอดหนุ่มน้อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว เขาค่อยๆเอาแขนขึ้นมาประคองกอดหนุ่มน้อยเอาไว้เบาๆ ใช้มือลูบไล้เส้นผมอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มคอยระวังที่จะไม่เคลื่อนไหวให้มากนักเพราะกลัวว่าหนุ่มน้อยจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา อิซุมิงัวเงียนิดหน่อยแต่ว่าก็ยังงีบต่อ หนุ่มน้อยหลับตาพริ้ม ก่อนที่จะเพ้อเบาๆ.......

“ทากามิยะ.....”อิซุมิละเมอ

“เอ๋!....อิซุมิ” ทากามิยะรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นขึ้นมานิดหน่อยที่หนุ่มน้อยละเมอถึงเขา เอ...หนุ่มน้อยจะละเมอถึงเขาว่าไงบ้างนะ

“ บ้าที่สุด... คนอย่างคุณน่ะ ไม่ทางรักได้หรอก!! ”

ทากามิยะรู้สึกจ๋อยสนิทขึ้นมาทันที “เฮ้อ! ว่าแล้วจะให้เธอยอมรับฉันง่ายๆ คงไม่มีทางเป็นไปได้”

ขณะที่ทากามิยะยังจ๋อยอยู่

อิซุมิก็ยังคงพึมพรำละเมอเงียบๆ หากแต่ว่าน้ำตาคลอขึ้นมา

“คนบ้า....ถึงไม่รัก..........แต่ผมก็.......ไม่ได้.....เกลียด......”

“เอ๊ะ!!!! เมื่อกี้นี้ เธอว่าไงนะ.....อิซุมิ” ทากามิยะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง หวังว่าเมื่อกี้คงไม่ได้หูฝาดไป แต่หนุ่มน้อยก็งีบหลับไปต่อ และก็ไม่ได้ละเมอเพ้ออะไรออกมาอีก ชายหนุ่มรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง

เมื่อสักครู่หนุ่มน้อยพูดอะไรถึงเขา ไม่ได้เกลียดเขา แล้วเขาพอจะมีความหวังอะไรกับอิซุมิบ้างมั้ยนะ?

ชายหนุ่มดีใจ อย่างน้อยๆเขาก็พอที่จะคิดเข้าข้างตัวเองว่า อิซุมิไม่ได้เกลียดเขา

แต่..... พอลองคิดๆดูแล้ว ไม่ได้เกลียดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชอบเขาสักหน่อย แล้วเมื่อกี้นี้หนุ่มน้อยน้ำตาคลอนิดๆ หรือว่าเพราะทนลูกตื้อเขาไม่ไหวก็เลยร้องไห้ออกมา ทากามิยะรู้สึกกินแห้วขึ้นมาอีกรอบนึง

“เฮ้อ! จะมีทางไหนที่ทำให้เธอพอจะรักฉันได้บ้างนะ” ถึง ทากามิยะอาจจะรู้สึกดีใจที่ไม่ได้ถูกเกลียดแต่ก็เศร้าใจเหมือนกันว่าหนุ่มน้อยชอบเขาหรือไม่ชอบเขากันแน่

ทากามิยะจ้องมองหนุ่มน้อยที่รักยิ่งกว่าสิ่งใด อิซุมิยังคงหลับต่อไปอย่างไม่รู้สึกตัว ท่าทางนอนกลางวันแบบนี้ทำให้หนุ่มน้อยดูน่ารัก น่าเอ็นดูอย่างไรก็ไม่รู้ ริมฝีปากของร่างบางเผยออ้าเล็กน้อย เหมือนราวกับจงใจยั่วชายหนุ่มร่างใหญ่

“อ๊ะ. นะ....น่ารักชะมัด!!”

ทากามิยะรู้สึกเริ่มจะทำอะไรลงไปไม่รู้ตัวโดยที่ควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้ ชายหนุ่มรู้สึกว่าอยากจะประกบแนบริมฝีปากไว้บนร่างบางเสียเหลือเกิน แต่แล้วก็หยุดยั้งความคิดไว้แบบนั้น

“แต่ไม่ดีหรอก.... ถ้าอิซุมิตื่นขึ้นมาล่ะ จะทำอย่างไร” ทากามิยะฝืนห้ามใจตัวเอง แต่เขาจะทนได้ไหวเหรอ.... ตอนนี้หนุ่มน้อยก็ยังหลับอยู่ไม่รู้ตัว แล้วท่าทางก็น่ารักจนใครเห็นก็ห้ามใจไม่ไหว ถ้าแค่จูบนิดหน่อยคงจะไม่เป็นอะไรมากหรอกมั้ง...แค่จูบนิดเดียวเอง .... ชายหนุ่มร่างสูงอดฝืนใจตัวเองเอาไม่ได้ เขาค่อยๆโน้มศรีษะลงไป.... จนอีกแค่ไม่กี่เซนติเมตรใบหน้าของทั้งคู่ก็จะแนบชิดกันอยู่แล้ว............

“อิซุมิคุง!!! ขอโทษที่ทำให้นานนะ พอดีหาของไม่เจอน่ะ..... รอนานมั้ย?”จู่ๆคิอิจิก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ราวกับจงใจ

ทากามิยะแทบจะล้มลงไปในทันที พอดีหนุ่มน้อยตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มรีบคลายอ้อมแขนออกทันทีด้วยความรู้สึกเสียดาย อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ.... ถ้าคิอิจิไม่มาขัดจังหวะเอาซะก่อน

“อ๊ะ..... คุณหมอกลับมาแล้วเหรอฮะ......”หนุ่มน้อยงัวเงียตื่น

“อ้าว!!! หลับกันอยู่เหรอ ขอโทษที่มาขัดจังหวะ คงจะเสียอารมณ์มากๆล่ะสิ”คิอิจิแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวที่ความจริงตนแอบใส่ยาไว้ในถ้วย พลางแอบยิ้มให้ทากามิยะ

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนว่าคิอิจิจงใจแกล้งเข้ามา บางทีเขาอาจจะคิดไปเอง..หรือไม่ได้คิดไปเอง?

“คุณหมอไปทำอะไรเหรอฮะ.....?”อิซุมิถามด้วยท่าทางฉงน สนใจ

“ก็แค่ไปหาของน่ะ…. อย่าใส่ใจนักเลย…”

แล้วคิอิจิก็เอาขวดสีฟ้าใบเล็กกระจิ๋วออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงไปบนเก้าอี้นวมอย่างสบายอารมณ์

อิซุมิค่อนข้างสนใจในขวดใบเล็กๆขึ้นมาพร้อมกับถามคิอิจิอย่างใสซื่อ

“นี่! อะไรเหรอฮะ”

“น้ำยาตัวใหม่ที่ฉันเพิ่งปรุงขึ้นมาน่ะ.... ว่าจะเอามาอวดให้อิซุมิคุงนานแล้วล่ะ เพียงแต่ไม่ค่อยได้เจอกันก็เลยยังไม่ได้อวดซะที”

พอสิ้นเสียงคำว่าไม่ได้เจอกันมานาน อิซุมิก็ทำหน้าเหมือนเจ็บปวด... พลางนึกถึงสาเหตุที่เขาไม่ได้เจอคิอิจิมาหลายวัน

“เป็นอะไรไป.... ฉันพูดอะไรทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า.....”คิอิจิถามแทงใจเด็กหนุ่ม

“ก็คือ....ไม่เชิงนั้นหรอกฮะ......เพียงแต่ผมรู้สึกเสียใจเฉยๆ ที่ไม่สามารถ…เล่าอะไรบางอย่างได้….”อิซุมิว่า พลางฝืนยิ้มแต่เป็นยิ้มที่เศร้าพิกล

“แบบนี้....มันเหมือนผมกับผิดสัญญาเลยฮะ ทั้งๆที่ผม.......”ก่อนที่อิซุมิจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ คิอิจิก็เอามือแตะริมฝีปากหนุ่มน้อยเบาๆ

“ช่างเถอะ!!... ฉันก็ไม่ได้คิดมากอะไรนี่นา....ก็แค่สัญญาเท่านั้นเอง ถ้าเธอลำบากใจก็ไม่ต้องฝืนหรอก..”คิอิจิยิ้มให้หนุ่มน้อย แล้วลูบหัวอย่างอ่อนโยน

“แต่ถ้ามีอะไรที่เธอทนไม่ไหวจริงๆ ฉันก็ยินดีจะรับฟังทุกอย่างนะ อิซุมิคุง”

อิซุมิรู้สึกว่าน้ำตามันคลอเบ้าเต็มไปหมด เขารู้สึกอัดอั้นตันใจที่มีใครมาทำดีกับเขาสักคน จนไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในที่สุดหนุ่มน้อยก็เก็บความทุกข์ใจที่เขาอยากระบายเอาไว้ไม่ไหว.....

“เอ๋!….. อิซุมิคุงร้องไห้ ทำไม….. มีอะไรที่เสียใจขนาดนั้นเหรอ.....”

“เปล่าฮะ..... ผม..... ผม.... อึก!…. คุณหมอฮะ” หนุ่มน้อยโผซบเข้าที่คิอิจิ เขาสะกัดกั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ผม..... ผมขอโทษฮะ” หนุ่มน้อยร้องไห้โฮ น้ำตาไหล

“น่า…..ไม่เป็นไรนะ..... อย่าร้องเลย”คิอิจิลูบหัวปลอบใจเด็กหนุ่มเบาๆ

“ที่มาหาฉันวันนี้ เพราะเธอมีเรื่องกลุ้มใช่มั้ย…. ลำบากใจที่จะเล่าออกมาเหรอ....”

“อืม.....”หนุ่มน้อยสะอื้นพร้อมพยักหน้าเบาๆ

“เอาเถอะ.... ตอนนี้เธอทำใจให้ดีก่อนๆ แล้วมีอะไรก็ค่อยเล่าออกมาละกัน นะ! อิซุมิคุง”

“ฮะ...... คุณหมอ”อิซุมว่าอย่างเสียงสั่นๆ เขาอยากต้องการใครสักคนในเวลาที่กลุ้มใจ เวลาที่ทุกข์ใจที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูด เขาอยากต้องการใครที่เข้าใจเขาสักคน...... อิซุมิดีใจที่มีใครสักคนพอจะรับฟังเรื่องของเขา แต่ส่วนลึกใจใจของเขาแล้ว..... เขาอยากให้คนที่เข้าใจเขามากที่สุดคือ....

ทากามิยะเฝ้ามองทั้งคู่ด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขารู้สึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่สามารถเข้าใจความเจ็บปวดของหนุ่มน้อยในเวลานี้ได้ แต่ก็อดรู้สึกโล่งใจที่อิซุมิพอที่จะระบายความเจ็บปวดของตนเอง ถ้าหากคนที่เข้าใจหนุ่มน้อยได้เป็นเขาก็คงดีน่ะสิ....... ทากามิยะคิดอย่างเจ็บปวดใจด้วยความรู้สึกหึงนิดๆ

++++++++++++++++++++

หลังจากที่ร้องไห้ออกมาจนหมด อิซุมิรู้สึกว่าโล่งใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อยก็เริ่มทำใจที่จะเล่าความทุกข์ใจของตนเองให้ฟัง

“ขอโทษนะฮะ.... ผมทำอะไรๆเปื้อนหมดเลย”อิซุมิ

“ไม่หรอก ถ้าทำให้อิซุมิคุงสบายใจได้ ก็ดีแล้วล่ะ เช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อยนะ สีหน้าของเธอยังดูไม่ค่อยดีเลย” คิอิจิว่าพลางส่งผ้าเช็ดหน้าให้อิซุมิ “ขอบคุณฮะ ...... คุณหมอ”อิซุมิรับผ้าเช็ดหน้ามา ก่อนที่จะยิ้มอย่างหงอยๆพลางคิดถึงอดีตเมื่อสมัยเขายังเป็นเด็ก.....

“เป็นอะไรไปเหรอ ทำไมเธอต้องยิ้มเศร้าๆแบบนั้น หรือว่ายังไม่สบายใจอยู่อีก!”คิอิจิถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“เปล่าฮะ..... พอเห็นผ้าเช็ดหน้าทีไร..... อดนึกถึงตอนนั้นไม่ได้สักที......”อิซุมิเหม่อมองออกไปนอกหน้าตาพลางนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งยังนานมาแล้ว

“คุณหมอยังจำตอนที่เราพบกันครั้งแรกได้มั้ยครับ….. ตอนนั้นน่ะผมยังเป็นเด็กขี้โรคไม่สบายอยู่บ่อยๆ”

“จริงสินะ ตอนนั้น...ฉันยังเป็นแค่พ่อมดฝึกหัดอยู่เลย ..แล้วเธอยังเป็นเด็กที่อ่อนแอไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไร”

“แล้วผมก็ต้องคอยให้คุณหมอมารักษาตัวอยู่บ่อยๆ จนเรียกว่าแทบจะมาค้างบ้านคุณหมอเกือบทุกวัน….”

“ใช่!….ยังจำได้อยู่เลยว่ากว่าจะจับเธอกรอกยาแต่ละที เล่นเอาหมดแรงเป็นวันๆ… ตอนนั้นเธอจะเอาดื้อมากๆเลย ชอบที่จะออกไปเล่นอยู่ข้างนอกนั่นล่ะ ทั้งที่รู้อยู่ว่าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แต่ก็เพราะเธอเป็นเด็กแบบนั้นล่ะนะ เราถึงได้สนิทกันแบบนี้ ยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดีเลยล่ะ.... วันที่เธอจะหนีไปเที่ยวหาฉันที่อยู่ในป่า แล้วเจอกับฝูงหมาป่าเข้า”

“อืมฮะ..... แล้วก็ตอนนั้นคุณหมอก็ช่วยชีวิตผมเอาไว้.....ผมน่ะติดหนี้บุญคุณ คุณหมอมากๆจริง....”

อิซุมิยิ้มแบบมีความสุข เมื่อนึกถึงครั้งที่ยังเป็นเด็ก

ทากามิยะพอจะเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขึ้นมาบ้าง แต่เขาอดรู้สึกว่าหึงไม่ได้ ดูจากท่าทางแล้วอิซุมิดูเหมือนจะชอบและก็สนิทกับคิอิจิเป็นพิเศษ หรือว่า......

“จริงสิ! อิซุมิก็เคยบอกเรานี่นา ว่าไม่ได้รักเรา.....หรือว่า คนที่อิซุมิรักจะเป็น..........”ชายหนุ่มไม่อยากจะคิดว่ามันเป็นไปได้ที่อิซุมิอาจจะชอบคิอิจิจริงๆ แต่เห็นจากท่าทางแบบนี้แล้ว..... มันก็น่าสงสัยขึ้นมาทันที บางทีอาจจะเป็นไปไม่ได้หรอก...... แต่ก็ไม่แน่

ชายหนุ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆว่ามีอิซุมิมีคนที่รักแล้วแน่นอน....และคนที่รักก็ไม่ใช่เขา.... แสดงว่าเขาแพ้ชายหนุ่มหน้าสวย ร่างบางที่ตรงหน้าเขาเหรอเนี่ย! เขาไม่มีทางรักอิซุมิได้แล้วเหรอ.....หัวใจของชายหนุ่มเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ..... ทากามิยะนั่งซึม

“เฮ้อ!..... ถ้าฉันรู้แต่แรกว่าเธอมีคนที่รักอยู่แล้วฉันก็คงไม่ตื้อเธอต่อไปหรอก......”ชายหนุ่มพยายามที่จะทำใจ แต่ว่าเขาก็.......

“แต่ทำไมนะ.....ทั้งที่พอจะเข้าใจว่าเธออาจจะมีคนที่เธอรักอยู่แล้ว ฉันก็ยัง....ตัดใจจากเธอไม่ขาดซะที…… ทั้งที่รู้แล้วแท้ๆ……” ทากามิยะเหม่อลอยมองดูอิซุมิพลางส่งสายตาว่ารักเขา.....มากเพียงใด

ในเวลานี้ ทากามิยะเข้าใจความรู้สึกของตัวเองว่าเขารักอิซุมิจริงๆ รักมากถึงแม้ว่าหนุ่มน้อยจะมีใครคนนั้นอยู่แล้ว แต่ช่างเถอะ! ชายหนุ่มยิ้มให้กับตัวเอง ถึงยากที่จะทำใจ

“ช่วยไม่ได้นี่นา...... ก็รักเขาไปแล้ว ถึงตอนนี้จะมาตัดใจให้ขาดน่ะมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วล่ะ” ชายหนุ่มพร้อมที่จะทำใจรับ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าความจริงแล้วเขากำลัง....

คิอิจิมองดูทากามิยะที่ยิ้มปลอบใจให้กับตัวเอง เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ทากามิยะต้องเข้าใจผิดแน่ล่ะ...... ทีนี้ก็เหลือแค่ ทำให้รู้ว่าความจริงแล้วอิซุมิน่ะ..... รักใครกันจริงๆ

“คุณหมอมีอะไรที่โซฟาตัวนั้นเหรอครับ…..”อิซุมิถามเพราะแปลกใจที่จู่ๆคิอิจิก็หยุดพูด มองโซฟาตัวนั้นอยู่นาน

“อ๋อ!… เปล่าหรอก.... แค่คิดถึงตอนที่เธอสารภาพรักครั้งแรกกับฉันน่ะ......”คิอิจิพูดพลางยิ้ม

ทากามิยะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเสียบฉึกกลางใจ ทั้งที่เขากะแล้วว่าอิซุมิต้องชอบคิอิจิจริงๆด้วย

“แหม!…. คุณหมอมาพูดอะไรป่านนี้ล่ะ... เรื่องตอนนั้นก็ผ่านไปนานแล้วนี่นา…..” อิซุมิเขินหน้าแดงเล็กน้อย

“ตอนนั้นผมก็ยังแค่ 6 ขวบอยู่เลย แล้วคุณหมอก็ปฏิเสธผมซะจนหมดท่าเลยด้วยซ้ำ.... คิดๆแล้วก็ขำดีนะครับ”

“เอ๊ะ.....หมายความว่าไง”ทากามิยะพอได้ฟังคำที่อิซุมิพูดเมื่อสักครู่ก็เริ่มประหลาดใจ งั้นก็หมายความว่าอิซุมิไม่ได้ชอบคิอิจิแล้วเหรอ....

“นั่นสินะ แต่ความจริงเธอในตอนนั้นก็น่ารักไม่เบา.... ทำไมตอนนั้นฉันถึงปฏิเสธเธอไปได้นะ”คิอิจิว่าแกมหยอกเล็กน้อย

“ช่วยไม่ได้นี่ครับ ตอนนั้นผมยังเด็กมากไปจริงๆ แล้วอีกอย่าง คุณหมอก็มีฮารุโอมิซังอยู่แล้วด้วย…..แต่ผมก็ไม่เสียใจหรอกนะฮะ ในตอนนนั้น กลับดีใจด้วยซ้ำที่มีพี่ชายเพิ่มขึ้นมาเป็น 2 คน”

ทากามิยะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาตกใส่หัวเขาไปหมด แสดงว่าเขาเข้าใจอะไรๆผิดไปหมดงั้นเรอะ..... ถ้างั้นอิซุมิก็ไม่ได้คิดอะไรกับคิอิจิน่ะสิ ชายหนุ่มรู้สึกว่าใบหน้าของเขาแตกดังเพล้งเป็นเสี่ยงๆ แต่ว่างั้นอิซุมิรักใครกันแน่ล่ะ

“ว่าแต่ว่าฮารุโอมิซังไปไหนล่ะครับ......”อิซุมิถามเมื่อนึกขึ้นได้

“รายนั้นน่ะ เข้าป่าแต่เช้าแล้วล่ะ เดี๋ยวเย็นๆก็กลับมาเองล่ะ”คิอิจิว่าเมื่อต้องพูดถึงคนรักอย่างเซ็งๆ

“คุณหมอกับฮารุโอมิซัง ท่าทางจะรักกันดีนะครับ”

“รักกันดีงั้นเรอะ..... ถ้าคนเขารักกันจริง คงไม่ปล่อยให้คนรักคอยเหงาอยู่ที่บ้านหรอก วันๆเอาแต่เข้าป่าหาของล่าสัตว์”คิอิจิบ่นพึมพรำ แต่ในใจตั้งใจไว้แล้วว่ากลับมาเมื่อไรจะเล่นเอาไม่ให้หลับทั้งคืนเลย.... แต่เรื่องนั้นไว้คิดทีหลัง ตอนนี้คงต้องสนใจของเล่นน่ารักๆที่อยู่ตรงหน้าดีกว่า

“ เอ่อ!จริงสิ เมื่อกี้ตอนที่อิซุมิคุงหลับน่ะ ฝันถึงใครเหรอ เห็นเพ้อขึ้นมาเชียว”

“อะ....เอ๋ ผมละเมอด้วยเหรอฮะ?…..”อิซุมิว่าด้วยท่าทางตื่นตระหนกตกใจที่มีคนมาได้ยิน

“ก็ใช่น่ะสิ! คุ้นๆว่าได้ยินชื่อใครสักคนด้วยน้า~ คนสำคัญของอิซุมิคุงเหรอ ”

“เอ่อ....ก็ไ.. ม่ใช่ คนสำคัญอะไรหรอกฮะ ก็แค่คนรู้จักเท่านั้น...... จริงๆนะฮะ ”อิซุมิปฏิเสธเสียงสั่น

ทากามิยะกะแล้วยังไงก็ต้องโดนปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาหรอก แต่ทำไมนะ....อิซุมิถึงได้ฝันถึงเขาได้ล่ะ ก็ในเมื่อ....ไหนว่าหนุ่มน้อยเกลียดเขาไม่ใช่เหรอ ชายหนุ่มสงสัยเล็กน้อย แต่มันอาจจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญเท่านั้นเอง ยังไงซะอิซุมิก็คงจะ..... แต่พอชายหนุ่มได้หันมาสบตากับหนุ่มน้อยเขาก็สังเกตุว่าใบหน้าของหนุ่มน้อยนั้นแดงซ่าไปหมด

“เอ๊ะ..... หมายความว่าไงกัน” ชายหนุ่มชักจะสงสัยจริงๆ

“ไม่ใช่คนสำคัญของเธองั้นเหรอ.... ทำไมหน้าแดงแจ๋เลยนะ ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันแน่ๆเลย”คิอิจิถามแทงใจหนุ่มน้อยเต็มประตู

“ก็......คือ..... แบบว่าผมกับเขาก็แค่รู้จักกันจริงๆ..... แต่...มะ..ไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจสักหน่อย”หนุ่มน้อยพยายามกลบเกลื่อนแต่ใบหน้าที่แดงซ่านเพราะความอายกลับปิดไม่มิดซะนี่

“ว้า~ นึกว่าอิซุมิจะได้เจอคนสำคัญเหมือนที่เคยสัญญาไว้ซะอีก”

“อึก....ก็.....บางทีเขาอาจจะ....ใช่ก็ได้ฮะ.....”อิซุมิสารภาพเสียงเบา แทบจะไม่ได้ยิน

“เอ๋~ เมื่อกี้ว่าอะไรน้า~ ฉันไม่ได้ยินเลย”

“คือ..... เอ่อ ก็ผมเคยสัญญาไว้ใช่มั้ยฮะ... ว่าถ้าเจอคนที่ใช่จริงๆ ผมจะมาบอกกับคุณหมอเป็นคนแรก.....”

“เอ๋!งั้นเขาคนนั้นก็.......”

อิซุมิไม่พูดอะไร....ได้เพียงแต่พยักหน้าเบาๆพร้อมกับใบหน้าแดงเถือก

“จริงน่ะ..... ดีใจด้วยนะอิซุมิคุง”คิอิจิว่าพลางทำท่าดีใจแทน พร้อมกับลุกขึ้นมากอดหนุ่มน้อยอย่างดีใจ

“เดี๋ยวสิฮะ ....ใจเย็นๆ......”อิซุมิตกใจที่คิอิจิเข้ามาดีใจแทนราวกับว่าเป็นเขาซะเอง

“ ก็อิซุมิคุงเหมือนกับเป็นน้องชายแท้ๆของฉัน ฉันก็เลยดีใจมากๆไงล่ะ ว่าแต่!! เขาเป็นใครล่ะ? พามารู้จักบ้างสิ อยากเห็นจังนะ ว่าใครเป็นคนสำคัญของอิซุมิคุง ”

คนสำคัญ? หมายความว่าไง?ก็ไหนว่าอิซุมิไม่ได้รักเขา แล้วตกลงเรื่องทั้งหมดเป็นยังไงกันแน่? ทากามิยะชักสับสนกับเรื่องที่วกไปวนมา สรุปแล้วงั้นก็หมายความว่าอิซุมิ.....ก็รัก......เขา แล้วทำไม?หนุ่มน้อยถึงปฏิเสธเขาได้ล่ะ หรือว่าเขาเข้าใจอะไรผิดไป

“เอ่อ...คือ เพราะเรื่องนั้นล่ะฮะ ผมถึงได้อยากมาหา คุณหมอในวันนี้”ว่าแล้วอิซุมิก็ทำหน้าตาเศร้าๆ

“อ๊ะ....ทำไมล่ะ...หรือว่าเธอ.....มีเรื่องอะไรกับเขา ใช่มั้ย.....”เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าๆแบบนั้น คิอิจิก็ถามหนุ่มน้อยด้วยความเป็นห่วงเป็นใยในตัวหนุ่มน้อย

“อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ฮะ ถึงยังไงคนที่ผิดก่อนก็คือผม.....”

“พอจะเล่าให้ฉันฟัง....แต่....ถ้าเธอลำบากใจ ไม่ต้องก็ได้นะ”

“ไม่หรอกฮะ เพราะยังไงวันนี้ผมก็มาตามที่สัญญา เรื่องของเขาคนนั้น........”อิซุมิหลับตาพร้อมกับถอนหายใจ

“ผมกับเขาน่ะรู้จักกันเมื่อ 3 อาทิตย์ก่อน..... เขาเป็นคนจากที่อื่นเพิ่งย้ายมาอยู่ใกล้ๆบ้านผม นึกถึงวันนั้นแล้ว ราวกับว่ามันผ่านมานานมากจริงๆ…..พอผมเห็นเขาครั้งแรก ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่เท่มากๆ หน้าตาก็ดี...ตัวสูงแถมยังเป็นคนที่อบอุ่นเป็นกันเอง…..”อิซุมิพูดด้วยท่าทางที่บอกถึงว่าชอบทากามิยะมากแค่ไหน.... จนชายหนุ่มที่ฟังอยู่ด้วย รู้สึกดีใจและปลื้มเอามากๆ จนแทบไม่อยากเชื่อว่าคำพูดเหล่านั้นจะออกมาจากปากหนุ่มน้อยที่พร่ำบอกว่าเกลียดเขาเสมอ

“ พอได้พูดคุยกับเขาไม่กี่ครั้ง ทั้งที่รู้จักกันไม่นานผมก็รู้สึกสนิทกับเขามาก...มากเหลือเกิน ความรู้สึกในตอนแรกๆผมดีใจมากๆที่อาจจะมีพี่ชายกับเขาอีกสักคน เหมือนแบบคุณหมอกับฮารุโอมิซัง พอผมพาเขาออกไปรู้จักกับคนในหมู่บ้าน….ผมยิ่งคิดว่าเขากับผมสนิทมากขึ้นไปอีก เขาคอยเทคแคร์ผมแทบทั้งวัน มันทำให้ผมเหมือนเป็นคนสำคัญของเขาเลยฮะ ผมคิดว่าเขาก็คงรู้สึกแบบเดียวกับผม เขาอาจจะมองผมว่าเป็นน้องชายหรือเพื่อนสนิทเหมือนที่ผมเคยอยากให้เขารู้สึกเป็นเหมือนพี่ชายของผม แต่แล้วผมก็รู้ว่าผมคิดผิด...……”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ทากามิยะซังดื่มมากไปแล้วนะฮะ....แล้วอย่างนี้จะกลับบ้านไหวเหรอ?”อิซุมิถามชายหนุ่มที่ดื่มมากไปจนแทบจะเดินไม่ไหว

“อืม....อาจจะใช่.... เอ่อ!...สงสัยฉันจะไม่ไหวจริงๆ....อิซุมิขอโทษทีนะ ช่วยพาฉันกลับไปส่งที่ห้องได้มั้ย...”ทากามิยะกุมศีรษะด้วยความมึนจากแอลกอฮอล์

“ฮะ...เดี๋ยวผมพาไปส่งให้....”อิซุมิช่วยประคองชายหนุ่มร่างสูงกว่า ทั้งที่ตัวเขานั้นเล็กกว่ามาก แต่ก็พยายามที่จะช่วยทากามิยะไปส่งที่ห้องให้

“พอจะเดินไหวมั้ยฮะ….”หนุ่มน้อยถามด้วยความเป็นห่วง

“พอไหว...ฉันแค่มึนเฉยๆน่ะ”

***********************************************

“เอาล่ะ ถึงซะที...”อิซุมิช่วยพาทากามิยะไปส่งถึงเตียง “ค่อยยังช่วยขึ้นมั้ยฮะ…”หนุ่มน้อยถามชายหนุ่มที่เมาค้างอยู่

“ไม่ล่ะ... ยังมึนๆอยู่เลยอิซุมิ.... ช่วยไปหยิบน้ำใส่แก้วให้หน่อยได้มั้ย....”

“ฮะ รอเดี๋ยวนะครับ”

หนุ่มน้อยลงไปในครัวพร้อมกับหยิบน้ำมาค่อยๆป้อนให้ชายหนุ่มร่างสูง

“ทากามิยะซัง....ไหวมั้ย....”หนุ่มน้อยมองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง

แต่แล้ว....พอรู้สึกตัวอีกที....ตัวเขาก็ถูกจับกดลงไปบนเตียงโดยมีชายหนุ่มขึ้นคร่อม.....อิซุมิมองชายหนุ่มด้วยความตกใจกลัวขึ้นมาทันที

“ทากามิยะซัง.....จะทำอะไรน่ะ อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ”แต่ก่อนที่จะได้ร้องห้าม หนุ่มน้อยถูกบดริมฝีปากด้วยจูบอย่างรุนแรง ลิ้นของอีกฝ่ายแทรกสอดเข้าไปหาความหวานล้ำที่ซ่อนลึกข้างใน ข้อมือของอิซุมิถูกรวบไม่ให้ขัดขืน ในขณะที่มืออีกข้างที่ว่างลุกเข้าไปถอดเสื้อของร่างบาง

“อิซุมิ...ไม่ต้องกลัวหรอก.....”ชายหนุ่มพูดปลอบใจร่างของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว

“อื้อ~….ไม่นะ...ปล่อย!... คุณกำลังเมาอยู่นะ….”อิซุมิพยายามที่จะขัดขืน แต่แรงที่มีอยู่น้อยนิดสู้อะไรไม่ได้เลย กางเกงถูกปลดออกไปอย่างขืนไม่ได้ ชายหนุ่มเอื้อมมือเข้าไปจับของหวงห้ามของร่างเล็กขยับมือเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ร่างเล็กพยายามที่จะไม่ส่งเสียงเล็ดลอดจากลำคอแต่ร่างกายก็ทนไม่ได้....

“อ๊ะ....อ๊า~ อย่า.....หยุดพอซะที.....”น้ำตาของหนุ่มน้อยไหลพราก แต่ก็ไม่ช่วยให้ร่างใหญ่หยุดการกระทำของตัวเอง ของเหลวไหลออกจากร่างเล็กที่หายใจหอบ ในเวลาแบบนี้สติของเขาแทบจะไม่รับรู้อะไรนอกจากสิ่งที่ถูกสัมผัส....ถึงจะรั้งขืนไปก็มีแต่จะเจ็บช้ำ.... ร่างใหญ่พยายามสอดใส่นิ้วของตนในร่างของอีกฝ่าย

ชายหนุ่มขยับนิ้วของตนเองออกอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้อิซุมิต้องเจ็บมากนัก..... ก่อนที่จะต้องรับกับความเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก.... “อิซุมิ....ไหวมั้ย” ชายหนุ่มถามพร้อมกับเร่งเข้าออกจังหวะไปเรื่อยๆ ร่างเล็กไม่ตอบอะไร....หนุ่มน้อยกลัวและเกร็งไปหมด.....จะถูกทำอะไรมากไปกว่านี้เขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว..... ในเมื่อทุกอย่างมันก็มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้เขาตอบอะไรอีก........เมื่อเห็นอิซุมิไม่ตอบ...ชายหนุ่มก็ค่อยๆยกขาของเด็กหนุ่มพาดขึ้นเบาๆกับไหล่ของเขา พร้อมกับเอาสิ่งแข็งเกร่งของตนเองใส่ช่องทางแคบ

หนุ่มน้อยหยิกขยุ้มผ้าปูเตียง พร้อมกับกัดฟันทนกับความเจ็บ...แต่เมื่ร่างสูงค่อยๆดันสิ่งนั้นเข้าไปจนมิด....พร้อมกับขยับเข้าออกช้าๆแล้วเร็วขึ้น....... เด็กหนุ่มทนกับความเจ็บมากไปกว่านี้ไม่ได้...อิซุมิร้องครางออกมา น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บ “อ๊ะ....เจ็บ....คุณทากามิยะ....หยุด!! ไม่!!!!!พอแล้ว......อ๊ะ~.....อ๊ะ....อ๊าาาาาา”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“คืนนั้นผมร้องไห้ในห้องเขาทั้งคืนเลยมั้งครับ คืนที่เขาข่มขืนผม ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกที ก็จำได้ว่าผมกับเขาไม่ได้สวมใส่อะไรเลย รอยคราบของน้ำที่เขาหลั่งใส่ในร่างผมยังเหลือเปรอะเปื้อนทั่วขา ร่างกายที่ร้อนผ่าวของเขายังรู้สึกมาได้ถึงวันนี้เลยครับ.... ผมเพิ่งได้รู้ว่าเขาต้องการผมมากแค่ไหน....แต่เพราะนั่นล่ะผมถึงให้อภัยเขาไม่ได้ จากวันนั้นถึงเขาบอกจะรับผิดชอบผม พร่ำบอกว่ารักผม ดูแลให้ความสำคัญกับผมแค่ไหน ทำอย่างไรผมก็ทำใจยอมรับเขาไม่ได้อยู่ดี.…. บ้าจังนะครับคุณหมอ ทั้งๆที่ผมก็ปฏิเสธเขาไปหลายครั้งหลายคา แต่เขาก็ยังทำดีกับผมเสมอเลย …..เขาน่ะบ้าจริงๆ บ้าที่สุด”อิซุมิเล่าเรื่องเสียงสั่นๆ น้ำตาคลอ “ทั้งๆที่ผมทำอะไรไปไม่ดีมาตลอด...แตเขาก็ดีกับผมมาเสมอ....ดีกับเด็กที่ไม่ได้เรื่องอย่างผม…..ถึงยังงั้นเขาก็ยังจะบอกว่ารักผม....แต่ผมก็กลับตวาดใส่เขาทุกครั้ง...บอกว่าผมเกลียดเขา...แล้วเมื่อวันก่อน....เขามาขอแต่งงานกับผมแต่แล้วผมก็ขอให้เขาไปจากชีวิตผม..ขอให้เขาลืมทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเรา....ทั้งๆที่ผมชอบเขา....ชอบมากๆ”น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากนัยต์ตาคู่สวย

“.ผมทำตัวแย่มากใช่มั้ยฮะ ใช่มั้ย?คุณหมอ......ผมชอบเขา.....แต่ผมกับไม่เคยที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ” อิซุมิเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปจนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

“ฉันว่านั่นไม่เกี่ยวหรอก.... มันสำคัญที่ว่าเธอล่ะคิดยังไงกับเขา......”คิอิจิพยายามที่จะปลอบใจเขา แต่หนุ่มน้อยรู้ดีว่าเขาทำให้ทุกอย่างมันจบไปแล้ว

“งั้นผม....ควรทำยังไงดีฮะคุณหมอ.....ทั้งๆที่ผมเพิ่งมารู้ตัวว่าผมชอบเขามาก....ก็เมื่อวันที่เขาจากไป.... แค่วันเดียวผมยังเจ็บขนาดนี้....ถ้าเขาไปจากผมแล้วจริงๆ.... ผมคงทนไม่ได้...เพราะ.ผมรักเขาฮะ....รักที่สุด...รักคุณทากามิยะ.....แต่ผมคงเสียเขาไปแล้ว.......ผมมันโง่เองที่ทำให้ทุกอย่างจบไปหมด....”

พอถึงตอนนี้ทากามิยะอดทนให้หนุ่มน้อยพูดต่อไปอีกไม่ไหว เรื่องทั้งหมดเขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยกันทั้งนั้นเขาไม่รู้เลยว่าทำให้อิซุมิเองเจ็บปวดด้วยเหมือนกัน ชายหนุ่มเข้าไปกอดด้สนหลังของหนุ่มน้อยถึงอิซุมิจะมองไม่เห็นเขาแต่เขาก็อยากรับรู้ความรู้สึกของคนที่เขารัก และอยากให้อิซุมิเข้าใจความรู้สึกของเขามากเช่นกัน

“พอเถอะ อิซุมิ....ฉันเข้าใจเธอแล้วอย่าพูดอะไรอีกเลยนะ.....ฉันขอโทษ...ฉันไม่รู้เลยว่าเธอน่ะเจ็บปวดมาตลอด…. ฉันแค่อยากบอกว่ารักเธอเท่านั้นเองจริงๆ อิซุมิ”ชายหนุ่มกอดหนุ่มน้อยอย่างแนบแน่น ถึงจะรู้ก็ตามว่าอิซุมิไม่รู้สึกถึงตัวเขาที่ยังคงล่องหนหายตัวอยู่แบบนี้ แต่เขาอยากจะกอดให้อิซุมิรับรู้เอาไว้ว่าเขารักหนุ่มน้อยมากแค่ไหน

“เฮ้อ....ถ้าหากเป็นไปได้ ตอนนี้ฉันอยากให้เธอเห็นฉันจัง....ฉันจะได้บอกว่าฉันเองก็รักเธอที่สุด ฉันไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย.....ไม่โกรธเลยถ้าเธอจะบอกว่าเกลียดฉัน........เพราะฉันรู้แล้วว่าเธอรักฉัน...แค่นี้ก็พอแล้วล่ะอิซุมิ........”

“เอ๊ะ....คุณทากามิยะ......”อิซุมิมองร่างชายหนุ่มที่กอดเขาอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ “ผมคิดถึงคุณมากจนเห็นภาพลวงตาเลยเหรอฮะ......คุณหมอแปลกจัง....ทำไมผมรู้สึกว่าภาพลวงตามันเหมือนเป็นเขาจริงๆฮะ”

คิอิจิมองภาพคนทั้งคู่ต่างถ่ายทอดความรู้สึกของตนเองด้วยความพอใจ แกล้งแค่นี้ก็คงพอแล้วล่ะมั้ง..... พ่อมดหนุ่มลุกขึ้นยืน..พร้อมกับปรบมือให้แสดงความยินดีพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเคย

“เอาล่ะ...งั้นเป็นอันว่าทั้งคู่ก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันแล้วนะ ” ว่าแล้วคิอิจิก็ยิ้มร่า ปล่อยให้ทั้งคู่เริ่มทำความเข้าใจกันไปเอง แผนของเขาสำเร็จไปด้วยดีเท่านี้ก็สบายใจล่ะ เหลือแค่เรื่องแกล้งอีกนิดหน่อยก็เท่านั้น

“เอ๋! หมายความว่าไงครับ.... คุณหมอ...แต่เดี๋ยว....”อิซุมิขยี้ตาช้าๆ หนุ่มน้อยเริ่มหน้าซีด ถ้าไม่ใช่ภาพลวงตา นี่ก็หมายความว่า...... “คุณ....ทากา...มิยะ..ตัวจริง......”

“อ้าว! ฉันได้ร่างตัวเองกลับคืนมา....ตั้งแต่เมื่อไรกัน”ท่าทางชายหนุ่มก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน “เอ่อ....คุณคิอิจินี่มันหมายความว่าไงกัน”

“ก็นายอยากรู้ไม่ใช่หรือไง.... ว่าอิซุมิคุงเขาคิดอย่างไรกับนาย ฉันก็ช่วยไปแล้วนะ….. ทีนี้นายก็จัดการกันเอาเอง”

อิซุมิพอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด งั้นก็หมายความว่า........ทากามิยะฟังเขามาตลอดเลยหรือนี่!!! งั้นทากามิยะก็รู้แล้วสิว่าเขารักทากามิยะไปแล้ว... หนุ่มน้อยอายจนหน้าแดงไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปแล้ว!!! อิซุมิรู้สึกเหมือนโดนหลอกให้แกล้งสารภาพรักออกมา แล้วทีนี้ทากามิยะก็รู้ใจเขาแล้ว ถึงโกหกไปมันก็เท่านั้น

เขาผลักตัวชายหนุ่มออกไป พร้อมกับวิ่งหนีจากไปอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ.....อิซุมิเดี๋ยวก่อน!!!!!!”ทากามิยะวิ่งออกตามอิซุมิไป

“เอาเข้าไป!! แต่ช่างเถอะนะ...ก็เป็นส่วนที่น่ารักของคู่นี้ล่ะ ว่ามั้ย? ฮารุโอมิ....”คิอิจิถามชายหนุ่มร่างสูงในชุดนายพรานอีกคนที่แอบซ่อนอยู่ในครัวมาตลอด

“คิอิจิ! เมื่อไรนายจะเลิกแกล้งอิซุมิคุงเขาสักทีนะ.....”ฮารุโอมิหนักใจในความขี้แกล้งคนของราชินีคนรักของเขา

“แหม!เด็กหนุ่มน่ารักๆน่ะ มีให้แกล้งทั้งนั้นล่ะ ว่าแต่นายทำกับดักตามที่วางไว้แล้วนะ.....”

“ตามที่นายสั่งทุกอย่างนั่นล่ะ”

“เท่านี้ก็โอเคแล้ว ก็เหลือแค่รอ 2 คนนั่นกลับมาสินะ.....”คิอิจิยิ้มอย่างพึงพอใจ

แล้วทากามิยะกับอิซุมิจะเจออะไรต่อไปอีกล่ะ.... ติดตามในตอนต่อไป จะจบคู่นี้แล้วจ้า~ ตอนหน้านะ.........

End of Part 3

แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected]

Hosted by www.Geocities.ws