ภาค 2

เพื่อไม่ให้เสียเวลา ต่อเลยละกันเนอะ

หลังจากที่โดนไล่ตวาดให้ตัดใจจากเขาไปซะ มีเหรอที่คนอย่างทากามิยะ จะท้อถอยง่ายๆ ไม่มีทางซะล่ะ ไม่อย่างงั้นเขาจะเสียเวลามาตามตื้อหนุ่มน้อยทำไม

อิซุมิไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้น แทนที่จะทำให้ชายหนุ่มตัดใจไปจากเขา มันกลับทำให้ชายหนุ่มยิ่งอยากจะเอาชนะใจหนุ่มน้อยมากยิ่งขึ้น

ทากามิยะกลับไปนอนคิดทั้งคืน ว่าเหตุใดน้อ~ อิซุมิจึงไม่ยอมรับรักจากเขาสักที ทั้งที่เขาก็สุดจะสารพัดหาวิธีเอาชนะใจ

แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม ด้วยความร้อนลุ่มใจ ทำให้ทากามิยะนอนไม่ค่อยจะหลับ ในที่สุดหลังจากนอนคิดอยู่ทั้งคืนเขาก็ตัดสินใจจะไปปรึกษา คิอิจิซึ่งเป็นพ่อมดชื่อดังประจำหมู่บ้านของเขา

คิอิจินับว่าเป็นพ่อมดคนหนึ่งที่มีฤทธิ์เดชมาก โดยเฉพาะเวทมนต์ในการรักษาอาการเจ็บไข้ได้ป่วยผู้คน ไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือ ทางใจ นอกจากนี้คิอิจิยังมีความสามารถในการทำนายโชคชะตาได้อย่างแม่นย้ำเหมือนมองเห็นเหตุล่วงหน้ามาก่อน ซึ่งนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านต่างก็พอใจที่จะมาขอรับการรักษาอาการเจ็บป่วย หรือแม้กระทั่งมาขอคำปรึกษาในด้านต่างๆจากคิอิจิ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่คิอิจิก็เป็นพ่อมดที่ทำให้ใครๆต่อใครๆ หลายๆคนพากันหวาดผวาคิอิจิมาก นั่นก็มาจากการเป็นพ่อมดที่ชอบใช้เวทมนต์แกล้งผู้คนในหมู่บ้าน แถมยังชอบทำตัวเป็นพ่อสื่อให้คู่นั้นคู่นี้เขาไปทั่ว ถึงคิอิจิจะเป็นผู้มีพระคุณต่อทุกคนในหมู่บ้านก็เถอะ แต่หลายๆคนก็เกรงใจเขาเหมือน ถ้าหากไม่มีปัญหาอะไรในใจที่หนักอกจนกลุ้มใจมากๆนัก ก็มีน้อยคนนักที่จะกล้ามาขอคำปรึกษาจากพ่อมดคิอิจิคนนี้

ถึงแม้ว่ากิติศัพท์ของคิอิจิจะดังไปทั่วหมู่บ้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ทากามิยะหวั่นใจที่จะเจอกับคิอิจิสักเท่าไร เพื่อความรักทั้งหมดของเขาที่มีต่ออิซุมิแล้ว จะให้ทำอย่างไงเขาก็ยอมได้ทุกอย่าง ต๊าย~ ชายหนุ่มแสนดีประเสริฐศรีออกอย่างนี้ไม่รักได้ไง แล้วเมื่อไรเราจะหาหนุ่มดีๆยังงี้ไว้เฝ้าบ้านได้ซะทีน้า~ เฮ้ย! นอกเรื่องแล้วเรา กลับมาเข้าเรื่องก่อน ต่อกันเลยนะ

หลังจากเดินทางออกจากบ้านมานาน ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินถึงบ้านของพ่อมดจนได้ บ้านของคิอิจินั้นตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่า บรรยากาศของบ้านของแม้จะชวนให้พรั่นพรึงอยู่นิดๆ แต่ชายหนุ่มก็หาได้กลัวไม่

“ขอโทษครับ มีใครอยู่มั้ยครับ!” ชายหนุ่มเรียกหาเจ้าของบ้านซึ่งไม่มีวี่แววว่าจะปรากฏให้เห็นตัวเลย

“สงสัยจะไม่อยู่แฮะ” ชายหนุ่มลองถามเรียกดูอีกครั้ง แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ เขาเลยถอดใจกลับไปก่อนดีกว่า พอทากามิยะกลับหันหลังไป เขาก็ต้องตกใจแทบล้มเมื่อพบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อคลุมสีดำยาวใล่แว่นกลม ซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี

“เฮ้! คุณเป็นใครน่ะ เล่นโผล่มาเงียบๆแบบนี้ ผมตกใจหมดเลย”

“ผมต่างหากล่ะที่อยากถามคุณมากกว่า” ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมเอ่ยปาก “คุณเป็นใครมาทำอะไรในที่แบบนี้”

“อ๋อ... คือผมเป็นมาจากในหมู่บ้าน อยากมาพบท่านคิอิจิน่ะครับ ไม่ทราบว่าท่านอยู่หรือปล่าว ผมก็เพิ่งจะมาหาท่านเป็นครั้งแรกซะด้วย”ทากามิยะตอบ

ชายหนุ่มในเสื้อดำขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทำท่าเมื่อกำลังจะคิดอะไรอยู่ ก่อนจะเรื่มเอ่ยปาก พูดอีกครั้ง

“หรือว่าคุณ คือ คุณทากามิยะใช่มั้ย”

“เอ๋ ใช่! ใช่ครับ ว่าแต่คุณรู้จักชื่อผมได้ยังไง เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนี่!”ทากามิยะรู้สึกแปลกใจมากที่ชายหนุ่มรู้จักชื่อของเขาด้วย ทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยเห็นหน้าชายหนุ่มมาก่อน

“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะ ............” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบ ทากามิยะก็ชิงถามขึ้นมาก่อน

“หรือว่า คุณเป็นลูกศิษย์ของท่านคิอิจิใช่มั้ยครับ”

“อ๋อปล่าว ไม่ใช่หรอกครับ” ชายหนุ่มยิ้มอมขำเล็กน้อย

“ผมคือ ท่านคิอิจิคนที่คุณอยากไงล่ะ”

..........................................................................................

ภายในบ้าน ทากามิยะกำลังนั่งดื่มชากับคิอิจิด้วยความเขินเล็กน้อยที่เข้าใจผิด

“แหม! ไม่นึกว่าคุณคิอิจิจะหนุ่มขนาดนี้นะครับ ผมนึกว่าจะอายุมากกว่านี้ซะอีก”

“ไม่ใช่คุณคนแรกหรอกที่เข้าใจผิด อย่างนี้น่ะมันเป็นปกติจนชินซะแล้ว ว่าแต่คุณมีอะไรกลุ้มใจมากเหรอ ที่อุตส่าห์เดินบุกป่ามาถึงที่นี่ เพื่อขอปรึกษาจากผมน่ะ” คิอิจิถามราวกับว่ารู้ใจชายหนุ่มว่ามาที่นี่เพื่ออะไร

“เอ่อ... คือ ตอนนี้ผมก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องกลุ้มมากหรอกครับ แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ผมไม่เข้าใจเท่าไร”

“ว่าทำไม เด็กคนนั้นเขาถึงไม่รักคุณน่ะเหรอ”คิอิจิพูดเหมือนรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้ทากามิยะ ยิ่งแปลกประหลาดใจมากขึ้นอีก ในเวทมนต์การหยั่งรู้ของคิอิจิ

“เอ๋! คุณรู้ได้อย่างไรน่ะ ผมยังไม่ทันได้เล่าอะไรเลย แล้วก็เรื่องชื่อของผมด้วย”

“หึ ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง แต่ไม่ต้องตกใจนักหรอกก็แค่เรื่องธรรมดาน่ะ“

“งั้นหรือครับ” ทากามิยะพูดด้วยความทึ่งใจไม่น้อยในความสามารถของคิอิจิ

แต่แล้วชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้าสร้อย

“ท่าทางคุณจะหนักใจกับเรื่องนี้มากนะ” คิอิจิถามอย่างเป็นห่วง

“ก็คงงั้นมั้งครับ ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี ผมรักเด็กคนนั้นเขามาก ทั้งๆที่รู้ว่าเขาน่ะรังเกลียดผม ”

“อาจจะไม่หรอก คุณมั่นใจได้ไงว่าเขาน่ะเกลียดคุณ”

“ก็เด็กคนนั้นน่ะชอบบอกว่าอย่างนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็รักเขามาก รักจนไม่อาจจะตัดใจไปได้เลย ผมอยากจะแต่งงานกับเขาจริงๆ ถึงจะถูกคนในหมู่บ้านมองว่าแปลกผิดธรรมชาติ หรือจะถูกคนในหมู่บ้านรังเกียจ ผมก็ทนได้” ทากามิยะระบายความในออกมา “คุณคิอิจิ ผมควรทำไงดี ผมรู้ว่าควรตัดใจไปจากเขาซะ แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมผิดหรือเปล่าที่รักเขามากมายขนาดนี้”

“เรื่องนั้น ผมว่าไม่คุณไม่ผิดหรอกนะที่รักเขา คุณมีสิทธิที่จะรักเขาได้นี่นา ความรักน่ะไม่ว่าใครๆก็รักกันได้”

“แต่เขาไม่ได้รักผมนี่! ผมคงไม่มีทางทำให้เด็กคนนั้นเป็นของผมหรอก”

“เรื่องนั้น เดี๋ยวคุณก็จะได้คำตอบเองในเร็วๆนี้ล่ะ” คิอิจิพูดยิ้มๆอย่างเป็นปริศนา

“หมายความว่าไงครับ เรื่องคำตอบ ผม... ผมไม่เข้าใจ” ทากามิยะถามด้วยความฉงนในคำพูดนั้น

แต่คิอิจิไม่ตอบอะไรพร้อมกับจ้องไปที่นาฬิกา

“เอาล่ะ คงได้เวลาแล้ว” คิอิจิพึมพรำเบาๆพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ถึงตอนนี้ทากามิยะเหงื่อตกเล็กน้อยเมื่อเห็นคิอิจิเริ่มมีท่าทางแปลกๆ จนเขาเริ่มจะหวั่นใจในกิติศัพท์การแกล้งคนของคิอิจินิดๆ แต่ก็หวังว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

“คุณทากามิยะ ช่วยอะไรผมหน่อยได้มั้ย”

“อ๊ะ... เอ่อ ได้ครับ” ทากามิยะสะดุ้งนิดๆ เมื่อโดนเรียก “จะให้ทำอะไรเหรอครับ”

“ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวสักพักแขกอีกคนของผม กำลังจะมาที่นี่ ”

“งั้น..... ให้ผมกลับไปก่อนจะดีมั้ยครับ”

“ไม่ต้อง”คิอิจิสั่ง “คุณอยู่ที่นี่ล่ะดีแล้ว ผมอยากรบกวนคุณให้ช่วยหลับตาสักประเดี๋ยวได้มั้ยครับ”

“เอ่อ.... ตกลงครับ”

ทากามิยะหลับตาลงอย่างหวั่นๆ คิอิจิลุกขึ้นพร้อมกับพึมพรำคาถาสักบทสองบท ร่ายใส่ทากามิยะ นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มเริ่มกลัวเล็กน้อย เขาจะโดนสาปให้เป็นอะไรมั้ยเนี่ย

“เอาล่ะ ลืมตาได้แล้วล่ะครับ”

ทากามิยะ ลืมตาขึ้นอย่างขวัญผวาเล็กน้อย พร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเอง แต่ก็ไม่พบว่ามีอะไรหายหรือเปลี่ยนแปลงไป

“เอ๋ !ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยนี่”ทากามิยะพูดด้วยความโล่งใจ ที่ไม่โดนแสกให้กลายเป็นตัวอะไรสักอย่าง แต่คิอิจิกลับยิ้มน้อยๆด้วยความเจ้าเล่ห์

“คิดอย่างงั้นหรือครับ ไม่ทราบว่าคุณช่วยกรุณาหันไปมองกระจกที่อยู่ด้านหลังคุณหน่อยได้มั้ยครับ”

ทากามิยะลองส่องกระจกที่อยู่ด้านหลังตามที่คิอิจิสั่ง แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจมากเกือบแทบจะเป็นลม เงาของชายหนุ่มหายไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น เงาของผมหายไปไหน! คุณทำอะไรกับผมเนี่ย”

“ก็แค่คาถา2-3บท ผมแค่กำลังทำให้คุณล่องหนหายตัวไปอยู่เท่านั้นล่ะครับ สัก2-3ชั่วโมง คาถาก็จะเสื่อมไปเอง”

“แต่ ... ทำไมต้อง....”

ทันใดนั้น คิอิจิก็เอาไม้กายสิทธิ์เตะเบาๆที่ปากของทากามิยะ

“ชี่… เบาๆก่อนนะครับ ตอนนี้แขกพิเศษของผมมาแล้ว สงสัยต้องขอให้คุณเงียบสักพัก แล้วถ้าเป็นไปได้ก็ขอให้อยู่ในห้องนี้ อย่าหนีไปไหนล่ะ”

ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังเรียกหา คิอิจิอยู่

“ขอโทษฮะ ไม่ทราบว่ามีใครอยู่มั้ยฮะ”เสียงนั้นดังมาจากประตูหน้าบ้าน

“อ๋อ เชิญเข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อคหรอก” คิอิจิขานรับ

“งั้นก็ผมขอรบกวนเลยนะฮะ”

ถึงตอนนี้ทากามิยะเริ่มสงสัยนิดๆ ว่าใครกันนะคือแขกปริศนาที่คิอิจิพูดถึง แล้วทำไมคิอิจิถึงต้องเสกให้เขาล่องหนไปด้วย คำถามทุกอย่างเริ่มประดาเข้ามาในสมองของทากามิยะ

แต่แล้วใม่นาน ทากามิยะก็ต้องแปลกใจมากเมื่อพบว่าแขกพิเศษที่เข้ามาในบ้านของคิอิจิ ไม่ใช่ใครอื่นไกลเป็นอิซุมินั่นเอง

จบภาค 2

ภาค 3 เร็วนี้ๆ

++++++++++++++++++++++++++++

แถมท้ายนิดๆ

Dark<shochan> : อืม! เนื้อเรื่องชักน่าลุ้นแล้วสิ จะเป็นยังไงต่อไปน้า~ โฮะๆ

เรจิ : นี่! ทำไมเนื้อเรื่องมันยืดยื้อแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ ฉันกับนาโอยะจะได้ออกโรงสักทีล่ะ คอยมาตั้งนานแล้วนะฟะ

นาโอยะ :………………………. (เขินจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี)

Dark <shochan> : ง่า~ ก็อีกน่านล่ะค่ะ กว่าจะถึงคิวของท่านเรจิกับนู๋นาโอยะ จากพล็อตเรื่องที่แต่งไว้ คงราวๆสัก 3-4 ตอนล่ะมั้ง? ตอนนี้คงต้องยกคิวให้ทากามิยะซังกะน้องนู๋อิซุมิเขาไปก่อน ฉลองเล่ม10 ที่ไม่ได้โผล่มานาน

คิอิจิ : อิจฉาล่ะสิ เรจิ นี่ถ้าจะอยากมีฉากอย่างว่า กับนาโอยะคุง ก็ไปทำที่อื่นก่อนสิ ตอนนี้ปล่อยให้คู่อื่นเขาเด่นไปก่อนแล้วกัน เนอะ นาโอยะคุง

นาโอยะ : …………………….. (เขินหนักกว่าเดิม จนไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว)

เรจิ : แก๊~ เจ้าคิอิจิ

Dark <shochan> : น่า! ยุติ สงครามปะทะคารมเท่านี้ก่อนละกัน ขอดาร์กโชจังกลับไปแต่งฟิคต่อนะคะ

อิซุมิ : (โผล่มาทีหลังชาวบ้านเขา) อะไรกัน เฮ้ย!จะไปแล้วเหรอ กลับมาก่อน นี่ผมยังไม่ได้คำตอบเลย ว่าตกลงจะแต่งหรือไม่แต่งฉากอย่างว่าของคู่ผมกันแน่เนี่ย กลับมาก่อน!!!!!!!!

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากสวรรค์

อิซุมิ : หนอย~ ยัยคนแต่งใจยักษ์ ใจมาร

ทากามิยะ กับคนอื่นๆ : …………………………. (เหงื่อตก)

+++++++++++++++++++++++++++++